AIMNAM - OUR BABIES รักของเรากับเจ้าตัวน้อย 2

ตอนที่ 35 : Special EP4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 พ.ค. 60


                         "ดูจากรอยเท้า มันก็คงจะยากหน่อย .. เพราะว่าเด็กๆที่เดินเมื่อวานก็หลายกลุ่ม รอยเท้าอาจจะกลบกันจนไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร"


เจ้าหน้าที่อธิบาย .. ขณะที่เริ่มออกเดินทางค้นหา .. 


"เราทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลยรึไง!!"


คนเป็นพ่อพาลขึ้นมา ... ตั้งแต่เมื่อคืน ..


"น้ำคะ.."


ปรามสามีเบา ๆ... 


น้ำกัดฟันแน่น ... หงุดหงิด !! ลองมีลูกดูบ้างสิ แม่งจะบอกว่ายากนู่นยากนี่อีกมั้ย !!


 . .

 

"อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะลูก .. เสือน้อยหมีน้อยของป๊า"




  

                      "พี่เสือขา เมื่อไหร่จะถึง"


ร่างเล็กที่หลังของคนเป็นพี่นั้นเอ่ยถาม เมื่อเดินมาตั้งไกล ยังไม่ถึงไหนซักที ..  


"เดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ"


ตอบน้อง ขณะที่ตาตัวเองก็มองไปรอบๆ ... มีแต่ป่า ... มีแต่ต้นไม้  ... 


"หนูหิวน้ำ"


เด็กชายพยักหน้า ... รู้ครับ .. พี่กำลังหาทางอยู่ .. 


"เหมือนได้ยินเสียงน้ำ"


เด็กน้อยพึมพำ ... พร้อมกับจำได้ลางๆว่าป๊าเคยบอกว่าถ้าเกิดหลงป่าให้หาแหล่งน้ำให้เจอ .. 


เพราะน้ำสำคัญกับชีวิต มีแหล่งน้ำ ก็ต้องมีสิ่งมีชีวิตอยู่แถวนั้น ... 


"อีกนิดนึงนะหมีน้อย"


บอกแล้วพาน้องเดินไปตามเสียงน้ำที่ได้ยิน ... หวังว่าคงไม่ใช่แค่หูฝาด .. 



               

                     "พบรอยเท้าเด็กสองคนครับหัวหน้า !"


ทั้งหมดหันไปมองทันทีที่ทีมงานที่ตามค้นหานั้นตะโกนบอก ทั้งหมดรีบพุ่งไปดูทันที ...


"เหมือนจะเป็นรอยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา .. มุ่งหน้าไปทางน้ำตกครับ"


"น้ำตก? ... เด็กจะรู้ได้ยังไงว่ามีน้ำตกอยู่ที่นี่"


"จะรู้ได้ยังไงก็ช่าง นำทางไปซักทีสิคุณ"


น้ำบอกอย่างหัวเสีย พบแล้วก็ตามไปสิ จะมาถามอะไร .. 


"เราต้องระวังครับ แถบนั้นเป็นแถบที่มีสัตว์ป่ามากมาย มันเป็นทางที่ไม่ได้อยู่ในแถบที่เอาไว้ให้สำรวจหรือเดินทางไกล... ถ้าไม่ระวังเรา.."


"คุณเอม!!.."


น้ำถึงกับหันกลับไปหาร่างบางที่แทบจะล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าหน้าที่ ... แล้วลูกเธอทั้งสองคนจะเป็นยังไงในตอนนี้ .. 



ลูกจ๋า .. 


"เรากลับกันก่อนดีกว่าค่ะ .. อย่างน้อยให้คุณเอมได้พัก.. ให้เจ้าหน้าที่ได้ทำหน้าที่เถอะ"


คุณครูเสนอขึ้นมา น้ำพยักหน้า .. ช้อนตัวร่างบางขึ้นอุ้มพร้อมกับพากลับไปยังที่พักพร้อมกับคุณครู ส่วนเจ้าหน้าที่ก็พากันเดินตามหาเด็กน้อยทั้งสองคนต่อไป ... 




