AIMNAM - OUR BABIES รักของเรากับเจ้าตัวน้อย 2

ตอนที่ 36 : Special EP5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

           


                  "อยู่ได้แน่นะ .. น้ำโทรไปเลื่อนงานก็ได้"


"เอมอยู่ได้ .. มีลูกอยู่ด้วยจะเป็นอะไรไปคะ?"


ร่างบางหันไปมองลูกน้อยที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงในตอนสายๆของวัน .. คุณป๊ามีงานด่วนเข้ามาต้องรีบไป แต่จะมาเบี้ยวเพราะไม่อยากให้ลูกเมียอยู่กันเพียงสองคน


"งั้น ... น้ำจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วก็กลับมานะ"


บอกแล้วโน้มตัวลงกอดจูบทั้งลูกทั้งเมีย .. มองเจ้าตัวน้อยที่หลับอยู่ด้วยสายตารักใคร่ ก่อนจะตัดใจเดินออกไป เอมมองตามแผ่นหลังไวๆนั่นไปเล็กน้อย พร้อมส่ายหน้าช้าๆ ...



                   ดวงตากลมที่ไร้เดียงสามองคนเป็นแม่ที่กำลังหลับอยู่ข้าง ๆ แววตาที่ไม่มีความคิดใดๆ นอกจากกำลังจดจำใบหน้าคมของคนที่นอนอยู่ข้างๆ มืออันอบอุ่นกำลังวางอยู่บนตัวเล็กๆของเขาเท่านั้น ... 


ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนี้คือ "แม่" แท้ๆ ที่ให้กำเนิดเขามา ... 


มืออันอบอุ่นของคนเป็นแม่ที่โอบอุ้มเอาไว้ไม่ให้ได้รับอันตรายใดๆ ... ไม่ให้ได้รับความเจ็บปวด ... คอยปกป้องเขาให้พ้นจากภัยอันตรายทั้งปวง ... 


             มือน้อยยื่นออกไปแตะลงบนปลายจมูกของคนเป็นแม่ จนคนโดนแตะด้วยมือน้อยนั้นค่อยๆลืมตาขึ้น พร้อมยิ้มด้วยสายตาทอดมองลูกน้อยด้วยสายตาแสนรัก


"ตื่นแล้วเหรอคะเสือน้อย"


ถามลูกชายเบาๆ ... เด็กน้อยไม่ตอบ แต่มองตาคมสวยของแม่นิ่ง ..


ลูกชายตัวน้อย ... ของแม่เอม


                เจ้าตัวน้อยค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ ตื่นแล้วในตอนนี้ ...


และก็หิวด้วย ... 


ใบหน้าจิ้มลิ้มเล็กๆของเด็กน้อยซบเข้าที่อกอุ่นของคนเป็นแม่ ที่ซึ่งเขารู้ว่าถ้าหิว ... แล้วเขามาตรงนี้ ... เขาจะอิ่มได้ ... 



มือน้อยทำท่าดึงเสื้อของคนเป็นแม่ที่บดบังแหล่งน้ำนมชั้นดีนั้นออก ... โดยได้รับความช่วยเหลือจากคนเป็นแม่นั้นเป็นอย่างดี ...


มือบางโอบลูกน้อยเอาไว้ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มดังเช่นของป๊านั้นค่อยๆอ้าช้าๆพร้อมครอบครองยอดอกที่เต่งตึงรอส่งน้ำนมให้ตามที่ต้องการ ... 



น้ำนมที่กลั่นออกมาจากเลือดในอกที่ผสมออกมา ... สู่เจ้าตัวเล็กที่เป็นสายเลือดแท้ๆ ... 


แม้คมฟันของลูก จะกัดจนหัวนมของคนเป็นแม่นั้นเจ็บแสบเพียงใด ความรักของแม่ที่มีให้ก็ไม่เคยลดน้อยลงไปแม้แต่เสี้ยววินาที กลับกันมันเพิ่มมากขึ้นวินาทีเสียด้วยซ้ำ ... 



ปลายจมูกโด่งจรดลงเบาๆที่หน้าผากนุ่มของลูกน้อยช้าๆ .. เด็กน้อยของแม่ ..




เด็กน้อยมองหน้าคนเป็นแม่ราวกับจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ในหัวสมอง ... ผู้หญิงที่อดหลับอดนอนเพื่อที่จะดูแลเขาให้เติบใหญ่ ..  



