[Fic Avenger] Wife of Captian (Oc/Yaoi)

ตอนที่ 2 : Chapter 1 Ironman (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

Chapter 1
‘ Ironman’

1 ปีผ่านไป

@ โรงเรียนในนิวยอร์ก


วันนี้ผมได้เรียนครั้งแรก พร้อมกับคนอื่นๆ หลากหลายหน้าตา น่าตื่นเต้นจัง

“ถึงแล้วล่ะ” แม่พูด อุ้มผมไปส่งหน้าห้องเรียน แต่เราก็เจอไอรอนแมน 


“ไงสตาร์ค นายมาทำอะไรที่นี้” แม่ถามไอรอนแมน 


“ไงไรลีย์ ฉันแค่อยากมาดูลูกชายบุญธรรมของเธอนะ เขาน่ารักนะ” ชายชุดแดงพูดมองมาทางผม 


“อือ ไปล่ะ บาย” แม่บอกลาชายชุดแดง อุ้มผมไปให้ครู ผมมองเค้าหลังจากที่แม่หันหลังให้


ตอนเย็น (17:38 น.)

ผมเฝ้ามองแม่ที่จะมารับแต่ไมเจอสักที

ตึกๆ

ชายคนนึ่งเดินมา นั่งข้างๆผม

“นี้หนู แม่ยังไม่มารับหรอ” ชายที่นั่งข้างถามผม 


“..” ผมเพียงเงียบไม่พูดอะไร “จะไม่คุยกับลุงหน่อยหรอ” ชายหัวโล้นพูด 


“แม่สอนผมว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า” ผมพูด 


“เด็กดีจังน่า” ชายหัวโล้นพูด ผมกำลังลุกขึ้นแต่ถูกชายหัวโล้นคว้าแขนไว้


“ว้ายยย ปล่อยเด็กน่ะ” ครูร้องออกมาด้วยความตกใจ ชายที่คว้าแขนผมไว้เลยอุ้มผมหยิบปืนขึ้นมา 


“ใครมาใกล้ฉันหรือเด็กนี้ ไอเด็กคนนี้มันตาย” ชายหัวโล้นพูด ผมสั่นด้วยความกลัวแล้วดิ้น 


“อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นฉันจะยิงแกตรงนี้เนี่ยเลย” เขาขู่ผม จับผมแน่นกว่าเดิม 


“ฮึก ฮือ” ผมร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ชายหัวโล้นเห็นดั่งนั้นจึง ลากผมมาขึ้นรถ


ปึก

เสียงปิดประตูรถ ผมสะอื้น

10-15 นาทีผ่านไป

ผมนั่งมองชายหัวโล้น ขับรถพยายามหาวิธีหนีออกจากตรงนี้ให้ได้ ผมก็เจอสเปย์พริกไทย เตรียมพร้อมฉีดใส่ตาของเค้า

“คะ คุณลุงฮ่ะ ผมอยากเข้าห้องน้ำ” ผมพูด “อั้นไว้ก่อน” ชายหัวโล้นพูด 


“ผมปวดอึด้วยครับ” ผมพูดอีกครั้ง 


“ฉันบอกว่าให้อั้นไว้ก่อนไง” ชายหัวโล้นพูดด้วยความอารมณ์เสีย 


“ผมจะราดแล้ว คุณลุงอยากให้รถกลิ่นเหม็นหรอ” ผมพูด 


“ได้ แกรีบเข้าแล้วรีบออกมาล่ะ” ชายหัวโล้นพูด จอดที่ปั้มผมวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที แต่โชคดีที่ผมเจอคนที่แม่คุยกันเมื่อเช้า 


“อ้าว หนูมาทำอะไรที่นี้” เขาถามผม 


“ผมถูกลักพาตัวมาคุณต้องช่วยผทนะ” ผมขอร้องเขา 


“แล้วคนที่ลักพาตัวเธอมามันอยูาตรงไหน” เขาถามผม 


“ข้างนอกจรงหน้าห้องน้ำ” ผมพูด ชี้ไปทางชายหัวโล้น 


 “งั้นเธอต้องใส่หมวกอันนี้ก่อน” เขาพูดหยิบมวกไอรอนแมนพลาสติกมาให้ผมใส่


ตึกๆ


พวกเราเดินออกมาแล้วมุ่งไปที่รถสปอร์ตสีขาว


@คฤหาสน์วอลเกอร์

คุณลุงสตาร์ค มาส่ง ขับรถออกไป ผมเดินเข้าในบ้าน วิ่งไปหาแม่ แต่สิ่งที่ไมาขาดฝันกำลังเกิดขึ้น

“กลับมาแล้วหรอหนูน้อย” ชายหัวโล้นพูด ปืนจออยู่ที่หัวแม่ผม 


“ทำไมคุณต้องทำยังงี้” ผมถามเสียงสั่น 


“ฉันต้องเอาตัวแก้ไปให้ผู้ว่าจ้าง แกนี้ฉลาดดีนะที่หนีจากฉันเพียงอายุแค่3ขวบ” ชายหัวโล้นพูด 


“ถ้าคุณจะเอาตัวผมไป ต้องปล่อยแม่ผม” ผมพูด 


“เก่งต่อรองด้วยน่าพิเศษ ได้สิ ฉันจะปล่อยแม่ของแก” เขาพูด พลักแม่ผมไปอีกทิศนึ่ง ผมเดินเข้าไปหาเขาอย่างจำใจ เขาพาผมขึ้นรถ


ตู้ม!!!


