Crystal Skies

ตอนที่ 1 : [SF] Best Friend (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 มิ.ย. 61

(Minhyun x Seongwu)



늦은 밤 술에 취한 니 목소리 뭔가

슬픈 일이 있었나 봐

니 곁에 그 사람과 많이 다퉜다며

내게 위로해 달라는 너


เสียงเมาๆกลางดึกของเธอ

กำลังเล่าให้ฉันฟังว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

เธอบอกเธอเพิ่งจะทะเลาะกับเขามา

และขอให้ฉันช่วยปลอบเธอที





//






          "พี่จะไปไหนนะ"

          "ไปหามินฮยอน" ซองอูตอบพลางยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงไปด้วย คว้าน้ำเปล่าตรงหน้ามาดื่มอีกอึกใหญ่ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินมาถือไว้ในมือ  "ส่วนของฉันมันเท่าไหร่"

          "พี่จะไปหาหมอนั่นทำไม"

          "มินฮยอนเมาอยู่ข้างนอก ต้องพากลับห้อง"

          "แล้วทำไมพี่ต้องเป็นคนไปพาเขากลับห้องด้วยอะ"

          ซองอูถอนหายใจ "เพราะเพื่อนมินฮยอนโทรมาหาฉันให้ไปรับนี่ไง

          "ก็ให้เพื่อนคนนั้นไปส่งดิ หรือแฟนของเขาก็ได้ ไม่เห็นจะต้องเป็นพี่

          "มินฮยอนโวยวายไม่ยอมกลับถ้าไม่เจอฉัน" ซองอูตอบ พอเห็นว่าควานลินไม่มีทีท่าจะตอบคำถามเขาในเร็วๆนี้เลยหยิบธนบัตรจำนวนนึงมาวางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "อีกอย่าง แฟนของมันนี่แหละที่ทำมันไปเมาไม่รู้เรื่องแบบนี้"

          


          ซองอูกล่าวขอบคุณคุณลุงคนขับก่อนจะก้าวลงจากรถแท็กซี่ มือนึงถือซองกระดาษใส่ยาแก้เมาค้างที่แวะซื้อมาเมื่อยี่สิบนาทีก่อน มืออีกข้างหิ้วซุปถั่วงอกจากร้านอาหารที่เพิ่งไปกินกับควานลินมาเมื่อครู่ เขาเดินต่อไปอีกประมาณสี่สิบเมตรก่อนจะหยุดลงตรงทางม้าลาย ยืนรอให้สัญญาณไฟเปลี่ยนสีเพื่อจะข้ามไปอีกฟากของถนน

          เพราะนี่คือคืนวันศุกร์ เตนท์ผ้าใบสีส้มสองสามหลังที่เรียงรายติดกันจากอีกฝั่งถนนจึงเต็มไปด้วยคนที่มาสังสรรค์กันหลังเลิกงาน ซองอูเพ่งตรงไปที่กลุ่มคนข้างในไล่ไปทีละร้าน มองหาแบคโฮ จงฮยอน หรือใครสักคนที่เขาพอจะคุ้นหน้า ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ใครบางคนในร้านที่สาม 

          คนๆนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างเสาเตนท์ในสุดกับใครอีกคนที่หันหลังให้เขาอยู่ ซองอูจำได้ทันทีว่านั่นคือมินฮยอน ส่วนอีกคนที่หันหน้ามาทางเขา กำลังง่วนอยู่กับการดูแลมินฮยอนไม่ให้ล้มตกเก้าอี้พร้อมๆกับกดโทรศัพท์ในมือไปด้วยนั้นไม่ใช่ทั้งแบคโฮหรือจงฮยอน แต่เป็นใครสักคนที่ซองอูจำชื่อไม่ได้ ถ้าจำไม่ผิด เขาคิดว่าน่าจะเคยเดินสวนกันตามเซคเรียนต่างๆอยู่บ้างตอนสมัยเรียน

          สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว ซองอูรีบเดินจ้ำข้ามถนนของซอยแคบๆตรงไปที่สองคนตรงหน้า เพื่อนมินฮยอนคนนั้นรีบลุกขึ้นพรวดพราดทันทีที่เห็นซองอู ซึ่งนั่นทำให้มินฮยอนที่นั่งโงนเงนอยู่บนเก้าอี้สะดุ้งเฮือกจน— 

          เห้ย ระวั


          โครม !


