Three river of my friends สายธารรักของเราทั้งสาม(จบ)

ตอนที่ 7 : Ep.7 ใครจะรู้จักแกดีกว่าตัวแกเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

"เดี๋ยวเราไปรับ" ฟิวเจอร์พูดกับเมลอน


"ไม่ต้องหรอกเรากลับเองเธอไปทำงานของเธอเถอะ"


"อืม..ก็ได้" เขาพูด


ในเวลานี้ฟิวเจอร์พยายามทำตัวเป็นแฟนที่ดีที่สุดอยากไปรับไปส่ง แต่เขาอาจจะไม่เคยรู้เลยว่าเมลอนไม่ได้อยากให้เขาทำแบบนั้น


"มิว ฉันสับสนอะ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้เวลานี้ฉันยังรักเขาบ้างรึเปล่า"


"บางทีเขาอาจจะไม่ได้ชอบแกจริงๆก็ได้ แบบคบกับแกเพื่อเอาไว้อวดเพื่อนฉันว่าแกเลิกเหอะเม"


"..."


"ถ้าแกยังอยู่แบบนี้บางทีมันอาจจะยิ่งทำให้พวกแกทั้งสองคนเจ็บมากกว่าเดิมก็ได้" 


"ขอคิดดูก่อนนะ" รอยยิ้มจางๆเผยที่หน้าของเมลอน


.

.

.


เธอตัดสินใจเปิดอินสตาแกรมขึ้นมา เมลอนรู้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้สนใจโลกโซเชียลมากนักเธอแทบไม่เปิดมันมาตลอดสองเดือน


"ไอดิน อาทิตย์ที่ผ่านมาเราแทบไม่ได้เจอหรือคุยกันเลยนะ" 


พอพูดขึ้นมาเมลอนถึงเพิ่งรู้สึกตัวบางทีคนที่เธออยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากที่สุดอาจจะเป็นไอดินก็ได้ 


'ฮัลโหล'


"ฮัลโหลดิน นายอยู่ไหนว่างรึเปล่า?"


'ฉันทำงานอยู่ไม่ว่างหรอกมีอะไรเหรอเม?'


"เปล่า แค่จะชวนไปกินข้าวถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร"


'อืม'


ตี๊ด—


หลังจากที่ไอดินรับสายเมลอนใจของเจาก็เจ็บแปลบ อันที่จริงเขาไม่มีงานและไม่มีธุระด้วยเพียงแค่เขาไม่อยากเจอผู้หญิงที่ทำให้เขาร้องไห้ทั้งคืนเพียงแค่นั้น


.

.

.


มิวนิคเดินช้าๆหล่อนค่อยๆเข้าใกล้ แผ่นหลังของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ


หล่อนรู้แก่ใจว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ แต่การได้สารภาพสิ่งที่อัดอั้นใจมานานนั้นก็ดีกว่าการที่เงียบแบบนี้ เงียบโดยที่ในใจมีแต่ความอัดอั้นน่ะเหรอ?


"ฟิวเจอร์..."


"!"


"เธอมีอะไรมิว?"


"นายกับเมลอนไม่เหมาะกันหรอก ผู้ชายเย็นชา จริงจังกับทุกเรื่องแบบนายไม่เหมาะกับผู้หญิงที่ไม่เอาอะไรเลยงานก็ไม่ค่อยทำ แถมชอบคิดมากแบบเม"


"...."


"คนที่เหมาะกับนายคือฉันตะหาก"


"!"


"ผู้ชายแบบนายเหมาะกับผู้หญิง ที่มีความกระตือรือร้นมั่นใจแบบฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่แค่พูดเรื่องที่ตัวเองคิดยังไม่กล้าแบบเม!...ฉันชอบนายนะฟิวเจอร์"


"มิวนิค..."


"ฉันชอบนายจริงๆ ชอบมากๆด้วย ถึงจะไม่นทนเท่าความรู้สึกที่นายมีให้เมลอนแต่ฉันมั่นใจว่ามันเทียบเท่าได้ ได้โปรด..." 


มิวนิคกล่าวเสียงสั่นพร้อมๆกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาอาบแก้ม


"แต่ฉันคบกับเมอยู่แล้วนี่มันเป็นการทรยศเพื่อนเธอไม่รู้เหรอ?"


