[นิยายแปล]เกิดใหม่เป็นนางร้ายในโอโตเมะเกมกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้ติดตามและเหล่าหนุ่มสุดยันเดเระ!!!

ตอนที่ 6 : Ch 6 | เข้าโรงเรียนและหาเพื่อนที่เป็นผู้ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

Chapters 6 | เข้าโรงเรียนและหาเพื่อนที่เป็นผู้ชาย

 

ถึง แอชลีย์ คาไลน์

 

แค่ไม่กี่เดือนเองแท้ๆ แต่ข้าก็รู้สึกเหมือนกับว่าข้าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว เจ้าสบายดีใช้ไหม? เจ้าไม่ได้เป็นหวัดหรืออะไรนะ? ไม่นามมานี้อากาศหนาวข้าเป็นห่วงว่าเจ้ากับท่านพ่ออาจจะป่วย

เจ้าอาจสงสัยว่าชีวิตในโรงเรียนของข้าเป็นอย่างไร แต่มันก็ดีบ้างแย่บ้าง สิ่งอำนวยความสะดวกของโรงเรียนที่นี่น่าทึ่งมาก อย่างที่ใครๆ คาดหวังเลย แต่ข้าก็ไม่ชินถ้าไม่มีเจ้าอยู่ จากระยะเวลาห่างจากเจ้า ในที่สุดข้าก็เข้าใจว่าเจ้าเป็นผู้ติดตามที่สุดยอดแค่ไหน ข้านึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าทำอะไรให้ข้ามากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าจะเป็นอิสระกว่านี้ใช่ไหม? ภายในปีหน้าที่เจ้าจะสมัครเข้า ข้าวางแผนที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีเกียรติล่ะ เพราะงั้นเจ้าเตรียมพบกับความประหลาดใจได้เลย

ยังไงก็ตาม ข้าคิดถึงเจ้า ข้าอยากเจอเจ้าจริงๆนะ ข้าวางแผนที่จะกลับมาที่บ้านในช่วงวันหยุด แต่เพราะมีเรื่องกะทันหันข้าเลยกลับมาที่บ้านไม่ได้

ข้าเขียนอธิบายไว้ในจดหมายของท่านพ่อ เจ้าไปถามท่านทีหลังได้นะ

 

หน้าหนาวก็ดูแลตัวเองด้วยนะ!

 

จาก เซชิล ออลดินตัน

 

ป.ล.

เด็กสาวผมดำน่ารักๆ ดูซุ่มซ่ามไปนิด เสียงและให้ความรู้สึกแบบสัตว์ตัวเล็กๆ ที่น่ารัก เจ้าชอบผู้หญิงไทป์แบบนี้ไหม? ข้าจะรอคำตอบของเจ้านะ!

 

***

 

นี่ก็สองเดือนแล้วที่ฉันเรียนที่นี่และโชคดีที่ยังไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้น จริงๆ แล้วฉันยังไม่เจอกับตัวละครสำคัญเลย พอฉันมาถึงที่นี่ครั้งแรก ฉันก็ตรวจสอบตัวละครแต่ละตัวด้วยสายตาตัวเองให้แน่ใจ ดังนั้นฉันจึงรู้ว่าใครบ้างที่ควรหลีกเลี่ยง แต่นอกนั้นก็ไม่มีอะไร ยังไงก็เถอะ รู้สึกว่านี่มันช่างสงบและน่าเบื่อ

แต่ให้ฉันเดานะ มันก็ไม่น่าแปลกใจอะไรเท่าไหร่ เนื้อเรื่องของ “บลัดดี้ มายด์” จะไม่เริ่มถ้าหากตัวละครหลังยังไม่ได้เป็นนักเรียนชั้นปีที่ 2 แถมในตอนนั้นมันมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ชื่อเสียงของนางเอกมันกระฉ่อนไปทั่วทั้งโรงเรียน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอต้องเจอกับเหล่าเป้าหมายในการจีบทุกคนในตอนแรก จนกระทั่งมีเพียงแค่สองตัวละครที่มีความเกี่ยวข้องกับนางเอก คือ รูดอล์ฟซึ่งเป็นอาจารย์ประจำชั้นของเธอ และลูเฟรย์เพื่อนร่วมชั้นของเธฮ ที่รู้จักเธอทันทีเมื่อเขาเห็นเธอในพิธีปฐมนิเทศ เป้าหมายการจีบคนอื่นๆ ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของนางเอกจนกระทั่งเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอตอนเกิมเริ่ม

