AIMNAM - THE BABY รักของเรากับเจ้าตัวน้อย

ตอนที่ 22 : CH20 - รอยร้าวของเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    23 มี.ค. 60



“อ้าว มาได้ยังไงเนี่ย”

 

..

โจร้องเบาๆ เมื่อเดินเข้าสตูดิโอมาก็พบเด็กน้อยน่ารักอย่างลูกชายของลูกพี่เขานั้นนั่งอยู่บนรถเข็นสำหรับเด็ก ถัดไปมีร่างสูงนั้นกำลังยืนชงนมให้ลูกชายอยู่ไม่ไกลกัน



 

“พี่น้ำ? ทำไมเอาลูกมาสตูดิโอด้วยล่ะพี่”


 

 


                   “ผมควรจะสมน้ำหน้าพี่ดีมั้ย?”


คิ้วเข้มเลิกสูงพร้อมน้ำเสียงออกแนวสมน้ำหน้าดังขึ้น ระหว่างที่มองลูกพี่คนเก่งกำลังเขย่าขวดนมพร้อมป้อนให้ลูกชายถึงปาก


 

เจ้าตัวเล็กดูดน้ำนมจากขวดนมอุ่นๆที่ปาป๊าชงให้กับมืออย่างเอร็ดอร่อย


 

“หย่านมแม่ได้แล้วเหรอพี่?”


 

“ยัง แต่ก็ต้องแก้ขัดไปก่อน”


 

บอกเบาๆ แล้วทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้อย่างหมดแรง

 



เมื่อคืนเสือน้อยแสบทรวงกับป๊ามากทีเดียว ร้องงอแงไม่หยุด ต้องอุ้มอยู่ตลอดเวลา กว่าจะหลับก็เล่นเอาเกือบเช้า จะทิ้งไว้คนเดียวก็ไม่ได้ เพราะยังเล็กเกินไป

 



ที่สำคัญ


 

ไม่อยากให้แม่เด็กน้อยมาว่าได้

 




ว่าไม่มีปัญหาเลี้ยงลูก … !!!






“น้ำคะ ..

 

..

 

“คุณมิว?”

 




 

                 “ต้องตอนนี้เหรอคะ?”



“ไม่ได้เหรอคะ?”



น้ำหันไปมองลูกน้อยที่นั่งเล่นลูกบอลเล็กๆที่ซื้อให้ก่อนเข้าสตูฯเล็กน้อย ..



“เห็นทีจะไม่สะดวก .. คือน้ำต้องดูแลเจ้าเสือน้อย เราเลื่อนออกไปก่อนได้มั้ยคะ?”



บอกเบาๆ

 


ร่างเพรียวชะโงกหน้าไปมอง


 

“ก็พาเสือน้อยไปด้วยสิคะ”



 

น้ำเลิกคิ้วสูง ได้เหรอ??

 

 




                  “แกดูอารมณ์ดีจังเลยค่ะ”



คุณมิวพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กนั้นดูยิ้มแย้มแจ่มใสและร่าเริงเมื่อออกมาข้างนอก



 

“ก็ทุกครั้งที่ออกมาเที่ยวข้างนอกนี่แหละค่ะ”



 

บอกยิ้มๆ พร้อมกับดึงหมวกเบสบอลสีขาวลายแดงให้ลูกชายเบาๆ

 



แดดร้อน เดี๋ยวดำลูก



 

“ตายล่ะ น้ำลืมแบตกล้องเอาไว้ในรถ งั้นขอฝากเจ้าเสือน้อยเอาไว้กับคุณมิวก่อนนะคะ เดี๋ยวน้ำมา

 


บอกแล้วค่อยๆวางเจ้าแสบลงบนรถเข็น ก่อนจะรีบเดินออกไปที่รถเพื่อไปเอาของที่ลืมเอาไว้ โดยปล่อยให้คุณมิว อยู่กับลูกชายเพียงลำพัง


 

และธรรมชาติของเด็ก เมื่ออยู่กับคนแปลกหน้าและเริ่มรู้สึกไม่สบายตัว อาการงอแงจึงเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ

 



“อ้าว เป็นอะไรเนี่ย ฮึ??!



 

ถามอย่างตกใจ



 

“นี่ ..หยุดร้องสิป่ะๆ เดี๋ยวพาไปกินหนมนะจ๊ะ



 

บอกแล้วเดินเข็นรถเด็กน้อยไปทางร้านขายขนมที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ….


