[AIMNAM] - MY BLOOD

ตอนที่ 19 : บทที่18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.พ. 60

     


               “คุณน้ำ หยุดก่อนครับ!!แวมไพร์รักษาการ รีบเดินตามมาห้ามบุตรสาวของท่านผู้นำทันที ที่รับรู้ได้ว่าเรื่องไม่ดีกำลังเกิดขึ้น

มันอยู่ที่ไหน…”น้ำเอ่ยถามแวมไพร์สองตนที่ยืนทำหน้าไม่ถูกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

ชั้นถามว่ามันอยู่ไหน?....”ถามซ้ำอีกครั้ง

คุณเอมไม่อยู่ครับ

ถอยออกไป…”

ครับ?...”

ถอยไป!!น้ำตวาดลั่นพร้อมกับตวัดแขนผลักการ์ดอย่างแรง จนกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างแรง น้ำเดินตรงเข้าประตูไปทันที แววตาสีแดงเพลิงมองไปรอบๆห้องด้วยสายตาเรียบเฉย แม้จะไม่มีคนอยู่ตามที่การ์ดบอก แต่สิ่งของที่อยู่ภายในห้องนี้ก็เป็นที่ระบายให้กับน้ำได้เป็นอย่างดี ของทุกสิ่งในห้องลุกเป็นเปลวไฟทันทีที่น้ำมองจ้องไปยังพวกมัน แวมไพร์อารักขาต่างวิ่งเข้ามาในห้องอย่างตกใจ เมื่อได้ยินเสียงดังลั่นมาจากห้องของเจ้าของบ้าน น้ำหันมามองทุกคนที่วิ่งเข้ามาด้วยสายตาที่ดุดันราวกับเสือร้าย มองทุกอย่างในห้องที่กำลังถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่เธอเป็นคนจุดมันขึ้นมาด้วยสายตาสะใจ ก่อนจะหันหลังจะเดินออกไป

กล้าดียังไง มาทำลายข้าวของในบ้านคนอื่น…”เสียงหนึ่งดังขึ้นทันทีที่เอมหันกลับมา พร้อมกับกระโจนพุ่งเข้าใส่ร่างสูงทันที น้ำไหวตัวหลบได้ทัน มองร่างสูงอีกคนที่ดูอ่อนแรงไม่เหมือนเคยด้วยสายตาเรียบเฉย แม้จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เธอก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น น้ำพลิกตัวหลบได้อีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายพุ่งเข้าหาเป็นครั้งที่สอง คราวนี้น้ำกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแรงแล้วผลักกระแทกเข้ากับกำแพงบ้านอย่างแรงจนเป็นรอยร้าว อีกฝ่ายทรุดลงกับพื้นเพราะแรงกระแทกที่ได้รับ น้ำพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายแบบไม่ให้ทันตั้งตัว มือเรียวยกขึ้นกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วจับกระแทกกับกำแพงหนาด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนมันใกล้จะพังทลายลงมา น้ำกระแทกอีกฝ่ายใส่กำแพงอีกครั้ง จนล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมกับซากกำแพงที่พังทลายลงมาทับร่างที่นอนอยู่กับพื้น ทุกๆคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้แต่ยืนมองไม่กล้าเข้าไปห้ามแต่อย่างใด น้ำเดินเข้าไปดึงร่างที่นอนแทบจะหมดแรงให้ลุกขึ้นมา มือเรียวเอื้อมหยิบมีดสั้นประจำตัวขึ้นมาจี้ไปที่คอขาวของร่างสูงทันที หวังจะปลิดชีพ

แต่เมื่อได้สบตากับร่างสูง แววตาอันคุ้นเคยของใครบางคนฉายผ่านเข้ามาผ่านดวงตาสีน้ำทะเลประกายของคนที่เธอกำลังจะลงมีดไปที่คอ

ฆ่าสิมัวทำอะไรอยู่…”เอ่ยท้าทายด้วยเสียงที่ใกล้จะหมดแรง น้ำจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แสนจะคุ้นเคยอยู่นาน มือที่ถือมีดอยู่สั่นเทา

เอม…”น้ำพึมพำออกมา เริ่มสับสน

ฆ่าสิทำไมไม่ฆ่าล่ะ…”

น้ำนิ่งงัน ดวงตาสีน้ำทะเลประกายจ้องตาเธออยู่ไม่วางตา มันเป็นแววตาคู่เดิมที่น้ำคุ้นเคย แม้ว่าสีของมันจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม  น้ำจับมือของอีกฝ่ายขึ้นมาดูทันที และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอยิ่งมั่นใจ ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่กำลังตามหา เมื่อแหวนสีชมพูสวมอยู่ในนิ้วมือของอีกฝ่าย!!

