ลืมตาตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นนางเอกเสียแล้ว

ตอนที่ 3 : EP.2 จากนางร้ายกลายเป็นนางเอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

"เฮือก!" ฉันลืมตาตื่ยขึ้นมาพร้อมมองไปรอบๆ 


"โอ้ย!" เจ็บรู้ว่าเจ็บมาก ถ้าเดาไม่ผิดนี่คงเป็นโรงพยาบาลหรืห้องพยาบาลสินะ ทำไม?ถึงรู้สึกเบาโหวงแบบนี้


ฉีนคิดก่อนจะหยิบกระจกที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมา ดวงตาไม่หนักอึ้ง ผิวไม่ซีดเซียว มีเรี่ยวแรงแม้จะยังเจ็บแผลมาก ไม่เจ็บหน้าอกแล้วด้วย


ฉันร่อยๆลืมตามองภาพในกระจกจนเห็นชัดพร้อมเบิกตาโพลงกับภาพที่เห็นตรงหน้า จากหญิงสาวขี้โรคใบหน้าซีดราวกับผี ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้


ผมสีน้ำตาลทอประกาย ดวงตาสีเขียวมรกต สีหน้าดูอิ่มน้ำ มีผ้าพันแผลบริเวณศีรษะแต่ไม่ได้ปกปิดความงามที่มีอยู่มากเลยสักนิด


เท่าที่คิดดู เหมือนเราจะมาอยู่ในร่างคนอื่นสินะ เราไม่ใช่องค์หญิงรองแล้วสินะ 


"ฟื้นแล้วเหรอ?" เสียงนึงถามฉัน 


"ค่ะ" ฉันตอบกลับไป 


"เหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก ถ้าฟื้นแล้วก็กลับไปได้แล้วมีคนต้องใช้ห้องพยาบาลเยอะแยะ จริงมั้ยไอ" เธอถามทำให้ฉันสรุปได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อไอ


"นั่นสิ ข้าอยู่ที่นี่นานแล้วเหรอ?"


"พูดจาไม่มีหางเสียงแบบนี้เดี๋ยวก็คิดค่ารักษารีบไปได้แล้ว"


"ค่ะ" ฉันพูดก่อนจะลุกแล้วเดินออกไป มึนหัวนิดหน่อยแฮะแผลนี่ใช่ย่อยเลยปล่อยออกมาได้ไง?


"คุณลูบอสหายดีแล้วเหรอ?" ผู้หญิงคนนึงประกฏตัวต่อหน้าฉันแล้วถามคำภามนี้ควรตอบว่าอะไรดี?


"อ่า"


"!"


ยัยนั่นทำตาโตเหมือนไข่ห่านเลยแฮะ ตกใจอะไรขนาดนั้น ดูเหมือนที่นี่จะเป็นโรงเรียนเวทย์ที่เราใฝ่ฝันตลอดเวลาสินะ อะไรมันจะโชคดีขนาดนี้ แบบนี้ก็หมือนได้เกิดใหม่เป็นคนที่แข็งแรงขึ้น สวยขึ้น มีชีวิตที่เราอยากมีสิเนี่ย


.

.

.


"..." ฉันมองโต๊ะเรียนนิ่งๆก่อนจะคิดไปคิดมาว่า เป็นองค์หญิงเหมือนเดิมดีกว่าล่ะมั้ง


ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นชนชั้นล่างที่ดันโชคดีมาอยู่ที่นี่ แล้วถูกชนชั้นสูงรังเกียจสินะ


"คุณลูบอสหายแล้วเหรอคะ? ไหนว่าซุ่มซ่ามเผลอทำระเบิดใส่ตัวเอง" ฉันมองหน้าผู้หญิงตรงหน้านิ่งก่อนจะพูดออกไปเรียบๆ


"ถ้าไม่หายไม่ทราบว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นคนหรือวิญญาณคะ ถ้าสมมัติดิฉันเป็นสัมภเวสีงั้นคุณก็เป็นเหมือนกันสิคะ เพราะพวกเดียวกันมักคุยกันรู้เรื่อง"


"เจ้า!" 


แปะๆ เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับการเข้ามาของผู้ชายคนนึงที่น่าจะเป็นครู ถ้าจำไม่ผิดโรงเรียนนี้จะมีครูประจำชั้น ครูห้องพยาบาล ผอ. แล้วก็ภารโรง กับคนทำความสะอาด


"หยุดทะเลาะกันเหมือนเด็กๆได้แล้ว องค์หญิงเล็กท่านช่วยห้ามเพื่อนหน่อยสิพะย่ะค่ะ"


พอเขาพูดแบบนั้นทำให้ฉันหันไปมองทันที เฮนเดรน่า องค์หญิงของภรรยาน้อยที่มีสีผมเหมือนกับเรา


"ไม่ใช่เรื่องของข้าสักหน่อย" เธอพูดแล้วก้มอ่านหนังสือต่อ


"อาจารย์ที่ของหนูมันเลอะขออนุญาติกลับหอก่อน" ฉันพูดก่อนจะตั้งใจเดินออกไป ต้องไปหาข้อมูลและเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ให้มากที่สุด


"เดี๋ยว..."


"...เป็นแค่ชนชั้นล่างที่โชคดีได้เข้ามามาทำตัวแบบนี้ไม่ค่อยถูกล่ะมั้ง?"ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วเอามือผลักมือที่ดึงแขนฉันออก


"แล้วจะให้หนูทำยังไงล่ะคะ?"


"ทำเหมือนเดิมนั่งเรียนที่พื้น"


"หึ"


"เธอหัวเราะอะไร?"


"ขอโทษนะคะ แต่พอดีดิฉันไม่ได้ต่ำขนาดนั้นถึงขนาดไปนั่งบนพื้นสกปรกทำตัวเหมือนหนูโสโครกดั่งคนบางคน ดิฉันมันผ้าขี้ริ้วห่อทองค่ะ" พอจบประโยคนั้นฉันก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที


ไร้สาระ น่ารำคาญ นี่คือสิ่งที่ท่านพี่พยายามบอกเรามาตลอด เรื่องบางเรื่องที่คิดว่าสวยหรูก็กลับโสโครก พอข้าเป็นองค์หญิงต่อหน้าเยินยอในใจคิดเยี่ยงไรไม่มีผู้รู้ พอเรามาเป็นชนชั้นล่างนี่ก็คือผลกระทบของการถูกรังเกียจและต่อต้านสินะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น