[นิยายแปล]เกิดใหม่เป็นนางร้ายในโอโตเมะเกมกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้ติดตามและเหล่าหนุ่มสุดยันเดเระ!!!

ตอนที่ 11 : Ch 10 |ตัวประกอบปรากฏตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

Chapters 10 |ตัวประกอบปรากฏตัว

 

อยู่มาวันหนึ่งก็มีแขกที่ๆ ไม่คาดคิดมาหา ยิ่งไม่คาดคิดมากไปอีก? พวกเขาไม่ได้มาพบท่านพ่อ พวกเขามาที่นี่เพื่อเจอฉันต่างหาก ดังนั้นในเวลาที่โคตรจะไม่เป็นใจ ขณะที่ฉันกำลังมีความสุขกับโลกแห่งความฝัน แอชลีย์จึงเดินเข้ามาในห้องและเขย่าปลุกฉันให้ตื่น หลังจากที่เขาปลุกฉันจนตื่น เขาก็บอกให้ไปแต่งตัวแล้วก็เดินออกไป

‘นายปลุกฉันให้นุ่มนวลกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง?’ ฉันบ่น.... แต่ถ้าฉันพูดไปเขาก็จะตอกกลับมาเช่น ‘ถ้าข้าอ่อนโยนท่านก็ยังคงหลับต่อถูกไหมล่ะครับ’ เพราะงั้นฉันจึงปล่อยให้เขาเดินออกไปและเตรียมตัวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เมื่อเรียบร้อยแล้วฉันก็ตรงไปที่ห้องรับแขก

 

พอฉันมาถึงก็อดไม่ได้ที่จะต้องสูดลมหายใจ

 

ในห้องนั่งเล่นนั้นมีเด็กผู้หญิงที่น่ารักบอบบาง เธอสวมแว่นและมีผมสีแดง (แต่สีอ่อนกว่าออสเวล) ตัดสั้นและเธอก็เป็นคนที่ฉันรู้จัก....ถึงฉันจะไม่เคยคาดหวังให้เธอมาเยี่ยมเลยก็ตาม

 

“มิสออลดินตัน!” เธอร้องเรียก พร้อมกับใบหน้าที่ปริไปด้วยร้อยยิ้มแสนสุขสันต์เมื่อเธอเห็นฉันที่กำลังสอดแนมอยู่ทางเข้าประตู ถึงฉันจะบอกว่าเธอดูบอบบาง แต่ก็อย่าโดนหลอกเชียว เธอเป็นคนช่างพูด! เธอไม่กลัวที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจของเธอ นอกจากนี้ฉันยังไม่เคยคุยกับเธอเลยสักครั้งที่โรงเรียน

 

เธอชื่อซาร่า คอสโกร์ฟ บทบาทในเกมเธอคือเพื่อนของนางเอก ดั้งนั้น....เธอคือตัวประกอบ โดยพื้นฐานแล้วเมื่อตัวละครหลักไม่มีอะไรคืบหน้า ในเกมซาร่าก็จะช่วยเธอและพอเซชิลกลั่นแกล้งนางเอก ซาร่าจะอยู่ตรงนั่นเพื่อปกป้องเสียส่วนใหญ่

นำมาสู่คำถามที่ว่า : ทำไมเธอถึงมาหาฉัน? ฉันยังไม่ทันได้แกล้งอะไรนางเอกเลยนะ

 

“มิสคอสโกร์ฟ....ลมอะไรหอบเจ้าให้มาอยู่ที่นี้เหรอคะ? แล้วข้าก็ขอถามนะคะ เจ้ารู้จักข้าได้ยังไง?”

