[Fic KHR / Reborn] ผมคือพ่อบ้านประจำตัวเจ้าชายครับ [Yaoi] [OC/B & OC/Jill]

ตอนที่ 15 : บทที่ 15 พ่อบ้านกับเรื่องราวก่อนการมาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    23 เม.ย. 63

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

เรื่องราวก่อนที่ใครบางคนจากโลกคู่ขนานจะมาเยือน...

ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน

กระสุนปืนทะลุผ่านร่างของใครสักคนไปอย่างเงียบงันไร้เสียงกรีดร้องและการอ้อนวอนขอชีวิต ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบสี่เพียงจับจ้องมองศพตรงเท้าของตนด้วยใบหน้าเรียบเฉย กลิ่นโลหิตคาวน่าขยะแขยงนั้นทำให้คิ้วคมขมวดเข้าหากัน ก่อนเรียวขายาวจะเดินออกไปจากที่แห่งนี้

ทิ้งให้ร่างไร้วิญญาณนั้นถูกเผาด้วยไฟวายุสีแดงฉานราวแสงของพระจันทร์ในค่ำคืนนี้....

"...."

รองเท้าหนังชั้นดียังคงเดินไปตามตรอกมืดที่เป็นทางเชื่อมระหว่างโลกใต้ดินและโลกเบื้องบน เนตรสีไพรินเพียงจับจ้องมองทางตรงหน้าอย่างนิ่งเฉยคล้ายตุ๊กตาไขลานหรือเครื่องจักรสังหารที่ขยับตามโปรแกรมที่ถูกวางเอาไว้อย่างว่างา่ายไร้การขัดขืน

"ดีจ้า!"

เสียงเล็กแหลมเอ่ยทักทายดังมาจากด้านหลังเด็กหนุ่ม นั้นทำให้เขาเลือกที่จะหยุดเดินแต่ไม่คิดหันไปมองว่าใครกันที่เป็นคนทักทายตน ความคุ้นเคยที่ไร้จิตสังหารนั้นเพียงพอแล้วที่เขาจะไม่หันปลายกระบอกปืนไปในทิศทางนั้น

"มีอะไรรีบอร์น?..."

ร่างของทารกวัยสองขวบผู้ครอบครองจุกนมธาตุอรุณกระโดดขึ้นไปนั่งบนบ่าแกร่งของเด็กหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งในเงามืด

"ฉันแค่บังเอิญมาเจอนายเท่านั้นแหละโจชัว :3"

"ขอให้จริง"

เนตรไพลินเป็นประกายอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่จะเดินไปตามเส้นทางที่จะะพาเขาไปยังบาร์แห่งหนึ่งในประเทศอิตาลีนี้ แน่นอนว่าอายุของเขายังไม่ถึงสิบแปดปีตามกฎหมาย แต่ถ้ามันเป็นบาร์ที่อยู่ในโลกเบื้องหลังแห่งนี้...กฎมายของโลกเบื้องหน้าจะมีไว้ทำไม?

"พองานเสร็จก็ดื่มเลยหรอเนี้ยโจชัว?"

เนตรกลมโตสีนิลจับจ้องมองคนที่เป็นดั่งเพื่อนร่วมรบของตน

"ฉันแค่กระหาย อยากได้อะไรนุ่มๆหวานๆดื่มให้ลื่นคอก็เท่านั้น"

ร่างของเด็กหนุ่มเดินเข้าไปในบาร์ที่ซ่อนตัวพ้นสายตตาของผู้คนในโลกเบื้องหน้า กลิ่นแอลกอฮอล์และควันซิกการ์ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายตัวลงอย่างเช่นทุกทีที่ได้มาบาร์แห่งนี้ มันเป็นบาร์โปรรดที่รวมเหล่านักฆ่าเอาไว้ด้วยกัน แต่กลับไม่มีเหตุทะเลาะวิวาทเลยสักครั้งหนึ่ง

เพราะว่าหากทะเลาะกัน...

ปืนในมือของนักฆ่าอันดับหนึ่งทั้งสองคนที่เป็นลูกค้าประจำของที่แห่งนี้คงลั่นปลิดชีวิตของคนที่กำลังทเลาะกันอยู่ก็ได้...

ก็นะ...

พวกเขาไม่ชอบความวุ่นวายที่มีมากจนเกินไปในพื้นที่ไว้ใช้ผ่อนคลายแห่งนี้

"รับอะไรดีครับมิสเตอร์โจชัว มิสเตอร์รีบอร์น..."

