AIMNAM - สามหัวใจ

ตอนที่ 22 : EP22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ก.ย. 60

             

                   เปลวไฟบนแสงเทียนที่ปักอยู่ตรงหน้าเค้กของคนน้องที่สั่งทำให้พิเศษเพื่อต้อนรับวันเกิดของคนพี่อย่างพี่น้ำ ที่นั่งยิ้มบางๆอยู่ตรงหน้า ฉลองวันเกิดกันอยู่สองคนในห้องหอ 


รอยยิ้มของคนน้องที่มีความสุข และความเจ็บปวดของคนพี่ที่อยู่ลึกในจิตใจ มิอาจลบเลือนว่าวันนี้ เขาได้พบกับคนน้องอีกคนอย่างน้องเอม ...



"อธิษฐานสิคะพี่น้ำ?" เอยพูดยิ้มๆ พร้อมกับยื่นเค้กให้คนพี่ได้เป่า .. 


อธิษฐานเหรอ ... 


"พี่ไม่อยากอธิษฐานอะไร.."


ตอบเบาๆ ..


"แต่มันวันเกิดพี่น้ำนะคะ ก็ต้องขอพรให้ตัวเองสิคะ" คนน้องตอบกลับมา ...



....


น้ำได้แต่นิ่ง ก่อนจะตอบกลับเบาๆ


"พี่ไม่ขออะไรแล้ว .. ตอนนี้พี่มีความสุขดี"



โกหก ...


"งั้นเหรอคะ พี่น้ำมีความสุขอย่างนั้นเหรอคะ?" 


แน่ใจเหรอ ... 


น้ำพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นแล้วจะเดินออกไป .. เขาอยู่ไม่ไหว ...


เขาอยากอยู่คนเดียว .. 


"พี่ขอตัวนะ ..พี่รู้สึกไม่ค่อยสบาย" บอกเบาๆแล้วก็เดินออกไป เอยได้แต่มองตามแล้วเหลือบตามองเค้กที่ยังคงมีแสงเทียนส่องสว่าง ...


"นี่น่ะเหรอที่บอกว่ามีความสุข .." พูดออกไปเบาๆ ... 



ความสุขอะไร... 



แม้แต่เค้กก็ยังไม่เป่า ... แล้วนี่น่ะเหรอ .. ที่บอกว่าพี่น้ำกำลังมีความสุข ...



มันไม่ใช่เลย ...



คิดว่าจะมาฉลองด้วยกัน สุดท้าย ..ก็ฉลองคนเดียว ... ฉลองวันเกิดของสามีคนเดียว ...



พร้อมน้ำตา ...





                    "มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ?" ชายหนุ่มคนเดิมถามหญิงสาวที่นั่งซึมและเหม่อลอย วันนี้เขาพาเธอออกมาทานข้าวเย็นด้วยกัน และเขาก็ขออนุญาตพี่ชายของน้องเรียบร้อยแล้วด้วย 


"เปล่าค่ะ.." เอมตอบเบาๆ


"สายตามันโกหกไม่ได้นะครับน้องเอม"


จริงสินะ...


"สายตาเอมคงจะชัดมากสินะคะ เพราะมีแต่พี่อาร์มคนเดียวที่รู้ว่าตอนนี้เอมกำลังไม่โอเค"


มันก็ไม่ได้ชัดซะทีเดียวหรอก ... แต่ที่มันชัดคือความหม่นหมองของเธอเองต่างหาก...


"ยังคงไม่ลืมคนๆนั้นสินะครับ" อาร์มถามยิ้มๆ เขาก็พอจะรู้เรื่องราวสั้นๆมาจากเพื่อนเขาบ้าง ว่าคนน้องมีอดีตอย่างไร ... อดีตที่ไม่ว่านานเท่าไหร่ ก็ยังไม่ลืมเลือน ...


เอมยิ้มมุมปาก ... ไม่มีทางจะลืมได้หรอก ...


"พี่อาร์มรู้เรื่องแล้วสินะคะ"


พี่อัศคงจะเล่าให้ฟัง ...


"ก็รู้นิดหน่อย ไม่ทำให้ใจเจ็บลงไปกว่าเดิมหรอกครับ" แกล้งพูดประชด และเมื่อเห็นคนน้องยิ้ม เขาก็ยิ้มออกมา ...