“เลดี้รู้ว่าข้าเป็นใคร! ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ แล้วก็! ผิดกันกับครอบครัวของข้าที่เป็นเพียงแค่เศรษฐีใหม่ [1] แต่บิดาของเลดี้เป็นถึงไวทเคาท์แถมครอบครัวยังมีเชื้อสายอันทรงเกียรติ ข้าจะไม่รู้จักเลดี้ได้ยังไงล่ะคะ”

 

ในฐานะที่เป็นสุภาพสตรีที่มีศักดิ์ฉันคิดว่ามันคงเป็นสิ่งที่ภูมิใจ

ทันใดนั้นซาร่า คอสโกร์ฟก็ยันตัวลุกจากที่นั่งและพุ่งตัวมายังอกของฉัน พลางใช้ใบหน้าของเธอถูไถกับมัน

 

“โอ้ โอ้ ขอบคุณพระเจ้า! ข้ากลัวมากเลยค่ะที่จะต้องเริ่มเรียนในเทอมหน้าเพียงลำพัง!”

“มิสคอสโกร์ฟคะ? กรุณาใจเย็นสักประเดี๋ยวได้ไหมคะ?”

“เรียกข้าว่าซาร่าเถอะค่ะ เซชิล”

 

เธอทำเหมือนกับว่าเราสนิทสนมกัน แต่ได้โปรดอย่าลืมสิว่า.... นี่เป็น ครั้ง แรก ที่ เรา คุย กัน....

พอฉันสูญเสียสิ่งสมควรทำ แอชลีย์ก็เข้ามาเพื่อเสิร์ฟชาให้พวกเรา ฉันรู้สึกโล่งใจนะที่เขาแยกเราออกจากกัน แต่... เขากลับมองมาทางฉันอย่างไร้อารมณ์

 

“ท่านมีแนวโน้มไปทางนั้นสินะครับ?”

“ม้ายยยยยย!” ฉันกรีดร้อง

 

ถึงจะมีข่าวลือแบบนั่นแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน...และฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงหรืออะไรก็แล้วแต่...ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง!!

 

“งั้น เอ่อซาร่า อะไรหอบเจ้าให้มาที่นี่เหรอคะ? ข้าไม่เชื่อว่าเจาจะได้เจอกันแบบเป็นทางการแล้ว”

 

“ค่ะ! ข้ารู้!” เธอพูดออกมากอย่างตื่นเต้น ใกล้จะเหมือนจะเป็นโรคฮิลทีเรีย [2] ไปทุกที ความแปรปรวนที่เห็นได้ชัดของเธอนั้นช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ของเธออย่างชัดเจน แม้แต่แอชลีย์ก็ยังรู้สึกแปลกๆ

 

“จริงรึเปล่าค่ะที่เลดี้สนใจไลลา?”

 

กึก

แอชลีย์วางถ้วยน้ำชาที่เขากำลังถือเสียงดัง พลางมองมาที่ฉันราวกับจะบอกว่านั่นคือความผิดของฉัน

 

“คุณหนู.....”

“เหลวไหลทั้งเพ!!”

 

ฉันแค่สนุกไปกับการเฝ้ามองพวกเธอ เพราะเธอสวยราวกับภาพวาด ฉันสาบาน!

 

“ได้โปรด ช่วยฉันด้วยเถอะค่ะเซชิล”

“หวา ใจเย็นก่อนได้ไหมคะ....”

 

แม้ว่าเธอจะมาจากครอบครัวที่พรวดพราดรวยขึ้นมา แต่เธอก็สมควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นส่วนหนึ่งของเหล่าขุนนาง.... แต่เธอก็ไม่ได้แสดงถึงราศีแบบนั้นเลย

 

“ข้าไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับไลลาอีกต่อไปแล้วค่ะ!”

 

.....................!?

 

“อืมมม ข้าคิดว่าเจ้าและมิสมอร์ตันสนิทกัน.....”

 

ตามเกมแล้ว ไลลากับซาร่าควรเป็นเพื่อนกันในปีแรกที่โรงเรียน แล้วไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?

 

“ค่ะ! ตอนแรก แต่นั่นก่อนที่ข้าจะรู้ เดิมทีแล้วเธอดีต่อฉันแม้ว่าเธอจะเป็นลูกสาวของบารอน และข้าเป็นเพียงแค่เศรษฐีที่พึ่งจะรวยขึ้นมาเราสนิทกันแทบจะทันทีข้าคิดว่าเธอเป็นคนที่น่าทึ่ง เพราะเธอไม่เคยตัดสินผู้คนจากเชื้อไข”

“ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไม.....”

