Tarotองค์กรเวทมนตร์สุดอันตราย

ตอนที่ 3 : บทที่1 การเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

"เธอคือแม่มดผนึกสินะ ยินที่ที่ได้รู้จักชั้นคือ'เวิลด์'ผู้ครอบครองไพ่ลำดับที่21และเป็นหัวหน้าของtarot" เห คนนี้เหรอเวิลด์จอมเวทย์อัจฉริยะไม่เห็นจะเหมือนเลย
"เข้ามารับไพ่แล้วไปยังที่นั่งของเธอสิ"ฉันพยักหน้าแล้วรับไพ่จากมือของเขา เมื่อเสร็จแล้วจึงเดินไปที่ๆนั่งถัดไปอีก2ที่
"ก่อนอื่นนะ ทุกคนที่นี่เรียนแทนตัวเองด้วยชื่อของไพ่และไพ่ของเธอคือ'ซัน' "
"ค่ะ ดิฉันทราบอยู่แล้วล่ะ"
"งั้นเธอช่วยเอาผ้าคลุมของเธอออกก่อนได้มั้ยมันทำให้ชั้นมองอะไรไม่เห็นเลยนอกจากดวงตาสีเลือดของเธอ" ฮิ สีเลือดงั้นรึ ช่างน่าขำสิ้นดี
"ขำอะไรของเธอน่ะซัน"
"ฮิ เปล่าหรอกค่ะก็แค่รู้สึกอยากยิ้มมันก็หัวเราะขึ้นมาเอง งั้นชั้นจะถอดล่ะนะ" ฉันค่อยๆนะผ้าคลุมบนศรีษะออกเผยให้เห็นผมสีดำสนิท และค่อยๆ ผ้า ที่ ปิดใบหน้าออ

"นี่น่ะเหรอ ใบหน้าของแม่มดผนึกงดงามจริงๆ ดวงตาสีเลือดผมสีดำสนิทใบหน้าที่ขาวนวลช่างเข้ากันเสียจริง"

"นี่ๆ ถามหน่อยสิเวิลด์ ทำไมถึงเรียนผู้หญิงคนนี้ว่าแม่มดผนึกล่ะ" 

"55ถ้าจะถามถามฉันตรงๆก็ได้นะคะ คุณเวิลด์ ตัวจริง " ดูเหมือนว่าพอฉันพูดออกไปทุกคนในที่นี้จะหน้าถอดสีขึ้นเล็กน้อยบ้างบางคนก็ยิ้ม

"แปะๆ รู้ได้ยังไงกันครับเนี่ย" คุณเวิลด์ตัวจริงพูด เหอะถ้าแค่นี้ดูไม่ออกอย่ามาเรียนฉันว่าเป็นแม่มดเลย

"ประทานโทษนะ นี่เป็นวิธีการรับน้องใหม่รึไงคะ คนที่ปลอมตัวเป็นเวิลด์ดูแวปเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่มนุษย์"ฉันยิ้ม

"เก่งจังนะ ปกติพวกเราก็ชอบเล่นอะไรแบบนี้แหละ อ้อเธอน่ะเป็นคนที่สองเลยนะซันที่ดูออก" 

"คนที่สองเหรอ เหลือเชื่อจริงๆแล้วใครคนแรกล่ะ"

"เดวิลน่ะสิ แต่ตอนนี้มันคงหลับอยู่เป็นพวกไม่ค่อยสนใจคนอื่นน่ะ" ฉันพยักหน้าแล้วหันไปมองดูรอบๆแต่บะคนนี่พลังเวทไม่ธรรมดาทั้งนั้น

"แต่ฉันสงสัยจริงๆนะ ว่าทำไมถึงต้องเรียกเธอว่าแม่มดผนึก พอถามไอปริ้นซ์เซสนี่ก็อธิบายชวนงงซะได้"

"นี่!บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกปริ้นซ์พอ ข้าไม่ใช่ผู้หญิงเว่ยอีกอย่างที่แกไม่เข้าใจเพราะว่าแกโง่เองตะหาก" ผู้ชายที่ท่าทางอ้อนแอ้นหน่อยเป็นคนพูด หึมนุษย์สินะ

"ค่ะ งั้นจะแนะนำตัวได้รึยังฉันนั่งจนเมื่อยละเนี่ยแล้วก็เห็นคนหน้าเหมือนกันสองคนมันรู้สึกแปลกๆถ้ายังไงช่วยคืนร่างกลับด้วยก็ดีนะคะ คุณมนุษย์หมาป่า" ฉันพูดพลางส่งยิ้มให้ทำให้คนคนนั้นคืนร่างกลับมาเป็นมนุษย์หมาป่าดังเดิม

"ชิ ไม่ชอบใจยัยแม่มดนี่เลย" 

"น่าๆอย่าคิดมากเลย แนะนำตัวเหรอได้สิครับแต่ผมอยากรู้ก่อนว่าทำไมคุณถึงถูกเรียกว่าแม่มดผนึกล่ะครับ" ชิ อยากรู้อยู่ได้อีตานี่ก็ชอบกินเผือกเหมือนกันเลยแฮะ

"แหม มันเป็นฉายาน่ะพวกแม่มดสายเลือดบริสุทธิ์ถ้าถนัดวิชาด้านไหนก็จะถูกเติมเป็นฉายาด้านหลังคำว่าแม่มด ที่ข้าถูกเรียกว่าแม่มดผนึกเพราะข้าชอบใช้เวทผนึก ยกตัวอย่างเช่น.." หลังจากที่ฉันพูดจบ ก็ปรากฏโซ่สีทองออกมาพันธนาการข้อมือที่วางไว้บนโต๊ะทรงกลมที่เหมือนดังโต๊ะจีน ดูเหมือนเวิลด์จะไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ใบหน้ายังคงปรากฏรอยยิ้มที่ไม่ทุกข์ร้อน

