[Fic KHR / Reborn] ผมคือพ่อบ้านประจำตัวเจ้าชายครับ [Yaoi] [OC/B & OC/Jill]

ตอนที่ 14 : บทที่ 14 พ่อบ้านกับการป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    23 ก.พ. 63

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

ความรู้สึกปวดหนึบที่บริเวณศรีษะของโจชัวบ่งบอกว่าเขานั้นร่างกายอ่อนแรงมากแค่ไหนในตอนนี้...

อุณภูมิร่างกายที่สูงขึ้น ลมหายใจเป็นจังหวะที่ถี่คล้ายคนทรมาณ คิ้วคู่คมขมวดเข้าหากันในขณะที่ถูกความเย็นจากผ้าชุบน้ำเช็ดไปทั่วใบหน้าคมได้รูปสมชายชาตรีของเขา ริมฝีปากคมได้รูปขบกัดกันแน่นแล้วจึงผ่อนแรงกัดเมื่อความนุ่มนิ่มแสนคุ้นเคยสัมผัสที่ริมฝีปากของเขาเอง

"ชิชิชิ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี้ยที่โจชัวป่วยแบบนี้..."

"ก็นะ ใครใช้ให้ไปทำภารกิจทั้งๆที่ฝนตกแบบนั้นกันล่ะ แถมไปคนเดียวอีก"

เบลเฟกอลผละริมฝีปากของตนออกมาจากใบหน้าของโจชัว ดวงเนตใต้ม่านเรือนผมสีทองจับจ้องมองร่างบนเตียงที่ทำท่าทุกข์ทรมาณคล้ายกับกำลังถูกใครสักคนบีบเข้าที่ลำคอ แต่เมื่อลองยื่นหลังมือสัมผัสลำคอแกร่งความร้อนที่ได้รับรู้ทำให้ร่างของเบลเฟกอลสะดุ้งคล้ายตกใจ

"อุณหภูมิร่างกาย 40 องศา...ไข้สูงเกินไปแล้ว"

ราชิเอลเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่จับจ้องมองเครื่องวัดอุณหภูมิร่างกายในมือ เขาวางมันลงก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปเตรียมยา น้ำดื่มรวมทั้งอาหารให้กับคนที่ป่วยอยู่ ลูซซูเรียที่พอรู้เรื่องที่โจชัวป่วยได้เตรียมอาหารไว้ให้เรียบร้อยแล้วเลยทำให้ราชิเอลสามารถยกถ้วยขึ้นไปบนห้องของโจชัวได้อย่างรวดเร็ว

ใบหน้าเรียวได้รูปของเบลเฟกอลไม่มีรอยยิ้มประจำตัวเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มุมปากเรียวคว่ำลงคล้ายเป็นห่วงและกังวลเกี่ยวกับคนที่กำลังป่วยอยู่ในขณะนี้ เพราะว่าไม่เคยมีสักครั้งที่โจชัวจะล้มป่วยแบบนี้ ตั้งแต่ที่จำความได้มีแค่เขากับราชิเอลที่จะป่วยบ่อยๆในยามที่ยังเป็นเด็กอยู่

และก็มีโจชัวเป็นคนดูแลเหมือนทุกครั้ง...

"นี่ โจชัว ตื่นก่อนสิ มาทานอาหารและยาก่อนนะ แล้วค่อยนอนพักผ่อนนะ"

เบลเฟกอลพยายามปลุกร่างของคนที่กำลังทนทุกข์ทรมาณกับพิษไข้อยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมาทานอาหาร ดวงเนตรสีไพลินอ่อนแร่งค่อยๆลืมขึ้นมามองรอบกายอย่างเชื่องช้าแล้วจึงดันตัวเพื่อให้นั่งบนเตียง ราชิเอลมองท่าทีของคนอายุมากกว่าแล้วคอยป้อนอาหารให้อีกคนได้ทานอย่างเชื้องช้า

และเมื่อทานอาหารจนหมด โจชัวขมวดคิ้วเมื่อถูกบังคับให้ทานยาแก้ไข้และแก้ปวดหัวที่ราชิเอลเป็นคนจัดเตรียมมให้ แม้จะไม่อยากทานยาแค่ไหนแต่ก็ถูกป้อนให้ทานและเขานั้นไม่มีแรงมากพอที่จัดขัดขืนคนที่อายุน้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย คล้ายเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกดูดไปจนหมด

"นายนอนไปก่อนนะโจชัว ฝันดีล่ะ"

มือเรียวค่อยๆจัดท่าให้อีกคนนั้นนอนหลับได้อย่างสบายตัว เบลเฟกอลหยิบแผ่นลดไข้มาแปะที่ศรีษะของโจชัวก่อนที่จะนั่งเฝ้าไข้คนที่กำลังป่วยอยู่ด้วยความเป็นห่วง ราชิเอลนั่งเขียนเองสารอยู่ที่โวฟาในห้องเนื่องจากเขายังมีงานค้างอยู่แต่ก็ไม่อยากออกห่างกาโจชัวไปไหนไกลนัก

เบลเฟกอลนั่งเอาแก้มแนบเตียงใหญ่ของโจชัว...

