[Fic Reborn Yaoi] Out of Hitory's Pages

ตอนที่ 28 : บทพิเศษ แสงสว่างที่สาดทอลงมาอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.ค. 59

บทพิเศษ :  แสงสว่างที่สาดทอลงมาอีกครั้ง


เด็กน้อยในความทรงจำอันเลือนรางเอ๋ย.....เจ้ายังจำได้ใช่มั้ย?


                วันนั้น.....วันที่แสงสีทองของเจ้าสาดทอลงมาที่ข้า.....แสงสีทองที่เปล่งประกายจากเรือนผมของเจ้า ฉุดรั้งตัวข้าที่จมอยู่ในความมืดขึ้นมาสู่แสงสว่างอีกครั้ง........เสียงของเจ้าที่ถามมายังข้าอย่างไร้เดียงสาบรรเทาความรู้สึกเศร้าในใจของข้าได้ในพริบตา


                “นี่ พี่สาว  ร้องไห้ทำไมหรอ?”.....ข้าไม่รู้.....

                “พี่สาวโดนพี่ของพี่แกล้งหรือเปล่า?”......ข้าไม่มีพี่......


                “หืม?  งั้นร้องไห้ทำไมล่ะ?  ท่านแม่บอกว่าน้ำตาแสดงถึงความอ่อนแอนะ”.....อืม....มันก็อย่างที่แม่ของเจ้าว่า

                “แต่ว่านะ  เจ้าชายว่านะ  ถ้าจะร้องไห้ออกมาดังๆก็ไม่เป็นอะไรหรอก......”......ทำไมกันล่ะ?.......


                “ก็เพราะว่าถ้าเราร้องไห้  แสดงว่าเรากำลังเจ็บปวดอยู่  แสดงว่าเรายังมีจิตใจไงล่ะ!

                คำพูดของเจ้าราวกับเป็นแสงสว่างส่องทางให้กับข้าในความมืด  มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน.....ทั้งคำพูดของเจ้า  และมือสีขาวราวหิมะเล็กๆนั่นที่ค่อยๆปาดน้ำตาให้ข้าอย่างใจเย็น.....


                ข้ากับเจ้า  พวกเราได้คุยกันมากขึ้น  ได้แลกเปลี่ยนกันมากขึ้น  เจ้าชอบเล่าเรื่องของพี่ชายของเจ้าให้ข้าฟัง  ข้าเองก็ชอบที่จะฟังเจ้าเล่า  แม้จะเป็นเรื่องเดิมก็ไม่เบื่อหน่าย  อาจเพราะว่า  นี่เป็นครั้งแรกในรอบร้อยปีที่มีคนคุยกับข้าแบบนี้  แล้วเจ้าเองก็มีบางส่วนที่ทำให้ข้านึกถึงท่านแม่......


                “นี่...พี่สาว  ผมของพี่ยาวแล้วนะ  ไม่รำคาญบางหรอ?”.....รำคาญสิ  แต่ข้าไม่รู้จะจัดทรงยังไงดี....

                “ทำทรงแบบเดียวกับเจ้าชายมั้ย?  เราจะได้เหมือนกันไง!”......เห?  น่าสนดีนะ......


                “มาสิๆ  วันนี้เจ้าชายพกกรรไกรกับหวีมาด้วย  เดี๋ยวเจ้าชายตัดให้!”......ไว้ใจได้แน่หรอ~......

                “เจ้าชายเป็นอัจฉริยะนะ!  เรื่องแค่นี้กล้วยๆ!”.....จ้าๆ....


                ข้ายอมให้เจ้าสัมผัสเรือนผมของข้าโดยง่าย  เจ้าเองก็สัมผัสมันโดยไม่รังเกียจ  ทั้งๆที่มันเปื้อนคราบเขม่ามากมาย  ไม่มีความเหมาะสมกับมือของเจ้าเลยสักนิด  แต่เจ้ากลับไม่รังเกียจ  แถมยังจับมันอย่างสนุกสนานอีกต่างหาก.....