          ...


          นั่นแหละ 

          มินฮยอนตอนนี้ลงไปกองอยู่กับพื้นเรียบร้อย


//



          ซองอูออกมาจากร้านขายยาเป็นครั้งที่สองของคืนนี้ เขาเดินต่อไปอีกสามช่วงถนนก่อนจะหยุดลงที่ตึกห้าชั้นคุ้นตาแห่งหนึ่ง กดกริ่งหน้าประตู รอแค่ไม่ถึงนาทีเสียงสัญญาณหน้าตึกก็ดังขึ้น ซองอูผลักประตูออกจากตัว เดินตรงไปที่บันไดซึ่งเป็นทางขึ้นเดียวของตึกนี้ พาตัวเองไปหยุดลงที่ชั้นสามและกำลังจะเข้าห้องนี้เป็นครั้งที่สองของวันเช่นกัน

          รหัสหกหลักถูกกรอกด้วยความเคยชิน ซองอูบอกมินฮยอนไปหลายทีแล้วว่าให้เปลี่ยนรหัสประตูห้องบ้างเพื่อความปลอดภัย แต่จนแล้วจนรอด พาสเวิร์ดของห้องนี้ก็ยังคงเป็นเลขชุดเดียวกับตั้งแต่สมัยเรียนเมื่อแปดปีก่อนที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเปลี่ยนที่อยู่อีกกี่ครั้ง รหัสหกตัวก็ยังคงเป็นเลขเดิมเสมอ และเพราะเจ้าของห้องยืนยันว่าจะไม่เปลี่ยนมัน ซองอูเองก็จนปัญญาที่จะเตือน

          "ไปไหนมา" มินฮยอนถามงึมงำออกมาทันทีที่ประตูเปิดออก "เข้าไปอาบน้ำแป๊บเดียว ออกมาแล้วไม่เจอ"

          "ไปซื้อยา" ซองอูตอบ ถอดรองเท้าหนังวางไว้ที่ชั้นก่อนเปลี่ยนมาเป็นสลิปเปอร์ "ข้อมือเป็นไงบ้าง"

          "ที่ล้มอะนะ" มินฮยอนยกมือข้างที่ว่า กำมือแล้วหมุนไปมา "เจ็บ"

          ซองอูไม่ตอบอะไรกลับไป เขาเดินตรงไปยังโซฟากลางห้องที่มินฮยอนนั่งอยู่ ทิ้งตัวลงบนที่ว่างแล้วแบมือออกมาข้างหน้า

          มินฮยอนมองตาม ก่อนจะส่งมือออกมาให้ซองอูจับไว้

          "นั่งยังไงให้ล้ม"

          "ก็มันตกใจนี่" มินฮยอนตอบ "ใครใช้ให้ซองอุนฮยองลุกพรวดแบบนั้น"

          "คนปกติเขาไม่ตกเก้าอี้แค่เพราะคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามลุกพรวดหรอกนะ" ซองอูวางมือมินฮยอนลงบนตักแล้วหันไปหยิบยากับผ้าพันแผลในซองกระดาษมาถือไว้ "ดีแค่ไหนที่แค่ข้อมือเคล็ด ก้นกบกระแทกพื้นขึ้นมาจะทำไง"

          "ก็คงดี น่าจะได้แอดมิทโรงพยาบาล แล้วฮยอนบินจะได้มาหา"     

          มินฮยอนตอบ มือของคนที่กำลังคลี่ผ้าพันแผลหยุดชะงักลง ซองอูเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของมือที่วางอยู่บนตักเงียบๆ ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกไปให้เข้ากับสถานการณ์นี้

          คนพูดเงยหน้าขึ้นมามองคนทำแผลบ้าง ส่งยิ้มน้อยๆในแบบที่ซองอูเดาไม่ออกว่าเป็นรอยยิ้มจากอารมณ์ไหนมาให้ แม้จะผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วแต่ใบหน้าและลำคอยังคงแดงเถือกอยู่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ กลิ่นอาเจียนฉุนกึกในปากโชยออกมาทุกครั้งที่พูด แต่ซองอูไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่

