AIMNAM - THE BABY รักของเรากับเจ้าตัวน้อย

ตอนที่ 18 : CH16 - งอแงหนักมาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    22 มี.ค. 60



“นี่มันอะไรกันเอม?





 

                เฮือก !



 

น้ำสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อความฝันนั้นสิ้นสุดลงเพียงแค่นั้น

 



….



 

นี่คิดมากจนเก็บเอามาฝันเลยเหรอวะ


 

ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆด้วยสายตาที่มีแต่ความสงสัย ...



ไม่บ่อยครั้งนักที่จะเก็บเอาเรื่องส่วนตัวมาฝันแบบนี้.. 





แต่ ...




ถ้าเกิดเสือน้อยมีรอยแดงๆนั่นอยู่ที่หลังเหมือนกันกับเขา ...


งั้นก็แสดงว่า ... 


เสือน้อยคือลูกของเขาสิ ...


แต่ทำไมเอมถึงไม่บอก ... ในเมื่อเป็นคนบอกเองว่าเป็นคนเลือกเชื้อสเปิร์ม ... 


เลือกเอง ...


แล้ว ... 



ทำไมถึงเป็นเขาได้ !!



                  

"ตื่นมาทำไมคะ?"


ร่างบางที่เห็นเขานั่งอยู่ท่ามกลางความมืดนั้นเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆ ... มองออกไปข้างนอกก็เห็นแต่ความมืดที่ยังปกคลุมอยู่โดยรอบ ..


และเขาเองก็เพิ่งจะเข้านอนมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ... 


แล้วทำไมถึงรีบตื่นนัก 


     

 น้ำหันมามองร่างบางที่สะลึมสะลือถามเขาเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงไปซบกับกายสาวเอาไว้อ้อนๆ


คิ้วสวยขมวดเล็กน้อย.. 


"ฝันไม่ดีเลย"


"ฝันอะไรเหรอคะ?"


ใบหน้าจิ้มลิ้มค่อยๆหันไปมอง .. สบตาคมสวยนิ่ง ...


"อยากรู้เหรอ?"


ร่างบางพยักหน้า ... น้ำค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ ... 


"นี่.."


เอมพึมพำเบาๆ ... พร้อมยกมือขึ้นดันเขาเอาไว้ ... เมื่อรู้สึกว่าการบอกเล่าความฝันของเขามันเริ่ม ...


จะ HD เกินไปเสียหน่อย ...


"ก็ฝันร้าย..อยากอ้อน"กระซิบเบาๆ เริ่มจูบนู่นจูบนี่ไปเรื่อย 


"อ้อนอะไรเอาตอนใกล้เช้าเล่า..."บอกเสียงกระเง้ากระงอด ... 



แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ...



"ก็ตอนหัวค่ำมันไม่มีอารมณ์อ้อนนี่"


ตอบกลับและเริ่มเลื้อย ... 


เสื้อผ้าของภรรยานั้นถูกถอดออกทีละชิ้น ...


"ลูกอยู่ด้วยนะคะน้ำ..."


บอกเบาๆพร้อมกับหันไปมองร่างน้อยๆในเปลที่อยู่ข้างๆเตียง ... 


เสือน้อยหลับสนิท ... เงียบ ..


ทำอะไรก็ทำไปเถ๊อะ ผมหลับบบ


"ลูกหลับอยู่ ... ไม่เห็นหรอก"


ตอบกลับเสียงพร่า ...


"นิดเดียวนะแม่มึง..."



ส่งสายตาออดอ้อนที่สุดให้ภรรยาอย่างน่าสงสาร ... เอมได้แต่พยักหน้าอย่างตามใจ ...



อ้อนเก่งกว่าลูก ... ก็ป๊าของลูกนี่แหละ ..



อ้อนแทบทุกคืน ...


อ้อนไม่เป็นเวลา ... 


อ้อนพร่ำเพรื่อ ..


แต่ก็ชอบให้อ้อนนะ ...




เสือน้อยหลับตานะลูก ... อย่าตื่นมาตอนนี้ .. 



