คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short Fic Reborn] D18 ไม่รักกัน ก็อย่ายื้อ 100% จบจ้า

โดย Sawachi Yuki

ถ้าแกไม่รักฉัน ได้โปรด...อย่ายื้อฉันไว้อีกเลย... ปล่อยฉันไปเถอะ ยิ่งแกเหนี่ยวรั้งเท่าไหร่ ก็ยิ่งคิดเข้าข้างตัวเอง...

ยอดวิวรวม

7,369

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


7,369

ความคิดเห็น


62

คนติดตาม


123
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มิ.ย. 55 / 21:35 น.
[Short Fic Reborn] D18 ไม่รักกัน ก็อย่ายื้อ 100% จบจ้า | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ยะฮู้!!!!

นี่ก็เป็น SF Reborn เรื่องที่ 2 ของยูกิแล้วน้า



อาจจะไม่เศร้าอย่างชื่อเรื่อง

ก็ขออภัย


เพราะยูกิ ก็ไม่ค่อยจะแต่งเก่งซะเท่าไหร่

ไอ้พวก Y เนี่ย


เวลาจะแต่งมันก็ตื้อสมองไปหมด

มืดแปดด้านเลยอ่า


แล้วนี่ก็ เกิดอาการอยากแต่ง

ทั้งๆ ที่ไม่มี พล็อตเลย

แฮะๆ

พอดีมันมีอารมณ์มาจากการอ่านฟิค D18 เศร้าๆ เรื่องหนึ่ง


เลยอยากแต่งบ้าง


มันก็ยังไม่สมบูรณ์เท่าไหร่

อ่านใช้เวลาเป็นอาทิตย์ละมั้ง


ยังไงก็อ่านๆ

ให้กำลังใจด้วยนะคะ


ยูกิจะได้ฮึด

อิอิ ^^


------------------------------

Like A Star 별처럼 - Taeyeon The One
 

คลับ music-is-life :

Like A Star 별처럼 - Taeyeon The One

 
lady yuki

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มิ.ย. 55 / 21:35


Title: ไม่รักกัน ก็อย่ายื้อ

Pairing: D18

Rate: PG-15

Author: CoolIceLady/Bloody Yuki

 

                “เคียวยะ อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ

                “แล้วทำไมต้องให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนด้วยไม่ทราบร่างบางหันมาหามด้วยความไม่สบอารมณ์ ทั้งที่ในใจ โลดเต้นไปอยู่อิตาลี่แล้ว

                ก็มันเหงานี่นา เฮ้อ...เคียวยะเป็นลูกศิษย์ของฉันไม่ใช่เหรอ แค่นั่งเป็นเพื่อนเพื่อตอบแทนที่ฉันฝึกให้ไม่ได้รึไงร่างสูงอ้าง

                ฉันก็ไม่ได้ขอร้องให้แกมาฝึกให้สักหน่อย

                “โธ่ เคียวยะอ่ะ กว่าฉันจะกลับอิตาลี่ก็อีก 3 วัน อยู่เป็นเพื่อนหน่อยดิร่างสูงยังคงดื้อดึงต่อไป

                แกก็ไปอยู่กับพวกสัตว์กินพืชน่ารำคาญนั่นสิ แล้วงานของกรรมการคุมกฎ ไม่ใช่น้อยๆ ไม่มีเวลามาไร้สาระกับแกหรอกนะ

                “งั้นให้ฉันนั่งอยู่ดูนายทำงานก็ได้

                “แกแน่ใจนะ ม้าพยศ

                “มันก็ดีกว่าไม่มีที่ไปไม่ใช่รึไง

                “ก็ได้ แต่ห้ามส่งเสียงรบกวนฉันเด็ดขาด เข้าใจมั้ย

                “คร้าบบบ...ตกลงใครเป็นครูใครเป็นศิษย์เนี่ยร่างสูงแอบบ่นพึมพำ

                แกว่าไงนะร่างบางหันกลับมาถาม

                เปล่าจ้า...

                “เออ...ก็ดีร่างบางหันตัวกลับไป พลางอมยิ้มเล็กน้อย

               

                3 ชั่วโมงผ่านไป

                เคียวยะ...

                “อะไร...ร่างบางตอบกลับห้วนๆ ทั้งที่สายตายังจ้องที่เอกสารบนโต๊ะ

                เด็กคนนั้น เป็นใครเหรอ

                “หืม...ร่างบางละสายตาออกจากเอกสาร แล้วมองไปยังนอกหน้าต่างตรงที่ร่างสูงชี้ เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเล่นวอลเลย์บอลกับเพื่อนด้วยท่าทางที่สนุกนาน มินามิ มาโคโตะ นักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงของนามิโมริ

                “เหรอ น่ารักจัง...

