ลืมตาตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นนางเอกเสียแล้ว

ตอนที่ 4 : EP.3 องค์หญิงก็คือองค์หญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

"ยัยนั่นเป็นอะไร ใจกล้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใหร่?" เสียงนินทาดังขึ้น


"นั่นสิ แววตาแบบนั้นมันอะไรกัน?"


คำพูดพวกนั้นถูกยุติลงด้วยการเริ่มสอนของอาจารย์ แต่กลับมีแววตานึงมองออกไปนอกประตูพรางเริ่มคิดบางอย่างขึ้น


.

.

.


ที่นี่คือห้องของไอสินะ ตามหนังสือที่อ่านคนปกติใช้นามสกุลเรียกกันเว้นให้ึนสนิทกันจริงใช้ชื่อจริงเรียกสินะ 


ดูจากสภาพห้องแล้วคงจนมากๆ เป็นพวกชนชั้นล่างที่โชคดีจริงๆ แต่ก็น่าสนุกดีการทำให้คนยอมรับตัวตนของเราผ่านร่างของชนชั้นบ่างแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


ฉันนั่งลงบนเก้าอี้เก่าๆและมองหนังสือบนโต๊ะ ไดอารี่เหรอ? โชคดีชะมัด


'ดูเหมือนในห้องจะไม่มีคนชอบเราเลย'

'สามสิบคนเป็นชนชั้นสูงก็26แล้ว'

'เราก็แค่ชนชั้นล่าง ดูเหมือนคนที่ไม่ระแกเราจะมีแค่สามคนคือผู้หญิงที่มาจากชนชั้นกลาง ผู้ชายเงียบๆข้างหน้าต่างแล้วก็องค์หญิงเล็ก'

'อยากตายจัง ทำไมเราต้องเจออะไรแบบนี้อเสมอ ฆ่าตัวตายซะเลยดีมั้ยนะ:('


ผู้หญิงคนนี้อ่อนแอชะมัดเลย ดูเหมือนจะทั้งซื่อทั้งโง่ สร้างศัตรูไว้เยอะแยะโดยไม่รู้ตัวสินะ 


พอคิดแบบนั้นเสร็จฉันเลยเริ่ทฝึกเวทย์มนตร์ที่ผ่านมาเพราะท่านพี่ห้ามไว้แล้วร่างกายก็ดันอ่อนแอแต่ตอนนี้ไม่ใช่ ตำราเวทมนตร์กว่าร้อยเล่มที่เคยอ่านมาอยู่ในหัวหมดแล้ว การกเกิดมาพร้อมพรสวรรค์พระเจ้าน่ะมีตาจริงๆ


ก๊อกๆ


"คะ?" ฉันรีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง 


"..." เขามองหน้านิ่งก่อนจะยื่นจดหมายมาให้ 


"อาจารย์ฝากให้คุณ พรุ่งนี้จะมีการจัดงานเลี้ยงคนจากราชวงศ์จะมาด้วยเค้ากำชับให้คุณมาให้ได้" เขาพูด


ดวงตาคู่นั้นเหมือนซ่อนบางอย่าง ผมสีขาว ตาสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าขาวสะอาด เขาคือคนที่ไม่ดูถูกไอสินะ ผู้ชายริมน้ำต่างคนนั้น


"ขอบคุณนะคะ" ฉันพูดแล้วหยิบจดหมายนั้นขึ้นมา 


"!" เหมือนเขาจะตกใจกับการกระทำของฉันเลยถอยหลังหนีไปก้าวนึง


"ไม่เป็นไรครับ..." เขาหันหลังไปแต่ก็ยังปรายตามองมาแวปนึงก่อนที่จะพูดต่อ


"...ผมขอแนะนำให้คุณลูบอสแต่งตัวดีๆก่อนจะมาเปิดประตูดีกว่านะครับ" 


"?" ตะกี้เหมือนเขาหน้าแดงหน่อยๆเลยแฮะ ชุดเราโป๊เหรอก็ไม่นะถึงจะไม่เคยแต่งแบบนึ้แต่แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเอง นี่เค้าเขินเหรอ?


.

.

.


"อ่า..." ฉันมองเสื้อผ้าแบบเศร้าๆเล็กน้อย ไม่เก่าก็ไม่สวย ไม่สวยก็ขาดหลุดรุ่ย


"ไม่เคยเจิเรื่องแบบนี้เลยแฮะ" ฉันพูดพร้มอกับค่อยๆเขียนตัวอักษรลงบนอากาศจนเป็นตัวอักษรสีน้ำเงินปรากฏบนอากาศและผลักลงไปบนเสื้อ


"สวย" ฉันพูดพร้อมหยิบมันขึ้นมาและมองรายละเอียดของผ้าที่ถูกเวทย์ยันต์ทำให้สวยสะอาดงดงามแบบไม่เคยเป็นมาก่่่่อน


ใช่แล้วล่ะ เวทย์ที่ฉันศึกษามาสิบปีก็คือเวทย์เขียนยันต์เพราะเวลานอนอยู่บนเตียงเฉยๆมันไม่ดีเลยเอาแต่อ่านหนังสือรู้ตัวอีกทีก็สามารถเขียนยันต์และประดิษฐ์เองได้แล้ว ฝึกจนเชี่ยวชาญเหมือนพรสวรรค์ด้านการใช้เวทย์ของฉันจะยังไม่หายไป


.

.

.


ฉันมองรอบๆให้ตายสิเดินไปตรงไหนดี มีเกาะกลุ่มกันเป็นก้อนๆ ให้เรามาทำอะไรเนี่ย?


"เอ่อ..." 


"?" ฉันหันไปตามเสียงเรียก


" ฉันชื่อโฮราเทีย เบอร์วินค่ะ เป็นชนชั้นกลางเฝ้ามองคุณมานานแล้ว ไม่ทราบว่า..."


"ว่าอะไรเหรอ?"


"ว่า...เป็นเพื่อนกันได้มั้ยคะ?!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น