แล้วหลับตาลงคิดย้อนกลับไปในสมัยที่เขานั้นยังเป็นเด็ก...

เบลเฟกอลจำได้ดีถึงความทุกข์ทรมาณจากพิษไข้ที่ร้ายแรง แต่เขากลับจำเรื่องราวอะไรไม่ค่อยได้นักนอกเหนือจากใบหน้าที่แสดงถึงความเป็นห่วงของโจชัวและพี่ชายฝาแฝดของเขาที่ในตอนนั้นมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงดีแต่ต่างจากเขาที่ล้มป่วยเพราะอากาศที่แปรปรวนอย่างรวดเร็ว

อ่า...

เขาจำได้แค่ความเย็นของผ้าชุปน้ำหมาดๆที่เช็ดไปทั่วร่างกายบอบบางไร้เรร่ยวแรงของเขา...

"จริงสิ เรายังไม่ได้เช็ดตัวโจชัวกันเลยนี่"

"ฝากนายเช็ดหน่อยนะเบล พอดีฉันทำงานอยู่"

"โอเค~"

เบลเฟกอลกลับมายิ้มอีกครั้งแล้วก็ปลดเสื้อผ้าของโจชัวออกไปอย่างรวดเร็วและชำนาญเป็นอย่างมาก

ดวงเนตรใต้ม่านเรือนผมสำรวจเรือนร่างแกร่งของคนอายุมากกว่าอย่างหลงไหล แผ่นอกกว้าง...ร่างกายมีกล้ามเนื้อ...หน้าท้องมีซิกแพ็กที่เห็นเด่นชัด...หุ่นราวนายแบบหรือดาราชื่อดังที่ปรากฎตรงหน้าของเบลเฟกอลชวนให้ใบหน้าเรียวได้รูปนั้นขึ้นสีอย่างง่ายดาย แต่ถึงจะเขินอายยังไงก็พยายามเช็ดตัวจนเสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

เบลเฟกอลจับจ้องมองใบหน้าคมได้รูปที่เริ่มกลับมาดูดีขึ้นอีกครั้งแล้วก็ยกยิ้มกว้างขึ้นมา...

เมื่อเห็นใบหน้าคมได้รูปที่แสดงความผ่อนคลายนั้นทำให้เบลเฟกอลรู้สึกง่วงนอนเป็นอย่างมาก...

เลยทิ้งตัวลงนอนข้างกายของคนอายุมากกว่าไปอย่างไม่รู้ตัว...

ราชิเอลส่ายหน้ากับท่าทีของน้องชายและปิดโน็ตบุ๊คบนตักของตนลงแล้วจึงเดินไปจูบที่แก้มของโจชัวอย่างแผ่วเบา พลางเล่นเรือนผมสีนิลกาลอย่างสนุกสนานเนื่องจากว่าโจชัวนั้นมีเรือนผมที่ยาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเลยทำให้เขานั้นผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้สัมผัสเรือนเกษายาวนุ่มที่ถูกดูแลอย่างดีของอีกคน

และหลังจากนั้นราชิเอลก็เผลอหลับไป...

กว่าจะรู้ตัวก็ปรากฎว่าโจชัวนั้นตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเล็กๆที่แสนอ่อนโยนเช่นดังทุกครั้ง...

มือแกร่งลูบเรือนผมสีทองสว่างของสองฝาแฝดอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะฮัมเพลงอย่างแผ่วเบาในลำคออย่างร่าเริงราวกับคนที่ได้พลัชาติกลับมาเต็มเปี่ยม แม้ว่าอาการปวดหัวจะยังคงเหลืออยู่แต่เมื่อได้เห็นร่างของคนที่อู่ดูแลเขาก็ทำให้โจชัวนั้นรู้สึกดีไม่ใช่น้อยเลย...

เป็นเด็กดีกันจังเลยนะ~

เพราะแบบนี้ไงโจชัวถึงได้หลงรักสองฝาแฝดปีศาจคู่นี้...

สองฝาแฝดที่ใครหลายคนต่างออกความเห็นว่าเป็นบุตรแห่งซาตานที่น่าหาดกลัว แต่ความจริงพวกเขานั้นก็ยังคงเป็นเพียงเด็กธรรมดาๆสองคนแค่มีจิตใจที่บิดเบี้ยวแตกต่างจากคนอื่น...

รู้สึกดีจังที่ได้มาอยู่ที่โลกนี้ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

71 ความคิดเห็น

  1. #64 prim of star (@Sorako) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:42

    โอ้ยย เป็นตอนที่มดกัดมากเลย
    #64
    0