                อึก!!! อย่าบอกนะ ว่าแก...

                ฉันชักจะชอบแล้วสิ

                ไม่นะ แกจะชอบใครไม่ได้เด็ดขาด

                งั้นเหรอ...แม้จะตอบออกไปอย่างเรียบๆ แต่ถ้าสังเกตดีๆ เสียงจะสั่นหน่อยๆ

                เคียวยะ...

                “อะไร...

                อย่าพูดนะ อย่าพูดอะไรออกมาอีกเลย

                ช่วยฉัน...จีบมาโคโตะจังหน่อยสิ

                “...

                อย่าทำร้ายฉัน อย่าทำร้ายคนที่รักแก จะได้มั้ย ขอร้อง อย่าเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีกจะได้มั้ย

                “ขอร้องล่ะเคียวยะ

                “ก่ะ...ก็ได้

                ไม่ไหวแล้ว แกออกไปก่อนได้มั้ย ฉันไม่อยากให้แกเห็น เห็นน้ำตาของฉันคนนี้                จริงเหรอ ขอบใจนะ

                “อืม...ก่ะ แก ออกไปก่อนได้มั้ย ฉันขอทำงานให้เสร็จก่อน

                “ได้สิ ไปล่ะนะ ตั้งใจทำงานแล้วกัน ฉันจะไปนั่งมองมาโคโตะจังข้างนอก

                ปัง!!!

                หึ!! ก่อนที่แกจะออกไป ยังมีหน้ามาย้ำ มาทำร้ายฉันอีก

                ตึ๋ง

                “อ๊ะ...

                ไหลออกมาแล้ว น้ำตาแห่งความเสียใจ ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าจะชอบแกข้างเดียวแบบนี้ต่อไปแท้ๆ ทำไมแกต้องมาทำลายความสุขของฉันด้วย ฉันไม่ได้ห้ามให้แกมีความรัก แกจะมีก็ได้ แต่ไม่ต้องให้ฉันรู้...

                หึ น่าสมเพชจริงๆ คนอย่างฉัน ร้องไห้เพราะเรื่องไร้สาระพรรค์นี้

                แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอกดีโน่ ฉันจะทำให้นายมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นให้ได้ แม้ว่ามัน...จะทำให้ฉันเจ็บปวดก็ตาม...         

 

 

 

 

                2 วันผ่านไป

                นี่เคียวยะ นายทำยังไงอ่ะ มาโคโตะจังถึงยอมมาเดทกับฉันดีโน่ถามอย่างตื่นเต้น

                ก็ไม่ยังไง

                “ช่างเถอะๆ อ๊ะ...มาแล้วล่ะเคียวยะดีโน่ว่าพลางตื่นเต้นสุดขีด เมื่อเห็นสาวน้อยเดินเข้ามาในร้านกับผู้ชายอีกคน ที่หน้าตาดีมากๆ คนหนึ่ง

                ว่าแต่...มากับใครนะ

                “สวัสดีค่ะ คุณฮิบาริ สวัสดีค่ะ ดีโน่ซัง

                “อืม...

                “สวัสดีครับ

                “นี่พี่ มิโคตะ พี่ชายของฉันค่ะ

                “สวัสดีครับชายผู้มาใหม่ก้มให้เล็กน้อย ก่อนจะหันมายิ้มให้ฮิบาริ

                นั่งก่อนสิครับดีโน่ผายมือไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของตน

                ขอบคุณค่ะ

                ฮิบาริซังครับ ผมเป็นรุ่นพี่คุณ 1 ปี ไม่ทราบว่าคุณเคยเห็นผมรึเปล่าครับชายผู้มาใหม่ถามร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้า

                นายเป็นนักกีฬาเทนนิสของโรงเรียนสินะ

                “ใช่แล้วครับ แหม น่าดีใจจัง ที่ฮิบาริซังรู้จักผมด้วย

                “อืม...ฉันก็รู้จักทุกคนในนามิโมรินั่นแหละ

                “แหะๆ งั้นเหรอครับคำพูดของฮิบาริทำเอาดีโน่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

