[AIMNAM] - MY BLOOD

ตอนที่ 8 : บทที่8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    18 ก.พ. 60

       


              ร่างบางยืนทอดมองออกไปในความมืดยามค่ำคืนของอัมส์เตอดัมด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหันกลับไปหาร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงในห้องของเธอมานานหลายชั่วโมง ใบหน้าคมขาวซีดของเขายามหลับนั้นดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ.. ไม่ต้องพูดถึงตอนที่เขายิ้มเลยเธอเคยบอกเสมอว่าให้เขายิ้มบ่อยๆ ซึ่งเขาเองก็บอกว่าจะพยายาม แต่น้อยครั้งนัก ที่เธอจะเห็นเขายิ้ม


 

พวกยิ้มยาก!

 


เธอนินทาชั้น..เสียงแหบพร่าพูดขึ้น เขารู้สึกตัวตั้งนานแล้ว เพียงแต่อยากพักผ่อนต่ออีกนิด แล้วก็ได้ยินในสิ่งที่ร่างบางที่ยืนมองอยู่คิดในใจด้วย..


ว่าแล้วเธอต้องรู้สึกตัวแล้วพูดเสียงเรียบ พลางนั่งลงที่ปลายเตียง


เธออยากให้ชั้นยิ้มเหรอ?”ถามในสิ่งที่ตัวเองได้ยินจากร่างสูง

 

พยักหน้าเล็กน้อย

 

เธอไม่รู้หรือไง ว่าเธอยิ้มแล้วมันน่ารักพูดเสียงอ่อนโยนลง

 

ชั้นหลับไปกี่ชั่วโมงถามขึ้น เปลี่ยนประเด็นเพราะไม่อยากให้เห็นว่าเขากำลังเขิน..

สองชั่วโมงถือว่านานสำหรับแวมไพร์อย่างเธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปประคองเขาให้ลุกขึ้น เมื่อเห็นว่าทำท่าจะลุก..

 “วันหลังเธอหัดใส่ชุดที่มันถอดง่ายๆหน่อยนะมันลำบากชั้นพูดพร้อมกับเดินออกไป ปล่อยให้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงทบทวนในสิ่งที่เธอพูด ก่อนจะก้มลงมองตัวเอง….


เธอ…”คำรามออกมาเสียงต่ำ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามออกไป

 

 

                    “เธอถอดเสื้อผ้าชั้นทำไม?”ถามเสียงเข้มเพื่อแก้เขิน ร่างบางหันมามองแล้วยักไหล่

ทำไมอ่ะ ก็เสื้อผ้าเธอเปื้อน ชั้นก็กลัวว่ามันจะไปเลอะเตียงชั้นไงพูดเสียงกวน พร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงมองร่างสูงที่มีอาการหัวเสียเล็กน้อย ร่างบางยิ้มมุมปาก

ใครใช้ให้เธอพาชั้นไปนอนบนเตียงอ้อหรืออยากให้ชั้นนอนด้วยวันหลังก็บอกดีๆสิ ไม่ใช่มาทำแบบนี้พูดกวนตอบกลับ ซึ่งได้ผล ร่างบางหันมามองทันที พูดบ้าอะไร ร่างสูงหน้าคมไหวไหล่ ถือว่าหายกัน แกล้งเธอไม่ได้ผลหรอก...

“ถ้าหายแล้วก็กลับไปได้แล้ว..”บอกแล้วจะลุกขึ้น หากแต่ร่างสูงรั้งแขนเอาไว้ พร้อมกับมองหน้า

“เธอจะไปหาเด็กนั่นหรือเปล่า ถ้าจะไป ชั้นจะไป..

“เด็กนั่นดูแลตัวเองได้ ชั้นคงไม่ต้องไปด้วยตัวเอง เค้าเองก็มีฝีมือ

“เธอดูจะมั่นใจมากเหลือเกินนะ”

ร่างบางมองเขานิ่ง

“ชั้นเคยเห็นฝีมือของเค้า ..ชั้นถึงได้มั่นใจ”

“เธอรู้จักเค้าดีจริงๆสินะ”

“เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ถ้าเธอไม่มีอะไร ก็กลับไปได้แล้ว ชั้นจะพักผ่อน”บอกแล้วเดินหนีร่างสูงที่ยืนมองอยู่ไปในทันที ร่างสูงได้แต่มองตามด้วยสายตาน้อยใจเล็ก ๆ

 

 

                    “ท่านประธาน.. คุณเอมมา”

ร่างที่นั่งทำงานอยู่ในห้องถึงกับเงยหน้ามองเล็กน้อยเมื่อเสียงเลขาหน้าห้องดังขึ้นในโสตประสาท แม้ไม่ได้เดินมาบอกด้วยตัวเอง ก็ได้ยินมันชัดเจน ..