ดีใจนะที่ทำให้ยิ้มได้ ...


"พี่ล้อเล่นนะครับ อย่าถือสาพี่เลยนะ"


เอมพยักหน้า ไม่ถือสาหรอก ดีซะอีกที่มีเขาอยู่ข้างกาย เพราะไม่อย่างนั้น ชีวิตของเธอคงอยู่กับความเศร้าและความหม่นหมองไปอีกนานแน่ๆ


"นี่คุณพ่อคุณแม่พี่บ่นคิดถึงน้องเอมแล้วนะครับ ท่านถามด้วยว่าเมื่อไหร่พี่จะขอน้องเอมหมั้น"


เดี๋ยวสิ ...


"แต่พี่ก็บอกนะครับ ว่าพี่คงไม่อาจเอื้อมเด็ดดอกฟ้าลงมาเคียงข้างหรอก"


"พี่อาร์ม ...พูดเป็นเล่นไปได้ค่ะ" เอมทำหน้ายู่เล็กน้อย ดอกฟ้าดอกเฟ้ออะไรกัน ...


อาร์มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะมองหน้าคนน้องอีกครั้งแล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง


"พี่ไม่อยากจะให้น้องเอมรู้สึกว่าพี่ตื๊อ หรือว่าไม่ยอมเลิกรานะ ...แต่คนมันรักไปแล้ว ..มันคงห้ามกันไม่ได้ .."


ก็คนมันรัก .. รักไปแล้วทั้งใจด้วย ... 


"พี่อาร์ม.."


"รักแบบน้องสาวอ่ะครับ"



โธ่ !!!



เอมแทบจะยกมือฟาดใส่แขนชายหนุ่ม หากแต่อาร์มดึงแขนหลบแล้วส่งเสียงหัวเราะแบบสะใจใส่คนน้อง 



ภาพเขาและเธอที่หัวเราะ หยอกล้อต่อกระซิก .. ทั้งหมดทั้งมวล มันอยู่ในสายตาของคนพี่อีกคนที่บังเอิญผ่านมาเห็นพอดิบพอดี ...



ดูมีความสุข ... 



มากกว่าตอนที่มีพี่อยู่เสียอีกนะน้องเอม ...



แล้วทีนี้ .. เขาต้องทำยังไงต่อกับความรู้สึกที่มันกำลังเกิดขึ้นในจิตใจของเขา ... 


มันมีทั้งความรู้สึกเจ็บปวด เฉยชา และรู้สึก ... ไม่พอใจ ...



ตรงนั้น มันควรจะเป็นเขา ... ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เหรอ ... 



ทำไม ... 



ทำไมมันเป็นแบบนี้ !!





                           "เอยก็จัดการทุกอย่างเองเลยก็แล้วกัน อะไรที่ตัดสินใจได้ ก็ตัดสินใจไปเลย ไม่ต้องมาถามพี่" พี่อัศที่นั่งทำงานอยู่พูดขึ้นมาเสียงนิ่ง เมื่อคนน้องเดินเข้ามาปรึกษาเรื่องงานเขาถึงในห้อง 


แม้แต่หน้า ยังไม่อยากมอง


"แต่เอยอยากให้พี่อัศตัดสินใจด้วยนี่คะ"


"ก็จัดการเองสิ ..เป็นถึงประธานบริษัท แค่นี้ยังไม่มีปัญญาทำเหรอ?"


..


เงียบ ... 


"เรื่องอื่นเก่งจะตาย เรื่องนี้มันคงไม่ยากเกินความสามารถหรอก" 


ประชดประชัน ... ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสาร แล้วลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่แล้วจะเดินออกไป หากแต่คนน้องที่ยืนอยู่นั้นพูดขึ้นมาเบาๆ และทำให้เขาถึงกับหยุดชะงักได้ในทันที ...


"ถ้าเอยตายไป ..พี่อัศจะหายโกรธเอยมั้ยคะ?"


...


หมายความว่ายังไง ...


"แค่นี้เอยก็จะตายอยู่แล้วค่ะพี่อัศ ... แค่นี้เอยก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นแล้ว .."


แล้วยังต้องมาเจอคำพูดของพี่ชายทิ่มแทงหัวใจของเธออีก ... ไม่อยากอยู่แล้ว ...