                ดีโน่ซังค่ะ จริงรึเปล่าที่คุณชอบฉันน่ะ

                เห...ถามตรงๆ เลยรึ

                ครับ...ผมชอบคุณ

                “ตรงไหนคะ

                “รอยยิ้ม

                “แหม ฉันเขินนะคะเนี่ย

                ฮะๆ งั้นเหรอครับ

                ทำไมนะ เวลาทั้ง 2 คนยิ้มออกมา ถึงดูเหมาะสมกันขนาดนี้ อืม...เจ็บแฮะ แต่ช่างเถอะ เพียงแค่รอยยิ้มของนาย ฉันก็มีความสุขแล้ว

                ดีโน่ ฉันกับมิโคตะจะไปเดินเล่นข้างนอกละกันร่างบางว่าพลางลุกขึ้น

                ไม่อยากจะนั่ง อยู่ตรงนี้นาน

                “ไม่ให้ไป!!!”ดีโน่เผลอตะคอกออกมา ทำให้ทั้ง 3 คน ตกใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะ ฮิบาริ

                ทำไมล่ะ ฉันกับมิโคตะ จะได้ไม่เป็นก้างขวางคอพวกแกไง

                “ไม่ให้ไป ก็คือไม่ให้ไปดีโน่พูด แล้วเอื้อมมือไปจับข้อมือของร่างบางไว้แน่น

                แกน่ะ...หยุดทำแบบนี้สักที มันกำลังจะทำให้ฉัน สำคัญตัวเองตัวผิด คิดว่าแก ก็พอมีใจให้ฉันบ้าง

                “พอสักที...ร่างบางเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้ดีโน่ได้ยิน

                แกเลิกทำแบบนี้กับฉันสักที...ร่างบางน้ำตาไหลพราก คนที่เพิ่งเคยเห็นน้ำตาของร่างบางครั้งแรกอย่างดีโน่นั้น รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก

                ค่ะ...เคียวยะดีโน่ลุกขึ้น เอื้อมมือหวังจะเช็ดน้ำตาให้ร่างบาง

                ฉันเอง ก็มีหัวใจเหมือนกันนะ

                “ฉันเองก็เจ็บปวดเป็น

                “ขอร้อง...ถ้าไม่รักกัน ก็อย่ายื้อฉันไว้เลย

                “…..”

                “ฉันน่ะ...ไม่อยากคิด ว่าแกเองก็รักฉัน เหมือนที่ฉันรักแก เพราะฉะนั้น...แกและฉัน ไม่ควรมาเจอกันอีก ลาก่อน....ร่างบางว่าพลางวิ่งอีกไปทันที

                เคียวยะ เคียวยะ...ร่างสูง ตะโกนเรียก แล้ววิ่งตามไปด้วย แต่ก็ไม่ทัน

 

                ทำไมนะ ทำไมเราไม่สังเกตเลยว่า เวลาที่เคียวยะต่อว่าเราแต่ละครั้ง ก็เพื่อปกปิดความรู้สึกของตัวเอง

                ทำไมนะ ทำไมเคียวยะถึงไม่บอกให้ฉันรู้

                แล้วทำไมนะ....ทำไมฉันต้องทำร้ายเคียวยะขนาดนี้ด้วย

                ผู้หญิงคนนั้น เห็นว่าน่ารักดี หน้าตาก็คล้ายๆ เคียวยะ เวลายิ้มก็ดูสดใส เราเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นเคียวยะ เคียวยะที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขนั้น เราไม่เคยได้เห็น เราอยากจะทำความรู้จัก โดยอ้างว่าชอบ แต่ที่จริงมันไม่ใช่ ผู้หญิงคนนั้นแค่เหมือนเคียวยะเท่านั้น แต่ว่านะ...ถ้าไม่เกิดเห็นการในวันนี้ เราก็ไม่มีทางได้รู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงเป็นแน่ ความรู้สึกที่ว่า....

 

 

                เราเอง...ก็รักเคียวยะ มากมายเหลือเกิน...

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------

                2 อาทิตย์ผ่านไปแล้ว ผมยังหาตัวเคียวยะไม่เจอเลย ถามคนที่น่าจะรู้ที่สุดอย่าง คุซาคาเบะ ก็ยังไม่ได้เรื่อง ผมควรจะทำยังไงดีล่ะ รึว่าผม...จะต้องเสียเคียวยะไปจริงๆ หรือว่าผม...จะต้องปล่อยเคียวยะไป

 

 

 

 

                ไม่มีทาง!!!

 

 

 

                ต่อให้ตาย ก็ไม่มีทางปล่อยเคียวยะไปเด็ดขาด!!

