Freebatch fanfiction

ตอนที่ 1 : Let him drunk (Johnlock)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    17 ก.ค. 61

     "จะว่าไปจอห์นพี่สาวนายอยู่ไหนแล้วหล่ะตอนนี้" เสียงเรียบๆของชายหนุ่มร่างสูงที่มีนามว่า 'เชอร์ล็อก โฮล์มส์' รูมเมตของเขาถามขึ้นทันทีเมื่อจอห์นเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นหลังจากกลับมาจากซื้อของ
     
     "ฉันไม่รู้แล้วไม่สนด้วย ถามทำไม" จอห์นพูดอย่างอารมณ์เสียและหันไปมองเชอร์ล็อกอย่างสงสัย เชอร์ล็อกเงียบและไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเอื้อมไปหยิบมือถือของตัวเองและพูดว่า
     
     "จากที่ฉันคำนวนระยะเวลาที่เขาออกกับเส้นทางและการจราจรของลอนดอน อีกประมาณ5นาทีจะมีแขกพิเศษมาหานาย"
     
     "ใครที่นายพูดถึงหน่ะ เชอร์ล็อก" ไม่ทันที่จอห์นจะถามเสร็จคุณนายฮัดสันก็เข้ามาทันที
     
     "หนุ่มๆ ลูกค้ามาจ่ะให้เธอขึ้นมาเลยไหม" จอห์นแค่พยักหน้าและเดินไปนั่งที่ประจำของเขา เพื่อรอรับฟังปัญหาของลูกค้าทันที แต่ทันทีที่ลูกค้าคนนั้นก้าวเข้ามาในห้อง จอห์นก็ตกตะลึงทันที
     
     "สวัสดี จอนนี่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" เสียงกวนๆของผู้หญิงตรงหน้าดังขึ้นเรียกสติจอห์นทันที
    
     "เธอมาทำอะไรที่นี่...แฮร์เรียต" ใช่แล้ว แฮร์เรียต วัตสันพี่สาวแท้ๆของจอห์นนั่นเอง
     
     "แหมอะไรกัน นานๆทีก็อยากมาเยี่ยมน้องชายสุดที่รักบ้าง" แฮร์เรียตตอบเสียงยียวน และนั่งลงที่โซฟา
     
     "เธอรู้ที่อยู่ฉันได้ยังไง" 
     
     "คงไม่มีใครในอังกฤษไม่รู้จัก นักสืบชื่อดังอย่างเชอร์ล็อก โฮล์มส์ กับคู่หูของเขา จอห์น วัตสันหรอก น่าภูมิใจในถานะตระกูลวัตสันจริงๆที่นายมีแฟนที่ดังขนาดนี้" เธอพูดพลางหันไปมองชายหนุ่มทั้งสอง
     
     "เขาไม่ใช่แฟนฉัน และอีกอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่" จอห์นถามเสียงเข้มอย่างไม่สบอารมณ์
     
     "ก็อย่างที่บอกไงมาเยี่ยมน้องชาย แล้วก็มาดูแฟนนายด้วย"
     
     "เขาไม่ใช่แฟนฉัน"
     
     "แต่ดูเหมือนคนอื่นจะไม่เชื่องั้นนะ ไม่เชื่อลองเข้าทวิตส่องแท็ก johnlock สิ ฉันตามอ่านฟิคเร่าร้อนมากเลยหล่ะ" แฮร์เรียตพูดขำๆ
     
     "ถ้ามาแค่นี้ก็กลับไปเถอะ" จอห์นพูดและหันหน้าหนี
     
     "อุตส่าห์มาทั้งทีนะ ฉันขอชาสักแก้วหน่อยสิ" แฮเรียตพูดติดอำนาจนิดๆ ทำให้จอหน์เดินไปห้องครัวอย่างหงุดหงิดในห้องจึงเหลือแค่แฮร์เรียตกับเชอร์ล็อก
     
     "นายชอบจอห์นใช่ไหม" แฮร์เรียตถามทันทีที่จอห์นเดินออกไป เชอร์ล็อกเพียงมองเธอนิ่งๆและไม่ได้ตอบอะไร
     
     "ฉันดูออกนะ ยังไงก็พวกเดียวกันนี่" แฮร์เรียตพูดยิ้มๆแต่ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า
     
     "รู้อะไรไหม ฉันไม่ใช่เหตุผลเดียวหรอกนะที่ทำให้จอห์นไม่ชอบกินเหล้า"
     