“แต่ข้าคิดผิด!”

 

ทันใดนั้นซาร่าก็ปล่อยหยาดน้ำตาออกมา เธอเริ่มร้องไห้เสียงดัง เด็กผู้หญิงคนนั้นมีทุกที ไม่ใช่เหรอ?

 

“มีบางอย่างกับเธอ! เธอเป็นบ้าไปแล้วค่ะ!”

“เอ่ออออ.....อะไรนะ.....?”

” ใช่แล้ว เลดี้สนใจไลลาใช่ไหมคะ?” เธอถามพลางเช็ดน้ำตา “งั้นเลดี้เป็นเพื่อนกับเธอแทนข้าได้ไหมคะ? ถ้าไม่ได้เธอต้องสะกดรอยตามข้าแน่ๆ ค่ะ เธอไม่ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว! แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ไลลาเอกกูสนใจเลดี้เหมือนกัน!”

 

ซาร่านั่งลงกับพื้นแล้วกอดขาของเธอราวกับพยายามปลอบใจตัวเองอยู่ ขณะเดียวกัน แอชลีย์จ้องมองที่เธอด้วยความประหลาดใจ ขณะที่สมองของฉันมันพังพินาศ ลืมสิ่งที่ต้องทำไปหมด

 

“แต่เราสองคนไม่เคยรู้จักกันเลยแม้แต่น้อย......”

 

ไลลาสนใจฉัน? ไม่เมคเซ้นเลย... แม้ว่าเราไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนเนี่ยนะ?

 

“อธิบายตั้งแต่เริ่มให้ข้าเข้าใจได้ไหมคะ?”

“ค่ะ ได้ แต่ให้ข้าถามเลดี้.....เลดี้รู้รึเปล่าว่าเธอเป็นคนยังไง? เธอ....ผู้หญิงคนนั้นน่ะ....เธอเป็นโรคจิต [3] ค่ะ!!”

 

.....

 

“เจ้า...พวกเจ้าเป็นเพื่อนกันจริงๆ เหรอ?”

“ไม่ค่ะ! เธอเพียงแค่เกาะติดกับข้า!”

 

นี่เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินตัวละครสนับสนุนพูด....

 

“ไม่ได้อธิบายให้ฉันสักเท่าไหร่เลย.....ถ้าอย่างนั้นดื่มชาสักเดี๋ยวให้รู้สึกสงบก่อนดีไหมคะ?”

 

แอชลีย์เตรียมชาอีกแก้วหนึ่ง แล้วนำมาวาแทนที่ชาอันเก่าที่ถูกทิ้งจนเย็นชืดให้กับซาร่า ในเวลาเดียวก้นก็ช่วยพยุงตัวเธอขึ้นมาจากพื้นและนั่งลงข้างๆ ห่างจากฉันเล็กน้อย ฉันนั่งตรงข้ามกับซ่าร่าและรับชาของตัวเองจากเขา อุณหมิพอเหมาะเขาชงมันแบบไร้ที่ติจริงๆ เขาใช้ใบชาที่ฉันชอบ ซาร่าก็ดูเหมือนว่าจะตะลึงกับรสชาติของชาดำจากฝีมือแอชลีย์ เธอถอนหายใจออกมาและดูสงบลงแล้วตอนนี้

เป็นไปตามที่คนรับใช้ของฉันหวังไว้

 

“ชานี่รสชาติดีมากเลยจ้ะแอชลีย์”

“ท่านต้องการเค้กทิรามิสุไว้ทานด้วยไหมครับ?”