 

 

 

                แต่ว่า...

 

 

                ผมจะหาเคียวยะได้จากที่ไหนกันล่ะ

 

 

                ที่ที่พาเคียวยะไป ก็ไปมาหมดแล้ว

 

 

                ได้โปรดเถอะเคียวยะ ฉันทรมานเหลือเกิน ฉันรู้แล้วว่า ชีวิตและหัวใจของฉัน เป็นของนายคนเดียว ฉันให้นายไปหมดแล้วจริงๆ นายคือคนเดียวที่สามารถทำให้ฉันตายทั้งเป็นได้...

 

 

                ได้โปรด

 

                กลับมาหาฉันเถอะ

 

                กลับมาหาฉัน...และรักกัน

 

 

                เราจะรักกันตลอดไป

 

                ฉันจะไม่ทำให้นายต้องร้องไห้อีกแล้ว....

 

                ขอร้อง...

 

 

 

                ปัง!!!

 

                “บอสครับ ผมรู้แล้วว่าเคียวยะอยู่ที่ไหน

                “จริงเหรอโรมาริโอ

                “ครับ

                “ที่ไหนล่ะ ตอนนี้เคียวยะอยู่ที่ไหนผมเขย่าตัวโรมาริโออย่างรีบร้อน

                เอ่อ...

                “บอกฉันมา

                “คือว่า...

                “ของร้องล่ะ บอกฉันที...

                “เคียวยะอยู่ที่...เอ่อ...

 

 

 

 

 

 

 

                สึนะ!!!”

                แฮกๆ

                คุณดีโน่ มาได้ยังไงครับซาวาดะ สึนะโยชิ นภาแห่งวองโกเล่ถามอย่างสงสัยปนกับตกใจกับสภาพของดีโน่ที่เห็น

                เคียวยะเป็นยังไงบ้าง

                “เอ่อ...

                “หมอบอกว่าอาการโคม่า เสียเลือดมาก หมอกำลังผ่าตัดอยู่โกคุเดระ ฮายาโตะ ตอบเสียงเรียบๆ

                ไม่นะ!!!

                “ไม่จริง ฮึก มันต้องไม่เป็นอย่างนี้สิดีโน่ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง

 

 

               

                เคียวยะประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้กำลังอยู่ในห้อง ICU อาการยังไม่ทราบแน่ชัด

 

                ราวกับหัวใจแตกสลาย

 

ร่ะ...โรงพยาบาลไหนโรมาริโอดีโน่ถามเสียงสั่น

 

                โรงพยาบาลวองโกเล่ครับ

 

                ไม่รอช้า ดีโน่ก็รีบวิ่งไปที่รถของตนเองทันที...

 

 

 

 

 

 

                เคียวยะ!!!

 

                ฟื้นขึ้นมาฟังคำว่ารักจากฉันสิ

 

                ให้ฉันได้แก้ไขตัวเองด้วยเถอะ

 

                “บอสครับ ทานอะไรหน่อยนะครับ บอสไม่ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะครับ

                “ฉันไม่หิว

                ถึงฮิบาริ เคียวยะจะปลอดภัยแล้ว แต่ก็ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจจนกว่าเจ้าตัวจะฟื้นขึ้นมา

                แต่...

                “ออกไปเถอะ โรมาริโอ ฉันอยากอยู่กับเคียวยะ

                “ครับ

 

                ขอร้อง

                ตื่นขึ้นมาสิเคียวยะ นายรู้มั้ย ว่าการที่นายเป็นแบบนี้ ฉันเจ็บปวดมาก เจ็บจนหายใจไม่ออกเลยล่ะ

 

                ตื่นขึ้นมาสิคนดี ฉันรอเคียวยะอยู่นะ ฮึก!”

 

                สายธารอุ่นๆ หยดลงบนมือของร่างบาง ร่างสูงกำลังเสียใจอย่างสุดซึ้ง

 

 

                อ่ะ... อื้อ

 

                “เคียวยะ!!!”

 

 

 

 




             "คุณ...เป็นใคร"


             "ค่ะ...เคียวยะ นาย จำฉันไม่ได้เหรอ"

             "ผม รู้จักคุณด้วย?" สีหน้าของร่างบางบ่งบอกถึงความสับสน


             แต่จิตใจของอีกคนตอนนี้กำลังร้อนรุ่ม เหมือนสุมไปด้วยกองเพลิง


             เคียวยะจำเราไม่ได้...