ลงมือสิเรื่องมันจะได้จบ!...เอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า สบตากับคนตรงหน้าไม่เกรงกลัว น้ำมองนิ่ง ก่อนจะยิ้มร้ายออกมา




 

ได้



 

ไปกับชั้นเธอต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่พี่เธอทำเอาไว้ !!

 

 

 

 



                “ปล่อย!!ร้องบอกเขาพร้อมกับพยายามดึงข้อมือของตัวเองให้หลุดจากการจับกุมของเขาที่แน่นราวกับงูที่กำลังรัดเหยื่อไม่ให้หนีไปไหนง่ายๆ น้ำไม่สนเสียงร้องบอกให้ปล่อยของเอมซักนิด ยังคงฉุดกระชากเอมไปอย่างไม่สนใจว่าจะได้รับความเจ็บปวดแต่อย่างใด

น้ำ ปล่อย…”

น้ำหันมามอง รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าขาวซีดออกแรงดึงเอมเข้ามากอดเอาไว้ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนอีกคนถึงกับผงะ

ทำไมกลัวอะไร

อย่าทำแบบนี้ !!

น้ำแสยะยิ้ม มองเอมด้วยสายตาเย็นชาและไร้ความรู้สึก ยิ่งเห็นแววตาที่ดูหวาดกลัวนั่นยิ่งทำให้น้ำรู้สึกพอใจเป็นที่สุด เอมได้แต่มองหน้าด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง ไม่คิดเลยว่าอีกคนจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

ไม่ต้องมามองแบบนั้นหรอกสิ่งที่ชั้นทำกับเธอ มันยังไม่ได้ครึ่งของพี่เธอที่ทำไว้กับคนของชั้นเลยบอกพร้อมกับผลักเอมออกอย่างแรง จนเซล้มลงไปกองกับพื้น เจ้าตัวตวัดสายตาขึ้นมองหน้าคนที่เธอรักด้วยความตัดพ้อและผิดหวัง น้ำมองสายตาของเอมที่มองเธอด้วยใบหน้านิ่งสงบ

น้ำเปลี่ยนไปมากนะคะเปลี่ยนไปจนเอมรู้สึกว่าน้ำไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

น้ำได้แต่ยืนมองน้ำเงียบๆ ไม่พูดอะไร แต่ใครจะรู้ว่าเธอเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องทำแบบนี้กับคนที่ตัวเองรักและหวงแหนอย่างเอม แต่สิ่งที่พี่ของเอมทำเอาไว้ มันยากเกินกว่าที่น้ำจะให้อภัยแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปได้.. แล้วถ้าพี่ของเอมเองไม่ออกมาเจอน้ำและรับผิดชอบเรื่องนี้คนที่จะต้องรับผิดชอบต่อเรื่องนี้ก็คือเธอ..

 



 

เอม

 


              “เหม่ออะไรคิดถึงน้ำอยู่เหรอเสียงห้าวดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นและร่างสูงของเจ้าของเสียงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า พัดชายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

บอกคิดถึงกันก่อนก็ไม่ได้ นี่น้ำอุตส่าห์รีบมาหาเลยนะคะบอกเสียงนุ่มละมุน สบตากับดวงตาคู่สวยของพัดชาแล้วยิ้มหวานให้ผ่านกระจกเงา

หายไปไหนมาทั้งวัน…”ถามคำถามแรกเมื่อได้เห็นหน้ากันครั้งแรก น้ำไม่ตอบ พัดชามองนิ่ง

วันนี้เขาลือกันว่าเธอไปอาละวาดที่บ้านของเอมมา..