“เป็นความคิดที่ดีเลยจ้ะ”

 

แอชลีย์เสิร์ฟเค้กทั้งสองชินใส่จานใบเล็กให้เราอย่างชำนาญ ทันทีที่ฉันกัดความหวานก็กระจายไปทั่งลิ้นอย่างฉัดไม่อยู่ และทันทีที่ซาร่ากำลังตักมันเข้าไปในปากของเธอ ฉันอยากจะบอกว่าเธอก็ติดใจกับรสชาตินี้เช่นกัน

 

“ริน่าเป็นคนทำเหรอ?”

 

ริน่าเป็นชื่อของเมดที่ทำงานในครัวของคฤหาสน์

 

“ไม่ครับ....”

“แดนเนียลเหรอ?”

 

เขาเป็นลูกชายของหัวหน้าพ่อครัว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำงานในครัวมานาน แต่เขาก้แสดงให้เห็นแล้วว่าทักษะของเขามีมากพอที่จะก้าวข้ามพ่อของเขาในสักวัน

 

“ไม่ใช่ครับ....”

“แล้วใครล่ะ...?”

“ข้าดีใจที่รสชาติมันถูกปากท่านนะครับ”

“อย่าบอกนะว่า....เจ้าเป็นคนทำเค้กนี่อย่างงั้นเหรอ?”

 

เขาเบนสายตาจากฉันที่พยายามเค้นอยู่และปฏิเสธความสงสัยนั่น ตั้งแต่เด็กแล้วที่แอชลีย์ชอบทำแบบนี้ยามที่เขาลำบากใจ....

“นั่นมันอัศจรรย์มากเลยแอชลีย์! เจ้าคือความภาคภูมิใจและความสุขของข้า”

 

ด้วยความรู้สึกที่ท้วมท้นนี้ ฉันกางแขนออกกว้างและขยับไปกอดเขา แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทำแบบนั้นเขาก็สะบัดตัวหนี ฉันเดาว่านี้คงเป็นวัยต่อต้านสำหรับนาย

 

“ท่านกล่าวเกินไปแล้วครับ?”

“ไม่จริง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าได้ลิ้มรสสิ่งที่อร่อยในชีวิตของข้า และข้าแน่ใจว่าเป็นเพราะเจ้าทำมันเพื่อข้า”

“ข้ามั่นใจว่าที่ท่านคิดแบบนั้นเพราะว่าท่านกำลังหิวครับ”

 

“อีกแล้วนะ เจ้าถ่อมตนเกินไปแล้ว” ฉันเอ่ย พลางพีไปที่แขนของเขาเบาๆ เขาไม่พอใจกับความเล่นตลกของฉันอย่างชัดเจน แต่ฉันไม่ใส่ใจ ฉันชินแล้วล่ะเขามักจะมุ่ยหน้าแบบนี้ทุกครั้งที่ฉันหยอกล้อเขานิดๆ หน่อยๆ

 

“เอ่ออ ขอโทษนะคะ.....”

 

ซาร่าเอ่ยออกมา เค้กและชาของเธอหายไปหมดแล้ว เหมือนว่าเธอจะสงบลงแล้วหลังจากที่ได้ทานพวกมัน

 

“ข้ามีสองสิ่งที่อยากจะพูดค่ะ หนึ่งเธอคนนั้นไม่ปกติ สองข้าอยากให้เลดี้พาเธอออกไปจากชีวิตของข้าค่ะ มันไม่มากเกินไปใช่ไหมคะ?”

“กลับกันค่ะ ข้าก็มีสองสิ่งที่ข้าอยากจะถามเจ้า ซาร่า หนึ่งข้าเคยได้ยิน (จากการสอดแนมแบบชิวๆ ของออสเวล) ว่ามิสมอร์ตันเป็นเด็กดี ดังนั้นข้าอยากได้ยินจากปากของเจ้าว่าทำไมเจ้าถึงเกลียดเธอค่ะ สองอะไรที่ทำให้เจ้ามาขอร้องข้า? เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่เคยพูดคุยกับมิสมอร์ตันมาก่อน”

 

ซาร่าหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างรู้ทัน เธอคนนี้...เหมือนจะเป็นคนอารมณ์แปรปรวน อารมณ์เธอเปลี่ยนไปเร็วมาก อย่าบอกนะว่าเพราะไลลา ในเกมเธอดูสบายๆ มาก ฉันมักจะรู้สึกว่าเธอมีจิตใจที่แน่วแน่แบบนี้....