             เจ็บยิ่งกว่า โดนยิงซะอีก


             อย่าฆ่าฉัน ทั้งเป็นแบบนี้เลยเคียวยะ...




              ผ่านไป 2 อาทิตย์

              ร่างบางอาการดีขึ้น แต่ก็ยังจำใครไม่ได้ ตอนนี้หมออนุญาตให้กลับไปพักที่บ้านได้ แต่ร่างบางจำไม่ได้ว่าบ้านตนอยู่ไหน ดีโน่จึงได้โอกาสสวมรอย ว่าร่างบางนั้นอาศัยอยู่กับตน ดีโน่ดูแลร่างบางเป็นอย่างดี ทำให้ทุกอย่าง


              "คุณกับผม เราเป็นอะไรกันเหรอ"

              "แล้วถ้าฉันบอกนายไป นายจะเชื่อฉันมั้ยละ ^^" ดีโน่ถามยิ้มๆ

              ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อย


              "เราสองคนเป็นคนรักกัน"

              "จะบ้าเหรอ เราต่างก็เป็นผู้ชายกันทั้งคู่ เพราะงั้นเรื่องนี้ผมไม่เชื่อคุณ"

              "ก็ไหนบอกว่าเชื่อไงเคียวยะ"

              "มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แน่ๆ"

              "มันคือเรื่องจริง เคียวยะ" ร่างสูงทำหน้าจริงจัง

              "แล้วผู้หญิงคนนั้น..." ร่างบางพึมพำเบาๆ สีหน้าเริ่มกลับมาเหมือนเดิม คือ เรียบเฉย

              "คนไหนเคียวยะ"

              "เปล่าๆ ไม่มีอะไร ฉันบ่นเรื่อยๆ น่ะ"

              เอ๊ะ!!!


               เมื่อกี้เคียวยะแทนตัวเองว่า ฉันงั้นเหรอ...


               ร่างสูงก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ค่อยสังเกตร่างบางที่นับวันยิ่งมีท่าทีกลับมาเป็นเหมือนแต่ก่อน บางวันก็หลุดตะคอกออกมา


                ขอให้เป็นอย่างที่คิดทีเถอะนะ....

 

 

------------------------------

                เราควรจะไปจากที่นี่ดีมั้ยนะ หรือว่าควรอยู่ที่นี่ต่อ ที่ที่มีคนที่เรารักอยู่

                แม้ว่าเขาจะไม่ได้รักเราก็ตามที

                คำพูดที่ดีโน่ตอบกับเรา มันบอกว่าเราเป็นคนรักกัน จะคิดเข้าข้างตัวเองได้หรือเปล่านะ ว่าไอ้ม้าพยศนั่น ก็รักเราเช่นกัน

 

                เฮ้อออ

                ขอคิดสักสองวัน หรือสามวันก่อนดีกว่า รอให้มันแน่ชัดกว่านี้ แล้วเขาจะตัดสินใจอีกที

                ใจหนึ่งก็อยากที่อยู่ข้างๆ

                อีกใจหนึ่งก็เฝ้าแย้งว่า อาจะเจ็บปวดอีกครั้งก็ได้

 

 

                ขณะที่ร่างบางกำลังเดินเล่นในสวนของคฤหาสน์คาบัคโรเน่อยู่นั้น ก็ได้ยินลูกน้องของดีโน่ที่เฝ้าดูแลฝั่งสวนคุยกัน มันทำให้ใจของร่างบางเจ็บแปล๊บ ราวกับมันจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

                อืม ก็ท่านโรมาริโอ้บอกข่าวมานี่ ว่าบอสจะขอสาวแต่งงาน

                “จริงๆ น่ะเหรอ วู้ว!! คาบัคโรเน่จะมีนายหญิงแล้ว

                “ฮ่าๆ ท่านโรมาริโอ้น่ะ บอกอีกว่า ทั้งสวย คม มาดราชินี เหมาะสมกับบอสเป็นที่สุด

                “แล้วบอสจะขอแต่งงานวันไหนวะ

                “อันนี้ก็ต้องรอฟังต่อไป

 

                ร่างบางเดินออกจากตรงนั้นด้วยใจที่มันแหลกสลาย น้ำตาไหลรินออกมา ราวกับว่า กำลังสังเวยให้กับความอ่อนแอของผู้พิทักษ์ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่ แฟมิลี่

                เข้าใจแล้ว

                ไม่ว่าฉันจะทำยังไง

                มันก็ไม่ได้ทำให้แกรักเลยสินะ

 

 

                พอสักที เสียศักดิ์มาเท่าไหร่กันแล้ว

                เสียน้ำตากับเรื่องแบบนี้ไปเท่าไหร่dyo

                ทำยังไง ก็ไม่มีทางรักฉันเลยสินะ

 

 

                ดีโน่  

 

 

                รักนะ

 

 

 

 

                ลาก่อน….

