Three river of my friends สายธารรักของเราทั้งสาม(จบ)

ตอนที่ 2 : Ep.2 คนที่เข้ามาใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

หลังจากทักทายกันแปปนึงจนเมลอนรู้ว่าฟิวเจอร์เรียนเภสัชมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอก็ทำให้เมลอนรู้สึกกังวลกับความรู้สึกที่เธอจะมีต่อเขาในอนาคต


"แกไม่ต้องเสียใจไปนะเว่ย นี่ไงผับเราพาแกมาแล้ว" 

มิวนิคพูดพร้อมชูมือสูงขึ้น กับภาพตรงหน้าที่มีผู้คนกินข้าวและดื่มเหล้ากัน


"แกเห็นนั่นม้ะ ผู้ชายที่กำลังจะขึ้นร้องเพลงตรงนั้นอะ ชื่อไอดินเรารู้จักกับมันเว่ยเคยเรียนม.ต้นด้วยกัน ป๊อปที่นี่มาก" 


เมลอนเหลือบมองไปทางผู้ชายสวมชุดดำทั้งชุดในมือถือกีต้าร์ หน้าตาค่อนข้างดีมาก จนเธอแทบละสายตาไปไม่ได้


"วันนี้ผมมาในเพลง you are my everything หวังว่าทุกท่านจะชอบนะครับ" แม้แต่เสียงของเขาเธอยังหยุดฟังไม่ได้เลยจริงๆ อยากรู้มากว่าเวลาเขาร้องเพลงจะมีเสน่ห์และไพเราะแค่ไหน


"สิ่งต่างๆ ที่ทำลงไป

ที่เคยทำให้เธอเสียใจและทำให้มีน้ำตา

อยากจะบอกให้เธอรู้ว่า

ช่วงเวลาที่เธอหายไป

ทำให้ฉันเข้าใจ ความหมาย

You are my everything

You are my everything

ในวันนี้ฉันพึ่งเข้าใจว่าเธอนั้นมีค่ามากมาย

มากกว่าสิ่งไหน

You are my everything

จะยังรอเธอ เสมอไป

กลับมาหาฉันได้ไหม ให้รักเราเป็นเหมือนเดิม

แม้ว่าเวลาจะนานและผ่านเลยไป

เธอยังอยู่ในหัวใจ ไม่เปลี่ยนไป จนวันสุดท้าย

You are my everything

You are my everything

ในวันนี้ฉันพึ่งเข้าใจว่าเธอนั้นมีค่ามากมาย

มากกว่าสิ่งไหน

You are my everything

ที่ทำลงไปฉันเสียใจ

ถ้าหากย้อนมันกลับไป จะไม่ให้เธอจากไป"


เมลอนเผลหลุดยิ้มออกมา เพลงๆนี้ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือน เพลงนี้เขาร้องให้เธอเลยล่ะ


"ไงมิว" หลังจากร้องเสร็จเขาก็ตรงเข้ามาทักมิวนิคทันที


"ดินนี่เพื่อนฉันชื่อเมลอน"


"อ้อ หวัดดี" เขาโบกมือให้ก่อนจะนั่งลงข้างๆมิวนิค


"อืม" เมลอนพยักหน้ารับ พอยิ่งมองดูใกล้ๆเขาหล่อมากเลยล่ะ 


"เราเนี่ยนะนึกว่ามิวจะลืมเราไปละเห็นไม่มาตั้งนาน"

"ลืมละวันนี้ฉันพาเพื่อนมาเที่ยวเพราะอกหัก" เขามองไปที่เมลอน ด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิม


"เสียใจด้วยนะ เดี๋ยวเราไปร้องเพลงต่อก่อน" ไอดินพูดก่อนลุกออกไป


"เค้าทำงานที่นี่ตลอดเลยเหรอ?" เมลอนถาม


"อื้ม ดินเค้าเรียนวิศวะคนละมอกับเราน่ะแกไม่รู้จักหรอก แต่เป็นเดือนคณะเลยนะใช่จะธรรมดา" มิวนิคพูดพร้อมหัวเราะเล็กน้อย


.

.

.

หลังจากที่ คุยกันเสร็จสองสาวก็เดินออกมาจากร้าน


"เดี๋ยวฉันไปเอารถก่อนแกรออยู่นี่นะ" 


"อื้ม" เมลอนพยักหน้าก่อนจะหยิบโทรศัพย์ขึ้นมาจากกระเป๋าสะพาย แต่เธอไม่ระวังเผลอทำกุญแจห้องตกที่ถนน


"ให้ตาย" 


ปรี๊ด!!


