หนังสือเล่มหนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    4

ตอนที่ 2 : บท2 พัสริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

บท2 พัสริน

"ชั้นชื่อพัสรินยินดีที่ได้รู้จัก:)"ชั้นยืนอึ้งกับชื่อของเทอเพราะชื่อของเทอนั่นมันเหมือนชื่อหนังสือเก่าเล่มนั้นเลย "เทอ เทอ "ห้ะ"ชั้นหลุดจากพวัง"เป็นไรรึเปล่ายืนนิ่งเชียวชื่อชั้นมันทำไมหรอ" "อ๋อป่าวค่ะมันเพราะมากนะคะชั้นชอบ"ชั้นตอบเทอไปตามความจิง"งั้นหรอ555พ่อชั้นตั้งให้น่ะเอาเถอะเข้ามานั่งในบ้านก่อนดีกว่ามันร้อนนะ"เทอบอกกับชั้นเเบบนั้นเเล้วพาชั้นมานั่งที่ห้องรับเเขกของบ้าน "ไหนเทอลองบอกมาซิว่ามาที่นี่ได้อย่างไร" "คือชั้นไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดในมหาลัยชั้นน่ะค่ะเเล้วชั้นก็ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งมันเก่ามากมันคล้ายๆเหมือนไดอารี่น่ะค่ะชั้นเห็นมันน่าสนใจดีชั้นเลยเอามาอ่านที่บ้านพอชั้นเริ่มอ่านหน้าเเรกชั้นก็ได้กลิ่นดอกลีลาวดีมาจากหนังสือจากนั้นก็มีเเสงสว่างมากระทบชั้นเข้าจังๆเเล้วชั้นก็มาอยู่ที่นี่เเหละค่ะ" "เเปลกจิงเป็นไปได้อย่างไรนะหนังสือเล่นนั้นมีชื่อไหม"

"มีค่ะชื่อพัสริน.ชื่อเดียวกับคุณเลยค่ะ" "เเปลกเเปลกจิงลัษณะเป็นเเบบไหนล่ะ" "ก็เป็นหนังสือเล่มสีเเดงเลือดหมูค่ะมีเชือกร้อยด้านหน้าหน้าหนังสือเขียนด้วยลายมือตวัดว่าพัสรินค่ะ"

"ใช่เล่มนี้ไหม"เทอพูดพร้อมกับหยิบหนังเล่มหนึ่งขึ้นมาซึ่งมันเหมือนกับหนังสือเก่าเล่มนั้นเลยเเต่มันเเค่ใหม่กว่า "ใช่ค่ะ" "เป็นไปได้อย่างไรชั้นเอาไว้กับตัวตลอด" "นั่นสิคะเอ่อปีนี้พ.ศ.อะไรหรอคะ"

"ปีนี้พ.ศ.2490 ทำไม?" ชั้นตกใจในสิ่งที่เทอบอกมากนี่นี่ชั้นย้อนอดีตมา71ปีเลยหรอเนี้ยตายชั้นชั้นบ่นกับตัวเองเบาๆ"ทำไมหรือเทอมาจากไหนล่ะสาวน้อย:)" คำที่เทอเรียกชั้นมันทำให้ชั้นเเก้มเเดงอย่างบอกไม่ถูกใจของชั้นเต้นรัว "เอ่อชั้นมาจากที่ไกลๆเลยอ่ะค่ะคุณไม่รู้จักหรอก"ชั้นเเก้ตัวทันควัน

"งั้นหรืองั้นชั้นจะให้เทอพักที่นี่ก่อนได้เทอว่าเป็นอย่างไร" "เอ่อค่ะ" ชั้นตอบไปอย่างไม่มีทางเลือก

"เเล้วอายุเท่าไหร่เเล้วล่ะสาวน้อย" "20ค่ะ"ชั้นตอบไปเเก้มเเดงไปเพราะคำว่าสาวน้อยของเทออีกเเล้ว

"555สาวน้อย" "ขำทำไมคะเเล้วคุณอายุเท่าไหร่กันคะ"ชั้นถามกลับ "25 พอใจเทอรึยังสาวน้อย"

เทอยอกชั้นพร้อมกับทำหน้ากวน "โหยเเก่" ชั้นยอกย้อนเทอ "555ยอกย้อนเก่งนะเราระวังได้คนรักเเก่ล่ะ" เทอพูดขึ้นเเล้วเดินนำหน้าชั้นไปทิ้งให้ชั้นยืนเขินหน้าเเดงด้วยคำพูดของเทออีกครั้ง

"นี่ห้องของเทอนะสาวน้อย" "ชั้นชื่อไพลินค่ะ"ชั้นบอกไปเเบบนั้นเพราะเวลาเทอเรียกชั้นสาวน้อยใจชั้นมันก็เต้นเเรงทุกที "ตกลงนี่ห้องเทอนะไพลินพอใจเเล้วใช่ไหม" "อื้อ" "อื้อพักผ่อนไปก่อนนะถ้าถึงเวลาอาหารเย็นเเล้งชั้นจะให้คนใช้ไปเรียก" "ค่ะ" เค้าพยักหน้าเเล้วกำลังจะเดินออกจากห้องไป "เดี๋ยวค่ะ"