 

ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่คุ้นเคยเดินเข้ามา

 

“เอมมากวนคุณหรือเปล่าคะ?”ร่างบางถามอย่างเกรงใจ

 

“เปล่าค่ะ .. นั่งก่อนสิ”บอกแล้วลุกขึ้นเดินไปหาอีกคนที่ยืนอยู่  ร่างบางค่อยๆนั่งลงตามที่เขาบอก สายตามองไปยังแหวนที่เขาสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างขวา

“แหวนนั่น..."

ร่างบางชี้ไปที่แหวนที่เขาสวมใส่ น้ำชะงักเล็กน้อยพร้อมมองไปตามที่ร่างบางได้ชี้ ...


"ทำไมเหรอคะ?..."


"คุณไปได้มาที่ไหนเหรอคะ ... บอกเอมได้มั้ย? เพราะเอมก็มีเหมือนกัน"บอกแล้วชูนิ้วที่สวมแหวนคล้ายกันขึ้นต่อหน้าเขา


น้ำมองแหวนชมพูของร่างบางนิ่งก่อนจะตอบ


"มีคนให้ค่ะ ..ทำไมเหรอ?"


"ใครให้เหรอคะ?"


ทำไมวันนี้ถึงได้ถามจี้ขนาดนี้ ...


"คือ..."


"เราเคยเจอกันมาก่อนใช่มั้ย?"


น้ำได้แต่ทำหน้านิ่ง ... ไม่กล้าตอบ ..


"ตอบมาสิคะ ..."


"..ใช่..เราเคยเจอกัน แต่มันก็นานมากแล้ว"บอกเบาๆ 


"ช่วยเล่าให้เอมฟังได้มั้ย ว่าเราเจอกันได้ยังไง ...แล้วเรา..เรา.."


น้ำยิ้มน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆส่ายหน้า ...


"อย่าเลย ถ้าจำมันไม่ได้ ก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตต่อไปเถอะ เราเริ่มต้นกันใหม่...ดีกว่าไปหาอดีตที่มันผ่านพ้นมาแล้วนะ.."


บอกแล้วยื่นมือไปกุมมือของอีกคนเอาไว้ ... มองสบตากับตาคมด้วยสายตาอบอุ่นและอ่อนโยน ...


"แต่ถ้าเอมจำได้ว่าเราเคยรู้จักกัน ทุกๆอย่างมันก็คงง่ายขึ้นกว่านี้..."


น้ำยิ้มบางๆ กระชับมือบางเอาไว้ภายใต้มือเย็นๆของตัวเอง  ค่อยๆโน้มหน้าลงจูบเบาๆที่ริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล  ...




            "เอมให้..แล้วน้ำไปอยู่ที่นู่น ห้ามถอดเด็ดขาดนะ"


ร่างบางบอกแล้วสวมแหวนให้อีกคน ... น้ำมองการกระทำของร่างบางแล้วยกยิ้มมุมปาก ...


"อือ ...ไม่ถอด"


"สัญญาแล้วนะ"


"อืม"


ร่างบางพยักหน้าเมื่อเห็นอีกคนนั้นรับปาก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งเมื่อไม่มีใครพูดอะไร ... 


วันนี้เป็นการเจอกันครั้งสุดท้าย ... 


ก่อนที่จะจากกันไปไกลแสนไกล


"ไปอยู่นู่นแล้วจะคิดถึงเอมมั้ย?"คำถามที่ชวนยิ้ม ... หากแต่คนถามนั้นถามด้วยความอยากรู้จริงๆ ...


น้ำค่อยๆยกมือขึ้นรั้งตัวของอีกคนเข้ามากอดเอาไว้ ... กอดที่จะตอบแทนคำถามที่ถามเอาไว้ ...


"คิดถึงสิ คิดถึงมากแน่ๆ..."


บอกแล้วดันร่างบางออกช้าๆ ... ยกมือขึ้นเชยคางสวยขึ้นมาช้าๆ ...



สายตาจับจ้องไปที่ริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะค่อยๆ .. โน้มหน้าตัวเองลงไปจูบเบาๆ 




จูบสุดท้าย ....





                    "น้ำ..."


ร่างบางพึมพำเบาๆ ...เมื่อริมฝีปากของเขาถอนออกไป ...  แต่ใบหน้าของเขายังคงอยู่ใกล้กับเธอแค่คืบ ภาพที่เห็นเมื่อครู่ .. กับความรู้สึกในตอนนี้ ...