และเซชิลก็เช่นเดียวกัน จนกระทั่งเหตุการณ์นั้นมันเกิด เธอเห็นทุกคนให้ความสนใจนางเอก เธอก็สังเกตเห็นเหมือนกัน ณ จุดนั้น เซชิลก็เริ่มอิจฉา และบูลลี่นางเอก เธอกลายเป็นนางร้ายโดยปริยาย อีกนัยหนึ่งก็คือ เป็นตัวละครที่ลำบากมาก แต่ฉันไม่ได้วางแผนที่จะทำแบบที่เธอทำหรอก...

ฉันไม่ได้มีแผนที่จะพูดคุยกับตัวละครหลักพวกนั้นโดยตรง แต่ก็ไม่ใช้ว่าฉันไม่สนใจพวกเขาเลยนะ เมื่อไหร่ก็ตามที่นางเอก เป้าหมายการจีบ หรือแม้แต่ตัวละครสนับสนุนเกิดขึ้นโดยฝีมือฉัน กับตาของฉัน จากการสังเกตการณ์ตลอดทั้งสองเดือนที่ผ่านมา ฉันก็สามารถรวบรวมข้อมูลบางอย่างได้เหมือนกัน

อย่างเช่น ชื่อของนางเอกคือ ไลล่า มอร์ตัน ฉันรู้จากการที่ไปแอบฟังเธอพูดคุยกับเพื่อนของเธอคนหนึ่ง ฉันไม่แปลกใจที่ได้ยินแบบนั้น แหงล่ะนั่นคือชื่อที่ใช่เริ่มต้นของเธอเลยนี่ และนั่นคือค่าเริ่มต้นของเกม หมายถึง นั่นคือชื่อที่เกมได้มอบให้เธอ สำหรับผู้เล่นที่ไม่คิดจะตั้งชื่อตัวละครหลักเอง

ไลล่า มีลักษณะเหมือนในจดหมายที่ฉันเขียนให้แอชลีย์ ด้วยสัตย์จริงเลยนะ การที่ได้เห็นเด็กสาวน่ารักๆ เหมือนกับสัตว์ตัวน้อยๆ มันที่ให้ฉันรู้สึกคล้ายๆ ที่เคยรู้สึกแบบนั้นกับแอชลีย์ตอนที่เขายังเด็ก ทุกครั้งที่ฉันเห็นความน่ารักของเธอ ก็เหมือนกับมีลูกธนูมักที่กลางใจ เธอช่างน่ารักเหลือเกิน ยังไงก็ตามฉันต้องอยู่ห่างจากเธอ ไม่ว่าฉันจะอยากวิ่งไปกอดเธอมากแค่ไหน แต่ก็ต้องกลั้นมันไว้ เพราะฉันไม่อยากมีส่วนร่วมในเนื้อเรื่องของเกมนี้

 

“ว้าว จดหมายอีกฉบับถึงผู้ติดตามของคุณอีกแล้วเหรอครับ มิสออลดินตัน?”

 

ฉันวางปากกาลงเมื่อได้ยินเสียงพูดจากทางด้านหลัง ฉันเลยหันมาจ้องมองเขาแทนคำตอบ

 

“ไม่มีมารยาทเลยนะคะ คุณ อาร์คไรท์ สุภาพบุรุษที่ดีไม่มาแอบดูจดหมายของสุภาพสตรีกันหรอกนะคะ รู้ไหม?”

“เจ้าไม่เคยคิดว่าข้าเป็นสุภาพบุรุษเลยใช่ไหม? แล้วทำไมเจ้าถึงเขียนมันในห้องเรียนด้วย? ข้าขอดูนิดเดียวก็ไม่ได้ นั่นมันแค่คนธรรมดานี่”

“ข้าจะพูดอีกครั้งนะคะ ออสเวล แต่เจ้าจะคุยกับข้าไม่ได้ยกเว้นถ้ามันจำเป็นจริงๆ?”