"ฉันรู้"


"แต่เรื่องพวกนั้นมันไม่ได้สำคัญเลยเว่ยมันสำคัญที่ ฉันไม่ได้ชอบเธอมิวนิค"


"ไม่! ได้โปรด..." มิวนิคโผเข้ากอดฟิวเจอร์ น้ำตาพรั่งพรูไหลรินทั่วหน้าเขานั้นไม่ได้สนใจความรู้สึกหล่อนแม้แต่น้อย เขาแกะมือบางที่กอดเขาออกก่อนสลัดทิ้งและเดินจากไป


ฟ้าฝนคล้ายราวกลับไม่เป็นใจพิรุณโหมกระหน่ำคล้ายไม่พอใจ มิวนิคทรุดตัวลงกับพื้นหล่่่อนร้องไห้อย่างหนักท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างไม่หยุดหย่อน


พวกเขาทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาอีกหนึ่งคู่จับจ้องพวกเขา 


น้ำตาของธอค่อยๆเริ่มรินไหลออกมาจากดวงตา มือบางปิดปากเอาไว้ราวกับกลัวบุคคลทั้งสองล่วงรู้ถึงเสียงสะอึกสะอื้น


เมลอนไม่เคยคาดคิดเลยว่าการที่เธอคบกับฟิวเจอร์จะส่งเรื่องเหล่านี้ตามมามากมายเพียงนี้


ถ้าเป็นตอนนี้เมลอนไม่มั่นใจเลยว่า ตัวเธอเองยังรักฟิวเจอร์อยู่รึปล่าวบางทีสิ่งที่เธอเรียกว่ารักมันอาจไม่ใช่ แต่สิ่งที่เธอเรียกว่าเพื่อนสิ่งนั้นบางทีมันอาจคือรักก็ได้


.

.

.


ติ้งต่อง


เสียงออดกดกริ่งเรียกหน้าห้องคอนโดแห่งหนึ่ง เมลอนยืนรออย่างใจเย็น มือบางปาดน้ำคาอยู่เป็นบางคราว 


แอ๊ด~ 


"!?" ผู้ชายรูปร่างสมส่วนตัวค่อนข้างสูง ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนออกมาเปิดประตูให้


"ขอโทษนะคะนี่ห้องอิงดาว?"


"ใช่ เธอเพื่อนดาวเหรอยัยนั่นอยู่ข้างใน"


"อ๋อค่ะ" เธอพยักหน้าช้าๆ แล้วก้าวเข้าไปในห้อง


"ใครมาอะซัน?" อิงดาวในชุดอยู่บ้านธรรมดาถามพรเอมๆกับที่ต้องอึ้งเมื่อเห็นเมลอน


"ดาว..." เมลอนไม่พูดอะไรเธอเงียบไปครู่หนึ่ง


"...มิวนิคชอบฟิวเจอร์"


"..." 


"ซันแกไปซื้อนมมาให้หน่อยดิ"


"อ่าๆ เหมือนเดิม?"


"ใช่เหมือนเดินแต่เอาของเมลอนมาเพิ่มด้วย" ผู้ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป


"ฉันเคยบอกฟิวเจอร์ว่าแกอาจจะไม่ชอบมันแล้วไม่คิดเลยว่ามันจะจริง"


"...แกทำไมถึง?"


"สายตามันฟ้องอะดิ ถ้าแกยังชอบฟิวเจอร์อยู่แกจะไม่มีสายตาแบบนี้ แกที่คบฟิวเพราะยังรู้สึกว่าจพกลับไปชอบฟิวได้สินะ"


"..."


"ไม่ตอบ? ถ้าไม่ตอบก็ถามใจตัวเองสิใครจะรู้จักแกดีกว่าตัวแกเอง?"


"..."


"ฉันบอกได้เลยนะ ถ้าแกไม่รู้สึกอะไรกับฟิวจริงๆเลิกเหอะ"


"ดาว!" เมลอนตะคอกออกไปแล้ววิ่งออกจากห้อง เธอไม่อยากยอมรับว่ามันคือความจริงรึปล่าวแต่การปฏิเสธเธอกลัวๆว่าฟิวเจอร์จะเจ็บทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย


เธอกลัวว่าต่อไปจะไม่สามารถมองหน้าฟิวเจอร์ติด และอีกเรื่องเธอกลัวว่าถ้าเธอไปหาไอดินเขาจะเห็นด้วยมั้ย เรื่องวันนี้ทำให้เมลอนได้รู้สึกตัวว่าที่ผ่านมาเมลอนเลิกชอบฟิวเจอร์ไปแล้วตั้งแต่วันที่เธอพบกับผู้ชายที่ชื่อไอดิน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น