 

                            "น้ำเย็นจังเลยค่ะพี่เสือ"


เด็กน้อยที่เอาเท้าจุ่มน้ำนั้นร้องบอกอย่างอารมณ์ดี ขณะที่พี่เสือกำลังกรอกน้ำใส่ขวดเอาไว้ให้น้องและตัวเองได้ดื่ม .. แม้จะรู้ว่ามันอาจจะมีเชื้อโรค และไม่สะอาด แต่อย่างน้อยเวลานี้ จะเลือกอะไรได้ .. 


"นั่งพักไปก่อนนะ เดี๋ยวหายเมื่อยแล้วค่อยกลับกัน"


บอกแล้วเดินไปนั่งที่ชายฝั่ง มองน้องสาวด้วยสายตาเอ็นดู .. .



น้องยิ้มพี่ก็ยิ้มด้วย ... 


เด็กน้อยยกมือขึ้นเกาแขนเล็กๆของตัวเองเบา ๆ .. เมื่อรู้สึกได้ถึงความคัน .. .อันเกิดจากยุงป่า .. .


มือน้อยตบเบาๆเพื่อให้มันไปในทิศทางของมัน  .. ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ... ในป่าที่มีแต่เขาและน้องสาว .. 



และยุงเป็นเพื่อน .. 



คิดถึงป๊ากับแม่แล้ว .. 


"พี่เสือขา .."


ยัยตัวเล็กเดินเข้ามาอ้อนพร้อมทำหน้าน่ารักใส่


"ครับ?"


"อยากกลับบ้านแล้วค่ะ"


"งั้นกลับบ้านกันนะ"


                 บอกแล้วยื่นมือออกไปให้น้องได้จับ ... ยัยเด็กน้อยวางมือเล็กลงบนมือของพี่ชายเอาไว้พร้อมรอยยิ้มที่ถอดแบบออกมาจากคนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่มีผิดเพี้ยน ...



               สองพี่น้องเดินออกไปพร้อมๆกัน เดินไปตามริมน้ำ ลัดเลาะไปเรื่อยๆ ... เพราะยังไงมีก็อยู่ใกล้แหล่งน้ำ ... อย่างน้อย ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ... 




"หนู .. หนูสองคนน่ะ...หยุดก่อน"





                   ทุกวินาทีของคนเป็นพ่อเป็นแม่นั้นแสนจะผ่านไปช้าๆ เมื่อทำได้แค่รอคอย ..ให้เจ้าหน้าที่ของอุทยานนั้นตามหาตัวลูกน้อยทั้งสองให้พบ น้ำได้แต่นั่งกุมขมับตัวเองเอาไว้ ตอนนี้ทั้งเมียทั้งลูกนั้นกำลังแย่พอๆกัน .. 


เด็กแฝดนั้นเหมือนจะรู้ว่าป๊ากำลังเครียด ไม่ร้องงอแงเลยซักนิด ... มีเพียงแต่ส่งเสียงให้รู้เท่านั้นว่าพวกเขายังอยู่เป็นเพื่อนในวันที่ป๊าต้องอยู่กับความเครียดเพียงลำพัง ... 



สายตาของผู้เป็นพ่อนั้นมองไปยังเด็กน้อยทั้งสองคนที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว สายตาที่ประสานกันบอกให้รู้ว่าเด็กน้อยนั้นเข้าใจเขา เพียงแต่พูดไมได้ ให้กำลังใจผ่านทางสายตา .. 


น้ำเอื้อมมือไปจับมือบางของภรรยาเอาไว้พร้อมบีบเบาๆ ขณะที่มืออีกข้างก็เอื้อมไปจับมือของเจ้าเด็กแฝดเอาไว้ด้วย .. 



เครื่องเยียวยาหัวใจ .. ที่ทำให้เขานั้นพร้อมจะไปต่อ ... เอาใจช่วยพวกพี่เค้าด้วยนะลูก .. 




 .. 



                     แสงตะวันค่อยๆลาลับไปกับการค้นหาในวันแรกนั้นสิ้นสุดลง เจ้าหน้าที่พากันเดินออกมาจากเส้นทางค้นหา โดยตกลงกันว่าจะเริ่มค้นหาใหม่ในตอนเช้าของอีกวัน ... 

 . .