     "ทำไมหล่ะ" เชอร์ล็อกยอมพูดด้วยในที่สุด แฮร์เรียตกระตุกยิ้มนิดๆ
     
     "เพราะพอเขาเมา เขาจะกลายเป็นปีศาจกระหายจูบทันทีเลยหล่ะ" แฮร์เรียตเล่าซึ่งทำให้เชอร์ล็อกเบิกตากว้าง
     
     "ตอนที่ฉันบังคับให้เขาดื่มตอนอายุ18หน่ะ เขาเมามากทั้งที่ดื่มไปแค่2แก้ว เขาทำท่าเหมือนจะจูบฉันซะให้ได้พอฉันปฏิเสธไป เขาก็ไปหาแฟนเก่าฉันแทน พอเขาสร่างเมาเขาก็หัวเสียแล้วมาขู่ฉันยกใหญ่เลยหล่ะว่าอย่าบอกใคร"
     
     "แต่เธอก็บอกฉันแล้ว" เชอร์ล็อกพูดเรียบๆเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาเป็นประกายกับเรื่องที่ได้ฟัง
     
     "นั่นสินะ" เธอขำนิดๆและพูดขึ้นมาใหม่ "ยังไงก็ฝากดูแลเขาด้วยละกัน" แฮร์เรียตพูดและลุกขึ้น
     
     "เป็นห่วงเขาเหรอ" เชอร์ล็อกถามเรียบๆ ซึ่งทำให้คนที่กำลังจะออกจากห้องหยุดเดินทันที
     
     "ไม่มีพี่ที่ไหนไม่ห่วงน้องหรอกนะ ฉันล้มเหลวในการเป็นพี่สาว เพราะฉะนั้นฉันก็อยากให้ใครซักคนดูแลเขาแทน" เธอพูดและหันหลังเดินไปทันที
     
     "แล้วก็รีบบอกเขาซะนะ เพราะจอห์นนะซื่อบื้อเรื่องความรู้สึกชะมัด" แฮร์เรียตทิ้งท้าก่อนปิดประตู ปล่อยให้เชอร์ล็อกคิดถึงเรื่องที่ได้ฟัง
     
     "ไปไหนแล้วหล่ะ ให้ตายสิอุตส่าห์ทำชาให้" จอห์นพูดอย่างหงุดหงิดแต่เชอร์ล็อกก็รู้สึกถึงความผิดหวังในน้ำเสียงนั้น
     
     "จอห์นเย็นนี้นายว่างไหม" จอห์นแค่พยักหน้าแล้วพูดขึ้น
     
     "มีอะไรหรอ" เขาถามและมองหน้าอีกฝ่ายเชอร์ล็อกไม่ตอบอะไร ทำให้จอห์นไม่ไดสนใจและเดินไปเปิดทีวี
.
.
.
.
.
.
     "นายพาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ยเชอร์ล็อก" จอห์นถามทันทีเมื่อเชอร์ล็อกพาเขามาที่คลับแห่งหน
     
     "ฉันอยากทดลองอะไรซักอย่าง" เชอร์ล็อกตอบและหันไปมองจอห์น
     
     "แล้วทำไมฉันต้องมาด้วย!" จอห์นพูดอย่างหงุดหงิดเขาไม่ชอบที่แบบนี้เอาซะเลย
     
     "ไม่เอาน่าจอห์น ฉันอยากทดสอบความสามารถในการควบคุมร่างกายถ้าสมมุติมีแอลกอฮอร์อยู่ในตัว ถ้าฉันคุมตัวเองไม่ได้นายจะได้ช่วยเตือนฉัน" พูดเสร็จก็ลากจอห์นเข้าไปในคลับทันที
     
     "เบียร์2แก้ว"
     
     "ฉันไม่ดื่มนะเชอร์ล็อก!" จอห์นรีบพูดทันที เชอร์ล็อกถอนหายใจและหันไปคุยอะไรซักอย่างกับพนักงาน
     
     "แก้วนี้แอลกอฮอร์น้อยกว่า" เชอร์ล็อกพูดแล้วยื่นแก้วใหม่ให้จอห์น พอเห็นจอห์นทำหน้าแหยๆใส่เขาก็รีบพูดทันที
     
     "เถอะนะจอห์นดื่มซักแก้วเป็นเพื่อนฉันหน่อย" เชอร์ล็อกมองติดอ้อนวอนนิดๆทำให้จอห์นยอมใจอ่อน
     
     "แก้วเดียวเท่านั้นนะ" พูดเสร็จก็รีกกระดกกินรวดเดียวทันที รสขมซ่านไหลผ่านลงคอไป ทันที่ที่ได้ลิ้มรสก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดทันที จอห์นนั่งกุมหัวตัวเองและรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนขึ้นทันที

     "เอ่อคุณลูกค้าครับ" พนักงานในเคาเตอร์เรียกเชอร์ล็อกที่กำลังยิ้มมุมปากมองจอห์นอยู่

     "อะไร"
     
     "คุณแน่ใจหรือครับที่ให้เขาดื่มเหล้าที่แรงที่สุดในร้าน..."