 

                “โรมาริโอ้ เห็นเคียวยะมั้ย

                “ไม่เลยครับบอส

                “ไม่มีใครเห็นเลยเหรอ

                “ไม่ครับ!!” ลูกน้องที่เหลือตอบ

 

                ไปไหนของเค้านะ ที่นี่มันอิตาลี่นะ เคียวยะไม่รู้จักทางนี่นา หรอว่าใครลักพาตัวไป โอ้ยยยย ปวดหัวโว้ยยยย

 

 

                บอสครับ ผมเจอจดหมายนี่ที่ตู้รับจดหมายครับ

                ดีโน่รับจดหมายมาอ่านทันที

 

               

 

                เคียวยะ หนีไปแล้ว

 

                เคียวยะกำลังเข้าใจผิดนะ

 

                เคียวยะ คนที่ฉันรักก็คือนายนะ คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยคือนายนะ พระเจ้า!!! ขอร้องล่ะ ขอให้ผมหาตัวแก้วตาดวงใจของผมให้เจอด้วยเถอะครับ เราควรที่จะมีความสุขกันได้แล้ว ผมควรจะทำให้เคียวยะมีความสุขได้แล้ว

 

                ผมวิ่งมา วิ่งตามหาเคียวยะ ไม่รู้หรอกว่าเคียวยะจะไปทางไหน แต่ผมสัมผัสได้ ไม่ว่าเคียวยะจะอยู่ที่ไหน ผมก็สัมผัสได้ ต้องเจอให้ได้!!!

 

                ดีโน่วิ่งมาเรื่อยๆ สายตาก็มองหาร่างบาง ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เป็นที่ที่อยู่ใกล้ๆ กับคาบัคโรเน่ แน่นอนว่าไม่มีคนทั่วไปเพ่นพ่าน ร่างสูงเดินเข้าไปในสวน เดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนนิ่ง เมื่อสังเกตเห็นมีคนนอนอยู่ในร่มใต้ต้นไม้

 

                ร่างสูงเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบที่สุด น่าแปลกที่ว่า อาการซุ่มซ่ามเมื่อไม่มีลูกน้อง ดันไม่เกิดอาการ ทำให้เขาเข้าไปใกล้ๆ กับร่างบางที่นอนอยู่ โดยที่ไม่ทำให้ร่างบางรู้สึกตัวได้ ดีโน่นั่งลงข้างๆ สังเกตเห็นคราบน้ำตาที่ใบหน้าของคนหน้าหวาน ก็ทำให้ร่างสูงเจ็บราวกับถูกทุบ

 

                เพราะฉันอีกแล้วใช่มั้ย ที่ทำให้เคียวยะต้องมีน้ำตา

 

                อื้ม….อื้อ

                ร่างบางเบิกตาอย่างตกใจ เมื่อรับรู้ว่ามีลิ้นของใครบางคนกำลังลุกล้ำอยู่ในช้องปากของเขา เมื่อเห็นว่าเป็นดีโน่ เคียวยะก็ดิ้นขัดขืน ใช้ขาเพื่อถีบร่างสูงออกไป แต่ก็ไม่ได้ผล มือทั้งสองก็โดนรวบไปเรียบร้อยด้วยมือเพียงข้างเดียวของดีโน่ เมื่อร่างบางพยายามหันหน้าหนี มืออีกข้างของดีโน่ ก็จับหน้าร่างบางไว้

                เรี่ยวแรงของร่างบางเริ่มหมดลง ท่าทีพยศก่อนหน้า ก็ปรับเปลี่ยนเป็นตอบสนองจูบของร่างสูง

 

                แพ้ใจตัวเอง

                แพ้ต่อความอ่อนโยน

 

                ร่างสูงถอนจูบออกช้าๆ แล้วปล่อยมือทั้งสองข้างของร่างบางให้เป็นอิสระ แต่ก็ยังคร่อมร่างบางเอาไว้อย่างนั้น

                แก…”