 

หวังเพียงจะให้หยุดร้อง และทางที่ดีที่สุด

 



ก็คงเป็นหาอะไรยัดปากสิ !!



 

 

                     “ป้า ..เด็กๆชอบกินอะไรอ่ะ?”


 

ถามอย่างคนไม่รู้ เพราะไม่เคยมีลูก และไม่เคยอยู่ใกล้ชิดกับเด็ก จะไปรู้ได้ไงว่าชอบอะไร

 


เจ้าของร้านชะโงกหน้าออกมามอง ก่อนจะหันไปหยิบขนมที่เป็นที่โปรดของเด็กๆ


 

ทุกวัย


 

นั่นคือ … 





ช็อกโกแล็ต




 

“งั้นเอาอันนึงค่ะ  นี่ค่ะเงิน ไม่ต้องทอนนะคะ”



 

บอกกับเจ้าของร้าน พร้อมกับนั่งลงช้าๆ แกะขนมให้เด็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปป้อนให้เด็กจอมงอแงช้าๆ


 

“กินขนมแล้วก็เงียบได้แล้วนะ”




 

             

                     “อ้าว .. ใครโทรมาอีกเนี่ย”



ร่างสูงที่กำลังจะเดินกลับไปหาลูกและคนที่มาด้วยนั้นชะงักเล็กน้อยพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เมื่อมันดังขึ้นอยู่นานสองนาน


 

“ฮัลโหล ….เอม?...



 

น้ำเลิกคิ้วสูง? …. สุดท้าย



 

ก็โทรมาจนได้สินะ



 

ตอนแรกก็คิดว่าจะเดินไปด้วยคุยไปด้วย แต่สงสัยว่าจะนาน เจ้าตัวจึงเดินไปนั่งคุยที่ใต้เงาไม้ใหญ่ฟังร่างบางบ่นถึงลูกไปด้วยรอยยิ้ม



 

โทรมาเพราะคิดถึงลูก แต่ก็ทำฟอร์มไม่ยอมมาหา



 

“เอาแบบนี้ เดี๋ยวเย็นนี้จะไปรับ แล้วกลับบ้านด้วยกันนะถือว่าง้อแล้วนะ .. ถ้าไม่รับก็จะไม่ง้อแล้วแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวน้ำมีงานต้องทำ เอาไว้เจอกันเย็นนี้นะคะ”บอกยิ้มๆ แล้วกดวางสาย       





             

                      

 

                    “โอ๊ย!! จะร้องอะไรนักหนา!! หยุดร้องซักที ขนมก็กินไปแล้วไง !! หรือไม่พอ อ่ะ!! เดี๋ยวเดินไปซื้อให้อีกรอบ รออยู่นี่นะ!!

 

บอกอย่างหงุดหงิดแล้วเดินออกไป ไม่ทันดูว่าเด็กน้อยตอนนี้นั้นมีอาการอย่างไร หลังจากกินช็อกโกแล็ตที่ไม่ถูกกับร่างกายอย่างรุนแรง

 

 

“เสือน้อย?

 

น้ำถึงกับหยุดชะงัก เมื่อเดินเข้ามาใกล้แล้วได้ยินเสียงลูกน้อยนั้นกรีดร้องอย่างทรมาน ....


'น้ำ ...ลูกเป็นอะไร เอมได้ยินลูกร้อง ...น้ำ!!'


น้ำพุ่งเข้าไปที่รถเข็นสีคุ้นตาทันทีพร้อมมองเข้าไปในรถ เสือน้อยนอนดิ้นไปดิ้นมามีผื่นขึ้นเต็มตัวไปหมด ... 


ลูกร้องไห้ทรมานขนาดนี้ ...


หัวอกคนเป็นพ่อ ...จะทนอยู่ได้อย่างไร ... 


สองมืออุ้มลูกน้อยขึ้นมาใกล้ และเมื่ออุ้มเข้าใกล้ กลิ่นของอะไรบางอย่างก็ลอยเข้าที่จมูกของเขาจังๆ ...


นี่มัน ..