 

ฉันพยายามมอบร้อยยิ้มที่ดีที่สุดให้กับเขา ทั้งๆ ที่พูดกับเขาแบบนั้น และเขา ออสเวล อาร์คไรท์ เพื่อนร่วมห้อง บุคคลที่พึ่งมอบร้อยอันแสนร้ายกาจแก่ฉัน

 

“อ่า เจ้าอย่าพูดจาเย็นชาแบบนั้นสิ เจ้าไม่มีเพื่อนคนอื่นๆ ในโรงเรียนนี้ ถูกไหม? นั่นไม่ใช้ว่าข้าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเจ้ารึไง?”

“ข้าจำไม่เห็นได้เลยค่ะ ว่าเคยเป็นเพื่อนกับคนแบบเจ้า” ฉันพูดออกไปอย่างเรียบๆ

 

ตั้งแต่ที่รู้หนึ่งในจุดจบที่(โคตรเหี้*)ไม่ดีของตัวเองที่จะถูกแทงโดยหนึ่งในผู้ติดตาม ฉันจึงตัดสินใจที่จะไม่คบค้าสมาคมกับใคร ฉันต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว นั่นคือชีวิตในโรงเรียนที่ฉันหวังไว้ แม้ว่าฉันจะมาจากครอบครัวที่ระดับสูง แต่แน่นอนว่ามีหญิงสาวและชายหนุ่มจากคลายครอบครัวที่พยายามเข้าหาฉัน แต่แน่นอนว่าฉันจะเว้นระยะห่างในระหว่างการโต้ตอบเสมอ หลังจากที่ทำแบบนั้นพวกเข้าก็ไม่พยายามที่จะเข้าหาฉันอีก พวกเขาหยุดที่จะทำความรู้จักกับฉัน ดังนั้นฉันเลยไม่มีเพื่อน ฉันประสบความสำเร็จในการเว้นระยะห่างของฉันและคนอื่นๆ

ยังไงก็ตาม ออสเวล อาร์คไรท์ เป็นข้อยกเว้นสำหรับกฎนี่ เขาเป็นพวกที่เฟรนลี่สุดๆ มีเพื่อนมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นด้วยเหตุผลบางอย่างเขาก็ยังไม่หยุดกวนฉันตลอดเวลาสักที บางที่เขาอาจเป็นพวกที่อยู่ตัวคนเดียวไม่เป็น? ความจริงก็คือฉันไม่อยากคบค้าสมาคมกับออสเวล

 

“คืองี้นะออสเวล ข้าไม่ต้องการที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับอิเคะเม็ง”

“อะไรคืออิเคะเม็ง?”

“คนที่รูปงาม...โดยทั่วไป อิเคะเม็งจะใช่เรียกคนหล่อ”

“เจ้าไม่ต้องการที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับหนุ่มหล่อ... งั้นเจ้ากำลังจะบอกว่า...รสนิยมของเจ้าคือชายหน้าตาบ้านๆ?”

“ไม่! ไร้สาระน่า! แน่นอนข้าชอบคนหล่อ”

 

ในความเป็นจริง ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของฉันเป็นโรงเรียนหญิงล้วน เพราะงั้นแค่คิดว่าจะได้เรียนที่โรงเรียนแห่งนี้มันทำให้ฉันตื่นเต้นสุดๆ ฉันหมายถึงการมองหนุ่มหล่อทำให้ฉันประหม่า แต่นั่นคือทั้งหมดที่ฉันต้องการ : เพียงแค่ได้มอง ถ้าฉันต้องเข้าใกล้คนที่มีแนวโน้มที่จะเป็นยันเดเระ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็มันคืออภิมหาความหายนะสำหรับฉันเลยล่ะ ฉันไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงกับมันแน่ๆ