 

“เหตุผลที่ข้ามาหาเลดี้นั้นง่ายมากค่ะ แต่ข้าจะตอบคำถามแรกก่อน ผู้หญิงคนนั้นไลลา....”

 

ซาร่าเงียบไปพักหนึ่งและหลับตาแน่น และกำที่กระโปรงซึ่งเป็นสีเดียวกันกับผมของเธอ

 

“เธอไม่หยุดแตะต้องข้า.....!”

“....คุณหนูก็ชอบที่จะสัมผัสตัวคนอื่นมากเกินไปครับ”

“ไม่จริงเลย ข้าเป็นแบบนั้นเฉพาะเจ้า แอชลีย์”

 

ปัง! ซาร่าทุบฝ่ามือของเธอลงบนโต๊ะ

 

เลดี้ ไม่ เข้า ใจ!!
 

“ถ้านั่นคือทั้งหมด เจ้าไม่คิดว่ามันหยาบคายไปหน่อยเหรอคะที่จะบอกว่ามิสมอร์ตันไม่ปกติ และเรียกเธอแบบผิดๆ?” ฉันถาม
 

 

“เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงจะจับหน้าอกของผู้หญิงด้วยกันเหรอคะ!”

“เธอแค่จับรอบๆ ไม่ใช่เหรอคะ?”

 

ถ้าเป็นผู้ชาย แน่นอนมันเป็นปัญหา แต่ระหว่างผู้หญิงด้วยกันแล้วมันเป็นเรื่องล้อเล้นและไม่ถูกมองว่ามันผิด

 

“แม้ว่าเธอเอามือล้วงเข้าไปในชุดเหรอคะ!?”

“เอ่อ นั่นมัน....”

 

ไม่ปกติแล้ว

 

“แล้วเธอก็หอบหายใจจากการดูผู้หญิงคนอื่นเปี่ยนเสื้อผ้า!? ยัยบ้านั่น! ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่ตกเป็นเหยื่อนะคะ ผู้หญิงที่อยู่ห้องใกล้ๆ กันในหอพักก็ถูกคุกคามแบบนี้เหมือนกัน รู้ไหมคะ!?”

“แต่ อืมม มันยากสำหรับข้าที่จะตัดสินจากสถานการณ์ที่เกิดนั่น...”

 

นางเอกในเกมทำแบบนี้ด้วยเหรอ.....? ถึงจะได้ยินแค่นั้นก็ค่อนข้างชัดเจนแล้วว่ารสนิยมของเธอค่อนไปทางนั้น..... แต่ไม่ว่ายังไงเธอคือนางเอก เธอคือคนที่สามารถตกหลุมรักกับหนุ่มยันเดเระสุดหล่อและปากหมา ไม่ปกติเลยที่เธอออกมาและทำปฏิกิริยาแบบนี้ ไม่น่าเชื่อเลยหากเธอไม่ใช่ผู้ชายล่ะก็...

 

“เธอแกล้งทำเป็นกำลังจะล้มเพื่อจับน-...ของข้า แต่...ข้ายอมรับว่ามันอาจจะเกิดจากความอยากรู้อยากเห็นตามธรรมชาติ แต่....นั่นไม่ใช่เธอ! เธอกำลังเดินในทางที่ผิด!”

“เจ้าไม่เคยคิดที่จะวางระยะห่างระหว่างเจ้ากับเธอเหรอ?”

“ข้าคิดค่ะ ข้าทนกับมัน! ข้าไม่สามารถหยุดคิดได้เลยจนถึงตอนนี้ แต่เธอเป็นลูกสาวของเซอร์มอร์ตัน เธอไม่ใช่คนที่ข้าจะโกรธได้ ข้าสร้างปัญหาให้ครอบครัวไม่ได้”

 

กล่าวอีกนัยนึงก็คือเธอไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเพราะเธอกลัวว่ามันจะแตกหักถ้าต้องยั่วโมโหเธอ

 

“แต่ยังมีบางคนที่ช่วยข้าได้นั่นคือเลดี้ค่ะ เซชิล!”