     "เอานี่เงิน ขอแบบแรงสุดอีกแก้ว" เชอร์ล็อกพูดและหันไปมองจอห์นที่เลิกกุมหัวแล้วแต่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤาธิ์แอลกอฮอร์

     "เป็นอะไรไหมจอห์น"

     "ม่ายเปนอาราย ชั้นอยากกลับแล้ว" จอห์นพูดด้วยเสียงมึน เขาพยายามคุมสติตัวเอง

     "เอาดื่มนี่ มันจะดีขึ้น" เชอร์ล็อกพูดแล้วยื่นแก้วที่พึ่งได้จากบาร์เทนเดอร์ให้ จอห์นที่ไม่ได้ระวังก็ดื่มทันที ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแดงขึ้นอีก

     "ฉันว่าเรากลับกันเถอะ" เชอร์ล็อกพูดและพยุงจอห์นที่สะลึมสะลือไป
.
.
.
.
.
.
     "ว้ายตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับจอห์นหน่ะเชอร์ล็อก" มิสซิสฮัดสันร้องถามเมื่อเห็นเชอร์ล็อกแบกจอห์นที่ไม่ได้สติมา

     "ไม่มีอะไรหรอกครับผมดูแลเขาได้" พูดเสร็จก็แบกจอห์นขึ้นบันไดไปทันที เชอร์ล็อกค่อยๆวางจอห์นลงบนโซฟาของจอห์น เขาอยากปลุกจอห์นและดูปฏิกริยาจริงๆว่าจะเป็นแบบที่แฮร์เรียตพูดไหม

     "จอห์น จอห์น" เขาพูดขณะที่นั่งคุกเข้าตรงหน้าเก้าอี้จอห์น

     "อื้มมมม" จอห์นค่อยๆลืมตาขึ้นมา ใบหน้าที่ดูงัวเงียของจอห์นดูน่ารักมากในสายตาเชอร์ล็อก

     "ทามมัยนายดูดีจัง" จอห์นพึมพำแล้วมองไปที่เชอร์ล็อกด้วยดวงตาเป็นประกาย เชอร์ล็อกสะดุ้งและหน้าขึ้นสีนิดๆ จอห์นมองสำรวจหน้าเชอร์ล็อกและจ้องมองริมฝีปากของเชอร์ล็อกเนิ่นนานก่อนค่อยๆขยับเข้าไปใกล้

     เชอร์ล็อกนิ่งกึกทันที มือเล็กๆของจอห์นค่อยเอื้อมมาจับท้ายทอยเขาก่อนรั้งเข้าไปใกล้ ริมฝีปากเล็กของเขาค่อยๆทาบกับริมฝีปากของเชอร์ล็อกไม่มีการล่วงล้ำเข้ามามีเพียงรอยจูบที่ดูเนิ่นนานสำหรับเชอร์ล็อก ก่อนที่จะค่อยๆผละออก ร่างบนโซฟาขำนิดๆกับสีหน้าที่ตกตะลึงชองเชอร์ล็อก

     "นายหน้าแดงด้วยหล่ะเชอร์ล็อก ฮะๆ" จอห์นขำทั้งที่ตนเองก็หน้าแดงเหมือนกัน แต่ก่อนที่จอห์นจะพูดอะไรเชอร์ล็อกก็ดุงร่างเล็กมาประกบจูบทันทีก่อนจะค่อยๆลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากนั้น เขาจูบอย่างเนิ่นนานจนจอห์นเริ่มหายใจไม่ออกเขาจึงค่อยๆผละออก

     หน้าของจอห์นแดงก่ำ จอห์นรู้สึกตัวร้อนแทบระเบิดไม่รู้เพราะแอลกอฮอร์หรือการกระทำของคนตรงหน้าหรือทั้งสองอย่าง เชอร์ล็อกยิ้มกับปฏิกริยาของคนตรงหน้า
     
     "นายควรไปนอน" พูดจบเชอร์ล็อกก็อุ้มจอห์นแนบอกทันที ซึ่งจอหน์ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เขาวางจอห์นลงบนเตียงและจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา

     "ราตรีสวัสดิ์ จอห์น"
.
.
.
.
.
.
วันรุ่งขึ้น
     จอห์นค่อยๆลืมตาขึ้นมาและยันตัวขึ้น เขารู้สึกปวดหัวแทบระเบิด เขาใช้เวลาซักพักในการรำลึกว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนแต่เขาก็จำได้เป็นช่วงๆ เขาจำได้ว่าเมื่อวานนี้เชอร์ล็อกชวนเขาไปคลับเพื่อที่จะทดลองอะไรซักอย่างหลังจากนั้นเขาก็โดนบังคับดื่มไป 2 แก้วแล้วเขาก็เมาแอ๋ เชอร์ล็อกพาเขากลับมาที่แฟลตแล้วหลังจากนั้น...

