ลืมตาตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นนางเอกเสียแล้ว

ตอนที่ 13 : EP.12 คนที่ต้องลอบเข้าไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ก.พ. 63

"นี่คือห้องของพวกเรา ส่วนห้องผู้ชายจะอยู่ถัดไป" เซน่าพูด

"แล้วฉันต้องอยู่หองเดียวกับโบรีอัส ชูเหรอ?"

"ใช่"ฉันเห็นเดเรคลอบทำหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

"เรียกประชุมเถอะพวกเธอตามพี่มาทางนี้เลย"

"พี่นี่ทำงานมานานรึยังคะ?"

"ไม่นานหรอก พี่เพิ่งเข้ามาเมื่อปีก่อนองค์กรเราเปิดมายี่สิบปีพี่เป็นปีที่ยี่สิบ พวกเธอก็เหมือนเด็กฝึกจะคัดเลือกในพวกเธอไปอยู่ก็จะเป็นรุ่นที่21 แต่การทดสอบปีก่อนๆไม่โหดขนาดนี้หรอกนะ"

"เห~" ฉันทำเสียออกมา ท่านพี่จงใจเล่นงานเราอยากให้เรากลับไปที่วังรึไง? ไม่มีทางหรอกเราไม่ใช่องค์หญิงแล้วสักหน่อย

 

"เริ่มประชุมได้" อัลฟินพูดผมสีดำกับดวงตาสีดำแบบนี้ชวนให้เกรงกลัวจริงๆแต่พอดูใกล้ๆก็ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร

"อย่างที่รู้เราจะแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม รับข้อมูลที่นี่ สืบข้อมูลภายนอก และลอบเข้าวัง" 

"ค่ะ/ครับ"

"ฉันกับเซน่าจะอยู่ที่นี่ ส่วนคนท่จะลอบเข้าไปในวังคือไอกับบุตรท่านเอิร์ล ที่เหลือสืบข่าวจากข้างนอก"

"ลอบเข้าวัง?" ฉันพูดอย่างไม่เข้าใจ

"ทำไม่ได้?" พี่รีอัสหันมาพูดกับฉัน แต่ว่าฉันน่ะรับรูัได้นะว่ามันเป็นคำพูดที่ชวนดูถูก

"ทำได้ค่ะ"

"ดีครับ พวกคุณสองคนเหมาะมาก ไอจะต้องเป็นนางรำในงานวันเกิดเป็นไปได้ต้องใกล้ชิดหับราชาให้มากที่สุด ส่วนบุตรท่านเอิร์ลไปเป็นสาวใช้ ข่าวจากสาวใช้น่าเชื่อถือมาก"

"สาวใช้!"

"ครับ"

"ผมเป็นผู้ชาย"

"ฟังไม่ผิดฉันก็เรียกคุณว่าบุตรท่านเอิร์ล" เค้าพูดด้วยท่าทีกวนบาทา

"ฉันชื่อเดเรค เอิร์ล เรียกไอว่าไอได้ทำไมเรียกกระผมว่าเดเรคบ้างไม่ได้ครับ"

"ใจเย็นก่อนนะคะ" โฮราเทียรีบเข้าไปไกล่เกลี่ย

"อย่าน่า งานทางนี้มันต้องทำได้ทุกทางคนที่เป็นคุณชายตั้งแต่เกิดก็ต้องเรียนรู้กันทั้งนั้น"

"คุณ!"

"อย่าทำเลาะกับเซ่!" รุ่นพี่เซน่าตะโกนก่อนจะหยิบน้ไสองแก้วมาวาง

"เราอยู่ต่างบ้านต่างเมืองกันนะคะมีสติหน่อย พี่เบิร์คพี่เป็นรองหัวหน้าทำตัวน่าให้เกียติบ้างสิ ส่วนพี่ชูจะนั่งนิ่งไปถุงไหนคะทำไมไม่ห้าม?"

"แล้วทำไมต้องห้ามฉันก็ว่ามันสนุกดีนิ"

"พี่ชู!"


หลังจากทะเลาะกันพักใหญ่เราเลยโดนพักกินข้าว คนอื่นๆกำลังกินกันอยู่ส่วนฉันน่ะ...

"เป็นไง?"

"รุ่นพี่คะมันส้มไปค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับมองหน้าตัวเองในกระจก

"นางรำควรแต่งหน้้้าจัดๆสิ"

"ถึงอย่างนั้นก็ควรเป็นสีแดงไม่ใช่สีส้มสิคะ"

"แต่ว่า..."

"ทำไมรุ่นพี่ไม่ให้คนที่ทำงานอยู่ที่สถานเริงรมย์แต่งหน้าให้ล่ะคะ?"

"ก็มันออกแนวจัดจ้านเกินไปอีกอย่างถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากรบกวนพวกเค้ามากด้วย"

"..."

"ลองอีกรอบเถอะนะ" เซน่ายิ้มแล้วลงเครื่องสำอางให้ฉันอีกครั้งคราวนี้เป็นสีแดงแต่ไม่ได้จัดจ้านมาก

ผิวขาวอมชมพูเข้ากับสีแป้งสีแดงริมฝีปากสีชาด ดวงตาสีเดียวกับแก้มดูน่าค้นหาผมที่ถูกทำมาอย่างดีหน้าม้าส่วนนึงถูกเก็บไปด้วยกิ๊ปผีเสื้อ 

"สวยมั้ย?"

"สวยมากค่ะรุ่นพี่"

"ผู้ชายเห็นต้องตะลึงแน่ๆ ตามพี่มาสิ" เธอมาพยุงฉันเพื่อเดินทางไปที่ห้องอาหาร


แอ๊ด~

"สวยพอเป็นนางรำมั้ยทุกคน" เสียงของรุ่นพี่ทั้งร่าเริงและสดใสถามขึ้นก่อนที่สายตาทุกคนจะมองมาที่ฉัน

"สวยมากเลยค่ะ" 

".../!/:)"

เกือบทุกคู่ต่างทองด้วยสายตาตกตะลึง ทำให้ฉันใจสั่น แต่นั่นก็ยังไม่มากพอกับทีแววตาที่เขาจ้องมาที่ฉัน

เขาจะชอบมั้ยนะ?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น