"ถ้ามันจะยุ่งยากมากขนาดนี้ น้ำจะออกตามหาเอง .. คุณไม่ใช่พ่อแม่ของเด็ก คุณก็พูดได้สิว่าให้รอ .. รอแล้วถ้าเกิดเด็กเป็นอะไรขึ้นมา จะทำยังไงกัน !"


บอกอย่างฉุนเฉียว ช่วงนี้จะทำอะไร ทุกอย่างก็ดูจะหงุดหงิดไปเสียหมด


จะไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไง ลูกหายไปตั้งสองคน ! 


"ใจเย็นๆสิครับ ข้างในป่ามันอันตราย เราต้องคิดให้รอบคอบก่อนจะทำอะไร"


เขาบอกอย่างเข้าใจดี ... เขาก็มีลูกน้อยที่บ้าน ทำไมจะไม่รู้ถึงความเป็นห่วงของคนเป็นพ่อเป็นแม่


"แต่ว่า .."


"น้ำ .. น้ำหยุดก่อนเถอะค่ะ"


เอมที่นั่งฟังอยู่นานนั้นพูดขึ้นมาเมื่อเห็นสามีนั้นเริ่มจะพูดต่อ ... เจ้าหน้าที่ต้องรู้ดีที่สุดอยู่แล้ว .. ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป


"ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ พวกคุณไปพักเถอะค่ะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"


บอกอย่างสุภาพ เจ้าหน้าที่พยักหน้าแล้วพากันเดินออกไป น้ำได้แต่ถอนหายใจยาวๆ .. 


"ฉุนเฉียวไปก็ไม่ได้อะไรหรอกค่ะ .."


บอกอย่างใจเย็น .. ใช่ว่าจะไม่ห่วงลูกน้อย ..แต่จะให้ทำยังไงได้ ... ?? 


"มานี่มา.."


บอกแล้วพาสามีไปนั่งพัก ก่อนจะค่อยๆดึงเข้ามากอดเอาไว้ ... รู้ดีว่าเขาเครียดมากแค่ไหน .. 


"ยังไงเราก็ต้องหาลูกเจอนะ ... ลูกต้องไม่เป็นอะไร .. น้ำอย่าคิดมากเลยนะคะ"


บอกเสียงนุ่ม .. .ลูบหลังเขาไปมาเบาๆ ...นาทีนี้ ต้องปลอบและให้กำลังใจกันเองมากกว่าจะพากันเครียด .. 


การมีสติเป็นเรื่องที่ดี .. เธอเชื่อว่าแบบนั้น .. .




                         "คุณลุงอยู่คนเดียวเหรอครับ"


"ใช่ .. ลุงก็อยู่คนเดียวมาตั้งนาน ไม่เคยเห็นเด็กที่ไหนมาอยู่ในป่าในเขาแบบนี้ได้เลย หลงทางมารึไง?"


เอ่ยถามพร้อมยื่นชามที่เต็มไปด้วยกับข้าวที่ทำเอาไว้ให้เด็กพิเศษสองคน .. 


"ครับ มาเดินทางไกล แต่ว่าเมื่อวานฝนตก ก็เลยหลงทาง"


"อ๋อ เด็กในเมือง .. แล้วนี่จะกินพวกผักต้มอะไรแบบนี้ได้เหรอ?"


ถามอย่างไม่แน่ใจ ... ดูจากผิวพรรณ ... รูปร่างหน้าตา น่าจะลูกคุณหนูอยู่


"ได้ครับ กินได้ ..ผักมีประโยชน์"


บอกแล้วตักป้อนให้น้องสาว ... ตักอีกคำป้อนตัวเอง


"เออ ช่างพูดช่างจา .. แล้วนี่หลงมากี่วันแล้ว"


"สองแล้วครับ วันนี้วันที่สอง"


ตอบพร้อมเคี้ยวตุ้ยๆ ... หิว ...


"เอาเถอะ .. เดี๋ยวเช้าพรุ่งนี้จะไปส่ง กินให้เต็มที่ ...ไม่ต้องเกรงใจ ผักเยอะ"


บอกอย่างใจดี มองเด็กน้อยสองคนที่กินผักต้มกันอย่างเอร็ดอร่อย คงจะหิวกันมากสิท่า .. 