     จอห์นหน้าแดงทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการ์ณเมื่อคืน เขาดึงเชอร์ล็อกมาใกล้ตัวแล้ว...จูบ

     'ให้ตายสิ ฉันทำอะไรลงไป' จอห์นคิดกับตัวเองแล้วเอามือกุมหน้าเขาจำเหตุการ์ณหลังจากนี้ไม่ได้และไม่คิดอยากจะจำด้วย หลังจากนั่งทำใจประมาณ10นาทีจอห์นก็ลุกไปอาบน้ำและเดินไปห้องนั่งเล่น

     จอห์นสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วมองหาเชอร์ล็อกที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ของเขา

     "อรุณสวัสดิ์จอห์น" เชอร์ล็อกทักเรียบๆเหมือนเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น จอห์นมองเชอร์ล็อกและเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวประจำของตัวเอง

     "ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย เชอร์ล็อก"

     "ว่ามาเลย"

     "เมื่อคืนนี้...เกิดอะไรขึ้น" เชอร์ล็อกหยุดกึกแล้วหันไปมองจอห์น

     "นายจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลย?"

     "ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันเมามากแล้วหลังจากนั้น..." จอห์นไม่ได้พูดต่อแต่หันไปอีกทางหน้าของเขาแดงเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

     "ฉัน...ไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม" จอห์นพูดและหันไปมองเชอร์ล็อกซึ่งนั่งมองเขาเงียบๆ

     "นาย...จูบฉัน" เขาพูดเพียงแค่นั้นไม่ได้บอกต่อว่าเขาก็จูบจอห์นกลับเหมือนกัน

     "โอเคเชอร์ล็อก เอาเป็นว่าฉันขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืนเอาเป็นว่าเราทำเป็นเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นดีไหม"
     
     "ได้ยังไงจอห์น นายขโมยจูบแรกของฉันไปนะ นายต้องชดใช้"

     "อยากได้อะไรหล่ะ" จอห์นพูดและเริ่มไม่ไว้ใจสายตาเจ้าเล่ห์ของเชอร์ล็อก

     "ให้ฉัน..."
.
.
.
.
.
"จูบนายกลับสิ"

________________________________________________________________________________________________________________


จบไปหนึ่งตอนนะคะพล็อตนี้เราได้ไอเดียมาจากรูปนี้ค่ะ



ฝากคอมเม้นต์ด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #8 pw22102547 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:50

    นายมันร้ายยยยยยยยย แต่ฟิค~

    #8
    0
  2. #4 Asunea (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 21:04
    อีนังเชอรรรร
    #4
    0
  3. #3 เด็กหญิงผู้ถูกลืม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 11:11
    ร้ายกาจ ปล.ติดตามนะ
    #3
    1
    • #3-1 Cream1505(จากตอนที่ 1)
      18 กรกฎาคม 2561 / 12:08
      ขอบคุณค่า
      #3-1
  4. #2 DearHanew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 07:36

    เชอร์ล็อคนายมันร้ายกาจจจจจ เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

    ปล.ติดตามค่าา

    #2
    1
    • #2-1 Cream1505(จากตอนที่ 1)
      18 กรกฎาคม 2561 / 12:09
      ขอบคุณนะคะ>~<
      #2-1
  5. #1 forwanwai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 06:36
    awesome awesome จริงๆค่ะ ฮื้ออออ เป็นตอนที่ฮีลลิ้งมากกกก เชอร์ล็อคนี่ร้ายไม่เบานะคะ เมื่อคืนก็จูบเขากลับไปแล้วไง เช้ามายังจะทวงขอจูบอีก บ้าบออออ แต่น่ารักกกกก

    รอตอนต่อไป และต่อๆไปนะคะ >w<
    #1
    1
    • #1-1 Cream1505(จากตอนที่ 1)
      18 กรกฎาคม 2561 / 12:08
      ขอบคุณที่ติดตามนะค 😍
      #1-1