          "ดูสิ้นหวังมั้ย ถึงกับอยากนอนป่วยเพื่อให้แฟนมาหา"     

          "อืม โคตรสิ้นหวัง" ซองอูเห็นด้วย มือที่ลอยค้างเติ่งบนอากาศกลับมาทำสิ่งที่ค้างไว้ต่ออีกรอบ "น่าสมเพชชะมัด"

          "แล้วเป็นนายจะทำยังไง"

          "ทำอะไรยังไง"

          "ถ้านายเป็นแบบฉัน รู้ทั้งรู้ว่าไปกันไม่รอด นายจะทำยังไง"

          "ไปแปรงฟันไป" ซองอูตัดบท หยิบเอาซองกระดาษจากร้านขายยาเดินไปทิ้งก่อนเอาซุปถั่วงอกที่เย็นชืดไปหมดแล้วไปยัดไว้ในตู้เย็น คว้าแจ๊คเกตตัวนอกมาถือไว้ในมือพร้อมสะพายเป้ขึ้นบ่า "ยาแก้เมาค้างอยู่บนโต๊ะกินข้าว ส่วนซุปอยู่ในตู้เย็น พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาก็เอาไปอุ่นก่อนกินเอาละกัน"

          "จะไปแล้วเหรอ"

          "อืม"

          "อยู่นี่ไม่ได้เหรอวันนี้"

          "..."

          "ดื่มเป็นเพื่อนหน่อย"

          "เป็นบ้าเหรอ" ซองอูสวน "แพ้เหล้าจนตัวแดงขนาดนี้แล้วยังจะซัดเข้าไปเพิ่มอีก"

          "ไม่ได้เหรอ"

          "ไม่ได้ เมาก็นอน"

          "ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็นอนไปแล้ว" มินฮยอนตอบ เสียงเบาลงกว่าเดิมชัดเจน "นอนไม่หลับหรอกคืนนี้"

            "..."

          "นะ อยู่เป็นเพื่อนหน่อย"     

          "กลัวดึกกว่านี้แล้วจะฟุ้งซ่านเผลอโทรไป" มินฮยอนเห็นท่าว่าซองอูยังดูไม่ใจอ่อนเท่าไหร่เลยเริ่มพูดต่อ "ถึงตอนนั้น นายห้ามฉันที"



          ซองอูไม่รู้ว่าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนตัวเขากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้เลือกพาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

          มินฮยอนที่ตอนแรกบอกเขาว่าจะไม่ดื่มเพิ่มแล้ว สุดท้ายก็แอบไปหยิบเบียร์กระป๋องในตู้เย็นมาเปิดตอนที่เขาเผลอ และตอนนี้ก็เข้าสู่กระป๋องที่สามแล้วเรียบร้อย

          ไฟห้องนั่งเล่นสว่างโร่ โทรทัศน์ถูกเปิดทิ้งไว้โดยที่ไม่มีใครดูอยู่ ซองอูนั่งมองเจ้าของห้องที่นั่งพิงโซฟาอยู่ข้างๆ มินฮยอนที่ในตอนแรกยังสามารถจะพูดคุยด้วยภาษาคนได้ตอนนี้เริ่มพูดไม่รู้เรื่องมากขึ้นเรื่อยๆตามจำนวนครั้งที่ดื่มของเหลวในมือเข้าไป 

          "เอาโทรศัพท์คืนมา"

          "ไม่"

          "คืนมา" มินฮยอนพูดซ้ำอีกที วางกระป๋องเบียร์ลงแล้วพยายามจะเอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ตัวเองในมือซองอูคืน "จะโทรไปหาฮยอนบิน"

          "โทรไปทำไม"

          "จะคุยกับฮยอนบิน"

          ซองอูเหวี่ยงแขนออกแล้วตัดสินใจยัดโทรศัพท์มินฮยอนลงไปในกระเป๋ากางเกงตัวเองตอนที่อีกฝ่ายเผลอ 

          "ไม่งั้นนายโทรบอกฮยอนบินให้ฉันหน่อย"

          "..."

