Three river of my friends สายธารรักของเราทั้งสาม(จบ)

ตอนที่ 5 : Ep.5 ทำไมถึงช่วยเรา?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ก.ย. 62

กริ๊ง~กริ๊ง~

"ฮัลโหลค่ะ" เมลอนกดรับโทรศัพท์


'เม แกช่วยไปรับแตงโมให้หน่อยสิฉันไม่ว่าง'


"หนูเองก็ไม่ว่าง น้องโตแล้วก็ให้กลับเองสิปีนี้มันจะ16แล้วยังต้องให้คนไปรับอีก"


'ไม่ว่าง? ไม่ว่างอะไรนักหนาแค่เสียสละเวลานิดหน่อยมันยากนักรึไงแค่ไปรับน้องแกเนี่ย!'


"แม่?"


'ไม่รู้แหละ ไปรับน้องซะแค่นี้นะฉันมีธุระ'


ตี๊ด—


'อะไรอะ ที่เราไม่เคยจะไปรับเชอะ!' เมลอนคิดในใจ


"มิวเดี๋ยวฉันมานะ" เมลอนตะโกนบอกมิวนิคแล้วเดินออกจากห้องไป


.

.

.


"สายแล้วยัยแตงโมเลิกแล้วแน่เลย" เมลอนพูดขณะก้มลงดูเวลาบนนาฬิกา เธอไม่ได้สังเกตเลยว่ารถจักรยานคันหนึ่งพุ่งมาทางเธอ


"กรี๊ด!"


"เป็นอะไรรึเปล่าครับ?" ผู้ขี่รถถาม เธอสายหัวเล็กๆเขาจึงขับรถออกไป


"โอ้ย!" 


"เป็นอะไรรึเปล่า?" เสียงชายหนุ่มถามก่อนค่อยๆพยุงเมลอนขึ้นมา


"ไม่เป็นไรค่ะ...อ้าว!ไอดิน" เธอหัวเราะให้กับผู้ชายตรงหน้า


"เดี๋ยวไปนั่งตรงนั้นก่อนดีกว่า" เขาพูดแล้วพยุงเธอไปนั่งที่เก้าอี้สาธารณะ


"แปลกดีนะคะ ทำไมทุกครั้งที่ฉันมีปัญหาถึงเป็นนายที่ยื่นมิอเข้ามาช่วย"


"บางทีอาจจะเป็น..พรหมลิขิตล่ะมั้งนะ?"


"ฮิ" เธอหัวเราะอ่อนๆ


บางทีในเวลานี้ไอดินไม่ได้ชอบมิวนิคแล้ว เขาเพื่อช่วยเพื่อนคนนึงกำลังจะทำให้ตัวเองตกหลุมรักผู้หญิงที่เขากำลังจะทำร้ายก็เป็นได้


"แล้วนี่เมจะไปไหนเหรอ?"


"ฉันจะไปรับน้องสาวนะ"


"เดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อน" เขาพูดก่อนพยุงเธอลุกขึ้น


"น้องเธออายุเท่าไหร่เหรอ? ประถมหรือมอต้น?"


"ม.ปลายแล้ว "


"เหรอ?" ไอดินทำหน้าเหมือนงุนงง ที่เด็กอายุมากกว่า16ยังต้องให้พี่สาวมารับ


.

.

.


"ำพี่ทำไมพี่มาสายเนี่ย!"


"พอเลยนะแกกลับเองไม่เป็นเหรอถึงต้องให้ฉันมารับ?"


"ก็แม่อะดิอะไรนักหนาไม่รู้แต่คนที่ผิอคือพี่ ฉันยืนรอจนขาแข็งน่ารำคาญ"


"นี่น้องพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกนะ เมเขาอุนส่าห์มารับ"


"แล้วพี่แส่ไรด้วยอะเป็นแฟนพี่หนูเหรอ? อ้อ!ต่อให้เป็นพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องหนูอยู่ดีเพราะแม้แต่ครูยังไม่กล้าเลย"


"ไม่เป็นไรหรอกไอดินแตงโมก็เป็นอย่างงี้แหละ อย่าสนใจเลยขอบใจนะที่มาส่งเดี๋ยวที่เหลือฉันรับผิดชอบเอง" เธอพูดก่อนเดินออกมาจากไอดินและวิ่งตามหลังแตงโมไป


"แตงโมรอพี่ก่อน!"