นรก .. นรกในใจ ...อยู่ไปก็เหมือนคนตายที่ยังหายใจ ... 



ไม่มีใครต้องการ ... ไม่มีใครรัก ...


"ถ้าเอยตายไปซักคน ...ทุกคนคงจะมีความสุขกันมากขึ้นใช่มั้ยคะ" ถามพี่ชายเบาๆทั้งน้ำตา ...


อัศได้แต่ยืนตัวชา นี่เอยพูดแบบนี้ ... ทำไมเขารู้สึกใจไม่ดี ... 


ชายหนุ่มหันกลับหาคนน้องด้วยความตกใจ ...


"เอย.."


"เอยรู้ว่าเอยผิด .. เอยมันเป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด .. และถ้าจะทำให้เรื่องนี้มันจบ .. ทำให้เรื่องนี้มันไม่มีใครต้องเสียใจ ... ก็คือการที่เอยตายไปจากทุกคนแล้วสินะคะ"


มันไม่ใช่แบบนั้น ...


"อย่ามาพูดอะไรบ้าๆนะเอย"


บ้าเหรอ ? ... เธอไม่ได้บ้า ... แต่เธอไม่อยากจะอยู่กับสิ่งที่มันทำร้ายใจเธอให้บอบช้ำต่างหาก ..


"ช่างมันเถอะค่ะ ...เอยคงจะบ้าอย่างที่พี่อัศว่าจริงๆนั่นแหละ ..."


บอกเบาๆ แล้วหยิบเอกสารเดินออกไป อัศได้แต่มองตามคนน้องแล้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ...


ใจไม่ดียังไงไม่รู้ ... 




                             "ซักครู่นะคะ" น้ำที่กำลังประชุมอยู่กับพนักงานในบริษัทเอ่ยพูดขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นเดินออกไปรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ...


น้องเอย ...


"ว่าไงคะ.."


..


"เอยขอโทษ..."



ขอโทษ ... ขอโทษอะไร .. แล้วนั่น ..ร้องไห้เหรอ ..


"เอย ..เอยเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม บอกพี่ซิคะ.."



เอย ....



"เอยขอโทษค่ะพี่น้ำ .. "



อะไรเนี่ย ... 



"เอย ..เอยใจเย็นๆ ...อยู่ไหน ...อยู่ไหนเอย ..พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้เลย..."



ร้อนใจ ... ยิ่งได้ยินคนน้องร้องไห้ ... และการพูดที่เหมือนจะสั่งเสีย ... 



หากแต่คนน้องยังไม่ทันตอบ สายมันก็หลุดไปซะก่อน ...



"เอย!! เอย!! เอยได้ยินพี่มั้ย !!"



น้องเอย ...


"ไอ้น้ำ ..."



ร่างสูงหันไปมองพร้อมกับทำหน้าตกใจเมื่อเขาเห็นอัศยืนอยู่พร้อมกับใบหน้าตาที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก 



"ไอ้อัศ .."




 

                         รถสปอร์ตที่ขับฉิวมาด้วยความเร็วสูงและคนขับที่กำลังสติหลุดไปกับอารมณ์ชั่ววูบของตัวเอง สติที่มันเลือนหายไปเหลือแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจที่มันพุ่งทะยานเข้ามาแทนที่ สายฝนที่โหมกระหน่ำยังไม่เท่ากับน้ำตาที่มันไหลรินออกมาจากนัยน์ตาทั้งสองข้างของร่างบางอย่าง เอย ... 



ทุกอย่างมันมืดมิดไปหมด ... มันไม่เห็นทางสว่างซักทางที่พอจะให้เธอเดินไป ... 



และเธอก็ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ... โลกใบที่มันโหดร้ายสำหรับเธอ ... 




โลกใบเดิม ... ที่มันไม่น่าอยู่อีกต่อไป ...



 ปลายเท้ากดเหยียบคันเร่งและรถที่มันพุ่งทะยานสู่ความมืดมิดด้านหน้าที่มีเพียงแค่เสียงสายฝนและเสียงฟ้าผ่าเป็นเพื่อนในยามนี้ .. 