เสียงบ้านหลังขนาดใหญ่ระเบิด เศษซากของบ้านต่างกระจุยกระจาย ผมมอองน้ำตาคลอทันที

“ไหนคุณจะปล่อยแม่ผมไง นี้คุณฆ่าเธอทำไม” ผมถามเขาเสียงสะอื้น 


“ก็นะ ฉันบอกจะปล่อยแม่ของเธอ แค่พูดไม่หมด ถ้ารวมนะ ฉันจะพูดว่า ปล่อยแม่ของเธอไปตายไง” เขาพูดด้วยความสะใจ ขับรถออกมาจากสถานที่เกิดเหตุร้ายไม่นาน


ตอนดึก (22:55 น.)


@โรงงานร้างแห่งนึ่ง


ชายหัวโล้นกระชากผมลงมา


“เฮ้ๆ ระวังหน่อยเดี่ยวลดราคาเลย” ชายส่วมแว่นพูด เขายื่นผมให้ชายส่วมแว่นด้วยความหงุดหงิด 


“ฉันไม่ตัดเงินนายหรอกหน่า” ชายส่วมแว่นพูด ยื่นกระเป๋าดำให้ชายหัวโล้น แล้วพาผมขึ้นรถตู้สีดำไป


ปึก !!


เสียงปิดประตูรถ หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงยิงปืน


@ฐานทัพลับของไฮดร้า


“คะ คุณจับตัวผมมาทำไม” ผมถามด้วยเสียงสั่น 


“นี้เธอรู้ไม เธอจะได้ทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่และสูงส่ง” ชายส่วมแว่นพูด 


“ตะ แต่ผมไม่จ้องการ” ผมพูด “เดียวเธอก็ชินไปเอง” ชายร่างผมพูด ผมมองไปที่กระจก เห็นชายผมรสั้นแขนข้างซ้ายเป็นแขนเหล็กกำลังถูกอะไรบางอย่างทำให้ทรมาน 


“เขาคนนั้นทรมาน” ผมพูดชี้ไปทางชายผมสั้น 


“นั้นเขาทรมานจนชินแค่มีเสียงร้องหน่อย ถ้าหนูไม่อยากทรมานก็อดทนเหมือนอย่างเขาหน่อย” ชายร่างผอมพูด

 (ไรท์ : ไอแว่นเอาอะไรใส่สมองลูกฉานนนนน)


[ห้องทดลอง]


“มาถึงแล้ว” ชายร่างผอมพูด ผมมองไปที่เตียงมีรอยเลือดต่างๆมากจนผมกลัว มีคนนึ่งอุ้มมาไว้ที่เตียง ผมดิ้สสุดชีวิตแต่ก็ไม่ได้ 


“ปล่อยผมนะ ปล่อย” ผมตะโกนออกมา แต่ก็ไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ 


“เธอต้องไม่เป็นอะไรอาจแค่เจ็บปวดเท่านั้นเอง” ชายร่างผอมพูด แล้วฉีดยาลงในแขนผม ตาผมค่อยๆปิดลง


@ฐานทัพอเวนเจอร์


[ห้องพยาบาล]


ผมตื่นขึ้นมา สำรวจร่างกายตัวเอง พบว่าตัวเองใส่ปบอกคออยู่ ผมพยายามเอามันออก แต่ก็เอาออกไม่ได้


“นั้นปลอกคอ ที่จะกักพลังของเธอไว้” เสียงพูดที่ออกได้ยินดังนั้นจึงช็อค 


“ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองมีพลัง” ผมพูด มองไปที่มือของผม 


“เธอจะต้องอยู่กับเราก่อน เพราะตกอยู่ในอันตรายและก็เธอมีพลังเหนือมนุษย์ เวลาเธอควบคุมมันไม่ได้มันอาจจะทำให้คนรอบข้างเธอบาดเจ็บได้” เขาพูด ผมพยักหน้าตอบ


-40%-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 nicezazazizi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 20:46

    มีต่อไหมคะ^_^
    #2
    0
  2. #1 shino13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 08:11
    งงนิดๆแต่พอเข้าใจ!?
    #1
    1
    • #1-1 DEVILNIGHT12(จากตอนที่ 2)
      7 พฤษภาคม 2562 / 18:30
      ไรท์แต่งไม่ค่อยเก่ง ขอโทษด้วยนะค่ะ
      #1-1