แย่ไปกว่านั้นถ้าเขาไม่ได้เป็นแค่หนุ่มยังเดเระธรรมดาๆ แต่แท้จริงแล้วคือเป้าหมายการจีบที่ซ่อนอยู่ล่ะ? ความเป็นไปได้ที่ผุดขึ้นมาในใจนี้ มันคงดีกว่าถ้าหากระวังไม่ให้ไปคบค้าสมาคมกับพวกเขา มีเพียงอย่างเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับตัวละครลับแน่ๆ คือเขาจะต้องเป็นหนุ่มหล่ออย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าเขาไม่เป็นแบบนั้น ผู้เล่นคนไหนจะลองเลือกรูทของเขากันล่ะ? เขาจะไม่ทำให้มันกลายเป็นโอโตเมะ เกม ถ้าอย่างน้อยเขาไม่หน้าตาสง่างาม กับเป้าหมายการจีบคนอื่นๆ เพราะฉันรู้หน้าตาของพวกเขาทุกคนแล้วมันเลยค่อนข้างง่ายสำหรับฉันที่จะหลีกเลี่ยงการโต้ตอบกับพวกเขา.... แต่กับตัวละครลับ ไม่มีอะไรที่จะยืนยันได้ แต่มั่นใจได้เลยว่าเขาต้องหล่อมากแน่ๆ เพื่อความปลอดภัยแบบขั้นสุดสิ่งเดียวที่ฉันทำได้คืออยู่ห่างจากผู้ชายหน้าตาดีทุกคนในโรงเรียนนี้ เพราะงั้นฉันต้องจูบลาชีวิตในโรงเรียนที่โรงด้วยกลีบกุหลาบของตัวเอง.... แต่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทิ้งชีวิตของฉันเพราะหนุ่มหล่อ

ก่อนหน้านั้น ฉันไม่ต้องการเกี่ยวของอะไรกับ ออสเวล อาร์คไรท์ ออสเวล มีผมสีแดงที่มีผมหน้ามาเหนือดวงตาของเขา แถมตัวสูงกว่าแอชลีย์มาก หน้าตาก็ดูโง่ๆ ซื่อๆ อินโนเซนต์ แค่มองดูพวกคุณก็น่าจะบอกได้เลยว่าเขาเป็นคนที่ดูแอคทีฟ เก่งเรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวร่างกาย แม้ว่าเขาจะเก่งเวทมนตร์หรือไม่เก่งเลยก็ตาม แต่ความจริงที่ว่าเขาเหมือนกับพวกนักกีฬานั้นมันทำให้เขาหล่อกว่าคนอื่นตั้ง 30%

สัตย์จริงเลยนะ ในฐานะที่เป็นหนึ่งในคนที่จะจีบตัวละครลับ แรงดึงดูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกไม่ชอบมาพากลสุดๆ

 

“สรุปแล้ว : เจ้าชอบก็หน้าตาข้า ทุกครั้งที่ข้าคุยกับเจ้าด้วยหน้าตาที่ดูดีนี่มักจะลงเอยด้วยความวุ่นวาย นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องการให้ข้าเว้นระยะห่างงั้นสิ?”

“แล้วเจ้าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง...? อือออ ใช่.... งั้น.... อืมมม มาดูกัน..... เจ้ารู้ไหม? มันจะดีถ้าเจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย”

 

มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีก

 

“แต่จะไม่ให้ใครในชั้นเรียนเข้าใกล้คนสวยเช่นเจ้าเลย? ไม่ต้องอายหรอกน่า”

“ต้องขอบคุณสำหรับคำชมนะ แต่มองดูสิ? ถัดจากห้องของเรามีสาวงามที่ไม่มีใครเทียบได้อยู่นะ”

 

สาวงามคนนี้คือ ไลล่า มอร์ตัน ไง

ดวงตาของออสเวลก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

 

“เจ้าไม่ได้กำลังพูดถึง เลย์ลา มอร์ตัน อยู่ใช่ไหม?”

 

นี่เขาได้เช็คดูสาวๆ คนอื่นด้วยใช่ไหมเนี่ย? มีแนวโน้มที่ออสเวลจะเป็นตัวละครลับจริงๆ สินะ

 

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้ากำลังพูดถึงเธอ?”

“ข้าเคยได้ยินคนพูดถึงเธอน่ะ สาวสวยอย่างมิส เซชิล ออลดินตัน ผู้ไม่สนใจชายอื่น กลับจ้องมองไปยัง ไลล่า มอร์ตัน อย่างหลงใหล พวกเขาคงทำได้เพียงถอนหายใจและคร่ำครวญถึงความเป็นจริงที่ว่ารสนิยมของเจ้าค่อนไปทางผู้หญิงเสียมากกว่า”

“!?”

 

จริงจังป๊ะ? ฉันไม่ได้ชอบแบบนั้นโว้ย!

 

“เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว!”