ป๊ากำลังอ้อนแม่อยู่ ...



ไม่ใช่เวลาของหนู ....





.......



                          "เสือน้อยทำอะไรลูก ..."


คุณป๊าที่กำลังจะเตรียมตัวออกไปทำงานถามเสือน้อยที่นั่งอยู่ในบ้านเสือ ... ที่ป๊านั้นทำเอาไว้ให้ ..


ก็คือ ..


คอกกั้นเด็กที่ลงทุนซื้อเอาไว้ตั้งแต่ลูกยังไม่สามารถคลานได้..


บอกว่าเห่อก็ได้อ่ะ !


"ไหนป๊าดูซิ"


บอกยิ้ม  ๆ เพราะตื่นก่อนเวลาเลยมีเวลาเหลือเฟือที่จะเล่นกับลูก ...


ร่างสูงก้าวผ่านคอกกั้นพร้อมกับนั่งลงมองสิ่งที่ลูกชายนั้นนั่งมองๆจ้องๆ พลิกไปพลิกมาอยู่ในมือน้อยๆ ...


"หนังสือกล้อง? ...."


เดี๋ยวๆ ....


น้ำยิ้มกว้าง นี่สนใจตั้งแต่เด็กเลย ?? 


"มา ป๊าอ่านให้ฟัง"


บอกแล้วอุ้มเสือน้อยขึ้นนั่งบนตัก พร้อมหยิบหนังสือมาวางไว้หน้าลูกและค่อยๆพลิกเปิดช้าๆ ... อ่านให้ลูกฟังอย่างตั้งใจ


รู้บ้างไม่รู้บ้าง แต่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะ 


ได้เห็นความสนใจ ... 


ยิ่งทำให้จิตใจของคนเป็นพ่อนั้นกระชุ่มกระชวยเป็นที่สุด ... 


ริมฝีปากจิ้มลิ้มจูบศีรษะเล็กเบาๆ ... 


ตัวแสบของป๊า ... จะทำตัวให้ป๊ารักไปถึงไหนกัน



"ยังไม่ไปทำงานอีกเหรอคะป๊า?"


คุณแม่ที่ทำกับข้าวเช้าให้เด็กน้อยเสร็จเดินออกมาถาม หลังจากยืนมองภาพน่ารักของพ่อลูกอยู่นานสองนานด้วยใจที่เป็นสุข ...


"กำลังจะไปจ้ะ .."บอกเบาๆ พร้อมอุ้มลูกน้อยขึ้นเดินพาออกไปนั่งที่เก้าอี้สูงของเด็กน้อย .. เพื่อที่จะให้คนเป็นแม่นั้นได้ป้อนข้าว ...


แต่พอจะวางลง .. 


เสือน้อยกลับร้องไห้งอแงขึ้นมาซะงั้น ...


"อ้าว ...เป็นอะไรลูก?"คุณป๊าถาม ..


เมื่อกี้ยังดีๆ 


"อุ้มขึ้นมาก่อนค่ะ  สงสัยอยากให้น้ำอุ้มก่อน"


น้ำพยักหน้าเมื่อภรรยานั้นบอก และพออุ้มขึ้นมาเสร็จ ...


เจ้าแสบน้อยก็หยุดร้องในทันที ... 


น้ำหันมามองหน้าภรรยาที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ด้วยความงงๆ ... 


"สงสัยจะได้ไปทำงานสายแล้วมั้งคะ?" ...



                     

                       "ขอโทษทีนะคะพี่ณิชา พอดีเจ้าเสือน้อยงอแงหนักไปหน่อย น้ำเลยมาช้า.."


กล่าวขอโทษรุ่นพี่คนสนิททันทีที่มาถึง 


"จ้า พ่อลูกอ่อน.."ณิชาเอ่ยแซว .. 


"แล้วนัดน้ำมาวันนี้มีอะไรหรือเปล่่าคะ?"


"มีคนอยากคุยกับน้ำน่ะ"


"ใครเหรอคะ?"


ถามอย่างแปลกใจ ...