สุรเสียงทุ้มของบาร์เทนเดอร์วัยกลางคนเอ่ยทักทายบุคคลแสนคุ้นตาด้วยความนอบน้อมตามประสาของเขา ร่างของเด็กหนุ่มเดินไปนั่งตรงที่เคาท์เตอร์ส่วนทารกอัลโกบาเล่โน่อรุณยังคงนั่งอยู่บนบ่าของสหายคนสนิท

"ฉันขอเบอร์เบิ้นวิสกี้เพียวๆสักแก้ว"

"ดีจ้า ส่วนฉันขอนมสักแก้วกำลังดี :3"

บาร์เทนเดอร์หนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นั้นก่อนที่จะหันหลังไปหยิบนมมารินให้กับรีบอร์น มือนั้นรับมาดื่มทั้งที่ยังนั่งอยู่บนบ่าของอีกคน เนตรสีไพลินไร้แว่นตาปกปิดเป็นประกายส่องแสงระยิบระยับน่าจับตามองนั้นทำให้หลายคนแอบลอบดูดวงเนตรคู่สวยนั้นอย่างหลงไหล

น่ารำคาญจริงๆ...

เนตรคมสีประกายเพียงจับจ้องมองน้ำเมาที่ถูกเทลงในแก้วใบเล็กที่มีน้ำแข็งอยู่ข้างใน มือแกร่งรับมันขึ้นมาดื่มเมื่อบาร์เทนเดอร์หนุ่มวางแก้วนั้นลงตรงหน้าของเขา รสชาติหวานนุ่มไหลผ่านลำคอของเขาไปอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมของวนิลาทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ

รสชาติอ่อนหวานน่าหลงไหลติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขา ช่างทำให้รู้สึกดี...

"นี่โจชัว"

"หืม?..."

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกของผู้เป็นเพื่อนที่นั่งอยู่บนไหล่ของเขา

"ได้ข่าวว่านายอยากลาวงการนักฆ่างั้นหรอ?"

โจชัวหรี่ตาลงมองเมื่อได้ยินดังนั้น น้ำเมารสหวานร้อนไหล่ผ่านลำคอเขาไปอีกคราด้วยความเชื่องช้าคล้ายกำลังขอเวลาครุ่นคิดกับตัวเองแม้จะรู้ดีแก่ใจว่าเสียงความคิดที่ดังอยู่่ในหัวเขาคงถูกอ่านออกอย่างง่ายดายคล้ายเปิดหน้าหนังสือ

"ใช่...โลกนักฆ่ามันไม่ใช่ที่สำหรับฉัน"

เนตรสีสวยเพียงค่อยๆหลับตาลงเพื่อนึกย้อนถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาได้พบเจอมาตลอดเท่าที่จำความได้...

การทดลองมนุษย์...

การฆ่า...

การกระทำที่ผิดศีลธรรม...

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดูผิดปกติทำให้เขารู้สึกราวร่างกายและจิตใจแหลกสลายไป เพราะแบบนั้นเขาจึงอยากเลือกที่จะเดินออกไปจากเส้นทางแห่งนี้และใช้ชีวิตที่ปกติสุขเสียมากกว่าการที่ต้องมาวุ่นวายกับเรื่องต่างๆ...

"เพราะแบบนั้น...ฉันจึงเลือกที่จะเดินออกไปจากเส้นทางนี้แม้ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วฉันจะไปอยู่ที่ใดกัน..."

เนตรสีไพลินค่อยๆลืมขึ้นวางแก้ววิสกี้ชั้นดีลงบนเคาท์เตอร์ รีบอร์นที่รู้งานก็กระโดดลงไปนั่งบนเคาท์เตอร์แทนเพราะร่างกายของเขานั้นมีขนาดเล็ก มือแกร่งวางเงินจำนวนหนึ่งไว้ในขณะที่ก้าวหันหลังเดินออกไปจากบาร์แห่งนี้พร้อมคำพูดสุดท้ายที่เหลือทิ้งไว้ก่อนจะหายเข้าไปม่านหมอกที่ถูกสร้างขึ้นมาจากภาพมายา

"Addio amico mio"

มันคือสิ่งสุดท้าย...ก่อนร่างของเด็กหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งในเงามืดจะหายตัวไปจากวงการนักฆ่าในวันรุ่งขึ้น...

และ...นั้นคือวันครบรอบอายุสิบห้าปีของเขา...

....กลิ่นอายแสงอาทิตย์ในยามเช้า เสียงของเหล่าผู้คนที่เดินสวนกันไปมา สายลมที่ผ่านผ่านไปมาอย่างเชื่องช้าทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่รู้ตัว เนตรสีไพลินสวยของใครบางคนจับจ้องมองท้างนภาสีครามสวยก่อนที่จะยืนบิดตัวเล็กน้อยคล้ายไล่ความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อ

"ฟู่ว..."

เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่ในอาณาจักรสีสว่างสวยพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าที่มักเรียบเฉยตอนนี้กลบประดับรอยยิ้มแตกต่างจากเมื่อก่อน แว่นตาถูกสวมเอาไว้ทำให้เนตรคู่สวยนั้นไม่ส่องแสงประกายออกมาจนดูแปลกตาใครหลายคน

"อ่า~ ในที่สุดก็หาเมืองที่สบายได้แล้วสิ...ต่อไปก็...วางแผนใช้ชีวิตสินะ?~"

"เริ่มจากการซื้อบ้านแล้วจัดเป็นร้านดอกไม้ก็ไม่เลวแหะ พอตกกลางคืนก็เข้าบาร์ไปร้องเพลง...ทำงานที่ไม่ต้องเปื้อนเลือดครั้งแรกเลยนะ~"

ขายาวก้าวเดินไปตามทางเดินในเมืองที่มีผู้คนผ่านไปมาด้วยความร่าเริงแม้ความจริงแล้วสีหน้านั้นเป็นเพียงการแสดงละครของเขาที่ทำให้ตัวเองดูเหมือนคนธรรมดามากขึ้น เขาฮํมเพลงในลำคออย่างนึกสบายใจแล้วสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีใครบางคนเดินมาชนไหล่ของตน

"ขอโทษครับ"

โจชัวหันไปขอโทษชายที่มาเดินชนด้วยสัญชาตญาณ แต่เมื่อดวงตาสีไพลินสบเขากับเนตรสีสวยของชายวันกลางคนที่ดูมีภูมิฐานนั้นราวเหมือนเวลากำลังหยุดนิ่ง บรรยากาศที่ดูน่าเกรงขามคล้ายคนตรงหน้าเป็นคนใหญ่คนโตทำให้นึกเอ๊ะใจ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามสิ่งใด ชายอายุมากกว่าก็ได้เอ่ยขึ้นมาราวกับอ่านใจของเด็กหนุ่มออก

"เจ้าช่วยตามเรามาหน่อยจะได้หรือไม่?"

"..."

"ได้ครับ"

รอยยิ้มปรากฎขึ้นมาอีกครั้งที่ริมฝีปากคมได้รูป กลิ่นอายของความน่าสนุกนั้นทำให้เขารู้สึกตื่นตัวอีกครั้งราวครั้งแรกที่ได้ทำภารกิจสังหารใครสักคน แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่...มันเป็นความตื่นตัวที่น่าค้นหา กลิ่นอายของความน่าสนุกสนานทำให้เขาเลือกที่จะเดินตามแผ่นหลังแกร่งของชายอายุมากกว่าไปอย่างไม่หลีกเลี่ยง

แม้ว่าแผนการทุกอย่างที่วางไว้จะล่มเสียหมด...

แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้สวมใส่ชุดพ่อบ้าน...

เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาหลงรักใครสักคน...

และเป็นจุดจบ...เมื่อใครสักคนเข้ามาแทนที่ในขณะที่วิญญาณของเขา...'โจชัวตัวจริง' หลุดออกจากร่าง...

รู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาอาจจะต้องตายเพราะการทดลองนั้นทำให้ยังมีสารพิษบางส่วนค้างอยู่ในร่างกายของเขา...ค่อยๆกัดกินให้ตายอย่างช้าๆ...เขารู้อยู่แล้วว่าต้องตายก่อนอายุครบยี่สิบห้าปี...แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีใครสักคนเข้ามาแทนที่เพื่อให้เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป...

"ขอบคุณนายมาก ตัวฉันจากโลกคู่ขนานอื่น"

ชายทั้งสองเป็นตัวตนเดียวกันที่สมควรจะตายเพราะโรคร้ายเช่นกัน...

แต่โชคชะตากลับเล่นละครตลกทำให้คนหนึ่งเข้ามาแทนที่อีกคน...

"แต่ถึงแบบนั้นก็ขอบคุณมากที่นายมาดูแลเด็กสองคนนั้นแทนฉัน..."

"เพราะงั้น...ช่วยเล่นละครนี้ในบทบาทของโจชัวต่อไปที..."

และเขาก็คง...ต้องนอนพักเสียหน่อย...

ราตรีสวัสดิ์...

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #68 kuin326 (@kuin326) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 08:13

    สนุกมากกก
    #68
    0
  2. #67 licena (@licena) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 00:46

    กรี๊ดดดดมาแล้ว. พีคอ่ะไม่คิดว่าจะเป็นงี้แต่ก็สนุกมากค่ะรอตอนต่อไปนะ
    #67
    0