ริมฝีปากเล็กดูดดื่มน้ำนมจากอก ... ริมฝีปากอิ่มพร่ำบอกรักกับลูกน้อยในอ้อมแขน 



โตไวๆ นะลูกจ๋า .. 




                      "ตัวร้อนอีกแล้วเสือน้อย"


เอมบ่นเบาๆ ขณะที่ใช้หลังมือแตะหน้าผากเด็กน้อย .. ในคืนที่คนเป็นพ่อนั้นไม่อยู่บ้าน และเด็กน้อยเกิดไม่สบายขึ้นมา ... 


ต้องคอยเช็ดตัวให้อยู่เรื่อย ... เพื่อให้ไข้ได้บรรเทา และลูกได้หลับสบาย 


เจ้าตัวน้อยร้องงอแง ไม่ยอมหลับนอน  ในขณะที่แม่ยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่รู้ว่ามีไข้และลูกน้อยไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสบายตัว ตั้งแต่เมื่อเช้ายันตอนนี้ .. ที่จะใกล้รุ่งสางแล้ว 


เจ้าตัวน้อยงอแงไม่ยอมหยุด ไม่ยอมให้แม่ได้พัก ... 


"โอ๋ ... ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะคะ"


บอกด้วยความอบอุ่น อุ้มลูกน้อยขึ้นมาให้นอนหนุนไหล่ ไหล่ที่ลูกน้อยชอบนักหนาเวลาโอบอุ้ม


ฝ่ามือลูบหลังและตบก้นลูกน้อยเพียงเบาๆ ... ขณะที่เจ้าตัวน้อยก็ยังคงอแงร้องไห้อยู่แบบนั้นไม่ยอมหยุด 


"ยิ่งหนูร้อง แม่ก็ยิ่งเครียดนะลูก ..."


ความเครียดที่สะสม .. 


มือบางเอื้อมหยิบโทรศัพท์ พร้อมรับสายที่โทรเข้ามา .. จากใครบางคนที่เพียงแค่ได้ยินเสียง...


"เหนื่อยรึเปล่า?"


"น้ำ .."


"ขอคุยกับลูกหน่อยสิ"


Speaker ถูกเปิด พร้อมกับคนเป็นพ่อที่อยู่ห่างไกล โทรเข้ามาได้คุยกับลูกน้อยที่เขาก็ห่วงที่สุดในตอนนี้ .. แต่ด้วยภาระหน้าที่ของคนเป็นพ่อ ที่ต้องหาเงินมาเลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย วันที่ลูกไม่สบาย เขาจึงต้องอดทนอดกลั้น ทนทำงานให้เสร็จ แล้วจะรีบกลับมาให้ลูกน้อยได้ออดอ้อน ...ในเร็ววัน..



"เสือน้อย .. นี่ป๊าเองนะลูก .. พรุ่งนี้ป๊าก็กลับแล้ว .. อดทนไว้นะครับคนเก่ง .. เสือน้อย .. สงสารแม่บ้างนะลูก .. แม่เค้าเหนื่อยทั้งวันแล้วนะ .. "



เด็กน้อยเงี่ยหูฟัง ... เสียงนั่น .. เสียงทีเรียกเขา ... 


พูดถึงเขา ... และขอร้องเขา .... 


เด็กน้อยค่อยๆหยุดการงอแงลงราวกับรับรู้ ...เมื่อคนเป็นพ่อร้องเพลงกล่อมลูกผ่านทางโทรศัพท์ ... 


ไม่ใช่แค่ลูก แต่รวมถึงคนเป็นแม่ด้วย ... 



                    "ลูกหลับแล้วค่ะ"


บอกกับคนปลายสายที่ก็ดูจะง่วงมากเหลือเกิน ...  แต่ก็ยังฝืนทนกล่อมลูกจนเสร็จ .. 


"เอม .. อดทนอีกนิดนะ .. พรุ่งนี้น้ำก็กลับแล้ว"


ริมฝีปากอิ่มยกยิ้ม พร้อมมองแสงแรกของวันนั้นด้วยสายตาเหนื่อยอ่อน


"เช้าแล้วนะคะ ... กลับตอนนี้เลยได้มั้ย?"


.. 


..


เงียบ ... และมีเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ ... หลับแล้ว คุณป๊า ... 



 .. .


แต่หน้าที่ของแม่ .. กำลังจะเริ่มต้น ...