          "บอกที ว่าอยากเจอจะตายอยู่แล้ว"



          เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

          เขาไม่รู้ ว่าตัวเองมานั่งทนฟังคนข้างๆเขาพร่ำเพ้อถึงแฟนตัวเองไปเพื่ออะไร 

          ลำพังแค่ในสภาวะปกติ เขาก็ต้องเก็บอารมณ์มากเกินพอแล้ว 

          ซองอูเอามือจับไหล่มินฮยอนไว้ทั้งสองข้าง ออกแรงผลักให้อีกฝ่ายนั่งพิงไปกับพนักโซฟา คว้าเอากระป๋องเปล่าในมือไปวางรวมกับที่เหลือบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืน เอาแขนอีกคนที่เมาไม่ได้สติมาพาดไว้กับบ่าตัวเองแล้วฉุดให้ขึ้นมาด้วยแล้วพากันเดินไปที่เตียงนอน

          "นอนได้แล้ว"

          "ซองอู"

          "ว่าไง"

          "ฉันมันแย่มากเลยเหรอ"

          "..."

          "มีวิธีไหนบ้างที่จะไม่เสียน้องเค้าไป"

          "..."

          "หรือมันจะดีกว่าไหมถ้าเราเลิกกัน"

          

          ซองอูไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแม้แต่คำถามเดียว พ่นลมหายใจหนักๆออกมาแต่ก็หยุดไว้กลางคันเพราะกลัวอีกคนจะคิดมาก มินฮยอนที่ดูเหมือนว่าก็ไม่ได้อยากฟังคำตอบตั้งแต่แรกอยู่แล้วเปลี่ยนท่าไปเป็นนอนหงาย จ้องเพดานด้านบนอย่างเหม่อลอยเหมือนต้องการคิดอะไรคนเดียว ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องที่ดีแล้ว เพราะถ้าคนที่นอนเมาอยู่บนเตียงนึกคึกอยากจะฟังคำตอบขึ้นมา ซองอูคงเลือกอะไรอย่างอื่นไม่ได้นอกจากโกหกคำโตออกไป

          โกหกคนตรงหน้า และโกหกตัวเขาเองด้วย 




//




          'ผมว่าคุณรีบมาเถอะครับ มินฮยอนโทรไปหาเรื่องฮยอนบินแล้ว'

          Here we go again

          หลังจากวางสายจากเพื่อนร่วมงานมินฮยอนที่ชื่อซองอุน เขาก็บอกลาควานลินอีกครั้ง โดนไอ้เด็กนั่นถามว่าแล้วทำไมพี่ต้องเป็นคนไปรับอีกครั้ง และเขาก็มายืนนิ่งอยู่หน้าคนที่เมาจนตัวแดงอยู่ในร้านเหล้าอีกครั้ง

          ถ้าอะไรจะแปลกกว่าเดิมหน่อย ก็คงเป็นที่คราวนี้เปลี่ยนจากเตนท์ส้มข้างทางเป็นบาร์ในโรงแรมแถวที่ทำงานมินฮยอน ไม่ใช่โซจูแต่เป็นวิสกี้ออนเดอะร็อคที่ไม่รู้ว่าเป็นแก้วที่เท่าไหร่ และไม่ใช่แค่เขาที่โดนเรียกตัวไปหา

          "ซองอูฮยอง มาทำอะไรครับ"

          ฮยอนบินเองก็อยู่ตรงนี้ด้วย

          "นายมาที่นี่ทำไม"

          "มินฮยอนโทรไปหาผมเมื่อกี๊" ฮยอนบินตอบ น้ำเสียงดูจะติดไม่พอใจ "ผมต่างหากที่ต้องถามว่าฮยองมาทำไม"

          "คือผมเรียกมาเองแหละครับ" เสียงพี่ซองอุนดังขึ้นจากทางข้างหลัง "คราวก่อนมินฮยอนไม่ยอมกลับจนกว่าซองอูจะเป็นคนมารับ"

          "ฮยอนบิน ?"