                “แค่นี้เราก็เหมือนกันแล้วนะ~  ปิดตาเหมือนเจ้าชายเลย!”.......แบบนี้ต่างจากเดิมตรงไหนกัน?.....

                “ก็อย่างน้อยเป็นทรงมากขึ้นไง!  หันหลังสิ  เจ้าชายจะมัดผมหลังให้!”.....ค่าๆ  องค์ชาย......


                “ผมของพี่สาวนุ่มจังเลย  แต่สกปรกไปนะ  เดี๋ยวไปล้างที่น้ำตกกันดีกว่า”.....เอ๋?  แถวนี้มีน้ำตกด้วยหรอ?......

                “มีสิ!  เป็นสถานที่ลับของเจ้าชายกับพี่ชายล่ะ!  พี่สาวห้ามเอาไปบอกใครนะ”.....ดีจังเลย  เหมือนบ้านข้าเลย......


                “จริงหรอ~”...อืม.....จริงสิ....

                “วันหนึ่งพี่สาวจะพาเจ้าชายไปที่บ้านพี่สาวได้มั้ย?”.......ฮะฮะฮะ  โตกว่านี้ก่อนเถอะ  บ้านข้ามันไกลมากนะ.......


                “สัญญาแล้วนะ!  อย่าผิดสัญญากับเจ้าชายนะ!”.......ค่าๆ  เอาล่ะ  เราไปน้ำตกกันเถอะ........

                “ตามเจ้าชายมาเลย!  จับมือเจ้าชายก็ได้นะ!”.......เพคะ  องค์ชาย  ฮะฮะฮะฮะ........


                มือเล็กๆของเจ้าพยายามกุมมือของข้าให้ได้มากที่สุด  ก่อนจะจูงข้าไปตามทางลัดที่เจ้าเคยเจอ  สัมผัสแสนอบอุ่นที่ข้าไม่ได้รับมานาน ทำให้ข้าเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว  ไม่สิ  ข้ายิ้มตั้งแต่ได้เจอหน้าเจ้าเลยนี่นะ....แล้ววันนั้นเราก็เล่นน้ำกันสนุกสนานซะด้วยสิ.....นานเหมือนกันที่ข้าไม่ได้สนุกแบบนั้น.......แต่ว่าวันถัดมา.....เจ้ากลับ....


                “พี่สาว  ขอโทษที่ข้ามาช้านะ”.....อา  ไม่เป็นไรๆ  ข้ารอเจ้าได้ตลอดแหละ.....

                “วันนี้เราจะทำอะไรกันดีหรอ  พี่สาว”.......สนใจจะให้ข้าเล่าเรื่องบ้างมั้ย?......


                “เอาสิๆ  แต่เราไปที่อื่นดีกว่า  แถวนี้ไม่น่าอภิรมย์ซะเลย”........แต่ว่า....เจ้าเป็นคนเจอที่นี่เองนะ?..........

                “อะไรเนี่ย!  ข้าบอกว่าย้ายก็ย้ายสิ!  อย่ามาขัดคำเจ้าชายนะ!”..........วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป  ไม่สบายหรือเปล่า?..........


                “อี๋!  สกปรก!  อย่ามาจับตัวข้านะ.....”......เจ้า......เจ้าไม่ใช่เด็กคนนั้นใช่มั้ย?  เจ้าเป็นใคร!.....

                “ชิ  รู้แล้วหรอ.....เออๆ  เจ้าชายไม่ใช่ไอ้น้องโง่นั่นพอใจยัง”.......เด็กคนนั้นอยู่ไหน?  เจ้าทำอะไรกับเขา?......


                “ก็ไอ้น้องโง่มันป่วย  จนลุกไม่ขึ้น....”......ป่วย?.......