“.....”

 

ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องนี้

ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้เรียนอยู่ชั้นเดียวกันกับซาร่าและไลลาเนื่องจากนี่คือในเกม แต่ถาฉันยังคงเดินตามรอยต่อไปฉันจะได้เจอกับไลลาในเหตุการณ์นั้น ฉันจะเริ่มรังแกเธอ และฉันก็จะถูกฆ่าอย่างไร้ความปราณี กลับกันถ้าฉันไม่เข้าใกล้ไลลาฉันจะรอดและใช้ชีวิตในโรงเรียน

 

“ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ....”

“ถ้าเลดี้มีรสนิยมแบบนั้นอยู่แล้วไลลาก็เป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับเลดี้ไม่ใช่เหรอคะ?”

 

ฉันถึงได้บอกไงว่าขอลือนั่นเหลวไหลทั้งเพ!! กร๊าสส!

 

“ไลลาทำให้เห็นแล้วว่าเธอสนใจในตัวเลดี้ หน้าอกที่เย้ายวนของเลดี้อยู่ในขอบเขตของไลลา เธอพูดถึงมันตลอดแน่นอนว่าอ้อมๆ แต่เธอบอกว่านั่นคือสิ่งที่มีค่าที่สุดของร่างกายเลดี้ค่ะ”

นั่นล่วงละเมิดทางเพศกันชัดๆ

 

“เพราะงั้น! เลดี้ควรมาแทนที่ข้าและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของไลลาค่ะ!”

“เจ้าคิดว่าข้าจะพูดว่า’ แน่นอน ไม่มีปัญหา’ หรือคำอื่น? หลังจากที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดนั่นเหรอคะ?”

 

ถึงจะไม่ได้ยินเรื่องน่ากลัวแบบนั้นจนหมด แต่ฉันก็ยังไม่เห็นด้วย

 

“ข้าคิดแล้วคิดอีกกับเรื่องนี้ จนถึงจุดที่ข้าจะทำอะไรได้บ้างในช่วงปิดเทอม ฉันก็คิดออกและหวังในตัวเลดี้ แต่ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าจะถามเรื่องนี้กับเลดี้เพราะเราไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนและมันอาจแย่ลงเพราะเลดีเป็นถึงลูกสาวของไวท์เคาท์! ข้ารู้

สึกเจ็บปวดกับการตัดสินใจครั้งนี้มาโดยตลอดช่วงปิดเทอม และตอนนี้ก็เหลือแค่สามวันเท่านั้น! เป็นหรือตายอยู่ที่ ณ จุดนี้ และวันนี้ข้าจึงรวมความกล้าเพื่อมาที่นี่! เลดี้จะไม่สนใจใยดีความกล้าหาญที่พาข้ามาพบกับเลดี้เหรอคะ!?”

 

ถึงเธอจะพูดแบบนั้น.....

 

“แอชลีย์ มิสคอสโกร์ฟกำลังจะกลับแล้วจ้ะ ไปส่งเธอที”

“ข้าจะไม่กลับ! ไม่จนกว่าเลดี้จะตกลงกับคำขอของข้าค่ะ!”

 

นั่นมันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

 

“ถ้างั้นข้าจะกลับไปที่ห้องของข้านะคะ ถ้าเจ้าใจเย็นลงแล้วก็กรุณากลับไปได้ไหมคะ?”

“เลดี้แล้งน้ำใจ!?”

 

น้ำใจกับการรักษาชีวิตของตัวเองนั้นมันเทียบกันไม่ได้

 

“ทั่วไปแล้วในฐานะเพื่อนเป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าสนใจไปที่การหาสิ่งดีๆ เกี่ยวกับมิสมอร์ตันไม่ใช่เหรอคะ?”