 

“ข้าว่าแล้ว” ออสเวลเอ่ย พลางพยายามทำให้ฉันใจเย็นหลังจากที่ฉันยืนขึ้นด้วยความไม่พอใจ “แต่ไม่เป็นไรเหรอ? ต้องขอบคุณข่าวลือนั่นล่ะนะ อิเคะเม็งไรนั่นไม่ได้พยายามเข้าใกล้เจ้าอย่างที่เจ้าต้องการใช่ไหมล่ะ?”

 

นั่นก็จริง ไม่มีหนุ่มอิเคะเม็งสุดที่รักของฉันเข้าหา นอกจาก ออสเวล.... ดี! ฉันควรปล่อยให้เขาเข้าใจผิดแบบนี้ต่อไป....! เอาล่ะ ฉันคิดว่าคนประเภทนี้คงไม่สำคัญว่าฉันจะทำอะไร เขาก็จะคอยอยู่กับฉันตลอดไป.....เนื่องจากเขาเป็นประเภทที่ชอบดูแลคนอื่น หากเขาเห็นว่าใครสักคนกำลังโดดเดี่ยว เขาก็ไม่สามารถทิ้งคนพวกนั้นไว้เพียงลำพัง มั่นใจได้เลยว่าเขาจะช่วยเหลือพวกนั้น แม้ว่าพวกนั้นไม่ต้องการหรือไร้เหตุผลก็ตาม

 

“นั่นไม่ใช้ปัญหา มันอาจจะหยุดไม่ให้ใครเข้าหาข้า แต่แค่คิดว่ามันจะกระทบชื่อเสียงของข้าเท่านั้นเอง! ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับข้า แต่แอชลีย์จะเข้าเรียนที่นี่ในปีหน้า! ข้าจะทำยังไงถ้าเขาได้ยินข่าวลือนั่นและเชื่อมัน!?”

“แอชลีย์? อ๋อ ผู้ติดตามที่เจ้าชอบพูดถึงบ่อยๆ ใช่ไหม?”

 

ในสายตาของเขาไม่ใช่เพียงแค่ฉันจะเสียความน่าเคารพในฐานะเจ้านายเพียงเท่านั้น แต่ระหว่างฉันและเขา เราอาจต้องหางเหินกันด้วย!

 

“...ข้าพูดถึงเขาบ่อยจริงๆ เหรอ?”

“ใช่ ถ้าจะให้พูดแบบตรงไปตรงมาข้าแค่ถามว่า ‘ผู้ติดตามของเจ้าเป็นคนทำเหรอ?’ จากนั้นท่าทางของเจ้าก็จะบิดไปปิดมา แล้วก็คุยกับข้าแบบเต็มใจแทบจะทันที”

 

ตอนนี้ที่เขาพูดมันออกมา ทำไมฉันถึงพึ่งค้นพบว่าตัวเอกกำลังคุยกับออสเวลบ่อยๆ กันนะ? ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ฉันมั่นใจว่าทุกครั้งที่เขาเข้าหาฉัน ฉันก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อผลักเขาออกไป แต่เหมือนว่าฉันจะค้นพบว่าตัวเองกำลังพูดคุยกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ เราไม่ควรพูดคุยกัน....

แต่ฉันเดาว่าจิตใต้สำนึกของตัวฉัน ฉันคงภูมิใจในตัวของเด็กคนนั้นมากเกินไป และรู้สึกอยากจะอวดเขาให้กับใครสักคน... ฉันไม่รู้มาก่อนเลย!

 

“ดูเหมือนว่าผู้ติดตามของเจ้าจะทุ่มเทให้เจ้ามากเลยนะเซชิล ข้าอิจฉาจริงๆ”

“ช่วยไม่ได้ เขาเพอร์เฟคเกินไปนิ เขามีผมสีบรอนด์แพลตตินั่มที่อ่อนนุ่มที่เขามักจะชอบมัดมันไว้ทางด้านหลัง เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เจ้าจะถามข้านะ แถวใบหน้าที่น่ารักนั่นยังดูเด็กมาก แม้มันจะยุ่งยากแต่เขาก็เริ่มดูแลตัวเองเพื่อชดเชยมัน นั่นเพราะเขาไม่ใช่พวกที่จะมีกล้ามเนื้อได้ง่ายๆ ถึงเขาจะแข็งแรงอยู่แล้วก็เถอะ เจ้าจะไม่สามารถพูดได้ถ้ายังไม่เห็นเขา จริงๆ แล้วเรื่องนี่มันทำให้เขากังวล น่ารักจริงๆ”