"ก็ประมาณนี้ละมั้งคะ" ฉันพูด

"งั้นเหรอครับ เจอแบบนี้ผมเองก็ตกใจแย่สิซัน" ฉันหัวเราะให้กับท่าทีที่เหมือนเด็ก ดูเหมือนพวกคนที่อยู่ที่นี่จะมีอุปนิสัยที่แตกต่างกันสินะ

"งั้นเริ่มล่ะนะครับ อย่างที่คุณเห็นยังมีตำแหน่งว่างอยู่จะไล่ตั้งแต่ผมไปนะครับ ผมชื่ออาร์รอนครับเป็นจอมเวทย์ ผู้ถือครองไพ่ลำดับที่21และเป็นหัวหน้าของคุณ" เค้าโค้งคำนับให้ฉัน และการแนะนำตัวก็เริ่มขึ้น

"ผมชื่อยูโก้เผ่าจิ้งจอกผู้ถือครองไพ่ลำดับที่1เมจิเชียน" ฉันพยักหน้าไม่มีผู้ถือครองไพ่ลำดับ0สินะ

"ผมชื่อไอแซกนะ เป็นมนุษย์หรือจอมเวทย์นั่นแหละไพ่ลำดับที่2ไฮท์พริสเทส"

"ชื่อคาวิ ไพ่ลำดับที่4เอ็มเพอร์รอล เผ่าคนแคระ"

"แบลร์นะ เป็นครึ่งคนครึ่งนกไพ่ที่5ไฮโรแพลน"

"ไนเกล อย่างที่รู้มนุษย์หมาป่าไพ่ที่6เลิฟเวอร์"

"ฉันชื่อซัสเกียนะ ดีจังมีผู้หญิงเพิ่มอีกคนฉันเป็นเงือกนะลำดับที่8สเตนร์ท" ฉันยิ้มให้ดูท่าจะเข้ากันได้แฮะ

"เนโร ครึ่งวิญญาณลำดับที่9เฮอร์มิท"

" ชื่อเรแกนนะ ลูกครึ่งแมงมุมลำดับ11จัสติส"

"ไทโบนะ เป็นยักษ์ลำดับ12แฮงก์แมน"

"ผมชื่อริก เป็นนักกวีผู้ถือไพ่ลำดับ14เทมเพอร์แรนส์"

"ดริม แวมไพร์ ลำดับ15เดวิล" นายนี่พูดขณะที่ยังไม่เงยหน้าเลยทำคลุมหน้าคลุมตา หมั่นไส้เป็นบ้า

"ผมชื่อยูเบลนะครับเป็นลูกครึ่งเครื่องจักร ลำดับ16โทเวลยินดีที่ได้รู้จักนะคุณซัน" ฉันพยักหน้าพร้อมยิ้มให้

"ฉันชื่อเกลเป็นเอลฟ์ ไพ่ลำดับ17สตาร์ ฝากตัวในฐานะผู้หญิงด้วยกันด้วยนะ เฮเลน่า"

"ค่ะ" ฉันยิ้มให้

"เอาล่ะทีนี้ก็ครบทุกคนแล้วสินะ จะว่าไปซันอายุเท่าไหร่เหรอ"

"15ย่าง16น่ะทำไมเหรอคะ"

"โหเด็กกว่าผมตั้ง10ปี แต่จะว่าไปเดวิลก็อายุเท่ากันไม่ใช่เหรอ" ฉันมองไปทางเดวิลเค้าพยักหน้าน้อยๆดูเหมือนจะไม่อยากเปิดหน้าเท่าไหร่เลยแฮะ

"จริงเหรอคะ"

"ื้อื้มใช่ มันเข้ามาก่อนเธอปีกว่าๆน่ะ แต่อย่าสนใจเลยนะไม่ค่อยพูด" ฉันพยักหน้า

"เอาล่ะงั้นเดี๋ยวจะให้สเตนทร์พาเดินดูรอบๆแล้วก็พาไปที่ห้องนะ ช่วงหัวค่ำจะมีคนเอาจดหมายไปให้เธอจะต้องไปคุมงานที่นั่น"

"ที่ไหนเหรอ" 

"เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า" หนอย อีตาเวิลด์เดี๋ยวแม่สาปให้พูดไม่ได้ซะเลย

"ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ"

...

หลังจากที่ฉันถูกสเตร์นทร์ลากไปไหนต่อไหนในที่สุดฉันก็ได้กลับมาพักที่ห้องซักที ดูเหมือนต้องรีบปรับตัวหน่อยซะแล้วสิ เฮ้อ~

ก๊อก ก๊อก

"ท่านซันคะ ดิฉันนำหมายมาส่งค่ะ" ฉันเปิดประตูและรับจดหมายจากเมดคนนึง

ดูเหมือนเนื้อหาในจดหมายจะบอกให้ฉันเริ่มงานที่เรือนจำสินะ ไม่ถนัดซะเลยแฮะ เริ่มเดินทางพรุ่งนี้และกลับมาในอีก1เดือน 

หึ แล้วเจอกันใหม่นะเหล่าผู้ครอบครองทั้งหลาย 

ฉันยกยิ้มมุมปากขึ้นจากนี้ชีวิตคงจะไม่น่าเบื่อแล้วสินะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น