                วันนั้นเจ้าไม่ได้มาหาข้า  แต่พี่ชายฝาแฝดของเจ้ามาแทน เขาช่างแตกต่างจากเจ้าเหลือเกิน  ทำตัวสูงส่งแต่ไร้หัวใจ  รังเกียจแม้แต่เหล่าคนที่ตัวเองเรียกขานว่าประชาชน.....ข้าได้แต่ภาวนาให้เจ้าหายไวๆ  เพราะข้าเกลียดที่จะอยู่กับเด็กที่ไร้หัวใจอย่างพี่ของเจ้าจริงๆ....แต่ว่าเจ้าก็ป่วยยาวจนถึงอาทิตย์ถัดไป.....






                วันนั้นเจ้ามาหาข้าหลังจากที่หายป่วยดีแล้ว  แต่ใบหน้าของเจ้าเศร้าหมอง  เจ้ากอดข้าเอาไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดังด้วยเสียงอู้อี้  ทำให้หัวใจของข้ารู้สึกเจ็บเหลือเกิน  ภาพของเจ้าราวกับกระจกสะท้อนภาพของข้าในยามเด็ก......ภาพตัวข้าที่แสนอ่อนแอ.....


                “ฮึก...พี่สาว....ไม่มีใครรักเจ้าชายเลย..ฮึก...ฮืออออ”......อย่าร้องสิๆ  ทำไมจะไม่มีใครรักเจ้าล่ะ?......

                “ก็...ก-ก็ทุกคนไม่ยอมฟังเจ้าชาย...ฮึก....ทุกคนไม่อยากให้เจ้าชายเกิด.....ฮืออออออ”.......ไม่จริงหรอก.......


                “จริงสิ!  เจ้าชายได้ยินมาเอง!  ท่านแม่คุยกับท่านพ่อว่าจะเอาเจ้าชายไปทิ้ง!”.......ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนจะทิ้งลูกตัวเอง......

                “มีสิ!  ท่านพ่อกับท่านแม่ไง!  ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่รักเจ้าชาย  เพราะเจ้าชายไม่เหมือนพี่ชาย!”.......อย่าร้องสิ.......


                “ฮึกฮืออออออออ!!!  ทำไมล่ะ!  ทำไมถึงไม่มีใครรักเจ้าชายเลยล่ะ!!”......อย่างน้อย....ข้าก็รักเจ้านะ......

                “ไม่จริงหรอก!  ถ้าพี่สาวเจอกับพี่ชาย  พี่สาวต้องรักพี่ชายมากกว่าเจ้าชายแน่!”......ไม่!  ข้ารักเจ้าที่สุด!......


                “จริงหรอ?.....”.....จริงที่สุด  เพราะพี่ของเจ้าไม่น่ารักเหมือนเจ้า.....

                “พี่สาวเคยเจอพี่ชายของเจ้าชายแล้วหรอ?”....ตลอดช่วงที่เจ้าป่วย  เขามาหาข้าตลอด....


                “ฮึก....แล้ว....เขาเป็นยังไง”.....คนแบบนั้นไม่เหมาะสมที่จะเป็นราชา....

                “ทำไมล่ะ? ก็ท่านพ่อให้พี่ชายเป็นรัชทายาทนี่.....”.......คนที่ไม่มองประชาชนของตัวเอง  ไม่เหมาะเป็นราชาหรอกนะ


                “งั้นหรอ......”....ใช่แล้ว....พ่อของเจ้าด้วย....แม้แต่ลูกของตนยังไม่รัก  แล้วจะเอารักที่ไหนมอบให้ประชาชนล่ะ?


                ข้าเอื้อนเอ่ยไปแบบนั้น พร้อมกับดึงเจ้าเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น  โดยหวังว่าร่างที่เย็นจากความเย็นรอบตัวจะเป็นที่พักพิงให้เจ้าร้องไห้ออกมาได้บ้าง.....น้ำตาของเจ้าที่เปียกชุ่มอยู่ที่เสื้อของข้าทำให้ข้าเจ็บ.....ข้าได้แต่นึกสาปแช่งพ่อแม่ของเจ้าที่มอบความรักให้กับพี่ชายของเจ้ามากกว่าตัวเจ้า  ที่กล้าแม้แต่ที่จะคิดเอาตัวเจ้าไปทิ้ง......


