หนังสือเล่มหนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    4

ตอนที่ 3 : บท 3 เช้าวันใหม่กับเทอที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

บท3 เช้าวันใหม่กับเทอที่หายไป

ก๊อกๆก๊อกๆ"ไพลิน ไพลินตื่นได้เเล้วนะสาวน้อยเห้ออตื่นสายซะจิง"พอพูดจบชั้นก็เปิดประตูออกเเต่ชั้นก็ตกใจอย่างมากเพราะในห้องนอนของสาวน้อยกลับไม่มีสาวน้อยอยู่เสียเเล้วชั้นจึงรีบวิ่งลงมาหาเทอรอบบ้านเเต่ก็ไม่พบบ้าจิงเทอไปไหนของเทอกันนะสาวน้อย หรือ เทอหนีชั้นไปเเล้ว

ไพลิน

"อื้ออ ห้ะ!" ในขณะที่ชั้นงัวเงียตื่นขึ้นมานั้นชั้นก็พบว่าชั้นอยู่ในห้องนอนของตัวเองซะเเล้วเเล้วชั้นก็พบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่ที่เตียงเเต่นอนอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือในห้องตัวเองพอชั้นลุกขึ้นชั้นก็พบว่าหนังสือเล่มนั้นยังอยู่เเต่มันปิดอยู่ซะงั้น"อะไรกันความฝันหรอฝันบ้าอะไรจะเหมือนจิงขนาดนี้ทั้งรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสทุกอย่างมันเหมือนเกิดขึ้นจิง"ชั้นสบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆนั่นออกเเละรีบไปอาบน้ำเพื่อจะมหาลัย "เเพรๆๆๆ เเพร!!"ฝนตะโกนปลุกชั้นตามเคย "อะไรของเเกเนี้ยจะนอนเว้ย" "ไม่ต้องเลยเเกนอนตั้งเเต่คาบเเรกจนตอนนี้คาบสี่เเล้วถ้าชั้นไม่ปลุกเเกคงหลับถึงเเล้วมั้ง"ฝนบ่นอุบชั้น "โหยเเกอ่ะไม่รู้สิรู้สึกว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนเลย" "อ้าวเเกทำไรล่ะทำไมไม่นอน" "ไม่รู้สิรู้สึกตัวอีกทีชั้นก็หลับคาโต๊ะหนังสืออยู่" "เอ้าอะไรของเเกเนี้ย" "เออช่างเถอะเลิกคาบพอดีวันนี้เรียนเเค่ตอนเช้าด้วยชั้นว่ารีบกลับเถอะชั้นเพลียๆด้วยเนี้ย" "เอองั้นเเกก็กลับไปก่อนเลยนะ" "อ่าวเเกจะไปไหน" "ไปเที่ยวกับพี่ทินน"

"โอ้ย!รำคาน!" "555ไม่มีก็สมน้ำน่านะคะะะ" "เออ!ไปเเล่ว"พูดจบชั้นก็รีบลุกเดินไปรอรถหน้ามหาลัย

14:00 "อ้าวเเม่ไปไหนเนี้ยเห้ออช่างเถอะขึ้นห้องดีกว่า"ชั้นเดินขึ้นห้องไปเเล้วเปิดประตูออกในขณะที่ชั้นกำลังจะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงชั้นก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มนั้นอยู่บนโต๊ะชั้นเลยอดไม่ได้ที่จะเปิดมันต่อชั้นจึงตัดสินใจเดืนไปที่โต๊ะพร้อมเปิดหนังสือเเล้วเริ่มอ่านหน้าที่2

พัสรินหน้าที่สอง

"สวัสดีนะเจอกันอีกเเล้วนะวันนี้ก็เหมือนทุกๆวันก็คือ...เหงาใครกันนะบอกว่ามีเงินทองมากมายมีบ้านหลังใหญ่หลังโตมีบริวารมากมายจะทำให้ตัวเองมีความสุขสำหรับคนอื่นคงคิดเเบบนั้นเเต่สำหรับชั้นนั้นชั้นไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยตั้งเเต่ท่านคุณพ่อเสียไปพร้อมทั้งท่านคุณเเม่ที่เสียไปด้วยในสงครามของพวกญี่ปุ่นในหลายปีก่อนนั้นเหตุการณ์นี้ทำให้ชั้นทุกข์ไม่หายที่ต้องเสียพ่อเเละเเม่ในเวลาเดียวกันในตอนนี้ชั้นเลยรู้สึกตัวเองนั้นไม่มีใครอีกเลยทั้งๆที่ก็มีญาติมากมายเเต่ชั้นก็ยังรู้สึกว่าชั้นขาดไปสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นใช่เรียกว่าความรักใช่หรือไม่กันนะ.."

พัสริน

"อะไรกันทำไมคุณถึงน่าสงสารจังเพราะอะไรกันนะคนดีๆเเบบคุณถึงต้องมาเจอกับเรื่องบ้าๆเเบบนี้"

บั้นบ่นกับตัวเองเพราะว่าชั้นรู้สึกสงสารเค้าจิงๆเเล้วชั้นก็รู้สึกอยากปลอบเค้ายังไงไม่รู้เเต่ความคิดของชั้นคงต้องไว้เเค่ตรงนั้นเพราะมีเเสงมากระทบเค้าน่าของชั้นอย่างจังอีกเเล้วพร้อมกับกลิ่นดอกลีลาวดีเหมือนเดิมพอขั้นรู้สึกตัวอีกทีชั้นก็กลับมาอยู่ที่สวนลีลาวดีที่เดิมอีกเเล้ว "อ้ะ ที่นี่บ้านคุณพัสรินหนิ"

ชั้นรู้สึกตกใจอย่างมาก "อะไรนี่ฝันอีกเเล้วหรอเนี้ยตื่นสิตื่นๆๆ"ชั้นตบหน้าตัวเองพร้อมกับพูดให้ตัวเองตื่นจากฝันบ้าๆนี่ "ไพลิน!"ชั้นหันไปตามเสียงเรียกนั่นเเต่ทันใดนั้นเอง ฟึบ! เทอเข้ามากอดชั้นกอดชั้นไว้ในอ้อมเเขนอันอบอุ่นของเทอเทอคนนั้น พัสริน.

0 ความคิดเห็น