"มิวเองค่ะ..."



  

                         "นอกจากแพ้ช็อคโกแล็ตแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้น่าห่วงแล้วล่ะครับ แกแข็งแรงดีมาก"

คุณหมอประจำตัวลูกชายบอกกล่าวกับคุณแม่ของเสือน้อยยิ้มๆ 


"ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจค่ะ เอมนึกว่าแกจะไม่เหมือนเด็กทั่วไป.. เพราะเกิดจากวิทยาศาสตร์ซะอีก"


บอกเบาๆ แล้วหันไปมองลูกชายที่นอนเล่นปลาตะเพียนสานของคุณป๊าที่เอาติดไว้ในรถเข็นสำหรับเด็กด้วยสายตารักใคร่ ..


"ถือว่าประสบความสำเร็จดีเลยนะครับ ต้องขอบคุณ คุณเอมมากที่ยอมตกลงทดลองกับหมอ ..."


...


เอมยิ้มน้อยๆ ... 


"แล้วนี่... จะให้ผมแจ้งกับเจ้าของสเปิร์มมั้ยครับว่าตอนนี้สเปิร์มของเค้าได้รับการใช้แล้ว.."


เอมหันมามองหน้าคุณหมอนิ่ง .. ก่อนจะส่ายหน้า


"ไม่ต้องหรอกค่ะ.. "


"ก็ได้ครับ .. แล้วแต่คุณเอม"


...


                      "อ้าว คุณ.."

หมอนันที่เห็นร่างบางเข็นเสือน้อยออกมาจากห้องตรวจของอาจารย์หมอก็กำลังจะเอ่ยทัก หากแต่โดนอาจารย์หมอที่เดินออกมาพอดีขวางเอาไว้ซะก่อน


"อาจารย์หมอ .."


"อ้าว หมอนัน มาทำอะไรที่นี่"


"ก็..จะมาหาอาจารย์หมอ เรื่องสเปิร์มพิเศษที่เราได้ทำการทดลองไงคะ ... นันอยากทราบว่าคนที่ได้รับสเปิร์มนี้เป็นใคร ..."


"คุณเห็นผู้หญิงที่เดินออกไปเมื่อกี้มั้ย?"


"ค่ะ ..."


"นั่นแหละ คนที่ได้รับสเปิร์มพิเศษของเราไป ..."


....


...


................


กินจุด ...........




ชิบหาย ... 




ถ้าอย่างนั้น .. .




ก็คุณเอมสิ !!!!



ไอ้หน้าหมี มึงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!!





                           "มิวขอโทษนะคะคุณน้ำ ... ขอโทษที่เกือบทำให้คุณกับภรรยาของคุณ .."


"ช่างเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ..อย่าไปพูดถึงเลย"


ตัดบท ...


หญิงสาวเดินเข้ามาหา ... พร้อมกับเอื้อมมือกุมมือเขาเอาไว้


"คุณหายโกรธมิวแล้วใช่มั้ยคะ"


น้ำปรายตามองเล็กน้อย ความจริงก็ไม่ได้โกรธ ...


"ค่ะ .. หายแล้ว"


...


โกรธไปก็เท่านั้น ...


"มิวดีใจที่สุดเลยค่ะ"


หญิงสาวบอกแล้วพุ่งเข้ากอดเขาเอาไว้ .. น้ำดูตกใจเล็กน้อย ...


แต่ก็ไม่ได้ห้าม ... 


และก็ไม่ได้ยกมือกอดตอบ



ปล่อยให้กอดอยู่ซักพัก น้ำจึงค่อยๆดันออก เพราะคิดว่าคงพอแล้ว .. 


"ขอบคุณนะคะน้ำ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย?"


น้ำนิ่งไปครู่ ก่อนจะตอบ ...


"ได้สิ..."


"ขอบคุณนะคะ!!"


"งั้น ..เดี๋ยวขอตัวก่อนนะคะ"บอกเบาๆเมื่อมีโทรศัพท์เข้ามา .. หญิงสาวพยักหน้าพร้อมกับขยับให้เขาเดินเลี่ยงออกไป ... ร่างเพรียวมองตามแล้วยิ้มบางๆ ...