"ระวัง!" เสียงชายหนุ่มดังพร้อมๆกับเสียงเป่าแตรของรถมอเตอร์ไซค์


"เป็นอะไรรึปล่าวหนู?" ชายวัยกลางคนขับรถมอเตอร์ไซค์ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง


"ไม่เป็นไรครับ ขอโทษด้วยจริงๆ"


"ไม่เป็นไรๆ คราวหลังก็ดูแฟนดีๆนะ" เขาเอ่ยก่อนขับรถจากไป


"ไอดิน.." พอรู้สึกตัวเมลอนถึงได้รู้ว่าตนเองอยู่ภายใต้อ้อมกอดของไอดิน เขาช่วยดึงหล่อนไว้ก่อนที่รถคันนั้นจะเฉี่ยวชนเธอ


"เป็นอะไรรึเปล่า?" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง


"ไม่ ขอบใจนะ" เมลอนรีบผละออกจากเขาทันที ก่อนจะก้มลงเก็บกุญแจห้องที่เธอทำตกไว้ในตอนแรก


"คราวหลังก็ระวังหน่อยนะเกือบได้ไปโรงบาลแล้วมั้งเนี่ย" ไอดินหัวเราะแห้งๆ


"เธอชื่อเมลอนใช่ม้ะ นี่ๆนามบัตรเราถ้ามีอะไรก็โทรมาได้นะเผื่ออยากจองโต๊ะจะจองที่พิเศษที่สุดเอาไว้ให้" เขาพูดก่อนขยิบตาให้เธอหนึ่งทีแล้วเดินจากไป


"นามบัตร? เดี๋ยวนี้นักร้องในผับเค้ามีนามบัตรกันแล้วเหรอ?" เธอพูดกับตัวเองก่อนจะเก็บลงกระเป๋า


ปี๊ป!


"รอนานมั้ย ขึ้นรถเร็ว" มิวนิคซึ่งเพิ่งขับรถมาถาม


"ไม่ๆไปเลย" เมลอนปฏิเสธแล้วรีบเปิดประตูขึ้นรถทันที ผู้ชายคนนั้นเสน่ห์แรงมากที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา


ระหว่างการเดินทางเมลอนฟังเพลงๆ นึง

ใจของฉันมันชา เมื่อเธอยืนยันออกมาว่าต้องไป

แม้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน

ภาพวันนั้นที่เราเคยฝันมันคงไม่มีต่อไป

วันนี้เธอขอให้ฉันตัดใจ

เธอรู้มั๊ยว่ามันไม่ง่ายเลยที่ฉันต้องยอมรับ

กับชีวิตในโลกที่มันไม่มีเธอ

แต่ถึงแม้ยากเย็นเท่าไร ฉันก็จะยอมรับมันเอาไว้

เจ็บแค่ไหน ฉันก็จะฝืนแกล้งทำว่าไม่เป็นไร

บอกใจที่มันอ่อนแอตอนนี้ช่วยทนให้ไหว

แม้น้ำตาไหล ฝืนยิ้มมองเธอจากไป

เธอเลือกแล้ว ฉันก็ต้องยอมเข้าใจ

ไม่ไหวแคไหนต้องทนให้ไหว

END เจ็บแค่ไหน ทนให้ไหว ต้องทนฝืน ปล่อยเธอเดินไป ไม่มีเธอเหมือนเดิม ต้องทนไหว

ฉันก็พร้อมยินดี เมื่อเธอไปเจอกับทางที่ดีกว่า

แม้ว่าตรงนั้นจะไม่มีฉัน

ขอบใจนะที่ครั้งหนึ่งเธอเคยอยู่ตรงนี้กับฉัน

ให้ฉันรู้ว่าเคยโชคดีแค่ไหน

ในวันนี้มันคงไม่ง่ายเลยที่ฉันต้องยอมรับ

กับชีวิตในโลกที่มันไม่มีเธอ

และถึงแม้อยากรั้งเธอไว้

ฉันก็คงพูดได้เพียงในใจ


"เพลงนี้เหมือนเป็นเพลงเศร้า แต่พอฟังไม่เห็นอยากร้องไห้เลย"


"แหนะๆ ตกหลุมรักไอดินไปแล้วล่ะสิ"


"บ้ารึป่าวมิว คนเก่าฉันยังลืมไม่ได้จะไปหวังอะไรกับคนใหม่ล่ะ ตอนนี้คงยังไม่พร้อม" รอยยิ้มเจือจาง

