ลืมตาตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นนางเอกเสียแล้ว

ตอนที่ 10 : EP.9 ถือว่าเราลงเรือลำเดียวกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.พ. 63

"ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้เราสองคนก็อยู่ทีมเดียวกันน่ะสิ?"

โฮราเทียถามขึ้นพร้อมทั้งเข้าไปสวมกอดฉัน

"ไอขอคุยด้วยหน่อยสิ" หลังจากพิธีมอบรางวัลจบเขาก็ทำหน้าบึ้งแล้วขึ้นไปรับรางวัลฉันเดาเหตุผลได้เลยล่ะ ฉันลาโฮราเทียก่อนค่อยเดินตามเขาไป

"ทำไมเหรอ?"

"คุณไม่รู้จริงๆเหรอ?"

"คะ?..." ฉันพูดไปแบบไม่เข้าใจแต่เมื่อเห็นแววตากับใบหน้าบึ้งตึงเลยต้องยอมแพ้

"ค่ะ คุณคงรู้อยู่แล้วว่าดิฉันอ่อนข้อให้"

"ทำแบบนั้นทำไม?"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจฉันแค่รู้สึกว่าคลาสเอหรือเอสก็ไม่ต่างกันแฃ้วก็ไม่ได้อ่อนข้อให้มากด้วย"

"ไม่มาก แต่คุณไม่ใช่อาวุธ?"

"ฉันไม่มีอาวุธค่ะ"

"แล้วมีดสั้นที่เหน็บไว้ตรงหลังเอวคืออะไรทำไมไม่ใช้?"

"..."

"ผมอุตส่าห์ไม่อ่อนข้อให้ทำไมล่ะครับ?"

"เพราะว่ามันจะเสียศักดิ์ศรีคุณไงคะ"

"..."

"ผู้คนในสนามต่างคาดหวังกับคุณ ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากกับการยืนในตำแหน่งสูงๆ แต่ว่า..."

"แต่อะไรครับ"

"...ถ้าฉันสามารถที่จะช่วยคุณรักษาสถานะทางสังคมไว้ได้ฉันก็อยากจะทำค่ะ"

⊙︿⊙ เขาเบิกตาขึ้นพร้แมกับหลบสายตาฉันไม่พอแก้มทั้งสองข้างวังขึ้นสีระเรื่อ

"ยังไงเราก็คงต้องฝึกด้วยกัน ฝากตัวด้วยนะครับ" เขาพูดแล้วยื่นมือออกมาฉันเลยยื่นไปจับ

"ค่ะ เราอยู่เรือลำเดียวกันแล้วนะคะ" 


.

.

.


"วันนี้เราสองคนรวมเดเรคอีก1ต้องเตียมตัวเพื่อคุยเรื่องการทดสอบสินะ" 

"ใช่ค่ะ ว่าแต่ไอสนิทกับบุตรท่านเอิร์ลด้วยเหรอคะ?"

"ก็ไม่ได้สนิทขนาดนั้นหรอก"

"เหรอคะ(个_个)"

??? ทำไมทำหน้าแบบนั้นกันนะโฮราเทีย หวงเพื่อนเหรอ?เดเรคก็เป็นคนดีจริงใจขี้อายนิดๆหรือว่า...

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ชอบเค้าเหรอ?"

"!!!" 

"แสดงว่าจริง"

"ปล่าวนะคะ ไม่ได้ชอบแบบนั้นแค่ปลื้มเฉยๆที่เค้าอ่อนโยนได้มากขนาดนี้"

"นั่นก็ชอบแล้วมั้ง?"

"ว่าแต่ไอเคยชอบใครมั้ยคะ?"

"ชอบเหรอ..." นั่นสินะ ความรู้สึกนั้นจะเรียกว่าชอบได้รึปล่าว? มันคือชอบจริงๆน่ะเหรอ?

"..ไม่มีหรอกของแบบนั้น"

"?"


.

.


หลังจากที่คัยกันเรื่องไร้สาระตอนนี้ฉันก็มาเจอกับเดเรคเพื่อจะรับการทดสอบ

"มากันพร้อมแล้วสินะ" ท่านพี่พูดก่อนจะเหลือบมองหน้าฉันแล้วยิ้มออกมา

"ถ้าอย่างนั้นขออธิบายการทดสอบนี้"

"เพคะ/พะย่ะค่ะ"

"การทดสอบนี้คือการทดลองทำงานจริงเป็นเวลา1เดือนกับหน่วยงานจริง ซึ่งปีก่อนๆไม่มีแบบนี้หรอกนะ"

"!/?"

"พวกเธอต้องอยููู่่กันเป็นหน่วยย่อย4คน ทำงานจริง โดยมีรุ่นพี่คนนึงคอยควบคุมพวกเธอ"

"ใครเหรอเพคะ?"

"ฉันเอง..." เสียงนิ่งเอ่ยออกมาจากด้านหลังทำให้ฉันอดที่จะมองไม่ได้

":)" เขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปเคียงข้างท่านพี่

ใช่ คนที่กล้้้าทำแบบนี้น่ำไม่มีใครที่ไหนหรอกมีแค่คนเดียว บุตรชายของท่านแม่ทัพโบรีอัส ชู



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น