....




                         "อะไรของมึงวะ โทรจิกอยู่ได้ ให้กูขึ้นรถก่อนได้มั้ย"


น้ำพูดอย่างหงุดหงิดขณะที่กำลังเลี้ยวรถเตรียมจะออกจากบริษัท .. โทรจิกอยู่นั่น ไอ้หมานัน !!


"เออ กูร้อนใจ อยากโทรมาบอกมึง .."


"อะไร ว่ามาสิ"


ถามเบาๆ พร้อมหันไปเข้าเกียร์รถ ...เหยียบคันเร่ง เร่งความเร็ว ..


อยากกลับไปหาเสือน้อย ... 


อยากลับไปหาเมีย ...


คิดถึงเมียคิดถึงลูก ...


"เรื่องมึงกับเสือน้อย .."


"เออ ...ทำไม"


...


"คือ... มึงจำตอนที่กูขอให้มึงช่วยเรื่องนั้นได้ใช่มั้ย?"


..

"เออ ..."


คงจะเป็นเรื่องที่ขอให้ใช้อะไรบางอย่างในร่างบางของเขาเอง เอาไปใช้ในการทดลองของมันสินะ ...


แต่ก็ผ่านมานานแล้วนี่ ... 


"การทดลองได้ผล ..และกูก็ใส่ชื่อมึงเป็นชื่อเจ้าของสิ่งนั้น ... และสิ่งนั้นก็ถูกใช้ไปแล้วกับผู้หญิงคนหนึ่ง"


...


"มึงพูดอะไร งงเว้ย" ....


"เอาง่ายๆ  ของที่มึงให้กูอ่ะ คือกูเอาไปทดลองกับอาจารย์หมอ .... และได้ผลเป็นบวก และตอนนี้มันก็ถูกใช้กับผู้หญิงคนนึงที่ตกลงปลงใจรับเป็นหนูทดลองกับสเปิร์มของมึง"


...


"กูเป็นผู้หญิงจะมีสเปิร์มได้ยังไง..."


อะไรวะ เรียนหมอมานานไม่รู้เรื่องเลยรึไง !!


"มึงเข้าใจการทดลองมั้ย!! แล้วมึงก็ฟังกู ..."


...


"เออ.."


....


น้ำมองกระจกข้างเล็กน้อย ตีรถเข้าเลนส์ขวาสุด เพื่อที่จะเร่งความเร็วให้เพิ่มขึ้น ...


"ผู้หญิงคนนั้นคือ.."


...


"เฮ้ยๆ .. แบตกูจะหมด เดี๋ยวกูเอาสายชาร์จก่อน ...รอแปบ"


บอกแล้วเอื้อมมือเปิดคอนโซลรถ ... เอี้ยวตัวไปหยิบที่ชาร์จแบต ... 


..


มือเรียวควานหาอย่างยากลำบากเพราะต้องใช้ตามองทาง ... มือก็ต้องหาที่ชาร์จแบต ... 


และในที่สุด .. ก็เจอ ... 


"เออ ... ว่ามา...



"ผู้หญิงที่ใช้คือคุณ ....เอม"




“เฮ้ย!! 



น้ำตะโกนออกมาสุดเสียงเมื่อไม่กี่นาทีก็จะประสานงากับรถของใครบางคนที่ขับสวนเลนส์มา น้ำหักพวงมาลัยไปซ้ายสุดทันทีตามความรู้สึกอย่างน้อยก็หลีกเลี่ยงการปะทะอันรุนแรงที่จะเกิดขึ้น ทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและจากนั้นทุกอย่างก็หยุดนิ่ง


น้ำรู้สึกมึนหัวแบบบอกไม่ถูกเหมือนทุกอย่างกำลังจะพุ่งออกมาจากตัว ความชื้นแฉะบางอย่างไหลลงมาเต็มหน้า กลิ่นที่ลอยเข้ามาปะทะในจมูกทำให้รู้ทันทีว่านั่นมันคือของเหลวสีแดงสดที่เรียกกันว่า



 “เลือด” 





"ไอ้หมอ ... ไอ้หมอช่วยกูด้วย..."