เอยยังคงร้องไห้ ... และยังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น มือบางกำพวงมาลัยรถแน่น จนกระทั่งที่บางอย่างนั้นพุ่งทะยานมาตรงหน้าพร้อมกับแสงสว่างจ้าที่มันแวบเข้ามาในโสตประสาท



"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"




เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดด.. โครมมมมมมมมมมมมม!!!






                          เสียงไซเรนและแสงสีฟ้าแดงที่วูบวาบๆตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อได้รับแจ้งทั้งรถร่วมกตัญญูและรถพยาบาลต่างก็มาถึงที่จุดเกิดเหตุโดยพลัน ... 



กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้ของบางอย่างที่ลอยคละคลุ้ง ...



เศษกระจกรถที่แตกกระจายอยู่เต็มพื้น ...  



...



เจ้าหน้าที่กำลังปฏิบัติงานกันอยู่อย่างเคร่งเครียดเพื่อช่วยเหลือและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ..



เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเร่งเก็บหลักฐานและตรวจสอบเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นในครั้งนี้ ... 



รถหรูสีดำพุ่งทะยานเข้ามาจอด และคนสองคนที่พุ่งลงมาจากรถนั้นตรงเข้าไปจะดูที่เกิดเหตุหากแต่ถูกกันเอาไว้จากตำรวจที่ยืนอยู่แถวนั้น



"ผมเป็นพี่ของคนเจ็บ น้องผมอยู่ไหน !! น้องผมอยู่ไหนครับ !!"



"เราส่งไปที่โรงพยาบาลแล้วครับ แต่ผมอยากให้พวกคุณทำใจ ..."



..



น้ำที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับช็อก ... หัวใจตกวูบเหมือนถูกกระชากให้ออกจากร่าง ส่วนอัศก็ได้แต่ทำอะไรไม่ถูก ได้ยินแบบนั้นแล้วถึงกับใจไม่ดี ... ไม่จริง ...



"โรงพยาบาลไหน ..โรงพยาบาลไหนครับ!!!"



..



อย่าเป็นอะไรนะน้องเอย ... อย่าเป็นอะไร ...!!!!





                              ยามนี้หน้าห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยการรอคอยของความหวังที่คนที่ถูกส่งตัวมารักษานั้นจะปลอดภัย 



ทั้งความหวังจากพี่ชาย น้องสาวฝาแฝด และพ่อกับแม่ ... 



รวมถึงกำลังใจสำคัญจากสามีที่ถูกส่งไปให้ร่างบางในห้องฉุกเฉินอีกด้วย ... 




..



อัศค่อยๆหันไปมองครอบครัวของเขา พ่อกับแม่ที่นั่งกอดกัน และน้องสาวที่ยืนอยู่เพียงลำพัง .. 



มือหนารั้งคนน้องมากอดเอาไว้ ลูบแขนเบาๆ .. ให้กำลังใจ .. 



"เอยไม่เป็นอะไรหรอก .."



เขาเชื่อแบบนั้น ... 



น้ำหันไปมองสองพี่น้องเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาช้าๆ ... นาทีนี้เขาห่วงน้องเอย .. ยิ่งกว่าอะไร .. 



ปลอดภัยเถอะนะเอย .. พี่ขอร้อง ... 



และในที่สุด การรอคอยก็สิ้นสุดลง ... เมื่อประตูหน้าห้องฉุกเฉินนั้นถูกเปิดออกพร้อมกับคุณหมอที่เดินออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย


"คุณหมอ.."


..



...


"เสียใจด้วยนะครับ ... คนไข้เสียชีวิตแล้ว"


..


...





...




"ญาติคุณสาธิตาอยู่ไหนคะ? คนไข้ฟื้นแล้วนะคะ"




...