   

                     "ค่อยๆเดินนะลูก"


บอกกับเด็กน้อยในช่วงที่กำลังอยากเดิน  เจ้าตัวน้อยค่อยๆไต่ราวกั้นให้ตัวเองนั้นลุกขึ้นช้าๆ .. ริมฝีปากที่มีจุกนมปลอมนั้นกำลังดูดดุนอย่างนึกสนุก สายตาเสมือนของแม่นั้นหันไปมองรอบๆ .. เด็กกำลังจดจำทุกอย่าง 


กล้องวีดีโอของคุณป๊าที่กำลังอัดโมเม้นประจำวันเอาไว้ .. พร้อมรอยยิ้มหลังกล้องที่ปรากฏขึ้น


เด็กน้อยหันไปมองคนเป็นแม่ที่มีผ้าอ้อมของเขาเองพลาดอยู่บนบ่่า .. สายตาที่จับจ้องเขามีแต่ความเป็นห่วง ..



แม่ .. ? 


สองเท้าเล็กที่ๆยังคงสั่นอยู่ .. ค่อยๆก้าวเดินไปหาคนเป็นแม่ .. ที่นั่งรอ .. 



เดินช้าๆ .. สั่นๆ .. ในก้าวแรกที่ไม่คงที่ .. 


ก้าวที่จะเป็นก้าวแรกของชีวิต ... 


"มาหาแม่สิครับเสือน้อย"


เอมเอ่ยเรียกพร้อมกับยื่นมือไปรอ  ... เด็กน้อยยืนหยุดอยู่กับที่ ... คิ้วบางขยับเล็กน้อย


หาแม่ ... 


หาแม่ .. 


แม่เอม .. 


สองเท้าค่อยๆก้าว ... แม้จะสั่น .. แต่มั่นใจว่าถ้าล้มลง มือของแม่จะยื่นเข้ามาประคองเอาไว้เสมอ ... 



เท้าซ้ายก้าวออกไปข้างหน้า .. ตามติดด้วยเท้าขวา ... 



ทำท่าจะล้ม ! .. แต่ทรงตัวเองเอาไว้ได้ ... 



ลองทำอีกรอบ .... 



อีกนิดเดียวจะถึงแม่แล้ว .. 



อีกนิดเดียว ... 


สายตาคมสั่นระริกเมื่อลูกน้อยนั้นกำลังจะเดินมาถึงตัวเอง ... มือน้อยเอื้อมแตะวางลงบนมือของคนเป็นแม่เอาไว้ทั้งสองข้างก่อนที่เจ้าตัวจะเสียหลักเซล้มลง บนตัวของคนเป็นแม่ที่พาร่างมารองรับเอาไว้ ... 



เดินได้แล้วลูกจ๋า .. 



คุณป๊ายิ้มกว้าง กับภาพที่เห็น ก้าวแรกของลูก .. กับ ความรู้สึกของคนเป็นแม่ที่บันทึกเอาไว้ ... เก็บไว้เป็นความทรงจำ






"แม่รักลูกนะเสือน้อย"







                         "แม่รักลูกนะเสือน้อย"

                   



ประโยคเดิมที่บอกลูกในวันนั้น ...กับลูกชายที่นอนมีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่หลังมือ สติของลูกที่ยังไม่กลับคืนมา ... เครื่องช่วยหายใจที่ดังอยู่ภายในห้อง ... 



อาการของลูกชายคนโต ... ที่มีแต่ทรุดลงเรื่อยๆ ... 



ประโยคเดิมของคนเป็นแม่ กับความรู้สึกที่เหมือนเดิมทุกๆอย่างตั้งแต่รู้ว่ามีเขา .. 



น้ำตาของคนเป็นแม่หล่นลงบนแก้มใสของลูกชาย ... น้ำตาของความรักที่ถ้าเลือกได้ ... จะขอเป็นคนนอนอยู่บนเตียงนี้แทนเด็กชายที่เป็นดวงตาดวงใจของเธอ .... 




ลูกอยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจ ... งั้นชีวิตแม่ก็อยู่ได้เพราะลูกยังมีลมหายใจเช่นกัน ... 




จะทิ้งแม่ไปได้ง่ายๆเหรอลูกรัก ? ... 




ไม่รักแม่แล้วใช่มั้ยลูกจ๋า ... 