มันคือความรู้สึกที่เหมือนกันโดยไม่มีอะไรมาขัดแย้ง ...


ทั้งความนุ่มนวล ความอบอุ่น 


และอ่อนโยน ....


สองสายตาประสานกันนิ่ง ก่อนที่มือเรียวบางของเอมจะยกขึ้นแนบแก้มของเขาเอาไว้ ... 


ร่างกายที่ไม่เหมือนกับเธอ ... 


ไร้ซึ่งความอบอุ่น ...


ใบหน้าขาวซีดที่ไร้ซึ่งเลือดหล่อเลี้ยง ...



คล้ายกับคนๆนั้น ...



คนที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เจอกันอีก ... 




คนที่หายไปจากความทรงจำ ... 



แต่ตอนนี้ ... เธอกลับจำได้อีกครั้ง ...



"น้ำจริงๆด้วย..."



ร่างบางพูดเบาๆ เมื่อความจำที่เคยจางหายไปนั้นกลับมา ... แม้จะไม่ครบสมบูรณ์ทุกช่วงทุกเวลา ..แต่ก็จดจำได้ดีว่าคนตรงหน้า...




 คือคนๆเดียวกัน ... กับคนที่ลึกๆแล้วเธอเฝ้าคิดถึงมาโดยตลอด ...



ร่างบางโผเข้ากอดอีกคนแน่น น้ำตาแห่งความคิดถึงและดีใจไหลลงมาอาบแก้ม ... สองแขนกอดเขาเอาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป ....


น้ำยกมือขึ้นกอดตอบอีกคนเอาไว้ ...สองมือลูบปลอบประโลมอีกคนเอาไว้ด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ...


"คิดถึงนะ ...."



"คิดถึงเหมือนกัน"




                    "ถ้าอย่างนั้นคุณเอมก็รู้สิว่าพี่เป็นอะไร?"

คนน้องถามขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อคนพี่กลับมาเล่าให้ฟังว่าตอนนี้ตัวเองและเอมกำลังคบกัน ... ในฐานะคนรู้ใจ


"รู้..."


"แล้วอย่างนี้ พี่จะเปลี่ยนเธอมาเป็นแบบพวกเรามั้ย?"


"ไม่มีทาง"ปฏิเสธทันควัน ...


"แต่พี่ก็รู้ว่ามนุษย์คนใดที่ล่วงรู้ความลับของพวกเรา จะต้องถูกเก็บ.."


น้ำพยักหน้าน้อยๆ ..


"เรื่องนั้นพี่รู้ .. แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในเขตของเผ่าพันธ์ุ เรื่องนี้คงจะยังไม่เป็นอะไร"บอกเสียงเรียบ แม้ในใจจะกังวลแบบบอกไม่ถูกก็ตาม


"ทางอัมส์เตอดัมบอกว่าพวกนักล่ากำลังจ้องไล่ฆ่าพวกเรา ... แด๊ดบอกว่าอีกไม่นานก็คงจะมาถึงที่เราอยู่ ..."


คนพี่พยักหน้าอีกรอบ ...


"เรื่องนี้พี่ก็ได้ยินมาบ้าง ... แต่ก็คงยังไม่ใช่เร็วๆนี้ ....พวกนักล่ามันคงยังไม่ข้ามเขตมาถึงที่นี่ ถ้ามันจะจัดการ มันก็คงจัดการที่นู่นให้เสร็จก่อน ..."


"แด๊ดยังบอกอีกนะว่าให้ระวังตัวให้ดี พวกนักล่ามันอาจจะแฝงมาในหมู่พวกเรา .."


"อืม ..ก็คงงั้น.. เอาเป็นว่าแกก็ระวังตัวให้ดีแล้วกัน ช่วงนี้จะไปไหนมาไหนก็ระวัง พี่เป็นห่วง"บอกแล้วยกมือวางลงบนศีรษะกลมของคนน้อง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ... ไอร์มองตามพี่สาวแล้วยิ้มบางๆ


นี่แหละพี่น้ำ ...



อบอุ่น อ่อนโยน ... แต่ไม่ค่อยแสดงออก ...




               


                            





"









                     

               


      








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #219 อัน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:47
    เค้าคบกันแล้วอ่ะ
    #219
    0
  2. #72 Lovelee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:17
    คบกันคบกันๆๆๆๆเย้..........
    #72
    0
  3. #67 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:13
    น่อวววจำกันได้แล้ววว
    #67
    0
  4. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:56
    เค้าคบกันแล้ววววว งุ้ย! รอค่ะรอ
    #63
    0