"ชักช้ายืดยาด พี่เมถ้าจะคบแฟนก็หัดดูบ้างนะไม่ใช่คบคนแค่หน้าตาอย่างเดียวมันจะดูแรด!"


"แตงโม!"


ทั้งคู่ขึ้นรถบัสไป ระหว่างทางพวกเธอไม่เปิดปากคุยกันแม้แต่คำเดียวจนกระทั่ง...


"เมลอน?"


"ฟิวเจอร์!?"


"ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยว่าแต่มากับใครอะ"


"แตงโมน้องสาว" เมลอนยิ้มอ่อนๆให้ แตงโมหันมามองครู่เดียวก่อนถอนหายใจและก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ


"ฟิวคือฉันอยากถามแกเรื่องนางเอก"


"?"


"อิงดาวนี่มีแฟนจริงๆเหรอ?"


"ใช่ ทำไมเหรอ?"


"เปล่าๆ แล้วอิงฟ้าล่ะ?"


"ฟ้าไม่แน่ใจว่าใช่แฟนรึป่าวแต่ยังไม่ว่ามี"


"งั้นสินะ มีแต่ฉันคนเดียวที่ยังไม่มีคนคุยแล้วก็แฟน"


"แต่ดาวพึ่งมีได้ไม่กี่วันเองนะดูผ่านไอจี แสดงว่าแกไม่ได้ติดตามดาวเหรอ? นี่พวกแกคงไม่ได้ทะเลาะอะไร..."


"ไม่มีอะไร ฟิวฉันต้องลงแล้วแล้วเจอกัน" พอถึงป้ายเมลอนก็รีบพูดก่อนดึงแขนแตงโมลงรสบัส


"นี่ฉันเพิ่งรู้นะว่าพี่มีผู้ชายเกี่ยวข้องเยอะแยะเสน่ห์แรงเหมือนกันนี่แล้วคนไหนแฟนล่ะ หรือไม่ใช่ทั้งคู่ ถ้าไม่ใช่ทั้งคู่แถวบ้านเราเค้าเรียกว่าแรด ไม่สิเอาไม่เลือกตะหาก"


"แตงโม!"


เพี๊ยะ!!


"พี่! นี่พี่ตบฉันเพราะผู้ชายงั้นเหรอ?!"


"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?"


"แม่ พี่เมพี่เมตบฉัน"


"เมลอนทำไมทำกับน้องน้องแกยังเด็กอยู่นะ?"


"แม่น้องมันด่าฉัน!"


"ฉันปล่าว แม่ฉันแค่อยากทำความรู้จักกับแฟนพี่แต่พี่หึงแล้วบอกว่าฉันจะแย่งเลยตบหน้าฉัน"


"!" หญิงสาวสูงวัยเดินมาทางเมลอนก่อนจะง้างมิอเตรียมฟาดไปที่ใบหน้า


หมับ!


"ใช้ความรุนแรงในครอบครัวแบบนี้มันไม่ดีนะครับ ถ้าจะพูดให้ถูกผมมีสิทธิ์ฟ้องคุณได้"


"ฟิวเจอร์?"


"เธอใช่มั้ย ที่เป็นแฟนกับเมลอนจนเธอต้องมาทำร้ายน้องสาวตัวเอง"


"ผมว่าคุณป้าฟังความข้างเดียวแล้วล่ะ ผมไม่ใช่แฟนเมลอนอีกอย่างใจความการสนทนาไม่ได้อยู่ที่แฟนเมลอนด้วย"


"ฉันไม่เชื่อเป็นแฟนกันก็ต้องเข้าข้างกัน ลูกสาวฉันไม่ผิด"


"นั่นก็แล้วแต่คุณป้าเถอะครับ บางทีอาจจะเป็นเพราะสันดาลดิบที่มันเปลี่ยนยากเกินไป หรือเพราะการอบรมสั่งสอน ถ้ายังไงผมขอตัวหวังว่าครามหน้าจะไม่ต้องมาเห็นภาพแบบนี้อีก" ฟิวเจอร์ยกยิ้มก่อนเดินจากไป


.

.

.


"เดี๋ยวก่อนฟิวเจอร์!"


"หืม?"


"ทำไมถึงช่วยเรา?"


"เพราะเห็นความอยุติธรรมเลยอยากช่วย"


"แค่นี้?"


"บางทีอาจจะมีมากกว่านั้นก็ได้ใครจะรู้ แต่ที่รู้แน่ๆก็คือแล้ววันหลังเจอกัน บายเมลอน~"


"บ๊ายบาย"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น