Three river of my friends สายธารรักของเราทั้งสาม(จบ)

ตอนที่ 6 : Ep.6 เป็นแฟนกันมั้ย?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ก.ย. 62

ดวงตาอ้างว้างและโดดเดี่ยว ให้ตายสิ ผู้หญิงแบบเมลอนอาจจะไม่มีคนรักจริงๆก็ได้ เธอคิด


"เมลอนพรุ่งนี้ว่างมั้ยไปกับเราที่นึงดิ" คำถามนี้จากฟิวเจอร์ทำให้เมลอนรู้สึกแปลกๆ เวลานี้เธอไม่อยากคิดอะไรอีกเพราะยิ่งคิดมันก็ยิ่งไม่ถูก


"อืม ได้" เธอตอบรับ


.

.

.


"ทำไมถึงพามาที่ห้องสมุดล่ะ?"


"ทำไมเหรอ ไม่รู้สิฉันแค่รู้สึกว่ามันสงบปลอดโปร่งเธอไม่ชอบเหรอ?"


'ใครมันจะไปชอบกันล่ะ?'


"ปล่าวก็ชอบ"


สำหรับฟิวเจอร์ที่รักสงบกับเมลอนที่ไม่ชื่นชอบอ่านหนังสือมากนักขอบอกได้เลยว่าการนัดครั้งนี้นั้นแทบเข้ากันไม่ได้เลย


ฟิวเจอร์คิดไปถึงตอนที่เขาคุยกับเพื่อนของเขา ถ้าไม่สารภาพรักไปเลยอาจจะโดนหมาคาบไปกินก็ได้ วันนี้แหละจะเป็นวันที่เขารวบรวมความกล้าเพื่อใช้สารภาพรักเธอ


"เมลอนเราชอบแก" คำพูดง่ายๆเรียบๆ ที่ออกมาจากปากของเขามันทำให้เมลอนตกใจมากซะจนดวงตาที่โตอยู่แล้วนั้นโตมากขึ้นไปอีก


"แกจะ..."


"ขอโทษนะ เรายังไม่พร้อมพรุ่งนี้เราจะให้คำตอบ" เธอพูดแบบนั้นก่อนจะวิ่งออกมา


ทำไม?ทำไมล่ะ? ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นต้องการแกล้งกันเหรอเหมือนเมื่อก่อนที่มีคนมากมายบอกชอบเราแต่ทุกครั้งก็มักเป็นการล้อเล่น?


.

.

.


"ฉันควรทำยังไงดี? ฉันควรตอบรับฟิวเจอร์ไปดีรึป่าว?"


"..." เขาเงียบกับคำพูดของเธอสีหน้าแววตาราวกับใช้ความคิด เมลอนหารู้ไม่ว่าคนที่เธอกำลังปรึกษาคือคนที่แอบชอบเธอ


เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่วันนั้น วันที่ไอดินยื้อแย่งเมลอนกับฟิวเจอร์ในผับ เธอก็มาที่นี่บ่อยมากเกือบทุกวัน ทุกๆครั้งก็มักมีเรื่องเพื่อนเรื่องงานแต่จะมีครั้งที่เขาเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อเธอพูดถึงฟิวเจอร์ ความผูกพันความรู้สึกมันค่อยๆเปลี่ยนเป็นรักโดนยไม่รู้ตัว


"แล้วแต่เธอสิ เมื่อก่อนเธอเคยชอบเขาลองคบก็ไม่เสียหาย"


"แต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนนี้ฉันอาจจะไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้วก็ได้"


"เธอแน่ใจเหรอ? ถ้าเธอยังไม่แน่ใจเธอก็ต้องทำให้ตัวเองแน่ใจฉันบอกเธอได้แค่นี้ฉันไปทำงานล่ะ" เขาพูดก่อนลุกแล้วเดินออกไป


"..."แค่อนาคตตัวเองเธอยังไม่รู้นับประสาอะไรกับเรื่องความรัก 


'ชอบต่างกับรักนะ ถ้าแค่ชอบเดี๋ยวก็เบื่อไม่ก็เลิกชอบ แต่ถ้ารักต่อให้ต้องเจอกับอะไรเราก็จะไม่มีวันทิ้งเขาเด็ดขาด'


"เฮ้อ" บางครั้งคำคมในเฟสบุ๊ก ก็อาจทำให้เครียดจนต้องถอนหายใจออกมาก็เป็นได้


.