“ข้าทำ ข้าพยายามแล้วแต่ก็ล้มเหลวมาตั้งนานแล้วค่ะ!”

 

ยังไงก็เถอะฉันคิดว่าเป็นกรณีที่เกิดขึ้น

 

“ขณะที่ข้าพบว่าสถานการณ์ของเจ้าค่อยข้าน่าเห็นใจ แต่สิ่งที่ข้าสามารถทำได้คือรับฟังเจ้าเท่านั้นค่ะได้โปรดระบายมันออกมาเถอะค่ะ”

“ข้าไม่ต้องการความเห็นใจแบบนั้นค่ะ!”

“สำหรับผู้หญิงที่ต้องการผลักไสเพื่อนมาให้ข้า ข้าขอโทษนะคะแต่นี่เป็นสิ่งที่ข้าทำได้สำหรับเจ้า....”

 

ดวงตาของซาร่าคลอหน่วงไปด้วยน้ำตา แต่จริงๆ และฉันคือคนที่อยากจะร้องไห้ตอนนี้เสียด้วยซ้ำ

ทำไมเธอต้องทำเหมือนว่าฉันเป็นคนไม่ดีล่ะ? ได้โปรดอย่าลืมเหตุผลที่แท้จริงที่เธอมาที่นี่สิ เธอต้องการชีวิตอันสงบสุขคืนโดยบังคับให้ฉันดูแลเพื่อนที่เป็นภาระของเธอเนี่ยนะ!

 

“เลดี้กำลังบอกให้ข้ากลายเป็นเหยื่อของเธออออออ....?”

“.....”

“เลดี้คือความหวังเดียววววว.....”

“.....”

“ข้าทนทุกข์กับเรื่องนี้มาตลอดทั้งปี.....”

“.....”

“เลดี้กำลังจะบอกว่าเศรษฐีทุกคนควรได้รับความทุกข์แบบนี้อย่างงั้นเหรออออออ.....?”

“....เฮ้อ....เยี่ยม”

 

ถ้าฉันไม่ทำอะไรซาร่าคงไม่ปล่อยฉันไปแน่

 

“หยุดร้องไห้เถอะค่ะโอเค๊?”

“เลดี้จะพาไลลาออกไปจากชีวิตของข้าใช่ไหมคะ เซชิล!? ข้าจะได้เป็นอิสระจากเธอใช่ไหมคะ!?”

 

ไร้สาระน่า ฉันจะไม่ยอมเอาความปลอดภัยของตัวเองไปแลกกับอิสระของเธอหรอก

 

“เจ้าสามารถผลักไสเธอให้ข้าตอนไหนเมื่อไหร่ที่เธอเกะกะค่ะ อย่างมากที่สุดก็สัปดาห์ละครั้ง”

“อ-อะไรกัน....!? แล้วเวลาที่เหลือข้าควรทำยังไงล่ะคะ!?”

“เราคงไม่ต้องใช้ตัวอย่างใช่ไหมคะ?”

“.....ข้า-อึก-ข้าเข้าใจแล้วค่ะ...งั้น...ทำแบบนั้นแล้ว...”

 

ตราบใดที่ฉันรักษาระยะห่างฉันก็จะปลอดภัย ฉันบอกว่าถ้าหากเราเป็นแค่เพียงคนรู้จักกัน ฉันไม่ควรถูกฆ่านี่! และเลวร้ายสุดๆ ฉันขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ได้เหมือนกัน อย่างน้อยเขาสามารถทำหน้าที่เป็นตัวบัพระหว่างเราได้...ก็ดี นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกว่าการมีอยู่ของเขานั้นมีประโยชน์สำหรับฉัน...ฉันจะปลอดภัย เราจะปลอดภัย...และตราบที่นางเอกไม่ไปรูทของอเล็กซ์ รุ่นพี่ก็จะไม่มีธงแห่งความตายแม้แต่ธงเดียว ถึงเธอจะเลือกรูทของอเล็กซ์ แต่มันก็ค่อยข้างอันตรายไปหน่อย... เมื่อการตัดสินใจทุกอย่างจบลง ในที่สุดซาร่าก็ออกจากห้องรับแขกเพื่อกลับบ้านของเธอ แอชลีย์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมด ก็หันไปพึมพำ