                หลังจากวันนั้น  เจ้าก็มาหาข้าน้อยลงเรื่อยๆ  ทุกครั้งที่เจ้ามาหาข้า  มือของเจ้าเต็มไปด้วยผ้าพันแผล  ไม่สิ.....ทั้งตัวของเจ้าเต็มไปด้วยผ้าพันแผลมากขึ้นเรื่อยๆ  จนกระทั่ง.....


                “พี่สาว.....วันนี้วันเกิดเจ้าชายล่ะ”...จริงหรอ?...งั้นสุขสันต์วันเกิดนะ.....

                “นี่ๆ  เจ้าชายขอพรจากพี่สาวได้มั้ย?”......ก็ได้นะ  แต่ข้าอาจช่วยให้สมหวังไม่ได้......


                “ไม่เป็นไร...นี่ต้องเป็นเรื่องที่พี่สาวทำได้แน่ๆ”.....อืม...เจ้าจะขออะไรล่ะ.....

                “ขอแค่คืนนี้  ขอให้ข้านอนพักอยู่กับพี่สาวได้มั้ย?”.......มันก็ได้  แต่ว่ามันจะไม่ลำบากไปหน่อยหรอ?....


                “ไม่เป็นไร....เจ้าชายทนได้”

                ข้าพยักหน้ารับคำของเจ้า  ก่อนจะพาเจ้าเดินไปหาที่พักอยู่ชั่วคราวกับข้า  ถึงแม้ทุกวันข้าจะอาศัยนอนตามต้นไม้สูง  หรือบนโขดหิน  แต่วันนี้มีเจ้าอยู่ด้วย  ข้าคงไม่อาจให้เจ้านอนในที่แบบนั้นได้  ข้าจึงจูงเจ้าไปมา  เก็บเอาเศษฟูกเศษหมอนที่คนไม่ใช่มาถือเอาไว้......


                เราสองคนเดินจับมือกันไปตามทางลัดที่เจ้าเคยเจอ  ไปสู่น้ำตกแห่งความลับของเราสอง  ข้าค่อยๆพาเจ้าเดินไปยืนข้างๆน้ำตกอย่างระมัดระวัง  แล้วชี้ให้เจ้าเห็นถ้ำหลังน้ำตกที่ข้าบังเอิญเจอ


                “ว้าว!  พี่สาวพักอยู่ในถ้ำนี้หรอ?”.....เปล่าหรอก......

                “เอ๋?  แล้วพี่สาวพาข้ามาที่นี่ทำไมหรอ?”.......วันนี้เราจะพักที่นี่  ดีมั้ย?.......


                “ดีสิๆ  ไอเย็นจากน้ำตกจะทำให้ข้าหลับสบายแน่ๆ!”.....ฮะฮะฮะ  งั้นเรามาปูฟูกกันเถอะ....

                “เดี๋ยวข้าช่วย!


                เจ้าเดินมายังข้าแล้วรับเอาเศษฟูกไปปูเอาไว้ติดๆกัน  ก่อนข้าจะเอาผ้ามาห่มคลุมเอาไว้อีกครั้ง  เพื่อลดไอเย็นจากพื้นหินลง  ก่อนจะวางหมอนให้เจ้าและตัวเอง......


                คืนนั้นเรานอนกอดกัน โดยไม่ใช่ผ้าห่ม  ใช้ความอบอุ่นจากเลือดเนื้อเป็นผ้าผืนหนาให้กันและกัน  ตลอดทั้งคืนข้าไม่อาจข่มตาหลับได้ลง  เพราะสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่ไหลรินมาจากเจ้าแม้ดวงตาของเจ้าจะปิดลง  ข้าได้แต่ปลอบเจ้าที่ยังนอนหลับอยู่ไปทั้งอย่างนั้น  ด้วยหวังว่าจะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากฝันร้ายได้บ้าง.......แล้วเช้าวันถัดมา  ข้าก็พาเจ้ากลับไปส่งที่เดิม....