                “เคียวยะ ฉันรักเคียวยะ รักมาก รักจนยอมตายแทนได้ รักจนทนไม่ได้เมื่อต้องเห็นน้ำตาของเคียวยะ รักเคียวยะ รักมาก รักมาก รักจนอยากจะฆ่าตัวเองให้ตาย ที่ทำให้เคียวยะต้องเจ็บปวดขนาดนี้ เคียวยะ ฉันขอโทษ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ยกโทษให้ฉันเถอะนะดีโน่พูดออกมาอย่างไม่เรียบเรียงคำพูด พูดออกมาจากใจจริงๆ พูดออกมาราวกับกลัวว่า ร่างบางจะไม่เชื่อ

                “…”

                “เคียวยะ เชื่อฉันเถอะ ให้โอกาสฉันเถอะนะ

 

                “…”

 

                “เคียวยะ แต่งงานกับฉันนะ คนที่ฉันจะขอแต่งงานน่ะ ก็คือนายนะเคียวยะ นายคนเดียวเท่านั้นที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วย ฮึกฉันรักเคียวยะ ฮึก รัก รัก รักมาก ฮึก

                ร่างสูงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย เสียใจ ทำไมร่างบางไม่พูดกับเขาเลย ดีโน่ซบลงกับอกของร่างบางแล้วปล่อยให้น้ำตาไหล

 

               

ดีโน่…”

ฮึก เคียวยะ

แกพูดจริงๆ ใช่มั้ย

อื้อ ฉันรักเคียวยะร่างสูงเงยหน้าขึ้น ปาดน้ำตาออก

 

ตกลง

 

 

 

 

 

 

ฉันจะแต่งงานกับแก

 

 

ฮือ เคียวยะ ขอบคุณนะ ฮึก ขอบคุณมากๆ รักเคียวยะ รักที่สุด

 

ร่างสูงก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาอีกครั้ง แต่ต่างจุดประสงค์

 

คราวนี้….

 

 

เขาร้องออกมา เพราะความดีใจจริงๆ

 

 

 

อย่าปล่อยให้ทุกอย่างสายเกินแก้

เมื่อเขายังอยู่ใกล้คุณแค่นี้

ก็จงบอกเขาไป

 

Ending



 

 จบแล้วจ้า
ในที่สุดก็อัพครบ 100% ซะที

หลังจากที่ดองไว้เป็นชาติเลยฮุฮุ


จบแบบลวกๆ ค่ะ

ต้องรอฉบับรีไรท์นะเจ้าคะ
คิดไว้ว่าจะต้องเปลี่ยนเยอะพอควร

ฮุฮุ


สุดท้ายแล้ว

ช่วยเม้นกำลังใจหน่อยนะคะ

รักคนอ่านที่สุดอ่ะ ^^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Sawachi Yuki จากทั้งหมด 15 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

62 ความคิดเห็น

  1. #62 AnoneChan (@AnoneChan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 20:45
    ฟินเฟร่อๆ
    #62
    0
  2. #61 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:16
    แต่งได้...........ยอดเยี่ยมมากค่ะ! ชอบมากๆเลย!!!!
    #61
    0
  3. วันที่ 15 เมษายน 2559 / 05:25
    รักคู่นี้มากเลยค่ะ><
    #60
    0
  4. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 11:00
    เราชอบคู้นี้มาก ปลื้มเลยละคะ ^^
    #59
    0
  5. #58 ท้องฟ้ายามค่ำ< (@akumaai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 09:12
    เห็นท่านฮิ ร้องไห้แล้วเจ็บปวดดด T^T
    #58
    0
  6. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:10
    เราชอบเรื่องนี้ ฮึก.. มากๆเลยล่ะ
    ฮึก.. เราชอบเรื่องที่ ฮึก.. มีดราม่านิดนึง ฮึก...
    มัน ฮึก... เศร้าดี

    #โว้ย!!! พอสักทีจะมีเอฟเฟ็คอะไรนักหนาว่ะ
    #57
    0
  7. #56 misaki
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 11:58
    ชอบที่สุดเลยค่ะmeชอบเรื่องเศร้าๆแบบนี้แหละนุกดี. อิอิ
    #56
    0
  8. วันที่ 6 เมษายน 2556 / 15:10
    โฮกกกกกกก   ฮือๆๆๆๆๆๆๆ
    สะ......เศร้าโคตรๆอะ น้ำตาซึมเลยอะไรเตอร์