ชั้นเรียกเทอไว้"ว่าไง" "ขอบคุณนะคะ"ชั้นเอ๋ยออกไปอย่างขัดเขิน"อื้อชั้นเต็มใจ"เทอพูดพร้อมยิ้มให้ชั้นรอยยิ้มของเทอนี่มันอะไรกันนะทำไมมันทำให้ชั้นใจเต้นเเรงขนาดนี้ ฟุบ ชั้นกระโดนนอนลงกับเตียงพร้อมคิดเรื่องราวที่ผ่านมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นจนเผลอหลับไป ก๊อกๆ "อื้ออ" "คุณไพลินคะคุณพัสรินเชิญไปทานข้าวค่ะ" "เดี๋ยวชั้นตามไปค่ะ"ชั้นตะโกนบอกไป"เปลี่ยนชุดด้วยนะคะชั้นวางไว้หน้าห้องค่ะ" ชั้นรีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปดูชุดใหม่ของชั้นที่วางอยู่หน้าห้องชั้นเปิดประตูออกไปเพื่อหยิบชุดเเละปิดประตูลง"หูววฟรุ้งฟริ้งจัดเลยอ่ะยุคนี้555" "มาเเล้วหรอ" "รอนานไหมคะ" "นานสิเเต่ไม่เป็นไรชอบชุดไหมชั้นไม่รู้ว่าเด็กน้อยสมัยนี้ใส่อะไรกัน" "งั้นคราวน่าชั้นขอเลือกเองได้ไหมคะ" "อื้อได้สิกินข้าวเถอะเย็นหมดเเล้วเนี้ย" เทอพูดติดตลกเล็กน้อย "อยากไปนั่งดูจันทร์ไหม?"เทอถามชั้นหลังจากที่ทานข้าวเสด "ค่ะอยากไปดู" "ตกลงชั้นจะพาเทอไปตามมานี่สิ"เทอพูดพร้อมส่งมือของเทอมาชั้นจึงจับมือเทอเดินมาจนถึงท่าน้ำหน้าบ้าน"ถึงเเล้วนี่ไงนั่งลงสิเอาขาจุ่มน้ำด้วย"ขั้นทำตามเทอบอกเเต่มือของเราก็ยังไม่ปล่อยจากกันเลย"วันนี้จันทร์สวยนะ"เทอพูดขึ้นพร้อมชี้ให้ชั้นดู"สวยจิงๆด้วยกลมมากเวอร์อ่ะ" "มากเวอร์?เเปลว่าอะไร" "เห้ออก็เเบบมันกลมมากๆอ่ะ" "อ๋อภาษาเด็กสมัยใหม่สินะ555"

"คงงั้นเเหละ" ชั้นนั่งถอนหายใจเบาๆเเล้วนั่งชมจันทร์ต่อ "คุณชอบชมจันทร์หรอคะ"ชั้นเริ่มเปิดบทสนมนา"อื้อใช่มันสวยมองเเล้วไม่เบื่อเลย" "โหเเล้วมีอะไรที่มองเเล้วไม่เบื่ออีกไหมคะ" "มีสิ" "อะไรคะ"ชั้นลุ้นจนเอาตัวไปชิดกับเทอโดยไม่รู้ตัว "ก็เทอไงสาวน้อย:)" เทอพูดพร้อมกับลูบผมของชั้นเบาๆอย่างนุ่มนวลพร้อมกับรอยยิ้มบ้าๆนั่นที่ทำให้ชั้นใจเต้นรัว "เอ่อ..เอ่อคือชั้นง่วงเเล่วน่ะค่ะฮ้าวว"ชั้นรีบเปลี่ยนเรื่อง

"555ตกลงงั้นเราไปนอนกัน"เทอบอกกับชั้นพร้อมทั้งจับมือชั้นเดินตลอดทางเพื่อไปยังห้องนอน

"ถึงเเล้วล่ะ"เทอยังจับมือชั้นไม่ปล่อย"ชั้นว่าชั้นยังนอนไม่ได้อ่ะค่ะ" "ทำไมกัน" "ก็คุณจับมือชั้นไม่ปล่อยเลยนี่คะ"ชั้นชูขึ้นให้เทอดู"อะเอ่อชั้นขอโทดนะ"เทอปล่อยมือชั้นออกเเละเกาหัวเเก้เขิน

"ไม่เป็นไรค่ะ" "ถ้าไม่เป็นไรชั้นขอจับมือเทอบ่อยๆได้ไหม"ประโยคนี้มันทำให้ชั้นใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก "ว่าไงได้ไหม" "ดะดะได้ค่ะชะชั้นปะไปน่ะนอนกะก่อนนะคะ" "ตกลงฝันดีนะสาวน้อยของชั้น:)"

ปั้ง เสียงชั้นปิดประตูลงพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเเละเเก้มที่เเดงระเรื่อ"อะไรกันเนี้ยความรู้สึกนี่มันบ้าอะไรกัน" ฟุบ ชั้นกระโดดลงที่เตียงอีกครั้งเเล้วคิดถึงเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นพร้อมทั้งคำพูดทุกคำพูดของเทอที่เอ๋ยต่อชั้นในคืนนี้จนหลับไป

0 ความคิดเห็น