    


         

                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,118 ความคิดเห็น

  1. #710 andmyaa (@dylp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 21:54
    ใจบางตั้งแต่สามีไม่เป่าเค้กอะ คือไรวะ สุดท้ายแฝดทั้งคู่แม่งก็นั่งอยู่กับเค้ก.. ใจกระตุกสุดตอนที่เอยตัดพ้อพี่อัศ คิดไว้อยู่ละว่านางเงียบๆแต่นางคิดและรู้สึกอยู่ข้างใน นางก็เป็นมนุษย์คนนึงที่รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก และต้องการความรักที่แท้จริงอะ ก็คิดนะว่าการที่คนๆนึงจะรู้สึกว่า ถ้าไม่มีเราปัญหาทุกอย่างก็คงจบ ทุกคนคงจะมีความสุขกว่านี้ และคงจะลบล้างความผิดที่เราทำให้รู้สึกไม่ดีด้วยได้ อ่า เข้าใจว่าโลกมันมืดมนมากพอสมควรกับการเผชิญปัญหาอยู่คนเดียวแบบนั้น แต่ก็สงสัยว่าสามพี่น้องนี่ทำงานบริษัทเดียวกันแต่เหมือนไม่ได้ยุ่งกันเลยเหรอ ก็น่าเศร้าสำหรับเอยอยู่นะ ตอนนี้ขออย่างเดียว พ่อแม่อย่าทำอะไรที่ทำร้ายคนน้องอีกคนก็พออะ มันมีแต่แย่กับแย่ พี่เอยจะต้องไม่เป็นอะไรนะ หัวใจของเรา ฮือ
    #710
    0
  2. #671 Poomm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 08:32
    จะม่าจนจบเลยเหรอคะ ยังไม่มีแนวโน้มไปในทาง

    ที่ดีขึ้นเลย มีแต่จะหนักหน่วงเพิ่มขึ้นไปอีก

    ทางออกที่ดีที่สุดและเป็นที่พึงพอใจทุกฝ่ายไม่มีแน่

    นอนยังไงซะก็ต้องมีคนเจ็บที่สุดที่ไม่รู้จะเป็นไคร

    ถึงจะหนักยังไงก็คอยไรท์มาคลายปมอยู่นะ

    เราทำใจรับมือกับความหน่วงนี้ได้แล้ว

    #671
    0
  3. #666 poys23 (@poys23) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 07:41
    เอยอย่าตายนะ ตายไม่ได้
    #666
    0
  4. #642 ppcoco (@ppcoco) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 01:15
    ปิฉาด มาต่อหน่อยงืออ อย่าบอกว่าเอมต้องเสียสละอะไรอีกนะ ไม่นะสงสารเอม 
    #642
    0
  5. #641 SaraOriginal (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:59
    จับพ่อแม่ของน้องแฝดไปปรับทัศนะคติด่วน ค่ะพี่ไรท์ จัดไปแบบด่วนค่ะ
    #641
    0
  6. #640 ใครคนหนึ่ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:40
    คุณหลอกดาว!! เมื่อกี้ใจบางไปหมด นึกว่าน้องเอยจะเปนไรไปซะแล้ว ใครไม่รักก้อช่างเขาเหอะนะ ยังไงพี่ก้อรักน้องเอยนะคะคนดี
    #640
    0
  7. #639 Prang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:40
    สรุปคือเอมต้องยอมเป็นฝ่ายไปใช่มั่ยคะคือเอมจะไม่เคยได้สิ่งที่ตัวเองอยากได้เลยใช่มั้ยสรุปเอยเป็นฝ่ายได้ทุกอย่างจากเอมใช่มั้ย...โกรธจริงๆแล้วนะ #ทีมเอม
    #639
    0
  8. #638 Bower_Put (@Bower_Put) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:40
    ไรท์ตื่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #638
    0
  9. #637 จากจุด...ถึงจุด (@pangkaew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:27
    เดี๋ยวนะ เดี๋ยวอะไรเสียชีวิต อะไรฟื้นแล้ว อะไร? ไรท์จะมาไม้ไหนต่อเนี่ย ?
    #637
    0
  10. #636 Fasai supaphit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:06
    น้องเอยค่ะ ทุกคนรักน้องเอยนะแต่วิธีแสดงความรักอาจ

    ไม่ถูกต้องนัก น้องเอยต้องรักตังเองให้มากๆๆนะค่ะ
    #636
    0
  11. #635 Thethxxk(ไม้ขีด) (@suphatthar) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:03
    ห้ะ?? ยังไงกัน
    #635
    0
  12. #634 boonmk9 (@boonmk9) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:00
    เอยเทอจะตายไม่ได้นะ
    #634
    0
  13. #633 DAvich (@DAvich) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:59
    เอาจริงๆคนที่ควรต้องได้รับผลจากเรื่องราวนี้คือพ่อแม่นะ ดูไปแล้วเอยก็เหมือนเป็นเหยื่อจากการกระทำของพ่อแม่จริงๆ น่าสงสารไปอีก หลังจากนี้ต้องมีบางคนที่ความรู้สึกจะต้องเปลี่ยนไปแน่ๆ
    #633
    0
  14. #632 KwanggySmile (@KwanggySmile) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:52
    ปีศาจก้ยังคงเป็นปีศาจ
    #632
    0
  15. #631 Lemon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:51
    ไร้ท์เล่นไรอะ โอ้ยหัวใจจะวาย เราไม่อยากให้เอยตาย