.

.


"ฉันตกลง" เมลอนพูดกับฟิวเจอร์


"จริงเหรอ?!"


"อื้ม" เมลอนพยักหน้า


ตั้งแต่วันนั้น บางทีสิ่งที่นำมากับการคบกันของทั้งคู่อาจจเป็นได้ทั้งสุขและทุกข์


.

.

.


"กูคบกับเมลอนแล้วนะเว่ย"


พรวด!


"แค่กๆ" 


"เอาจริง?! ฟิวนี่แกคบกับเมลอนจริงดิ?"


"ทำไมอะดาว แกไม่ได้เชียร์อยู่เหรอตอนนี้ก็มีความสุขดีนี่"


"กูไม่ได้เชียร์ แต่ว่า จริงๆกูแค่อยากให้เพื่อนมีความสุขแต่แกแน่ใจจริงๆเหรอ ว่าเมลอนคือความสุขของแกอะ"


"แน่ใจดิวะไม่งั้นกูไม่ชอบมันมาตั้งหลายปีแล้วก็ขอคบหรอก"


"ถ้าแกมีความสุขจริงๆเราก็ไม่ว่าไรหรอก เดี๋ยวแฟนกูมาละฟิวแล้วเจอกันถ้ามีเรื่องไรโทรมาได้เลย"


"เออๆ แล้วเจอกัน" 


.

.

.


"จริงดิแกคบกับฟิวเจอร์ไปแล้ว?!"


"ใช่ เมื่อก่อนฉันชอบเขามากถึงตอนนี้จะยังไม่แน่ใจแต่ฉันคิดว่าฉันคบกับเขาได้"


"ไม่แน่ใจ..ไม่แน่ใจ!แล้วไปคบกับเค้ททำไม?!"


"มิวนิคแกเป็นไรเนี่ย?"


"! ป่าวๆ ฉันแค่คิดว่าถ้าแกยังไม่แน่ใจในความรูสึกแกยังไม่ควรไปคบแบบนั้น"


"ไม่เห็นเป็นไรเลย เดี๋ยวนี้ใครคบใครเจอกันวันเดียวยังคบได้ฉันรู้จักฟิวมาสามปีแล้วนะแกอย่าลืมแค่คบกันไม่ใช่เรื่องยาก"


"นั่นสิเนอะ แล้วนี่ไอดินรู้รึยัง"


"อื้ม ฉันบอกเขาคนแรกเลยทำไมเหรอ?"


"บอกคนแรก?...แล้วนี่เขาไม่พูดอะไรเหรอ?"


"ไม่นี่ ไม่เห็นมีอะไรเลย"  มิวนิคเงียบไปครู่หนึ่งราวกับใช้ความคิดก่อนเดินออกจากห้องไป


.

.

.



"มันหมายความว่ายังไง?"


"ก็ไม่ยังไง" 


"ดินแกหยุดนะเว่ย! แกจะบอกว่าที่ผ่านมาแกไม่ได้รู้สึกอะไรกับเมลอนเลยใช่ป้ะ?"


"ถ้ามิวถามตรงๆเราตอบไก้เลยว่าเราชอบเมลอน ชอบมาก เมื่อก่อนเราเคยคิดว่าเราชอบมิวแต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ความรู้สึกกับเมลอนมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆมันไม่ใช่แค่ความชอบมันเป็นความรัก แค่เมลอนมีความสุขเราก็พอ"


" ..."


"มิวเราไม่เหมือนแก ที่แค่อยากคีอบครองลองแกได้รักใรรต่อให้เจ็บแค่ไหนเราก็จะทนเพื่อเค้า"


"ฉันไม่เหมือนแกตรงไหน? ฉันรักเพื่อนฉันมากและฉันก็ชอบฟิวเจอร์มาก ฉันพยายามแล้วแต่ฉันไม่ได้ใจกว่าแบบแก"


น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย ปากสั่นกัดแน่นราวกับไม่ต้องการรับรู้อะไร ไอดินค่อยๆเดินเข้าไปหามิวนิคเขาสวมกอดเธอช้าๆราวกลับดำลังปลอบประโลม เพื่อนคนนึงที่รักเพื่อนมากยอมทำสิ่งที่แาจเสียเพื่อนไปนั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าเธอชอบ...ไม่สิรักเขามากแค่ไหน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น