คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #5 : V
“คุณคนน่ารัก”
คำๆนี้วนเวียนอยู่ในหัวของฮยองซอก ตั้งแต่เมื่อคืน ทั้งมีคนจะมาขโมยสายชาร์จจากร้านสะดวกซื้อ แล้วก็มีคนมาช่วยเขาไว้ แถมก่อนนอนดันมีคำพูดของ คิม แทยอน ลอยวนไปวนมาในหัวตลอดเวลา ฮยองซอกในร่างหล่อเดินเหม่อเข้าโรงเรียนมา เมื่อมาถึงห้องเรียนก็เห็นคนที่ทำให้เขาต้องมีอาการแบบนี้กำลังนั่งฟังเพลงอยู่ที่โต๊ะของเจ้าตัว
“อร๊ายยย ฮยองซอก วันนี้ก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลย”
เสียงกรี๊ดของสาวๆทำให้แทยอนหันมามอง แทยอนมองฮยองซอกก่อนจะยิ้มให้พร้อมกับโบกมือให้ฮยองซอกแล้วหันไปคุยกับแจยอลต่อ รอยยิ้มที่อยองซอกได้รับในเช้านี้ ทำให้ฮยองซอกมีกำลังใจในการเรียนเพิ่มขึ้นมากโข ฮยองซอกเดินไปนั่งที่โต๊ะของเขาก่อนจะสังเกตุเห็นถุงขนมอยู่ใต้โต๊ะของเขา ฮยองซอกจึงหยิบขึ้นมาดู
“ฮยองซอกกินขนมด้วยหรอจ๊ะ”
“มีคนเอามาวางไว้ใต้โต๊ะน่ะ”
ปาร์คฮานึล ถามฮยองซอกด้วยรอยยิ้มแต่ภายในใจกลับกำลังเดือดดาลที่มีคนไวกว่าเธอที่เอาขนมมาให้ฮยองซอกก่อน ใครมันเป็นคนทำกันนะ!! ฮานึลได้แต่กัดฟันแน่นพร้อมกับมองไปรอบๆห้องด้วยสายตาอาฆาต
ด้านแทยอน
“นี่ๆๆ แจยอล ผมให้ครับ”
แทยอนเรียกคนที่นั่งข้างๆเขาพร้อมกับยื่นซองขนมให้กับแจยอล แจยอลชะงักค้างไปแปปนึง ทำให้แทยอนจากร่าเริงสดใสเริ่มดูหงอยลงเรื่อยๆ แจยอลที่เห็นแบบนั้นก็รีบรับขนมจากมืออีกคน แทยอนยิ้มร่า ก่อนจะหันไปนั่งฟังเพลงต่อเงียบๆ ซึ่งก่อนที่แทยอนจะเงียบไปก็ได้พูดอธิบายเรื่องที่เอาขนมมาให้แจยอลว่า
.
.
“ผมอยากขอบคุณที่เมื่อวานแจยอลมาช่วยผมจากจินซอง แล้วก็ที่ลงไปซื้อนมกล้วยกับแซนวิชมาให้ผมน่ะครับ"
หงึกๆ
แจยอลพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันไปมองไปทางหน้าต่างเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือรอยยิ้มมุมปากบนใบหน้าของเจ้าตัวพร้อมกับหูที่แดงทั้งสองข้าง
.
.
.
.
.
ด้านจินซอง
‘ใครมันเป็นคนทำว่ะ’
จินซองนั่งคิดหน้าไม่สบอารมณ์ทั้งเรื่องเมื่อวานที่แพ้ให้เด็กใหม่ ทั้งเรื่องที่แทยอนสามารถหลบหมัดของเขาได้ พอเช้ามาอีกวัน เขาก็ได้มาเจอซองใส่ขนมวางไว้ใต้โต๊ะของเขา พร้อมกับกระดาษที่เขียนว่า 'ขอโทษ' มันยิ่งทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีเข้าไปใหญ่ ทำไมไม่เอามาให้ต่อหน้าว่ะ ชิ หงุดหงิดโว้ยยย
.
.
.
และเพราะจินซองทำท่าทางไม่สบอารมณ์แบบนั้นทำให้ฮยองซอกที่นั่งข้างๆน้ำตาแทบไหล ด้วยความที่กลัวว่าจะโดนคนที่อยู่ข้างๆต่อยรึเปล่า
‘อยากเลิกเรียนแล้วล่ะครับ เขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน’
.
.
.
พักเที่ยง
ฮยองซอกตอนนี้กำลังนั่งกินข้าวกับปาร์คจีโฮ และฮานึลที่ตัวติดกับฮยองซอกแทบจะตลอดเวลา ส่วนแทยอนที่ตอนนี้กำลังเดินหาที่นั่งอยู่ แทยอนห่อข้าวมากินเองเพราะเขาไม่อยากไปต่อแถวเพื่อรับข้าวเที่ยงนานๆ เนื่องจากเขาเป็นโรคกระเพาะ
.