ข่าวไวจังนะคะพูดเสียงเรียบ

วันนี้ฝ่าบาทสวยกว่าทุกวันเลยนะคะ

หยุดเรียกแบบนั้นน่า…”บอกเขาเสียงขุ่น น้ำอมยิ้ม หยิบหวีแปรงขึ้นมาแล้วหวีผมที่ตรงสวยให้กับร่างบางอย่างเบามือ

 

ทำแบบนี้ คนอื่นเขามองว่าเธอกับชั้นเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว”บอกเบาๆ

 

“ก็ช่างเขา จะมองยังไงก็เรื่องของเขา ไม่เห็นจะแคร์”

 

“แต่คนของเธอน่ะ เธอก็ควรที่จะแคร์นะ”บอกเบาๆแล้วมองสบตากับเขานิ่ง ….

รู้ดีว่าตอนนี้ร่างสูงมีอะไรบางอย่างในใจที่ว้าวุ่น ….

 

“คิดว่าชั้นไม่รู้เหรอว่าเธอแอบให้คนออกตามหาคนของเธอมานานแล้ว”บอกยิ้มๆ


 

น้ำนิ่งงัน


 

“ตอนนี้ธอคงเจอเขาแล้ว …. อย่ารออะไรอีกเลยนะ

 

 

 

 



             “ใครทำ?”ถามเสียงโทนต่ำ มองของทุกอย่างภายในบ้านด้วยสายตาเรียบเฉย แวมไพร์สองตนที่ยืนอยู่ไม่กล้าบอก มองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าจะเอาไงต่อดี

ชั้นถามว่าใครทำ!!!

เอ่อ คุณน้ำครับ!!...

เอมขบกรามแน่น ยามได้ยินชื่อน้ำออกมาจากปากของแวมไพร์ตนหนึ่ง ใบหน้าซีดขาวหันไปมอง แล้วเอ่ยถามต่อ

แล้วน้องเอมไปไหน…”

เอ่อ…”

ถามก็ตอบสิวะ!!เอมพุ่งเข้าหาแวมไพร์อารักขาทันที พร้อมกับบีบคออย่างแรง ความโกรธพุ่งทะยานยามไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ

คุณน้ำคุณน้ำมาพาตัวไปครับ!! นายท่าน

เอมละมือออกจากคอของแวมไพร์อารักขาทันที ใบหน้าเรียบเฉยจนไม่สามารถเดาได้ว่ากำลังรู้สึกอะไร

 

 

 ต้องการแบบนี้ใช่มั้ย... เดี๋ยวชั้นจะสนองให้ !

 



 

      พัดชาเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเดิม หลังจากที่ผ่านพ้นช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้ ความรู้สึกของเธอก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเฉพาะน้ำที่ดูแลไม่ห่าง ทำให้เธอพอจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปได้บ้าง ร่างบางเดินตรงไปที่หน้ากระจก แต่ยังไม่ทันถึงเธอก็ถูกใครบางคนผลักเธอจนไปชนกับกำแพงอย่างแรง แบบไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีใบหน้าอันคุ้นเคยก็ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า สายตามีแต่ความโกรธเคือง

"เอม!!"

"ตกใจมากเหรอที่เห็นชั้น นึกว่าจะดีใจที่ได้เห็นหน้าผัวตัวเองซะอีก"

"อย่ามาหยาบคายกับชั้น!!... กล้าดียังไงถึงมาถึงที่นี่!!"

"แล้วกล้าดียังไงให้เด็กนั่นไปทำลายบ้านของชั้นแถมยังให้มันพาน้องสาวชั้นไปอีก!!"

"เธอพูดอะไร?"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง บอกมาว่าน้องชั้นอยู่ที่ไหน!!?"

"ชั้นไม่รู้เรื่องที่เธอพูด แล้วเธออย่ากล่าวหาน้ำมั่วๆถ้าไม่มีหลักฐาน...ระวังจะตายไม่รู้ตัว"พัดชาจ้องหน้าเอมนิ่ง เอาจริง เอมแสยะยิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้าไปใกล้

"ตายเหรอ... เธอจะฆ่าชั้นงั้นสิ... เอาสิพัดชา... ฆ่าเลยสิ !! เธอรออะไรอยู่..."

"...ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้..."

"ปล่อยแน่... แต่บอกมาสิว่าน้องชั้นอยู่ไหน!!"