 

โอะ...ฉันพูดถึงเขามากไปจริงๆ ด้วย แต่พอฉันเริ่มก็เหมือนจะหยุดไม่ได้เสียด้วยสิ เหมือนว่าแอชลีย์จะกลายเป็นความภาคภูมิใจและความสุขของฉันโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

 

“ไม่เป็นไรตราบใดที่เจ้าคิดว่าเขาน่ารัก แต่คนที่อยู่ที่นี่ไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างนายกับผู้ติตามหรอกนะ”

“ความสัมพันธ์...? แบบโรแมนติก? เขาเหมือนกับน้องชายของข้านะ!”

“หืม? หมายความว่าข้ายังมีโอกาสสินะ”

“ข้าไม่ได้ให้โอกาสกับคนที่ทำแบบนี้ให้กับสาวๆ ทุกคนหรอกนะ”

 

สงสัยจังว่าเขาทำแบบนี้มากี่คนแล้ว?

 

“เจ้าพูดอะไรน่ะเซชิล? มันเป็นหน้าที่ของผู้ชายอย่างข้าที่จะรุกผู้หญิงที่สนใจไม่ใช่หรอ?”

“เจ้าพูดอะไรแบบนี้ทั้งๆ ที่ยังไม่มีคนรัก?”

 

ถึงเขาจะหล่อ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่นอกใจกันนี่ คงเป็นผู้หญิงที่ศีลเสมอกันกับเขานั่นแหละที่จะคู่กับออสเวลได้ดี

 

“เจ้าบอกว่าผู้ติดตามของเจ้าจะมาเรียนที่นี่แต่ปีหน้า? ฉันคนต้องพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้หัวใจของเจ้าก่อนหน้านั้นสินะ มิสเซชิล ออลดินตัน”

“ไม่มีทาง”

 

ฉันตอบกลับไปอย่างมั่นใจ ความสนใจที่ฉันมีคือศูนย์

 

“ก็ไม่แน่ ถ้าข้าไม่ลองดูก่อน”

“ไม่มีทาง ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่ลอง”

“โว้ว ใจร้ายชะมัด” ออสเวลกล่าวพลางหัวเราะอวดฟันขาวสุดเปล่งประกาย เป็นแบบนี้เสมอที่หนึ่งในทุกระดับชั้นจะเป็นที่นิยม เป็นจุดศูนย์กลางความสนใจ และหนึ่งในนั้นก็คือ เขา

โอ้

 

“.....ออสเวล....”

“หืม? ว่าไง? ทำไมมันรู้สึกจริงจังแบบนี้ล่ะ?”

 

ทำไมถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลย? ถ้าฉันกังวลว่าออสเวลเป็นเป้าหมายการจีบที่ซ่อนอยู่จะไม่เร็วเกินไปเหรอที่จะด่วนสรุปเกี่ยวกับมัน? ฉันหมายถึงถ้าเราเข้าใกล้กันไม่ว่าฉันจะชอบเขาหรือไม่ และเขาก็รู้แล้วด้วยว่าใครคือ ไลล่า มอร์ตัน... ถูกต้อง นี่เป็นโอกาสที่จะถามเขาแบบตรงๆ ถ้าฉันจะต้องระวังเด็กผู้ชายที่ดูดีทุกคนในโรงเรียนนี้ ฉันคงหดหู่สุดๆ และถ้าฉันสามารถค้นหาและเข้าใจความคิดของตัวละครที่อันตรายที่สุดในเกม ไหล่ของฉันต้องหนักอึ้งอย่างแน่นอน

 

“เจ้าต้องการที่จะทำ....นั่นและนี่...กับไลล่า มอร์ตัน?”

“ถามอะไรของเจ้า เจ้ามีอะไรให้เธอบ้างรึเปล่า?”

“ไม่!”

 

ฉันหมายถึงฉันรักสิ่งที่น่ารัก และเมื่อฉันเล่นเกมนี้ ฉันคิดกับตัวเองเสมอว่ามันคงจะดีถ้าบางทีในรูทสุดท้ายของเกม ไลล่าคือเป้าหมายในการจีบ ฉันคิดดังนั้น ฉันไม่ได้ชอบความรักแบบหญิงหญิง.... แต่มันก็เป็นเรื่องราวที่แตกต่างในโลกของความเป็นจริง

“ข้ากำลังพูดถึงเจ้าต่างหาก! เมื่อไหร่ก็ตามที่เจ้ามองเธอเจ้าเคยรู้สึกไหม... บางอย่างน่ะ?”

