Tarotองค์กรเวทมนตร์สุดอันตราย

ตอนที่ 4 : บทที่2:เค้าคือแวมไพร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

นี่ก็ผ่านมาได้กว่าหนึ่งเดือนแล้วชั้นแทบไม่ได้คุยกับใครเลย นอกจาสตาร์และสเตนทร์ ก็เธอทั้งสองคนเป็นผู้หญิงเหมือนกันนี่นา เอาล่ะเข้าเรื่องกันดีกว่าวันนี้พวกเราทุกคนถูกเวิร์ลเรียกให้มารวมตัวกันโดยที่ยังไม่บอกจุตประสงค์ให้ได้รู้

"สวัสดี ซัน" สตาร์ทักชั้นชั้นจึงพยักหน้าแล้วส่งยิ้มกลับไป

"เอาล่ะ ทุกคนมาถึงพี้อมกันแล้วสินะ วันนี้ชั้นมีแรื่งที่จะต้องพูด จะให้ทุกคนแบ่งกลุ่มเพื่อไปยังแนวหน้าแนวกลางและแนวหลัง และชั้นไก้ตัดสินใจไว้แล้วชั้น สตาร์ สเตนทร์ ซัน เดวิล เลิฟแล้วก็ไฮท์ จะไปแนวหหน้ามี่เหลือให้ไปด้านหลังส่วนตรงกลางคิดว่าคงไม่จำเป็น" 

"แล้วเราแบ่งกันแบบนี้เพื่ออะไร" สเตนทร์ถาม

"ก็เพื่อสำรวจไงเธอไม่ต้องกังวลหรอกแม้สงครามเราจะไปแนวหน้าแต่เราอาจไม่ต้องสู้ก็ได้ แค่ไปสืบข่าวคราวเท่านั้น" ทุกคนพยักหน้า

หลังจากการประชุมเสร็จสิ้นทุกคนก็พากันลุกออกไป และวันนี้ชั้นก็ยังไม่เห็นหร้าของเดวิลเลย

"หึ หมั่นไส้เป็นบ้าปิดหน้าปิดตาอยู่นั่นแหละ"

"หมายถึงเดวิลเหรอ" 

"ใช่" ชั้นตอบสตาร์ไป

"แต่วันที่เธอมาครั้งแรกเธอก็ปิดหน้านี่"

"ก็มันเป็นเสน่ห์ของแม่มด อาจารย์เคยสอนเอาไว้"

"ฮิๆตลกชะมัดยาด" พอสตาร์พูดจบพวกเราก็พากันหัวเราะขึ้นมา

...

ชั้นออกมาเดินเล่น ในหุบเขาแห่งนี้หิมะจะตกเกือบทั้งปีทำให้พื้นที่ที่เหยียบย่ำสีขาวโพลนสะอาดตาไปหมด มันอาจจะเป็นทิวทัศน์ที่ใครต่างใครชอบแต่คงไม่ใช่สำหรับชั้นละมั้งเพราะหิมะพวกนี้คงไม่เข้ากับพลังที่ชั้นมีอย่างแรง

"นาย" ชั้นทักคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ชั้นมั่นใจว่าเค้าได้ยินแต่แกล้งทำเป็นหูทวนลมซะมากกว่า

ชั้นเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วกระชาบผ้าที่ปิดหน้าของเข้าออก แต่เหมือนหิมะจะไม่เข้าข้างชั้นซะนี่ หิมะที่ชั้นเหยียบมันทำให้ส้นรองเท้าบูตสูงทิ่มแล้วสะดุด โชคดีที่คนที่ชั้นตั้งใจแกล้สสอดมือมารับชั้นพอดิบพอดี

"เธอ!? ซันสินะ" ชั้นพยักหน้า เดวิลเค้าไม่ได้หน้าตาอัปลักษณ์แบบที่ชั้นคิด ผิวสีขาวหน้าที่เข้ารูป ใช่เค้าถือว่าเป็นบุรุษเพศที่หน้าตาดีคนนึงเลยล่ะ ในเวลานี้ดั่งนาฬิกาหยุดเดินดวงตาสีทับทิมของเค้าดั่งสะท้อนดวงตาสีเลือดของชั้นอย่างกับว่ามันอ่านใจได้ซะนี่

"ขอโทษนะ" ชั้นกล่าว ดูเหมือนเค้าจะไม่โกรธแต่กำลังจะหยิบผ้าที่อยู่บนมือของชั้นโชคร้ายที่เค้าทำให้ชั้นตกใจจนเผลอเผาผ้าสีดำผืนนั้นไปเสียแล้ว

"เฮ้อ นี่เธออยู่ดีๆมากระชากผ้าชั้นแถมเผาซะด้านเกรียมแบบนี้ต้องการอะไร" เค้าพูดหลังจากปล่อยชั่นให้ยืนเอง 

"ชั้นไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย ก็ชั้นอยากเห็นหน้าเดวิลนี่แล้วอีกอย่างนายเป็นคนทำให้ชั้นตกใจก็เลยเผลอเผาไปน่ะ แหะๆ" ชัันหัวเราะ ดูเหมือนเค้าไม่ได้โกรธมากแต่หงุดหงิดซะมากกว่า

"เธอน่ะ ไม่ได้เป็นแม่มดผนึกเหรอทำไมถึงใช้เวทไฟได้ล่ะ" 

"ชั้นน่ะมีธาตุไฟเพราะฉะนั้นชั้นถึงใช้ไฟได้ไงล่ะ ว่าแต่เดวิลเถอะที่รู้ว่าชั้นเป็นแม่มดผนึกเพราะแอบฟังใช่มั่ยล่า" ชั้นรู้ว่าเขาหลบหน้าชั้นแต่ชั้นก็ไม่รู้ว่าทำไม 

"ชั้นน่ะ ไม่ชอบพวกแม่มด" เค้าพูดแค่นั้นแล้วหันหลังเตรียมที่จะเดินไป ความรู้สึกนี้รึว่า

"นายน่ะ เป็นแวมไพร์สินะเดวิล" ชั้นตะโกนถาม และชั้นเห็นว่าเค้าพยักหน้าน้อยๆ แวมไพร์งั้นเหรอ แต่ความรู้สึกที่รู้สึกมันแปลกๆอนู่เหมือนกันแฮะ ชั้นได้แต่ครุ่นคิดความรู้สึกที่รู้สึกว่าเดวิลเป็นแวมไพร์ที่ต่างออกไจากที่เคยเห็นในหนังสือไดอานี่น่ะเคยบอกไว้สินะ เหตุผล เหตุผล เอ รึว่าเดวิลเค้าจะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น