                “พี่สาว....ถ้าเจ้าชายไปนอนกับพี่สาวอีกจะได้มั้ย?”.....อืม...ก็เอาสิ.....

                “สัญญาแล้วนะ!  ถ้าโกหกล่ะก็ ต้องกลืนเข็มพันเล่มนะ!”.....อืม...สัญญาจ่ะ....


                “งั้น  เจอกันนะพี่สาว  ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุด”......ฮะฮะฮะ  รีบกลับเถอะ  ก่อนจะมีคนตามหาเจ้า.....

                “อืมๆ  เจอกันใหม่นะ”......อืม  เจอกันใหม่.....


                ข้าโบกมือลาเจ้าโดยไม่กล่าวคำลา  เพราะเราสองต่างรู้ดีว่าคำๆนั้นมีไว้ในยามที่จะจากกันไปตลอดกาล  เพราะฉะนั้นหากเอ่ยมันไป  อาจหมายถึงเราสองไม่อาจจะพบกันได้อีก......ข้ามองตามแผ่นหลังเล็กๆของเจ้าที่เริ่มเล็กลงเรื่อยๆจนมันลับสายตา  ก่อนจะทิ้งตัวเองลงนอนกับพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ.....


                คำพูดของเจ้าทำให้ข้ามีความสุข  รอยยิ้มของเจ้าทำให้โลกสดใส  เสียงของเจ้าราวกับระฆังแห่งเช้าวันใหม่  ตัวตนของเจ้าทำให้ข้ายังคงอยู่......เจ้าคือแสงสว่างที่สาดท่อลงมาหาข้าอีกครั้ง.......ข้าได้แต่คิดแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาในขณะที่เปลือกตาค่อยๆหนักอึ้งลงเรื่อยๆ


                ......เหนื่อยจังเลย......

                .......เรา....ไม่ได้นอนหลับจริงๆมานานแค่ไหนกันนะ.......

                .......อา........ถ้าหลับแล้ว  จะได้ฝันถึงเจ้าหรือเปล่านะ........

                ........ไม่ไหวแล้วสิ.......ราตรีสวัสดิ์.........


                วันนั้นข้าคิดกับตัวเองเช่นนั้น  ก่อนจะจมสู่ห้วงนิทราแสนหวานไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า  โดยไม่รู้เลยว่าการนอนหลับของข้าครั้งนั้น  กินเวลายาวไปถึงสามวัน.........จนน้ำตาของเจ้าเป็นตัวปลุกข้าขึ้นมา


                “ฮึก...ตื่นสิพี่สาว....อย่านอนนิ่งแบบนั้นสิ....”....อืออออ.....ใครกันที่...ร้องไห้?....

                “พี่สาวพี่สาวฟื้นแล้ว?”....ร้องไห้ทำไมล่ะ  เด็กขี้แย....


                “พี่สาวรู้มั้ย!  เจ้าชายพยายามปลุกพี่สาวตั้งแต่ตะวันกลางหัวแล้วนะ!  แต่พี่สาวไม่ตื่นสักที!”....อืม...ข้าหลับเพลินน่ะ

                “เจ้าชายกลัวมารู้มั้ย...กลัวว่าพี่สาวจะตาย”.....ข้าไม่ตายง่ายๆหรอกน่า.....


                ข้าเอ่ยกับเจ้า  พร้อมกับดึงเจ้ามากอดเอาไว้หลวมๆ  ให้ตายสิ  ข้ารู้สึกผิดจริงๆที่ทำให้เจ้าร้องไห้แบบนั้น  แต่นึกโทษตัวเองไปก็เปล่าประโยชน์  ข้าจึงเชื้อเชิญเจ้าให้พูดคุยและละเล่นกันดังเดิมจนตะวันลับขอบฟ้าไปอีกวัน......