“อืม เธอน่ารักนะ แต่แทนที่จะเป็นสาวน่ารัก ข้าชอบผู้หญิงที่สวยมากกว่า”

“ถ้าเจ้าไม่หยุดจ้องที่หน้าอกข้า ข้าจะต่อยเจ้า”

 

ฉันพูดพลางชูกำปั้นของฉันอย่างน่ากลัวทำให้ออสเวลถอยหลัง

 

“เอาล่ะ ข้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย ข้าสาบานต่อพระเจ้าก็ได้ มิสออลดินตัน”

 

โอ้ เดี๋ยวก่อนนะก่อนหน้านี้ นี่เป็นหนึ่งในสองเป้าหมายการจีบของนางเอกก่อนเริ่มเกมอย่างเป็นทางการนี่ เหมือนว่าเป้าหมายการจีบคนอื่นๆ ทั้งหมดเริ่มทยอยออกมาขณะที่เกมดำเนินไปแล้วสินะ และเด่นๆ ตรงนั้น คือ ลูเฟรย์ งั้นถ้าออสเวลเป็นเป้าหมายการจีบที่ซ่อนอยู่ นั่นไม่ได้หมายถึงว่าเขาต้องตกหลุมรักไลล่าในอนาคตเหรอ? ความคิดเห็นของเขาในตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องเลย ด้วยสิ่งนี้ฉันไม่สามารถแยกเขาออกจากตำแหน่งตัวละครลับได้เลย

 

“หืมม.....”

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยคุยกับ ไลล่า มอร์ตัน สองสามครั้ง แต่เธอไม่ใช่แนวของข้า ข้าไปสามารถมองเธอเป็นแบบนั้นได้”

“เจ้าเคยคุยกับ ไลล่า มอร์ตัน แล้วเหรอ? ไม่กี่ครั้ง?”

 

ถ้าเขาไม่ได้ตกหลุมรักเธอแม้ว่าจะมีปฏิสัมพันธ์กับเธอ นั่นหมายความว่าโอกาสที่เขาจะเป็นตัวละครลับนั่นแทบจะไม่มี พวกเขาได้เจอกันแล้ว แต่เขาไม่รู้สึกมีใจให้เธอ

 

“หมายความว่าออสเวลปลอดภัย...”

 

ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ออสเวลจับสิ่งที่ฉันพูดได้ เพราะเขาพูดออกมาว่า “ผู้ชายทุกคนเป็นหมาป่า พวกเราไม่มีใครถือว่าปลอดภัยหรอกนะ”

 

“นั่นไม่ใช่สิ่งข้าพูดนะ มันแทบจะไม่สำคัญเลย ข้าไม่ได้จะเชื่อใจเจ้าด้วย”

ใช่แล้ว แค่เพราะว่าเขาไม่ใช่ตัวละครลับไม่ใช่ว่าฉันจะไว้ใจเขา พึ่งพาเขานี่

 

“แต่มีแค่เรื่องเดียว เจ้าไม่ควรรวมผู้ชายทุกคนไว้ในประเภทเดียวกันนะ แอชลีย์ไม่ใช่คนขี้เล่น เขาไม่มีอะไรเหมือนเจ้าเลย”

“โถ่ แอชลีย์ผู้น่าสงสาร ช่างเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องระงับตัวเองเพื่อไม่ให้ทรยศความเชื่อใจของเจ้าที่มีต่อเขา”

“อย่าพยายามเอาเขาไปเปรียบเทียบกับเจ้า!”