ปรากฏบนใบหน้า


เขาคือคนที่เธอ รอ

เธอให้เค้าหมดทั้งใจ

ไม่เหลือ ไม่มีให้ใคร

และแม้ฉันใกล้สักแค่ไหน

ก็ยังไกลหัวใจของเธอ

พยายามทุ่มเทเพื่อเป็นคนที่ใช่

พยายามเท่าไร มันก็ไม่พอ

ต่อให้รักแทบเป็นแทบตาย

เจ็บช้ำทุรนทุราย

สุดท้ายเป็นฉันที่สุดเหงา

เขาคือคนที่เธอ รอ

เธอให้เขาหมดทั้งใจ

ไม่เหลือ ไม่มีให้ใคร

และแม้ฉันใกล้สักแค่ไหน

ก็ยังไกลหัวใจของเธอ

ต่อให้รักแทบเป็นแทบตาย

เจ็บช้ำทุรนทุราย

สุดท้ายเป็นฉันที่สุดเหงา

เขาคือคนที่เธอรอ

เธอให้เขาหมดทั้งใจ

ไม่เหลือ ไม่มีให้ใคร

และแม้ฉันใกล้สักแค่ไหน

ก็ยังไกลหัวใจของเธอ

...อ้างอิง https://www.siamzone.com/music/thailyric/11706


'น่าเศร้าดีเนอะยิ่งฟังเพลงอกหักก็จะยิ่งลืมไม่ได้'บางทีเมลอนอาจจะเป็นคนที่โง่ที่สุดในเรื่องราวนี้แล้วก็ได้ เธอคงไม่มีวันมีความสุขกับคนใหม่ได้แน่ๆ


(^_^)


อยากจะยิ้มแบบนั้น รอยยิ้ม ทะเล้นชวนน่าหลงใหลบางทีอาจจะเป็นตรงนั้นก็ได้ที่ทำให้ฟิวเจอร์ชอบดาว หรืออาจเป็นเพราะ เราไม่ค่อยยิ้มมักเก็บตัวทำตัวหดหู่อาจจะเป็นเหตุผลที่เขาไม่รักเรา


เมลอนเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอินสตาแกรมไปเรื่อยๆจนมาสะดุดกับของอิงดาว


Ingdao; อยากจะพบกับคนนั้นอีกจัง


comment 

ingfah; แหมพี่ดาวเจอกันแค่ครั้งเดียวเองนะ

ของขวัญ ; ใครอะอยากรู้บ้าง


'หมายความว่ายังไง ดาวไม่ได้คบกับฟิวเจอร์แล้วเหรอหรือเลิกกันไปแล้ว?' เมลอนคิดในใจ


"เฮ้อ"


ติ้งๆ


ไอดิน'goodnighrbar เป็นเพื่อนกับคุณแล้ว


เมลอนกดเข้าไปดู พร้อมเผยยิ้มจางๆออกมา ผู้ชายอย่างไอดินนี่มีแฟนรึยังนะ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในโสตประสาท


เมลอนกดเข้าไปที่อินสตาแกรมเธอตัดสินใจ โพสรูปๆนึงออกไป


รูปที่เหมือนกับแสงอาทิตย์พร้อมแคปชั่นที่ว่า 'เวลาก็เหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ รอยยิ้มก็เหมือนแสงอาทิตย์ที่สุกสว่างสดใส'


ทันทีที่เพลงๆนึงขึ้นน้ำตามันก็รินไหนออกมา


ฉันแอบบอกรักเธอทุกวันอยู่ตรงนี้

ฉันเจ็บปวดทุกทีที่เห็นเธอร้องไห้

เธอไม่เคยลืมเขา คนที่ทำเธอเสียใจ

โลกเก่าๆ ขังใจเธอไว้เสมอมา

ฉันแอบบอกรักเธอทุกวันมานานแล้ว

ฉันอยากบอกว่าเธอนั้นยังมีคุณค่า

ยังมีคนคอยรับ มีคนคอยซับน้ำตา

โลกใหม่ๆ ฉันเตรียมให้เธออยู่ตรงนี้

แค่เพียงก้าวเดียวเท่านั้นแค่ก้าวมากับฉัน

หมื่นร้อยพันก้าวที่เหลือฉันจะพาเธอสู่จุดหมาย

หมดชีวิตที่เหลือหมดทุกลมหายใจ

จากนี้จะขอใช้มันร่วมกับเธอ

ฉันแอบบอกรักเธอทุกวันกับฟากฟ้า

ฉันฝากบอกแสงดาว ตะวันและสายลม

บอกไปกับน้ำค้าง ฟ้ากับฝนที่พร่างพรม

หันมาหน่อยฉันรอเธออยู่ตรงนี้

แค่เพียงก้าวเดียวเท่านั้นแค่ก้าวมากับฉัน

หมื่นร้อยพันก้าวที่เหลือฉันจะพาเธอสู่จุดหมาย

หมดชีวิตที่เหลือหมดทุกลมหายใจ

จากนี้จะขอใช้มันร่วมกับเธอ

ฉันแอบบอกรักเธอทุกวันกับฟากฟ้า

ฉันฝากบอกแสงดาว ตะวันและสายลม

บอกไปกับน้ำค้าง ฟ้ากับฝนที่พร่างพรม

หันมาหน่อยฉันรอเธออยู่ตรงนี้

ฉันแอบบอกรักเธอทุกวันได้ยินไหม

...อ้างอิงhttps://www.siamzone.com/music/thailyric/13929 


หยาดน้ำตาเริ่มอาบแก้ม


"เมลอนแกเป็นไร?"


"ไม่มีไรแค่ฝุ่นมันเข้าตา" เธอตอบพร้อมกับเช็ดน้ำตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น