"ไอ้น้ำ !!! ไอ้น้ำเว้ย !!! ไอ้น้ำเป็นอะไร!!"





   









                     

 

                    




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

703 ความคิดเห็น

  1. #490 tuanon (@tuanon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 18:11
    นั้นไง เสือน้อยลูกป๋าน้ำจริงๆด้วย
    #490
    0
  2. #442 ไอคุณป๊าขี้อ้อนนน~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 01:59
    หนูต้องเป็นลูกคุณป๊าแน่ๆ จริงๆด้วย แต่คุณม๊ารู้รึป่าวว่าเป็นลูกคุณป๊า ถ้าใช่แล้วทำไมไม่บอก.. แต่ตอนนี้ หมอนันต้องช่วยคุณป๊าก่อน
    #442
    0
  3. #416 Consent love (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:37
    อ้าวเฮ้ย!ป๊าน้ำพึ่งจะรู้ความจิงก้อเกิดเหตุอีกวุ่นวายจิงๆ โอ้ยน้ำจะเปนรัยมากไหมเนี้ย
    #416
    0
  4. #412 SAJK (@SAJK) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:20
    ใครสั่ง ใครสอนว่าให้คุยโทรสับไปขับรถไป ขับเร็วอีกต่างหาก ไม่นึกถึงลูกเมียเลยยย ฮึ่ยยยย
    #412
    0
  5. #411 panikon (@panikon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:20
    ป๊าน้ำ เลือด ว๊าก อย่าเป็นอะไรนะ
    #411
    0
  6. #410 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:01
    อ้าวเฮ้ยย
    #410
    0
  7. #409 DeaRANT (@DeaRANT) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:55
    อ้าว รถชน!!!
    #409
    0
  8. #408 Mambukit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:52
    อย่าเป็นอะไรนะ นึกถึงเมียถึงลูกไว้
    #408
    0
  9. #407 Mook (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:50
    อ้าวคุณป๊าเป็นไรมากป่าว
    #407
    0
  10. #405 Ying YOONG (@spread) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:42
    น้ำไม่เปงไรชะมะ
    #405
    0
  11. #404 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:31
    ป๊าครับๆ ป๊าเป็นไร
    #404
    0
  12. #403 [P]atroclus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:28
    คุณป๊าของเสื้อน้อยอย่าเป็นอะไรนะ โธ่กำลังจะรู้ความจริงอยู่แล้วดันมาประสบอุบัติเหตุอีก

    นี่มั่นใจว่ายัยคุณมิวมันไม่ได้กลับมาดีแน่นอนนนน
    #403
    0
  13. #402 Givenn (@Givenn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:28
    โอ้ยลุ้นนนน เมื่อไรจะรู้ความจริงสักทีง่ะ ป๊าฟังหมอนันสักนิสเถอะนะ555
    #402
    0
  14. #401 Canteenn (@Citrong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:17
    อ่าวเฮ้ยยย ไม่เหมือนที่คิดเอาไว้นี่หน่า ทำไมคะป๊า ทำไมป๊าไม่ฟังหมอนันให้จบก่อนคะป๊า
    #401
    0
  15. #400 Super_Super (@190391) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:13
    โอ่ยยยย คุณป๊าาาาา
    #400
    0
  16. #399 fai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:13
    โอ่ย รู้ความจริงแล้ว แต่เกิดเหตุอีกเนี่ยนะ
    #399
    0
  17. #398 OIL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:12
    คุณป๊าของเสื้อน้อยอย่าเป็นอะไรมากนะ รีบหายแล้วคุยกับเอมนะเรื่องลูก
    #398
    0
  18. #397 follow your heart (@tasneem1138) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:11
    อ้าวววว เฮ้ยยย
    #397
    0
  19. #396 LeedearAmore (@LeedearAmore) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:11
    ไรท์มันค้างงง
    #396
    0