 

แอชลีย์ไม่มีความคิดที่ไม่บริสุทธิ์แบบนั้น

 

***

 

ถึง ท่านเซชิล ออลดินตัน

 

ท่านควรกังวลเกี่ยวกับตัวท่านเอง คุณหนู ผู้ชายที่แข็งแกร่ง แข็งแรงแบบเรา ไม่เป็นไรหรอกครับ

เหมือนว่าท่านตัดสินใจอยู่หอพักและมุ่งเน้นไปที่การเรียนรู้เวทมนตร์ในช่วงพักนั่นมันดีสุดๆ เลยครับ ท่านต้องหมกมุ่นกับเวทมนตร์ตั้งแต่กลับมา อย่าลังเลที่จะขยันนะครับ แต่อย่าลืมพักสักหน่อยและพักผ่อนให้เพียงพอนะครับ

เกี่ยวกับเรื่องที่ท่านเขียนในจดหมายของท่านเมื่อวันก่อน... ตอนแรกข้าประหลาดใจมากเลยครับ จนข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรและข้าไม่รู้ว่าควรตอบดีหรือไม่ แต่พอพิจารณาดูแล้วว่าข้าเป็นผู้ติดตามของท่าน ในที่สุดข้าก็ตัดสินใจว่าควรตอบกลับ

ข้าชอบผู้หญิงที่มีผมสีน้ำตาลมากกว่าสีดำครับ แทนที่จะตัวเล็ก แต่สูงกว่าเล็กน้อยครับ มีเสียงที่แข็งแรงชัดเจน ใสซื่อแบบธรรมชาติ ยากแท้หยั่งถึงครับ ถ้าจะให้เห็นภาพ ผู้หญิงที่ข้าชอบมักจะทำสิ่งที่บ้าและคาดไม่ถึงเพื่อที่จะคืนดีกับคนๆหนึ่งครับ เห็นผู้หญิงคนนี้สนุก ให้ความประทับใจกับข้ามากเลยครับ

นั่นคือทั้งหมดครับ ข้าจะสวดอ้อนวอนว่าเมื่อข้าได้พบท่านครั้งต่อไป คงไม่มีอะไรที่ต้องตำหนิท่านนะครับ

 

ขอแสดงความนับถือ แอชลีย์คาไลน์

 

--------------------------------

 

ผู้แปล : แหม อธิบายซะฉันไม่รู้เลยว่าคนที่นายชอบเป็นใคร

แต่รีบโผล่หน่อยก็ดีนะแอชลีย์ เดี๋ยวคุณหนูของนายก็

โดนใครบางคนคาบไปกินก่อน อิ_อิ

สวัสดีค่าทุกท่านขอโทษที่หายไปนาน งานเยอะค่ะ

ประกอบกับหน้าฝนแล้ว เลยเกิดปัญหาในการแปลหลายๆอย่าง

แต่ก็ต้องขอขอบคุณที่ยังคงติดตามนะคะ

และต้องขอขอบคุณที่ติมาด้วยค่ะ จะนำไปแก้ไข

ในตอนหน้าๆค่ะ เหมือนว่าเป้าหมายการจีบแต่ละตัว

และคุณนางเอกกำลังจะมีบทแล้วล่ะค่ะ

เจอกันตอนหน้าค่าาา

ปล. ตอนจดหมายคือคืนครูหมดแล้วค่ะ ขออภัยในวิธีเขียนด้วยนะคะ

แต่จะให้เขียนแบบไทยก็ยังๆอยู่ (น้อมรับข้อผิดพลาดแต่โดยดี)

24/05/20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #73 knunkim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 11:22
    อธิบายแบบนี้คนเค้ารู้กันทั้งโลก คงมีแค่เจ้าตัวที่ไม่รู้คนเดียว
    #73
    0
  2. #63 ohjesus (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 01:48
    แอชลีย์บอกขนาดนี้ละถ้าชัดเจนกว่านี้คือเขียนชื่อละนะ5555
    #63
    0
  3. #49 Giharu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:07

    ออ้าว...นี่บอกกันอ้อมๆแบบนี้น้องเราโง่ด้านความรักอยู่ด้วยระวังบราเธอร์โซนนะ

    #49
    0
  4. #28 fupanisara34 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 00:32
    อธิบายให้คนซื่อมันเข้าใจยากนะ วิ่งไปตะโกนดังๆใส่หน้าว่า ชอบเธอนะ ให้นางรู้เถอะ เรื่องมันจะง่ายขึ้นเยอะ555+
    #28
    0
  5. #24 Yume_Sorachi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:26
    สงสารแอชลีย์เลยค่ะ เธอจะรู้ตัวมั้ยนะXD
    #24
    0
  6. #23 91250 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:11
    โอ๋ะโอ้~มีคู่แข่งซะแล้วสิค่ะฮุๆ
    #23
    0