"ก็ชั้นบอกว่าชั้นไม่รู้เรื่อง!!"

"ไม่รู้เรื่องเหรอ !! ต่อให้เธอพูดมาอีกกี่ครั้งว่าเธอไม่รู้เรื่องชั้นก็ไม่เชื่อ ! จะบอกดีๆ หรือจะให้ชั้นทำกับเธอแบบคืนนั้น..

ต่อให้เธอจะฆ่าชั้น ชั้นก็ยืนยันคำตอบเดิมว่าชั้นไม่รู้เรื่อง!..

เอมกัดฟันกรอด สองมือบีบต้นแขนของพัดชาอย่างแรง ถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดากระดูคงจะแหลกเป็นผงไปแล้ว แต่ดีที่ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์..


"ได้ ถ้าเธอไม่ยอมบอก ชั้นจะขังเธอไว้ที่นี่ .... ให้เด็กนั่นมันออกมาตามหาเธอ ... และถ้ามันมาหา ...ชั้นจะฆ่ามันด้วยมือของชั้นเอง !!"


บอกเสียงแค้นเคือง ... จ้องร่างบางด้วยความโกรธเคือง ...



ออกมาเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่ !





 

           น้ำเดินกลับเข้ามาในบ้านหลังจากที่กลับมาจากไปหาพัดชามาเหมือนทุกวัน สายตาเหม่อลอยเหมือนกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจตลอดเวลา มองไปยังชั้นสองของบ้านด้วยสายตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ภาพของเอมกับเธอในอดีตผ่านเข้ามา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำบอกรักที่บอกกันและกันดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท น้ำนิ่งไปครู่ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นไปยังชั้นสองทันที



           “น้ำ…”เอมอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นน้ำยืนอยู่ปลายเตียง แวมไพร์สาวเกิดใหม่ยันตัวลุกขึ้นจะขยับตัวหนี แต่ก็ช้ากว่าน้ำที่พุ่งเข้ามาจับตัวคนที่กำลงจะหนีได้ทัน ก่อนจะจับกดลงกับเตียงโดยที่ตัวเองทาบทับอยู่ด้านบน เอมเลื่อนมือขึ้นมาดันไหล่เขาเอาไว้ พยายามผลักให้เขาออกจากตัวของเธอให้ได้ แววตาของเอมแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสดใสแบบที่น้ำไม่เคยเห็นพร้อมกับคมเขี้ยวขาวที่งอกออกมาจากปาก น้ำมองทึ่งๆ ไม่รู้เลยว่าเอมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ ขณะที่มือนุ่มของน้ำแตะลงบนใบหน้าเนียนอย่างเบามือ สองสายตายังคงจ้องมองกันอย่างไม่ละออกจากกัน น้ำโน้มหน้าลงต่ำแล้วประทับจูบเบาๆบนริมฝีปากนุ่มอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา จนร่างบางแทบจะไม่รู้สึก จูบของน้ำที่ไม่ได้รับมาทำให้สติของเธอหลุดลอย ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ สองมือเลื่อนขึ้นไล้ไปตามลำคอและใบหน้าของน้ำช้าๆ น้ำบดคลึงริมฝีปากของเอมเบาๆด้วยริมฝีปากของตน ถึงจะทำเพียงเท่านี้แต่ก็สร้างความปั่นป่วนให้กับคนโดนจูบอย่างดี

 

            น้ำพลิกตัวนอนลงแนบกับเตียง เปลี่ยนเป็นเอมที่ทาบทับอยู่บนตัวของเธอในขณะที่ริมฝีปากกำลังแนบชิดติดกัน น้ำสอดมือนุ่มที่เย็นเฉียบของตัวเองเข้าไปสัมผัสเนื้อกายสาวของเอมที่ไม่ได้มีความอบอุ่นเหมือนแต่ก่อน  ลากผ่านแผ่นหลังเนียนไปมา ก่อนจะตวัดปลายนิ้วเกี่ยวตะขอบลาออก ส่วนมืออีกข้างก็ลากขึ้นปลดกระดุมเสื้อของคนด้านบนออกทีละเม็ดอย่างใจเย็นไม่รีบร้อน น้ำค่อยๆยันตัวลุกขึ้น ละริมฝีปากออกมาจูบปลายคางของเอมเบาๆ ก่อนจะค่อยๆลากไปตามลำคอขาวอย่างเชื่องช้า ไม่นานนักเสื้อของคนด้านบนก็หลุดลงไปกองกับพื้นทีละชิ้นๆ โดยฝีมือของน้ำนั่นเอง ….สองคนมองหน้ากันนิ่ง  ไม่รู้ว่าอะไรถึงทำให้เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปไวขนาดนี้ น้ำต่างจากตอนที่พบเธอครั้งแรก ตอนนั้นเขาดูโกรธ .. ตอนนี้เขาดูเป็นน้ำคนเดิมที่เธอรู้จัก