.
.
“อ่ะ แทยอน มานั่งด้วยกันมั๊ย”
ฮยองซอกเรียกแทยอนในขณะที่คนถูกเรียกเดินผ่านเขาไป แทยอนหันมามองฮยองซอกก่อนจะพยักหน้าเบาๆแล้วเดินไปนั่งข้างๆจีโฮ
.
.
.
“วะ…ว่าไง แทยอน”
“สวัสดีครับคุณจีโฮ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างครับ ยังโดนแกล้งอยู่ไหม”
“ก็ อื้อ”
“ผมก็อยากช่วยนะครับ แต่แค่ตัวผมเองยังเอาตัวไม่รอดเลยด้วยซ้ำ คุณจีโฮลองเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวดูมั๊ยครับ ผมว่าคุณจีโฮก็หล่อเหมือนกันนะครับ เพียงแค่ใส่แว่นเลยทำให้กลบความหล่อไป”
“ขะ…ขอบคุณที่ชมนะ”
จีโฮหน้าแดงแจ๋ ก่อนจะหันหน้าไปนั่งกินข้าวตรงหน้าของตัวเองซึ่งมีฮยองซอกคอยชวนจีโฮพูดคุยตลอดเวลา ซึ่งคำถามต่างๆของฮยองซอกไม่ได้เข้ามาในโสตประสาตของจีโฮเลย
.
.
มันมีเพียงเสียงของคำว่า “ผมว่าคุณจีโฮก็หล่อเหมือนกันนะครับ” วนไปวนมาเหมือนเทปบันทึกเสียงที่ยังคงลอยวนเวียนไปมาให้เขาได้ยินตลอดเวลา
.
.
ซึ่งมันไม่ได้ฟังแล้วน่ารำคาญ แต่มันดันเป็นเสียงที่จะทำให้ตัวจีโฮระเบิดมากกว่า มันเขิน เขินหนักกว่าผู้หญิงมาคุยกับตัวเขาเองด้วยซ้ำ แทยอน นายมันขี้โกง
.
.
.
สายตาของคนทั้งโรงอาหารมองมาที่โต๊ะของฮยองซอก เพราะเขาเป็นเด็กใหม่ที่เข้ามาและสามารถล้มจินซองด้วยหมัดเดียวได้ แถมยังมีแทยอนที่ตอนนี้ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเหล่าสาวๆในโรงเรียนตั้งกลุ่มปกป้องยัยน้องแทยอนไว้ แถมตอนนี้เจ้าตัวยังนั่งกินข้าวกลางวันด้วยการยัดข้าวปั้นด้วยหน้าตาน่ารัก
“กรี๊ดด แก ฉันอยากหยิกแก้มยัยน้อง”
“ใจเย็นๆ เดี๋ยวเขากลัวมึง อย่ากระโจนไปหาเขานะโว้ยย”
“จับมันไว้ๆๆ อย่าพึ่งกระโจนไปหาเขานะเว้ย”
เสียงห้ามและความวุ่ยวายของกลุ่มหญิงสาวประมาณสี่คน ที่มีคนนึงทนต่อควาน่ารักของแทยอนไม่ไหว จนเกือบกระโจนมาหาถ้าไม่ถูกเพื่อนอีกสามคนจับไว้ก่อน เป็นความวุ่นวายเล็กๆ จึงไม่ได้มีคนสนใจ เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังสนใจกับเรื่องตรงหน้ามากกว่า
“อะไรน่ะ จินซองกับจินโฮบิน จะต่อยกันหรอ”
.
.
.
ฮยองซอกเจอคนที่ได้มาช่วยเขาไว้เมื่อวานก็รีบเข้าไปทักทายทันที แต่ดันโดนคิดว่าหาเรื่องทำให้ วาสโก้ ใช้มือบีบไหล่ฮยองซอกไว้ทันที แต่ฮยองซอกก็สามารถคลายมือของวาสโก้ออกได้
ทำให้ทุกคนในโรงอาหารต่างตกตะลึงปาร์คบอมแจ ที่เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงเข้ามาขวาง แล้วพาวาสโก้ กับแผนกก่อสร้างออกจากโรงอาหารทันที
“ฮยองซอกรู้จักเขาหรอครับ”
แทยอนถามฮยองซอกในขณะที่พวกเขาสองคนกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำกัน
“อ่ะ ป่าวหรอก ไม่ได้รู้จักหรอก แค่ทักคนผิดน่ะ"
“คุณฮยองซอกเหมือนอยากจะเป็นเพื่อนกับเขาคนนั้นเลยนะครับ”
“เอ๋!! แทยอนดูออกด้วยหรอ”
“ผมแค่เดาน่ะ อย่างฮยองซอกไม่น่าจะเข้าไปหาเรื่องแน่ๆ จริงมั๊ยล่ะครับ”
“ใช่แล้วล่ะ อยากเป็นเพื่อนกับวาสโก้น่ะ เพราะเขาเป็นคนดี”
“จริงด้วย ฮยองซอก เมื่อวานผมเจอคนชื่อเหมือนฮยองซอกด้วย”
“เอ่อ…ฮยองซอกเป็นชื่อโหลน่ะ เลยมีคนชื่อซ้ำเยอะ”
“นั้นสิ แต่ว่าเขาคนนั้น น่ารัก มากเลยนะ เมื่อวานเขาพยายามออกกำลังกายเพื่อลดน้ำหนัก เขาดูมีความตั้งใจมากเลยนะครับ แล้วก็ เท่มากๆด้วย"
“ขอบคุณ!!”