    ถ้าตายแบบเศร้าๆแบบนี้ ตายโดยไม่รู้ว่าพี่อัศก็รักน้อง

    สาวคนนี้เหมือนกัน เพราะมันเป็นสิ่งที่เอยอยากรู้ ว่า

    พี่ชายรักเธอบ้างไหม มากกว่าอยากได้ความรักจากน้ำ

    เสียอีก แค่โดนพี่อัศต่อว่านิดเดียวความเสียใจก็ระเบิดออก

    มาเลย ถึงกับพยายามฆ่าตัวตายเลย ความรักจากพี่ชาย

    ที่เอยอยากได้เคยได้ ดีนะที่เอยไม่ตาย ความตายไม่ใช่

    การแก้ปัญหาที่ดี การเผชิญหน้าแล้วช่วยกันแก้ไขดีกว่า

    เรื่องนี้ทุกคนต้องรับรู้ถึงปัญหา โดยเฉพาะพ่อแม่ควรรับรู้

    ความเจ็บปวดของลูกๆเสียที วันนี้โดนไร้ท์ สับขาหลอก

    สองรอบเลย ตอนอาร์มหยอกกับเอม แหมนึกว่าจะขอเป็น

    แฟน เฮ้อ ตอนท้ายก็หลอกว่าเอยตายอีก แล้วไม่ก็ตาย

    สบายใจหน่อย
    #631
    0
  16. #630 11.11 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:39
    เอ้าาา ไรท์ ตัดจบแบบนี้ไม่ได้นะ งื้อออออ
    #630
    0
  17. #629 Harleyyy (@Rozinkyy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:37
    น้องเอยย ห้ามเป็นอะไรนะไม่มีหนูพี่อยู่ม่ายดายยยยยยยยยยย ..
    #629
    0
  18. #628 Mooyui1112 (@Mooyui1112) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:34
    เอ๊ะ ยังไง!?!
    #628
    0
  19. #627 mildc1h0o0m8 (@mildc1h0o0m8) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:32
    แต่ทำไมเรายังเป็นทีมเอมอยุ่ล่ะ สงสารเหมือนเดิม ทีมเล็กรักหมดใจ
    #627
    0
  20. #626 หมีกอดอุ่น (@yellow1112) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:32
    หืมมมมม ปิฉาดดดด มาหักมุมกันแบบนี้ก็ตายสิ คนที่จะตายไม่ใช่เอยนะแต่เป็นนี่ โอ้ยยยยย ลุ้นแทบตายย ใจบางไปหมด
    #626
    0
  21. #625 มมมมมม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:29
    หื้มมม ปิฉาดหักมุมเหรอออออ. น้องเอยไม่เป็นไรใช่มั้ย น้องเอยยนยนยยยยวยยววยวว!!!!!
    #625
    0
  22. #624 beautypinky (@beautypinky) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:29
    เอิ่มม!! นี่เราไปรอหน้าห้องฉุกเฉินที่ไหนกัน
    เริ่ม งง ตัวเองแล้วอ่ะ
    อะไร ยังไง ไหนเล่ามาสิ
    #624
    0
  23. #623 Heummm (@neoysanggung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:28
    ปีศาจที่แท้ทรู
    #623
    0
  24. #622 Mewmewmewmee (@Mewmewmewmee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:27
    เจ็บปวดดดหัวใจจ
    #622
    0
  25. #621 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:26
    อ้าแขนกว้างๆรับน้องเอยเข้าสู่อ้อมแขน จะน้องเอมจะพี่น้ำก็ช่างมันปล่อยให้มันรักกันไปเลย ทีมน้องเอยละ แต่อีกไม่นานอาจเปลี่ยน 5555
    #621
    0