“น้ำ..

 

“คิดถึงเอมนะ"

 


บอกแค่นั้นแล้วจับตัวอีกคนกดลงไปบนเตียงทันทีอย่างไม่นึกถึงเหตุผลใดๆอีกแล้ว

 


ความแค้นถูกกลบไปด้วยความคิดถึงอีกคนจนสุดหัวใจ ...



ความโกรธถูกดับลงเพราะอารมณ์บางอย่างนั้นเข้ามาแทนที่ ...



สองร่างของแวมไพร์สาวสองคนกอดรัดและนัวเนียกันอยู่บนเตียงตามอารมณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้น ... ความคิดถึงกันและกันที่ถูกบอกต่อทางร่างกาย ...











มาค่ะ มาต่อให้ ทุกคนอย่าเกลียดน้ำค่ะ อยากเกลียดมาเกลียดไรท์ดีกว่า 5555555555555



 

 

 












 



 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #229 อัน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 06:41
    ฮื้ออออ
    #229
    0
  2. #185 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:39
    น้ำใจร้ายหลายใจ
    #185
    0
  3. #184 PB F (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:00
    ไม่ได้โกรธไรท์นะคะ แต่จะมาโกรธก็ตอนนี้นี่แหละค่ะ โอ๊ยยยยยยยยยย....อย่าตัดไปกลางทางแบบนี้สิคะ ถถะถถ
    #184
    0
  4. #183 Bay (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:33
    ไรเตอร์ถูกเกลียดแล้ว ถ้าไม่มาต่อโดยไวนะครัช
    #183
    0
  5. #181 tuanon (@tuanon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:01
    หืออออ ค้างอ่ะไรท์ ลุ้นๆ

    #181
    0
  6. #180 Lovelee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:14
    ไรบ์ทิ้งอีกแล้วนะครับ
    #180
    0
  7. #179 Hangnummahanakhon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:57
    จะเกลียดไรท์ก็ตรงที่ทิ้งกันไว้กลางทางนี่แหละค่ะ ทำไมชอบทำให้ค้างคาล่ะคะ หืมมมมมมมมม หึ่ยยยยยยยยยยย
    #179
    0
  8. #178 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:25
    ทั้งๆที่ต่างคนต่างรักต่างคิดถึง
    #178
    0
  9. #177 b.11111bb (@0870208323) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:45
    มันดีงามมากนะคะไรท์
    #177
    0
  10. #176 Secret-For-Love (@sally-style) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:27
    เกลียดไรท์ไม่ลงจิงๆ ฮืออ ~~~
    #176
    0
  11. #175 kailove678 (@kailove678) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:11
    เกลียดไรท์ไปตั้งนานแล้วค่ะ 
    #175
    0
  12. #174 Mooyui1112 (@Mooyui1112) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:06
    เกลียดไรท์ มาสั้นไปปปป
    #174
    0
  13. #173 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:03
    จะให้เกลียดไรท์เหรอ ไม่ได๊ รีดไม่เกลียดไรท์หรอก จริงจิ๊ง
    #173
    0
  14. #172 sumitra12 (@juana200141) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:55
    สนุกมากค่ะ ขอบคุณค่ะ  คู่พี่แลดูรุนแรง 55555
    #172
    0
  15. #171 mininzaa (@mininzaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:52
    ฉันก็เกลียดไม่ลง?ถึงจะอยากเกลียดเธอแทบตาย~ เอาเพลงนี้ไปเลยค่ะ55555
    #171
    0