                ทุกอย่างวนเวียนไปมาแบบเดิมไม่หยุดหย่อน  เจ้ามาหาข้า  เราไปเล่นกัน  พูดคุยหัน  วนเวียนอย่างนี้ไปสามปีเต็มๆ  จนถึงวันนั้น  วันที่ท้องฟ้ากำลังมืดครึ้มด้วยเมฆสีเทา  เจ้าก็มาหาข้าตามเดิม  แต่มือของเจ้ากลับสั่นระริก....


                “พี่สาว.....”....หืม?  แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ....

                “จำได้ด้วยหรอ?  เจ้าชายดีใจจัง”.....จำได้อยู่แล้วสิ.....


                “งั้น...เจ้าชายขอพรได้ใช่มั้ย?.....”.....เอาเลยสิ.....

                “.....ถ้าหากว่า....ถ้าหากว่าเจ้าชายหายตัวไป...........พี่สาว....พี่สาวต้องหาเจ้าชายนะ”......พูดแปลกๆนะวันนี้......


                “สัญญามาสิ  สัญญาว่าพี่สาวจะหาเจ้าชายให้เจอ”......อืม....ไม่ว่าเมื่อไหร่ข้าจะหาเจ้าให้เจอแน่ๆ......

                “อย่าผิดสัญญานะ  คนผิดสัญญาต้องกลืน...”...เข็มพันเล่มใช่มั้ย?....


                “ฮะฮะฮะฮะ  ใช่แล้วล่ะ  จริงสิ  วันนี้เจ้าชายเอาคุกกี้มาให้ด้วยล่ะ~”....ว้าว!  นานๆทีเจ้าถึงเอาคุกกี้มาให้นะเนี่ย.....

                “อันนี้เจ้าชายทำเองเลยนะ”.......เก่งจังเลย  ตัวแค่เนี่ย....


                “ก็เจ้าชายเป็นเจ้าชายนี่!  เรื่องแค่นี้สบายๆ”....ฮะฮะฮะฮะ  จ้าๆ.....

                “เรามากินกันดีกว่า~


                ข้ารับคุกกี้ของเจ้ามากินอย่างเอร็ดอร่อย  พร้อมกับคุยกับเจ้าไปเรื่อยๆ  โดยไม่รู้เลยว่าคุกกี้ที่เจ้าให้ข้าถูกผสมยานอนหลับอย่างแรงเอาไว้อยู่  กว่าข้าจะรู้สึกตัวยาก็เริ่มออกมาฤทธิ์เสียแล้ว......ภาพทุกอย่างเบลอไปหมด  ก่อนความมืดจะคืบคลานเข้ามา  บดบังแสงเรืองรองจากเรือนผมสีทองที่สะท้อนแสงอาทิตย์ของเจ้า.....


                ....ไม่นะ!....อย่าเอาแสงของข้าไป!......

                .....ไม่!  ไม่!.....

                .....อย่าจากข้าไปนะ!  อย่าจากข้าไป!  แสงสว่างของข้า!.......


                ข้าได้แต่กรีดร้องออกมาในใจ  ในขณะที่เปลือกตาค่อยๆปิดลง  มือของเจ้าสัมผัสที่แก้มของข้าอย่างแผ่วเบา  มันเป็นความอบอุ่นสุดท้ายที่ข้าสัมผัสได้จากเจ้า.....ก่อนข้าจะจมสู่ห้วงนิทราไปอย่างฝืนไม่ได้.......


                เมื่อข้าตื่นขึ้นมาอีกที่  ทุกสิ่งทุกอย่างดูมืดมน  ใบหน้าของผู้คนในเมืองดูโศกเศร้า  ปราสาทที่ครั้งหนึ่งเคยงดงามตระการตา ยามนี้ดูหม่นหมองราวกับมันอยากจะร่ำไห้  ข้าได้แต่สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ข้าหลับไป...และตอนนี้เจ้าหายไปไหน....