                   "เอาเครื่องช่วยหายใจออกเถอะ .. ยื้อไว้ก็มีแต่ทรมาน .. เสือน้อยไม่ตอบสนองต่อยาที่ให้ไปเลย .. มึงจะ .. "


"กูจะไม่มีทางทำร้ายลูก .. ต่อให้ไม่ตอบสนอง .. กูก็เชื่อว่าลูกกูต้องหาย"



คนเป็นพ่อที่เฝ้าหาวิธีมารักษาลูกชาย .. แม้จะดูริบหรี่ .. แต่ความหวังมันยังไม่หมดไปหรอก .. 



"ไอ้น้ำ ... ตอนนี้เนี่ย ต่อให้มีเทวดาเก่งๆ หรือหมอเก่งๆที่ไหน ... มันก็ไม่มีทางแล้ว .. เด็กไม่ตอบสนองต่อยาที่ให้ ... อยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจ"


"ชีวิตกูก็อยู่ได้เพราะลมหายใจของลูก ! ถ้าลูกหมดลมหายใจไป .. ก็เหมือนกูตายไปด้วย ... กูจะเอาลูกไว้ ... ต่อให้กูจะต้องเสียอะไรไปกูก็ยอม .. มึงไม่ต้องพูดแล้ว .. "



บอกแล้วมองลอดผ่านกระจก ที่ภรรยากำลังอยู่ดูแลลูกเหมือนทุกวัน ... จะหมดหนทางได้ยังไง ในเมื่อลูกยังมีลมหายใจ ... 



 .

ลูกยังมีลมหายใจ .. ป๊าก็จะไม่ท้อ .. สู้ไปกับป๊า .. กับแม่เอม .. กับน้องๆนะลูก .. 





ต้องหายนะ "เสือน้อย" .... 










ไม่รู้นะคะว่าเสือน้อยจะหายมั้ย แต่ไม่มียาที่ไหนจะรักษาได้ดีเท่ายาวิเศษของคนเป็นพ่อและแม่หรอกจริงมั้ยคะ ...ตอนหน้า .. เรามาลุ้นกันว่าเสือน้อยจะรับรู้หรือเปล่าว่าทั้งป๊าทั้งแม่เอมนั้นกำลังช่วยกันรักษาเสือน้อยโดยใช้ความรักนั้นเป็นยารักษาให้ลูกชายคนนี้ฟื้นขึ้นมาได้หรือเปล่า .. ติดตามลุ้นกันในตอนจบของ รักของเรากับเจ้าตัวน้อย EP Special 6 นะคะ ... อ่านแล้วรู้สึกยังไงกันบ้างก็เล่าให้ฟังบ้างนะคะ ^^






                         

                        


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

996 ความคิดเห็น

  1. #860 มารบูรพา (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:16
    พูดไม่ออก บอกได้คำเดียวว่าเศร้า ต้องมีปาฏิหาริย์ซิ

    เสือน้อยรวดมาได้ หลายครั้ง ครั้งนี้ก็ต้องรอด
    #860
    0
  2. #859 kkppsunday (@kkppsunday) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 10:50
    สู้นะครับคนเก่ง
    #859
    0
  3. #858 hanajung90 (@hanajung90) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 10:44
    #858
    0
  4. #857 Ying YOONG (@spread) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 10:41
    น้ำตาไหล สงสารเสือน้อย
    ป๊าน้ำ แม่เอม
    #857
    0
  5. #856 plawan_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 10:26
    โอ๊ยน้ำตาไหลเลยย สงสารเสื้อน้อย ฮวือออออ
    #856
    0
  6. #855 nicha0103 (@nicha0103) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:51
    เราร้องไห้เลยไรท์ อย่าให้เสือน้อยเป็นไรนะ สงสารแม่เอมและป๊า ไรท์ภาษาที่เขียนสะกดคนอ่านได้แบบวิเศษมาก
    #855
    0
  7. #854 Mooyui1112 (@Mooyui1112) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:47
    สงสารทุกคนเลยยยยย เลิกม่าได้แล้วมั้งค่ะไรท์ ฮืออออ
    #854
    0
  8. #853 Canteenn (@Citrong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 08:34
    สงสารทั้งป๊าทั้งแม่เอมเสือน้อยเลยค่ะ เขียนออกมาได้แบบเห็นรับรู้ถึงความรู้สึกของตัวละครแต่ละตัวเลย
    #853
    0
  9. #852 dylp (@dylp) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 07:58
    หน่วงมากค่ะ ฮือ เสือน้อยคนเก่ง ต้องสู้นะลูก อ่านตอนนี้แล้วเห็นความรู้สึกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ชัดมากอะ เป็นตอนที่ดีอีกตอนเลยค่ะ TT
    #852
    0
  10. #851 คุณลุงโมริคุง (@jts-th19) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 07:53
    พากันไปทำบุญด้วยนะคะ อุปสรรคเยอะเหลือเกิน ล้องหั้ยยย
    #851
    0
  11. #850 เฮ้ ณ ชัน (@sunrotjana13) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 07:31
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเสื้อน้อยต้องสู้นะลูกพ่อเเม่ยังไมยอมแพ้
    เสื้อต้องไม่ยอมแพ้นะลูกสงสาร
    #850
    0
  12. #849 OIL (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:29
    ป๊าม๊ายังไม่ยอมแพ้ เสื้อน้อย ต้องสู้ไปพร้อมๆกับ ป๊าม๊านะคับ กลับมาช่วยป๊าม๊าดูแลน้องๆนะคับ ต้องหายนะ
    #849
    0
  13. #848 iamsongkran20 (@iamsongkran20) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:05
    ไรท์แต่งตอนนี้ดีมากๆ เลย. ซึ้ง.
    #848
    0
  14. #847 fai (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:00
    เสือน้อยต้องรอดจิ ไม่งั้นใครจะช่วยเลี้ยงน้องๆอ้ะ สงสารหลาน
    #847
    0
  15. #846 Saleke Love2U (@sjlove2u) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 05:35
    เรารักนิยายเรื่องนี้...ผูกพัน...มาก...