น้ำจัดการล้วงคอลูกชายทันที .. แม้รู้ว่าวิธีนี้จะเสี่ยงกับการติดเชื้อมากแค่ไหน แต่เมื่อกินเข้าไปก็ต้องเอาออกมาให้หมดเช่นกัน 


ร่างน้อยดิ้นไปดิ้นมาอย่างทรมานเมื่อถูกคุณป๊านั้นช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้น 


กรีดร้องจนเสียงขาดเสียงหาย น้ำหูน้ำตาไหลพรากจนคนเป็นพ่อต้องทำใจแข็ง ก่อนที่จะอ้วกเอาสิ่งที่ไม่ดีต่อร่างกายออกมาจนเลอะเทอะเสื้อของปาป๊าเต็มไปหมด ...


"เอ้า ..ร้อง...คุณน้ำ..."


ร่างเพรียวหน้าซีดเมื่อเห็นใบหน้าของเขาดูโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด ...


"คุณเอาอะไรให้เสือน้อยกิน ช็อกโกแล็ตใช่มั้ย!!!"


ร่างเพรียวพยักหน้ารัวๆ ... 


ก็ ... 


"เสือน้อยแพ้ช็อกโกแล็ต แกกินช็อกโกแล็ตไม่ได้!!"


บอกแล้วหันไปมองลูกน้อย ... 


"ไปโรงพยาบาลกันนะลูก ป๊าจะพาไปหาหมอนะ"บอกแล้วรีบพาลูกชายออกไปในทันที



อดทนนะลูก .. 



                    น้ำยืนมองเสือน้อยตอนนี้ที่มีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่หลังมือน้อยๆที่เฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่คลอด ไม่เคยให้ได้เจ็บตัว แล้วดูตอนนี้สิ ...


เพราะเขาแท้ๆ ..


ลูกถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้ ... 


"ป๊าขอโทษนะเสือน้อย ...ป๊าขอโทษ"


"เสือน้อย !! เสือน้อยลูก!!"


เอมพุ่งพรวดเข้ามาหาดูลูกชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงทันทีด้วยความเป็นห่วง หลังจากได้ทราบข่าวจากปาป๊าว่าเสือน้อยกินช็อคโกแล็ตจนต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ...


"มันเกิดขึ้นได้ยังไง!!"


ถามปาป๊าเสียงดังลั่น แววตาไม่พอใจเป็นที่สุด ...


"คุณมิว ... เธอเห็นว่าเสือน้อยงอแง ก็เลยเอาขนมที่มีช็อกโกแล็ตให้ .."



เผี๊ยะ !! 


"เอม .."


"จำไม่ได้ใช่มั้ยว่าผู้หญิงคนนั้นเกือบจะฆ่าเอม เกือบจะฆ่าลูกที่ตอนนั้นอยู่ในท้องของเอม !!! แล้วทำไมถึงไปไว้ใจให้ลูกอยู่กับผู้หญิงคนนั้น!!!"


น้ำยืนหน้าชา .... ตัวชา ... 


ใจชา ....


"ถ้าจะโทษเธอ .. โทษน้ำดีกว่า ...น้ำ .."




เพี๊ยะ !! 




อีกครั้งที่ฝ่ามือบางสะบัดใส่หน้าของอีกคนอย่างแรง ... 



น้ำได้แต่ยืนเฉย ... รู้ว่าผิดจริง ...



ผิดจนไม่น่าให้อภัย ....



ถ้าจะโทษคนอื่น ก็โทษตัวเขาเองดีกว่าที่ดูแลลูกไม่ดี ...



"ออกไป ...ไปให้ห่างตัวลูกเดี๋ยวนี้ ... แล้วถ้าไม่อนุญาต อย่าเอามือของคุณมาแตะต้องตัวลูกอีก !"


สั่งเสียงเข้ม ... ทั้งโกรธ .. ทั้งไม่พอใจ ...


ลูกจะตายอยู่แล้ว ยังมีหน้าไปออกรับแทนผู้หญิงคนนั้นอีก ...


"เอม ..แต่ว่า ..."


"หรือจะให้เอมพาลูกหนี ! ... บอกให้ไปไง!! ไป!!"



 ....


น้ำก้มหน้านิ่ง ... ตอนนี้อะไรๆมันก็มืดไปหมด ...  สองเท้าค่อยๆก้าวถอยหลัง .. ก่อนจะหันหลังเดินออกไปตามที่ร่างบางบอก ...


"ไม่เป็นไรแล้วนะเสือน้อย ... แม่อยู่นี่แล้วนะ ...ไม่เป็นไรแล้วนะคะ"บอกเบาๆพร้อมจูบหน้าผากเล็กอย่างห่วงใย ... 