          มินฮยอนหันตามสายตาซองอุนมาทางเขาทั้งคู่ ดูจะแปลกใจกับการมาของฮยอนบินนิดหน่อย ส่วนการมาของเขานั้น เหมือนว่าเจ้าตัวจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซองอูยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

          "มาได้ไง"

          "พี่ กลับห้อง"

          "ไม่"

          มินฮยอนปัดคำพูดฮยอนบินทิ้งในทันที เอาแขนสองข้างดันตัวเองขึ้นจากเก้าอี้บาร์ตัวสูง ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล สะบัดแขนพี่ซองอุนที่ช่วยพยุงออกแล้วเริ่มเดินตรงไปที่ประตูร้าน ผ่านซองอูไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน

          "มินฮยอน"

          "ซองอู ?" มินฮยอนถามออกมาหลังจากเขาเรียก หันมามองเหมือนแปลกใจที่เจอกัน "มาตั้งแต่เมื่อไหร่"     

          "สักพักแล้ว" ซองอูตอบ "จะกลับด้วยกันมั้ย ยังไง"

          "พี่มินฮยอน !" ฮยอนบินตะโกนมาจากข้างหลัง น้ำเสียงชัดเจนว่าไม่พอใจเอามากๆ ทั้งคู่หันไปมองก่อนจะพบว่าฮยอนบินกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหามินฮยอน กระชากแขนอีกฝ่ายอย่างเต็มกำลังจนเซไปตามแรงกระชาก 

          "นี่ ฮยอนบิน นั่นแฟนนายนะ !"     

          "ใช่ พี่ แฟนผม" ฮยอนบินหันมาสวนด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม จับมินฮยอนที่ใกล้หมดสภาพเต็มทีให้ยืนนิ่งที่สุดเท่าที่จะนิ่งได้ "เพราะงั้นผมดูแลพี่เขาเองได้"

          "..."

          "รบกวนเปิดให้หน่อยครับ" ฮยอนบินเอาแขนมินฮยอนพาดบ่าตัวเองไว้ มืออีกข้างที่ว่างคว้ากระเป๋าเงินส่งให้พี่ซองอุนที่ยืนนิ่งมาสักพักใหญ่เหมือนทำอะไรไม่ถูก วานให้เปิดกระเป๋าแล้วหยิบนามบัตรในนั้นออกมา "ทีหลังมีอะไรแบบนี้โทรมาหาผมแทนนะครับ ผมจะรีบมา"

          จู่ๆขายาวๆสองข้างของคนที่ไม่ได้สติก็ดูจะรับน้ำหนักตัวที่เหลือไม่ไหวอีกแล้ว ฮยอนบินที่ง่วนอยู่กับการแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกับซองอุนดูจะลืมคนเมาในวงแขนตัวเองไปพักนึง มินฮยอนที่ยืนโงนเงนอยู่เป็นทุนเดิมจึงทิ้งตัวออกมาข้างหน้าแบบควบคุมตัวเองไม่ได้

          ซองอูเห็นมันทั้งหมด และเขาเร็วพอจะขยับตัวไปช้อนใต้วงแขนอีกคนไว้ได้ก่อนจะร่วงลงไปนอนอยู่บนพื้น

          มินฮยอนทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวซองอู ศีรษะและลำคอซุกลงไปกับไหล่เขา ผิวแดงๆนั้นร้อนจี๋เหมือนพร้อมจะเผาไหม้ได้ตลอดเวลา ทั้งคู่ใกล้กันมากพอที่จะทำให้ซองอูได้ยินเสียงสูดน้ำมูกเบาๆจากมินฮยอน เขากำลังจะขยับตัวมินฮยอนมาให้เห็นหน้าได้ถนัด แต่คนในอ้อมกอดก็ถูกดึงตัวออกไปก่อน

          "ส่วนพี่ พี่ซองอูครับ" ฮยอนบินจัดท่าทางมินฮยอน เตรียมจะพยุงอีกฝ่ายออกไปข้างนอก หันมาพูดกับซองอูด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นปกติที่สุดของวันนี้ แต่เต็มไปด้วยบางอย่างที่เขาไม่ชอบ "ขอบคุณมากนะครับที่มา"

          "..."