"กินเนื้อมั้งสิ ให้แต่น้อง"


ดุเบา ๆ.. เมื่อพี่ชายเอาแต่กินแต่ผัก แล้วน้องสาวได้กินพวกเนื้อปลา ... 


"ให้น้องอิ่มก่อนครับ"


บอกแล้วป้อนให้น้องสาวต่อ ... ชายสูงอายุมองแล้วยิ้มมุมปาก เด็กแค่นี้ คิดได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?? พ่อแม่ต้องสอนมาดีแค่ไหนกัน ...



 ...




                         "แม่เอม .. แม่เอมค้าบ ..แม่เอม.."


เอมที่หลับอยู่นั้นถึงกับลืมตาขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย .. 


"เสือน้อย !!"


เด็กน้อยยิ้มกว้าง เมื่อเห็นผู้เป็นแม่นั้นเต็มตา ... ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรจากคนเป็นแม่นัก ที่ก็ยิ้มกว้างพร้อมจะพุ่งเข้าไปกอด .. 




"เสือน้อยลูกแม่"



หากแต่เด็กชายพลันหายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเอมที่ดังขึ้นเมื่อคว้าได้เพียงลมไม่มีลูกชายในอ้อมกอด!!



"เสือน้อย !!"





                     "เอม !! เอมเป็นอะไร!"


น้ำที่ตื่นมาดูลูกแฝดนั้นรีบพุ่งเข้ามาหาเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของภรรยานั้นดังขึ้น ร่างสูงรับร่างบางมากอดเอาไว้แน่น ... เมื่อเจ้าตัวนั้นโผเข้ากอดพร้อมเหงื่อที่ชุ่มตัว


"ลูก ..เอมฝันถึงลูก .."


"ทำไม .. ฝันอะไร"


"ฝันว่าลูก .. ลูกเรา..."



"คุณเอมคุณน้ำคะ !! มาข้างนอกเร็วค่ะ!!"


สองสามีภรรยามองหน้ากันนิ่งเมื่อเสียงของคุณครูนั้นดังขึ้นหน้าที่พัก ก่อนจะรีบพากันออกไปตามที่คุณครูนั้นมาเรียก และสิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนถึงกับเข่าอ่อน ก็คือร่างเล็กๆสองร่างนั้นยืนจับมือกันอยู่หน้าที่พักของพวกเขาทั้งสองคน ... เนื้อตัวเลอะไปด้วยโคลน เสื้อเปื้อนจนแทบดูไม่ได้ ... 


"ป๊า .. แม่เอม..."


พี่คนโตเอ่ยเรียก ... พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มจะร้องไห้ ... เห็นแล้วว่ามีใครรออยู่ ...



"ป๊าขา .. "


ยัยตัวเล็กละมือจากพี่ชายวิ่งเข้ามากอดป๊าที่อ้าแขนรับไปกอดแน่น !! ส่วนเสือน้อยนั้นถูกเอมนั้นเดินเข้าไปหาพร้อมประคองใบหน้าของเด็กน้อยเอาไว้ด้วยมืออันอบอุ่นทั้งสองข้าง  ... สายตาเริ่มพร่ามัวไม่ต่างจากลูกชายนัก เมื่อได้ลูกคืนสู่อ้อมอก  ... 


ลูกกลับมาอย่างปลอดภัย .. นี่คือสิ่งที่แม่ต้องการ


"แม่เอมครับ..?"


"ครับลูก?"


ขานรับ พร้อมรั้งลูกน้อยมากอดเอาไว้ ... ทันทีที่ลูกชายนั้นเริ่มร้องไห้ .... 



"เสือน้อยคิดถึงแม่เอม...ฮึก .. คิด .. ถึง"


..


ห่างจากอกแม่ ... ไม่เอาอีกแล้ว .. 



"แม่ก็คิดถึงเสือน้อยครับ"




 

              "นอนพักที่โรงพยาบาลก่อนนะครับ เห็นบอกว่าเพิ่งกลับมาจากค่ายใช่มั้ยครับ คงจะอ่อนเพลีย ให้แข็งแรงกว่านี้ก่อนแล้วค่อยพากลับบ้าน อีกอย่างตอนนี้น้องมีไข้สูง หมออยากให้นอนพักดูอาการที่นี่ก่อนครับ  ....."