 

“เพื่อตัวของท่านเอง”

 

-----------------------------


 

ผู้แปล: มาแล้วค่ะขอโทษที่ให้รอซะนานเลย
 

อ่านเม้นท์ทุกคนแล้วใจชื้นมากค่ะ
 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ และรอกันนะคะ
 

ทุกคนว่าคุณนางเอกแปลกๆมั้ย 555+
 

นางคงไม่ใช้ผู้กลับมาเกิดแบบอีตารุ่นพี่หรอกเน้อ ^^
 

แต่เรายังไม่รู้จนกว่าจะได้ติดตามตอนต่อไป อิอิ
 

12/07/20
 

 

----------------------------------- 


 

 

[1] nouveau riche เป็นคำยืมมาจากภาษาฝรั่งเศส ถ้าอีกคำแปลนึงคือผู้ดีใหม่ คนที่พึ่งรวยขึ้นมาค่า

[2] hysteria คือโรคประสาทประเภทหวาดผวา

[3] freaking pervert ไม่แน่ใจว่าแปลว่าอะไร ใครช่วยได้ช่วยทีค่า ;_;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #77 knunkim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 12:28
    เฮ้ย... ไม่ใช่นางเอกเป็นคนจากโลกนางเอกทะลุมิติมานะ แถม-นั่นน่าจะเป็นผู้ชายโรคจิตๆที่อยู่ในร่างของสาวสวยด้วยอ่ะ อันตรายๆ
    #77
    0
  2. #67 ohjesus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 02:22
    นางเอกโรคจิตมาก........
    #67
    0
  3. #58 last_room (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:25
    มั่นใจเกินร้อยว่าคุณนางเอกกลับชาติมาเกิดใหม่จริงๆแถมดูแล้วร่างเก่าน่าจะเป็นผู้ชายที่ลามกซะด้วยแหละ ฮือออตอนแรกก็ว่าจะดีมีเพื่อนกลับชาติมาเกิดกับน้องเพิ่มคนนึง แต่ดูจากนิสัยแล้วแย่เกินต้านจริงๆค่ะ นอกจากจะต้องหนีการตายหายนะแล้วน้องคงยังต้องหนีแม่นางเอกโรคจิตคนนี้ซะด้วยสิ
    #58
    0
  4. #56 _victory_88 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 11:43
    นางกลัวมากกกกกค่ะ555. ถ้าจับเฉยๆ?ก้อไม่ค่อยเท่าไหร่แต่นี่คือ.........ไม่ใช่ว่าแบบเป้นผชที่....มาอยู่ในร่างนี้นะคะ. สงสารซาร่าค่ะตอนนี้
    #56
    0
  5. #55 SararinWaiyasil (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:17

    จากที่คิดดูแล้วเราคิดว่าต้องเป็นผู้ชาย(หื่นๆ)ที่มาเกิดใหม่เป็นนางเอกนะค่ะ (ดูจากการกระทำแสน...(ทำหน้าหยะแหยง)เลวร้ายแบบนั้นแล้ว น่าจะเป็นผู้ชายหื่นมาเกิดเป็นนางเอกล่ะมั้ง)หรืออีกเหตุผลหนึ่งคือ....นางเอกเป็นโรคจิตคะ แถมน่าจะชอบปลูกดอกลิลลี่ซะด้วย (เอิ่ม....น่าจะรู้กันนะคะ ที่เราพูดว่าปลูกดอกลิลลี่นะ)ปล.เราไม่ได้มีปัญหาอะไรกับ...ดอกลิลลี่นะคะ กรุณาเข้าใจด้วย ปล2.ขอโทษผู้ชายหื่นทุกท่านจริงๆนะค่ะ คือเราไม่ชอบผู้ชายประเภทนี้จริงๆ โปรดเข้าใจด้วย
    #55
    0