“เอ๊ะ? ผมหมายคุณฮยองซอกที่อยู่ร้านสะดวกซื้อนะ ฮยองซอกจะขอบคุณผมทำไมเนี่ย?”
“ปะ…ป่าวๆๆ รีบไปเถอะจะได้เวลาเรียนแล้ว”
.
.
.
เมื่อฮยองซอกพูดจบก็รีบเดินมาที่ห้องเรียนทันทีเลย แทยอนที่ขาสั้นกว่าเลยได้แต่เอียงคอมองอีกคน แต่ก็ไม่ได้นึกสงสัยอะไร ก่อนที่แทยอนจะเดินเข้าไปในห้องแล้วเดินไปนั่งที่ของตัวเอง จากนั้นก็ได้เวลาเริ่มเรียนคาบบ่ายทันที แทยอนนั่งเรียนไปได้ซักพักก็ได้ยินพวกฮยอนโด กำลังชวนฮยองซอกไปเที่ยวกัน แทยอนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งข้างๆเขา เพราะเหมือนแจยอลจะสะกิดเรียก
.
.
เมื่อแทยอนหันมาก็ต้องผงะ เพราะหน้าของแทยอนกับแจยอลอยู่ใกล้กันจนได้แทยอนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากด้วยแจยอล แจยอลเขยิบหน้าหนีอย่างร้อนลน แทยอนมองอย่างงุนงงแล้วก็เห็นในมือของแจยอลกำลังถือกล่องข้าวอยู่ ทำให้แทยอนเข้าในจุดประสงค์ที่แจยอลต้องการจะสื่อสารกับเขา
.
“จะคืนกล่องข้าวให้ผมหรอครับ”
หงึกๆ
.
.
แจยอลพยักหน้าสองครั้ง แทยอนพยักหน้าตอบก่อนจะก้มลงหยิบถุงผ้าที่อยู่ใต้โต๊ะ แล้วรับกล่องข้าวนั้นคืนมา เขาลืมบอกรึเปล่าว่านอกว่าซองขนมที่ให้แจยอลไป ตอนพักเที่ยงที่แทยอนได้แบ่งข้าวกล่องให้กับแจยอลอีกกล่องด้วย
“อร่อยรึเปล่าครับ ถ้าอร่อยหรืออยากกินอีก บอกผมได้เสมอนะครับ”
.
.
แจยอลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปจากนั้นก็ยื่นให้แทยอนดู ก่อนที่แทยอนจะตอลกลับมา ซึ่งมันสามารถเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของแจยอลได้ จากนั้นแทยอนก็ขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะมีธุระ โดยที่ไม่ลืมโบกมือลาแจยอลที่ก็โบกมือกลับด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน
.
.
.
(ข้าวเที่ยงอร่อยมาก ถ้าวันไหนว่างๆมาสอนฉันทำอาหารที่ บ้าน ฉันได้มั้ย)
“ได้สิครับ นัดวันมาได้เลย นี่นะครับเบอร์ของผม พอดีโทรศัพท์ผมมันเล่นเน็ตไม่ได้น่ะ”
.
.
.
แจยอล แกร้ายมากกก แกล่อลวงยัยน้องไปที่บ้านแก หนักกว่าเนียนขอเบอร์หรือไลน์อีกนะ ยัยน้องก็ซื่อเกิน ให้เบอร์ไปอีก แจยอลรุกใส่หนักมาก คะแนนพุ่งทะลุแล้วนะแจยอล คุณพี่ไม่เน้นพูดเยอะเขาเน้นพามาห้องเลย
.
.
.
.
ตอนนี้มาเฉลยนะครับว่าน้องไม่รู้ว่ามีคนถ่ายหน้าน้องไปลงเพสบุ๊คกับมีคนพูดถึงน้องในโลกโซเชี่ยว เพราะโทรศัพท์น้องเล่นเน็ตไม่ได้ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับบ ไรท์ชอบอ่านคอมเม้นท์แต่ล่ะคนมากเลย มันทำให้ไรท์มีความสุขแล้วก็พลังใจในการแต่งนิยายมากๆ
.
.
.
ข้าวเที่ยงที่ยัยน้องห่อมากับขนมที่ยัยน้องเอาให้เหล่าสามี แค่กๆๆ เหล่าเพื่อนๆของน้องครับ
ความคิดเห็น