บอกถึงอาการเด็กน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ... หลังจากกลับบ้านมาก็นอนซมและมีอาการอ่อนเพลียจนคนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องพามาหาหมอ ต่างจากน้องสาวที่ซึ่งไม่เป็นอะไรเลย .... 



คนเป็นพ่อเป็นแม่พยักหน้า





คุณหมอขอตัวกลับออกไปทำหน้าที่เหมือนอย่างเดิมคนเป็นพ่อเป็นแม่นั้นมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะบีบมือเบาๆให้กำลังใจกัน .. .



"ป๊า.."



เด็กน้อยบนเตียงเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ... น้ำค่อยๆเดินไปหาพร้อมโน้มตัวลงจูบหน้าผากนุ่มเบาๆ ส่วนเอมที่ยืนอยู่ปลายเตียงก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ เมื่อลูกชายนั้นตื่นมาเรียกหาป๊าได้แล้ว



"ว่าไงครับ"


...


...


ปวดหัวหรือเจ็บอะไรตรงไหน ...




"..เสือน้อยคิดถึงแม่เอม..แม่เอมอยู่ไหน..ป๊า ... แม่เอมอยู่ไหนครับ.."





เอมได้แต่มองลูกชายด้วยความอึ้ง เมื่อเธอยืนอยู่ตรงปลายเตียงแต่ลูกน้อยกลับมองไม่เห็นเธอ ... 



ได้ยังไง ... 



"แม่อยู่นี่ลูก .. แม่อยู่นี่ครับคนเก่ง ...เห็นแม่มั้ยครับ"


มือบางเอื้อมแตะขาลูกชาย .. พร้อมเอ่ยเรียก ...


"แม่เอม ... แม่เอมอยู่ไหน ... แม่เอม ...ฮึก .. ฮืออ .. "


ท่าไม่ดีแล้ว ...



"น้ำ ตามหมอมาเถอะค่ะ"




                             "ไข้สมองอักเสบน่ะ"


น้ำบีบมือภรรยาแน่น มองหน้าหมอนันที่ออกมาจากห้องตรวจด้วยสายตาสั่นระริก 


"แล้ว ... มันร้ายแรงแค่ไหน"


"โรคนี้มันยังไม่มียารักษาโรคนี้โดยเฉพาะ ต้องรักษาตามอาการ และป้องกันโรคแทรกซ้อนในระยะที่มีอาการทางสมอง... ตอนนี้หลานมันก็เพ้อแล้ว  ...อยากให้ทำใจว่ะ"



ทำใจ ... 


"มึงพูดง่ายขนาดนี้ก็เพราะเสือน้อยไม่ใช่ลูกมึงสิ !! พูดมาได้ยังไงวะ !!"



น้ำถึงกับกระชากคอเสื้อเพื่อนรักมาใกล้ เงื้อหมัดขึ้นมาอย่างสุดจะทน ปากแม่ง ... 



"ขอเอมอยู่กับลูกได้มั้ยคะ ...นะคะหมอนัน..."


คนเป็นแม่พูดขึ้นมานิ่งๆ ... ได้ยินชัดทุกประโยค ... 



ทั้งสองคนมองนิ่ง ... ทำไมเอมถึงดูใจเย็น ... .



 ...



 "เอมขออยู่กับลูกสองคนนะคะน้ำ .. เอมไม่เป็นไรค่ะ"


บอกแล้วเดินเข้าไปหาลูกชายในห้องปลอดเชื้อ ... ทิ้งให้คนเป็นพ่อและหมอยืนอยู่ด้วยกันสองคนข้างนอก ...