          "แต่คราวหน้า ให้มันเป็นเรื่องของผมสองคนเถอะครับ"

          บางอย่างที่เหมือนกับการประกาศความเป็นเจ้าของในน้ำเสียงนั่น

          "อย่าทำเหมือนมันเป็นเรื่องของพี่เลย"

.

.

.

.

.

-tbc-

#CrystalSkiesFic


มันอาจจะสั้นๆยาวๆไม่เท่ากันนะคะสามตอนนี้

จะพยายามมาให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ค่ะ

เจอกันตอนต่อไปนะคะ :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #10 rikear_lope (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 09:45
    ไม่รู้อะ คือไม่ชอบมากที่ซองอูมาช่วยแต่ฮยอนบินทำเหมือนซองอูมายุ่ง คุณคะ มินฮยอนไม่ได้เรียกซะด้วยซ้ำ ไม่ชอบแบบไม่ชอบมากๆๆๆๆ ซองอูไม่ได้เสนอตัวเองมาเปล่าอะ ในแง่ที่ถ้าซองอูไม่ได้ชอบมินฮยอนมันก็ไม่ควรอยู่ดี
    #10
    0
  2. #5 Shipper (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 13:43

    ฮวังมินฮยอนคนใจร้าย คนที่ไม่รู้อะไรเลย จะรู้หรือเปล่าว่าเพื่อนสนิทคนนี้คิดเกินเพื่อนอ่ะ มันเจ็บปวดเน้อเเต่ถ้าเป็นเราคงพยายามที่จะเฟดตัวเองออกมาจากตรงนั้น ดูเเล้วแฟนเค้าก็ไม่ค่อยชอบซองอูเหมือนกัน หรือฮยอนบินจะรู้ว่าซองอูคิดกับมินเกินเพื่อนอ่ะ เเต่ปมที่ทำให้มินเมาทุกครั้งนี้คืออะไรอันนี้น่าติดตามอ่ะ นี้เเบบยอนบินพูดขนาดนั้นเเล้วซองอูออกมาเถอะ

    #5
    0
  3. #4 เพ้อเจ้อนั่นแหละ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:26

    มินฮยอนต้องมีอะไรในใจแน่เลย แล้วก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฮยอนบินจับสังเกตได้อ่ะ ไม่อย่างนั้นฮยอนบินคงไม่พูดแบบนี้กับซองอู ซึ่งตามความเป็นจริง เราคงไม่กล้าพูดแบบนี้ใส่เพื่อนของแฟนอ่ะ5555555

    #4
    0
  4. #3 takari555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:27

    อ้าว ตอนแรกคิดว่าคนที่มีปัญหาคือฮยอนบิน ไปๆมาๆคนที่มีปัญหาเหมือนจะกลายเป็นมินฮยอนแทน อะไรกันแน่ที่เป็นต้นเหตุให้คนอย่างมินฮยอนที่แพ้แอลกอฮอลกลับดึงดันที่จะกินเหล้าเพื่อหนีปัญหา ตอนเมาก็เหมือนจะพูดแต่เรื่องฮยอนบิน แต่รหัสห้องกลับไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่สมัยยังเป็นรูมเมทกันกับซองอู มินฮยอนคิดอะไรอยู่ งงแท้ รอติดตามตอนต่อไปจ้า

    ปล. ซองอูทิ้งควานลินตลอดเลย ถ้าควานลินคิดอะไรกับซองอูด้วยนี่น่าสงสารแย่เลย ฮืออออ

    #3
    0
  5. #2 แพท (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 11:47

    ฮื่อออ ดีมากเด้อ รอเด้อ

    #2
    0
  6. #1 flash.us (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 10:48
    ใจร้ายจัง แต่ก็ถูกตามหลักการอะเนอะ ก็มินฮยอนเป็นแฟนฮยอนบินนี่ จะให้ซองอูมาดูแลก็แปลกๆ แง ซองอูต้องเก็บความรุ้ไว้ดีๆนะ อย่าให้มินฮยอนรู้ ฮือ t_t แต่ก็คิดว่ามินฮยอนทำไมดูติดซองอูล่ะ ชอบซองอูหรือเปล่า
    #1
    0