    โห เราเกือบเกลียดดีโน่เลยอะ  ทำให้ท่านฮิร้องไห้ตั้งหลายครั้ง แถมประสบอุบัติเหตุด้วยง่ะ
    ส่วนท่านฮิขา ท่านนั่นแหละที่ดีโน่เค้าจะขอแต่งงานอ่ะ   แต่ก็จบได้อย่างสวยงาม แฮปปี้ทั้ง 2 ฝ่ายอะนะ


    #55
    0
  9. วันที่ 22 กันยายน 2555 / 15:08
    โถ...ราชินี่ก็มีแต่คุณเคียวแหละค่าาาา ฮ่าๆๆ // โดนทอนฟา

    อ่านไปดู bg ไปแบบว่า เขินมากเลยอ่ะค่ะ ><
    #54
    0
  10. วันที่ 7 กันยายน 2555 / 19:18
    สนุกมากเลยค่ะ แต่งเก่งจัง ^_^
    #53
    0
  11. วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 14:13
    ในที่สุดก็ได้อ่านจนจบสักที รอมานานแล้วค้า แต่งสนุกมากค่ะ ><
    #52
    0
  12. #51 sugiwata
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 21:52
    มาโคโตะอยู่ไหน จะไปเสยมัน เพราะมันคนเดียวที่ทำให้ฮิบาริเป็นแบบนี้ ดีโน่ แกบ้าไปแล้วหรือไง ทำให้ฮิบาริร้องไห้

    อันนี้ยังพอว่า แต่นี่ยังทำให้ฮิบาริเกือบตายอีก นี่จะฆ่าทั้งเป็นเลยหรือไง (ขอโทษนะ ไรเตอร์ อินมากไปหน่อย - sugiwata) ฮือออออออออออออออออ เศร้ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #51
    0
  13. #50 reader
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 01:12
    ไรท์จ๋า มาอัพต่อเถอะนะ T^T

    อยากอ่าอ่าาา
    #50
    0
  14. วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 12:47
    มาแต่งต่อเถอะนะ
    #49
    0
  15. #48 LOVE YAOI
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 20:19
    ท่ๅนฮิน่ารักมากๆอ๊

    แต่งต่อ

    ด้วยน๊

    ขอร้องจากใจเลย
    #48
    0
  16. วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 21:35

    อ๊าย! น่ารักที่สุดเลยอ่ะ ทำไมต้องหลอกกันให้เจ็บแบบนี้ด้วยนะ ฮือ~ น่าสงสารT^T

    #47
    0
  17. #46 bansai
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 21:30
    ไรเตอร์ที่เคารพ

    กรุณสได้โปรดมาัพเร็ว



    เพราะ เคยวยะกำลังแสดงละครได้





    ไม่เนียนสุดๆอาเมนให้ท่านฮิ
    #46
    0
  18. วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 22:53
    ชอบมากค่ะ^^
    อยากบอกว่าไรต์แต่งได้ดีมาก
    มันอ่านแล้วได้ฟีลดีมากๆเลยค่ะ
    มาต่อเร็วๆนะคะ เราเอาใจช่วย
    #45
    0
  19. #44 reader
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 22:34
    อ๊ากกกกกก ไรเตอร์มาต่อแล้ว ดีใจๆๆ><

    ท่านฮิแกล้วงความจำเสื่อม ใช่มั้ยๆๆ ใช่มั้ยครับ//โดนถีบ

    มาต่อเร็วนะครับ ไรเตอร์ผมรออ่านอยู่น้าาา^^
    #44
    0
  20. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2554 / 23:41
     ท่านฮิแกล้งความจำเสื่อมใช่ม้ายยยยยยยยยยยยย>o<
    #43
    0
  21. วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 22:19

    ท่านฮิแกล้งความจำเสื่อมแน่ๆเลย
    โน่สู้ๆนะ อย่าพึ่งถอดใจง่ายๆนะ

    #42
    0
  22. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 21:38
    ได้แกล้งนักอ่านนี่มันมีความสุขเนอะ ^^ (โดนตบแน่ฉัน แต่งก็ไม่เก่ง ยังจะแกล้งเค้าอีก ขี้เกียจก็บอกไปสิ -_-)
    #41
    0
  23. #40 C.K.
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 16:19
    ร้องไห้เเล้วอ่ะ
    #40
    0
  24. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 22:28
    สังหรเหมือนฮิแกล้งโน่ยังไงไม่รู้สิ =*=
    #39
    0
  25. #38 Kuruma*0*
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 21:50
    หนูเคียวต้องเเกล้งความจำเสื่อมเเน่ๆเลย-0-สู้ต่อไปง้อให้ได้นะโน่
    #38
    0