    รู้สึกเหมือนเราเป็นคนในครอบครัวนี้..คือเห็นพัฒนาการของครอบครัวนี้มาโดยตลอด...


    ขอบคุณไรท์มาก...ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา

    อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ...บางครั้งถึงกับ

    น้ำตาซึม...เรา..หลงรักในทุกๆอย่าง

    ขอบคุณไรท์จากใจเลย...รักค่ะ...


    เอาจริงๆ...(ถ้าเป็นไปได้)...อยากให้ไรท์แต่งต่อไปเรื่อยๆ...จนถึงรุ่นเหลนเลย...555...จุ๊บเหม่งค่ะ...
    #846
    0
  16. #845 Givenn (@Givenn) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 05:12
    เศร้าเกินไปล้าวววว ป๊ากับแม่รักเสือน้อยมากยังไงก็ต้องสู้จนหายแหละ นางเป็นเด็กดีมาตลอด พระต้องคุ้มครองเสือน้อยด้วยนะ
    #845
    0
  17. #844 mininzaa (@mininzaa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 05:07
    บีบหัวใจมากค่ะ
    แต่เราเชือว่าเสือน้อยต้องหายได้เพราะได้ความรักจากพ่อแม่
    #844
    0
  18. #843 Super_Super (@190391) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 04:52
    สงสารรรรรร แง้ ๆๆๆๆๆ
    #843
    0
  19. #842 norhasi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 03:56
    อ่านแล้วน้ำตาไหล สงสารทุกคนเลย ทำไมครอบครัวนี้ถึงเจอเรื่องร้ายๆไม่หยุด แต่ชอบครอบครัวนี้มาก เพราะไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเข้ามาความรักที่แน่นแฟ้นของพวกเค้าก็จะสามารถผ่านสิ่งต่างๆได้ ซึ้งมากจริงๆ
    #842
    0
  20. #841 SAJK (@SAJK) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 03:49
    เสือน้อยต้องหาย ไม่มียาไหนดีเท่ากับกำลังใจและความรักของพ่อแม่แล้ว เสือน้อยเป็นเด็กดีมาก เสือน้อยต้องหาย
    #841
    0
  21. #840 0843487413 (@0843487413) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 03:37
    อ่านแล้วน้ำตาไหล สงสารเสือน้อย ต้องหายนะลูกกลับมาหาป๊ากับแม่ น้องๆ ไรท์อย่าใจร้ายกับหลานนะ
    #840
    0
  22. #839 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 03:07
    เสือน้อยต้องหายนะลูก โอ๊ยสงสารหลานน้อย
    #839
    0
  23. #838 Paris_TPR (@tannakim) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 02:35
    รู้สึกสงสารครอบครัวนี้ มรสุมชีวิตเยอะเหลือเกิน พี่เสือต้องได้อยู่ดูแลน้องๆสิ~
    #838
    0