                          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

703 ความคิดเห็น

  1. #531 มาม่า หมูสับ ต้มยำ ... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:44
    ดราม่าเพราะคุณมิวอีกแล้วว ม๊าต้องหายโกรธป๊านะ สงสารรนางค่ะ
    #531
    0
  2. #506 Consent love (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:50
    ยังไม่ทันได้ง้อเลยเกิดเรื่องอีกแล้วซวยจิงๆนะคุณน้ำ เฮ้อ~
    #506
    0
  3. #504 คุณลุงโมริคุง (@jts-th19) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:27
    ลำไยคุณมิวเหลือเกินค่ะ คนที่เคยคิดจะฆ่าลูกฆ่าเมียตัวเอง ทั้งชีวิตนี้ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางฝากลูกไว้แน่นอน รู้เจตนาของนางิยู่แล้ว ก็ยังจะมองโลกในแง่ดีไปอีก เราไม่ได้จะมาทับถมเธอนะ /เดี๋ยวๆ อินเหรอ 55555 เราเข้าใจป๊า เราเข้าใจ แต่เราก็เข้าใจแม่ด้วยไง ใจเย็นๆนะ กุเนี่ย ใจเย็นๆ
    #504
    0
  4. #503 Mambukit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:21
    มีแต่คนว่าอีป๊า สงสารเค้าบ้างเถอะนะ อย่าซ้ำกันให้มากกว่านี้เลย
    #503
    0
  5. #502 Givenn (@Givenn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:17
    ลำไยคุณมิวจังค่ะ ป๊าสู้ๆนะ
    #502
    0
  6. #500 Ying YOONG (@spread) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:47
    เศร้าเลย
    เมียก็โกรธ
    แถมตอนนี้ ยังเข้าใกล้ลูกไม่ได้อีก
    #500
    0
  7. #499 จากจุด...ถึงจุด (@pangkaew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:46
    โหดดดดดดด คุณเอมคนจริง !!!
    #499
    0
  8. #498 santa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:46
    ใครก้อได้ ช่วยเอาคุณมิว ไปเก็บที
    #498
    0
  9. #497 Bower_Put (@Bower_Put) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:42
    เอาแล้วๆๆๆๆๆ เสือน้อยช่วยปาป๊าด้วย
    #497
    0
  10. #496 Beast Yellow (@whizxxx9) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:41
    สมหน้า ทำตัวไม่เข้าเรื่องอะ
    #496
    0
  11. #495 tuanon (@tuanon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:37
    เฮ่ออออ หนักเลยทีนี้
    เอาไงล่ะป๊าหน้าหมี
    ลูกก็ป่วย เมียก็โกรธ
    คนอ่านก็หน่วงงงง ฮืออออ
    #495
    0
  12. #492 Mook (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:18
    เอาแล้วๆ เป็นไงล่ะคราวนี้ โดนเต็มๆ
    #492
    0
  13. #489 OIL (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:59
    ม่ามาเลย โกล้สิ้นเดือนหมดเป็นลัง
    #489
    0
  14. #488 หมีกอดอุ่น (@yellow1112) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:43
    เอมจัดกนักๆเลยค่ะ
    #488
    0
  15. #487 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:33
    อีป๊าจะสร้างเรื่องอีกละนะ ฮึ้ยยย
    #487
    0
  16. #486 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:15
    แม่เอาอีกมือไหมให้ยืม เด๋วตบป๊าสลบเลยเนี่ย จะชดใช้ยังไงกับความผิดนี้
    #486
    0
  17. #484 Lovelee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:07
    หวานยังไม่ได้มากมาม่ามาละหรอกครับไรบ์
    #484
    0
  18. #483 dylp (@dylp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 17:06
    จริงๆก็ไม่น่าไปฝากลูกไว้กับคนอื่นอะ ถามว่ามิวผิดไหม คือนางก็ไม่รู้ว่าเด็กแพ้ไง เนี่ย คือน้ำผิดเต็มๆอะ เราเข้าใจเอมนะ อีพีนี้เราทีมเอมค่ะ ง้อให้ได้ละกัน หึ
    #483
    0
  19. #482 mininzaa (@mininzaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:58
    หน่วงอีกแล้ววววว
    #482
    0
  20. #481 Super_Super (@190391) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:57
    นั่นไงงงง ตอนนี้คุณป๊าทำอะไรก็ผิดไปหมด ...
    #481
    0
  21. #480 follow your heart (@tasneem1138) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:50
    เอาแล้วไง !!
    #480
    0