"ขอให้มีปาฏิหาริย์กับครอบครัวมึงอีกครั้งนะ"










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

996 ความคิดเห็น

  1. #837 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:16
    หื้อๆๆๆน้ำตาไหลอ่ะไรท์ เสือน้อยผู้แสนดีต้องไม่เป็นไรนะ
    #837
    0
  2. #836 new (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:53
    ไรท์อย่าใจร้ายนะ อย่าเอาเสือน้อยไปไหนนะ

    รักครอบครัวนี้มาก อย่าเอาอะไรมาพรากพวกเค้าอีกเลยนะ
    #836
    0
  3. #835 nicha0103 (@nicha0103) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:34
    โอ้ย น้ำตาคลอตา อ่านต่อไม่ได้ ทิชชู่แป๊ป มาต่อเลยค่ะไร้ท์
    #835
    0
  4. #834 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:14
    โอ้ย..ลูก เป็นอะไรนักหนาหนอเสือน้อย
    #834
    0
  5. #833 มารบูรพา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:12
    ฮือๆ ไร้ท์ทำเราร้องไห้ มารับผิดชอบเลย

    เสือน้อย อปป้าของฉัน อย่าเป็นอะไรนะ
    #833
    0
  6. #832 คุณลุงโมริคุง (@jts-th19) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 08:07
    เสื้อน้อยอปป้าของพี่ ฮรือออออออ
    #832
    0
  7. #831 poys23 (@poys23) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 07:54
    สงสารเสือน้อย สู้ๆนะเสือน้อย
    #831
    0
  8. #830 dylp (@dylp) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 07:37
    ครอบครัวนี้ สนใจทำบุญสะเดาะเคราะห์มั้ยคะ....
    #830
    0
  9. #829 Aoi_rider (@Aoi_rider) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 06:19
    ทำไมมีแต่เรื่องร้ายๆตลอดเลย เสือน้อยอย่าเป็นอะไรนะ
    #829
    0
  10. #828 mininzaa (@mininzaa) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 02:20
    เสือน้อยต้องไม่เป็นอะไรนะะ
    #828
    0
  11. #827 OIL (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 01:25
    ครอบครับนี้มีแต่เรื่องตลอดเลย เสื้อน้อยดูแลน้องได้ดีที่สุดแต่ตัวเองเป็นหนักเลยลูก
    #827
    0
  12. #826 NanaMalina2 (@NanaMalina2) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 01:07
    ไรท์เอามาม่ามาให้อีกแล้ว เสือน้อยต้องหายเข้มแข็งนะเสือน้อย
    #826
    0
  13. #825 Givenn (@Givenn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:59
    เข้มแข็งไว้นะเสือน้อย เดี๋ยวก็หาย ดราม่าพอแล้วววววว
    #825
    0
  14. #824 tuk_aimnam (@tuk_aimnam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:00
    สงสารเสือน้อย ต้องหายนะ
    #824
    0
  15. #823 Paris_TPR (@tannakim) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:52
    ครอบครัวนี้ทำไมมรสุมเยอะขนาดนี้คะ //แพ็คน้ำมันกับไฟแช็ค
    #823
    0
  16. #822 o0sorbet0o (@o0sorbet0o) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:29
    ไรท์ใจร้ายยยยย /หยิก
    #822
    0
  17. #821 plawan_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    ฮืออออออ ทำไมครอบครัวนี้มีแต่เรื่องเศร้าๆ
    #821
    0
  18. #820 Mooyui1112 (@Mooyui1112) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    ม่ายยยยยยยย
    #820
    0
  19. #819 Super_Super (@190391) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:07
    โอ่ยยยย สงสารหลาน
    #819
    0
  20. #818 Puntareewan (@Puntareewan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    ไรท์ใจร้ายง่าา ฮืออออๆ.. สงสารเสือน้อยยย
    #818
    0
  21. #817 Canteenn (@Citrong) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    สงสารเสือน้อย ลูกเอ้ยยย หายเร็วๆนะลูกนะ
    #817
    0
  22. #816 Ying YOONG (@spread) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    เสือน้อย ๆๆๆๆ
    #816
    0
  23. #815 su11925 (@su11925) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:01
    เสือน้องต้องไม่เป็นอะไรนะลูก
    #815
    0
  24. #814 SAJK (@SAJK) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:00
    ว้อททททท เสือน้อยนี่วิบากกรรมเยอะจริง ๆ ยิ่งกว่าแมวเก้าชีวิตอีก เชื่อว่าเสือน้อยต้องหาย
    เขย่าแขนไรท์นี่สเปเชี่ยลนะ มันจบแฮปปี้แล้ว ไม่เอาไม่แกล้งกันดิ
    #814
    0
  25. #813 Bower_Put (@Bower_Put) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    ไรท์...ทะมายทำกะเสือน้อยยังงี้
    #813
    0