                “โถ่!  องค์ชายน้อยไม่น่าเลย.....”

                “ทำไมองค์ชายถึงได้ฆ่าราชา ราชินี พี่ชายของตัวเองแบบนั้นกัน”


                “ไม่ใช่แค่นั้นนะ  แม้แต่เหล่าทหารและคนใช้ก็ถูกฆ่าหมด....”

                “ทั้งๆที่แปดชันษาแท้ๆ  น่ากลัวจริงๆ”


                “ Prince the Ripper  อะไรกัน.....”

                “โถ่  องค์ชาย”


                คำพูดของเหลาผู้คนที่สวนทางกันไปมาในเมืองที่เศร้าสร้อยเรียกความสนใจจากข้า  ข้าจึงเดินไปซักถามใครคนหนึ่งเพื่อให้ได้ข้อมูล  ก่อนข้าจะล้มทั้งยินหลังจากที่ฟังจบ  แล้วร้องไห้ออกมา


                ......โกหกหรือเปล่า? ที่เขาบอกว่าเจ้าฆ่าครอบครัวตัวเอง.....

                .......โกหกหรือเปล่า? ที่ว่าเจ้าหนีออกไปแล้ว......

                ........โกหกหรือเปล่า?  ที่เจ้าทิ้งข้าเอาไว้.........

                ........มันเป็นแค่เรื่องโกหกใช่มั้ย?  ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นยามข้านิทรา.......


                ข้าร่ำไห้ออกมากลางถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน  สัมผัสได้ถึงแววตาแห่งความสงสารมากมายที่ส่งทอดมายังข้า  ข้าเกลียด  เกลียดแววตาพวกนั้น  เกลียดเสียงที่ดูเหมือนจะสงสารข้าพวกนั้น  เกลียดเหลือเกิน.....อา....เจ้าอยู่ไหนกันนะ  เด็กน้อย  มาพูดกับข้าหน่อยสิ  มาหยุดความมืดในใจข้าให้หน่อยสิ  ข้าหนาวจัง...ขอข้ากอดเจ้าหน่อยสิ......มาหาข้าทีสิ.....


                ข้าพร่ำเพ้อกับตัวเองอยู่หลายเพลากว่าจะได้สติของตัวเองกลับมา  เมื่อรู้ว่าทุกสิ่งที่ได้ยินมาคือเรื่องจริง  คำพูดที่เจ้าขอข้าเอาไว้ก็ดังสะท้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งหนึ่ง......


สัญญามาสิ  สัญญาว่าพี่สาวจะหาเจ้าชายให้เจอ”


                จริงสินะ  ข้าติดสัญญานี้กับเจ้าเอาไว้อยู่  เอาล่ะ เด็กน้อย  รอข้าหน่อยเถอะ  ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ  จะตามไขว่คว้าเจ้าเอาไว้อีกคราหนึ่ง  แม้จะต้องกินเวลานานหลายสิบปีข้าก็จะตามหาเจ้าไม่หยุดหย่อน.....


......อา.....แสงสว่างเอ๋ย.....ครั้งนี้ข้าจะคว้าเจ้าด้วยตัวเอง.......

______________________

หนูอลิสเคยเจอกับเบลจังมาก่อนล่ะ!

ดูท่าเบลจังตอนเด็กๆจะติดหนูอลิสมากๆด้วยเลยค่ะ!

แต่ราซิเอลตอนเด็กไม่น่ารักเอาซะเลยเนอะ

55555 เจอกันตอนหน้าค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #31 pennyphuket (@pennyphuket) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:33
    รออยู่น้าาาา สู้สู้
    #31
    0
  2. #30 k.Qreen (@kunrutai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    อึ้งนะเนี่ย พีคสุดๆเลย ไม่น่าเชื่อเลย แต่งเก่งๆมากๆเลย เราชอบ สู้ๆนะจะจบแล้ว
    #30
    0