[AIMNAM] - MY BLOOD

ตอนที่ 18 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.พ. 60

         


  -ฉึก-

ทุกคนกรีดร้องดังลั่นเมื่อลูกธนูสีเงินพุ่งไปหาร่างสองร่างที่นั่งกอดกันรอรับความตาย หากแต่ลูกธนูถูกอะไรบางอย่างขวางเอาไว้ .. 

ภาคิณ!!!ทาร์ชสบถออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นแวมไพร์ราชวงศ์ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับ นักล่าชั้นสูงของตระกูลแบล็คข้างหลัง ลูกธนูสีเงินอยู่ในมือของแวมไพร์หนุ่มหล่อที่สวมชุดสูทสีดำเท่ห์ ดูน่าหลงใหล รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อซีด ข้างๆมีสาวร่างสูงยืนอยู่ และถ้าเขาจำไม่ผิด

“ซานิ! นั่นแก..

“สวัสดีคุณอา.. ยังคงลุ่มหลงอยู่กับความแค้นสินะคะ”บอกแล้วยิ้มเหยียด

ตกใจมากเหรอทาร์ชที่เห็นชั้นอันที่จริงแกคงไม่คิดว่าชั้นจะมาที่นี่มากกว่า..บอกพร้อมกับพุ่งลูกธนูสีเงินปักลงที่ร่างของไบรอัน มันสะดุ้งเฮือกอีกครั้งแล้วแน่นิ่งไป ตอนนี้ทุกคนหยุดสู้กันหมดแล้ว เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญปรากฏตัว

คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องนี้ เรื่องนี้อยู่นอกกฎของแวมไพร์ราชวงศ์!ทาร์ชพูดอย่างไม่พอใจ ภาคิณนยิ้มมุมปาก

ชั้นจะไม่ยุ่งหรอก ถ้าแกจะไม่ทำอะไรน้องสาวคนเดียวของชั้น..บอกพร้อมกับหันไปมองแวมไพร์สาวสองตนที่นั่งอยู่ด้วยกันแทบจะหมดแรงทั้งคู่

น้องสาว!!...ทุกคนสบถออกมาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ยกเว้นชานล์

 “ชั้นมีทางให้แกเลือก จะให้ชั้นกำจัดตระกูลของแก หรือแกจะยอมจบศึกครั้งนี้ แล้วไม่ต้องยุ่งกันอีก อยู่ในเขตใครเขตมัน หรือแกจะทำกับสงครามกับชั้น

แต่ถึงยังไง…”

แกอย่าลืมสิว่าที่ลูกสาวแกต้องตาย เป็นเพราะใคร.. แกเองไม่ใช่เหรอที่ยุยงให้ลูกสาวของแกมายุ่งกับน้ำ เพราะหวังจะทำลายตระกูลของชานล์ จนลูกสาวแกเกิดหลงรักน้ำขึ้นมาจริงๆ แล้วพอโดนปฏิเสธ ก็เสียใจจนทำลายตัวเองที่ทะเลสาบเลือด ทั้งหมดมันเป็นเพราะใคร เพราะน้ำเพราะลูกสาวแก หรือเพราะแกกันแน่ ทาร์ช!!

ทาร์ชนิ่งไปในทันที เขาไม่เคยคิดถึงจุดๆนี้มาก่อน ภาคิณมองอย่างสมเพช

เป็นถึงผู้นำ ควรคิดได้ตั้งนานแล้วนะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะอะไร.. แกควรกลับไปในที่ของแกซะ ก่อนที่ชั้นจะเปลี่ยนใจ เหลือทางเลือกให้แกแค่ทางเดียว!!ภาคิณบอกเสียงเหี้ยม ทาร์ชนิ่งไปครู่ ความจริงเขาเองก็รู้ลึกๆอยู่ในใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขา แต่เขาเองก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้อยู่ดีที่เสียลูกสาวไปแบบนี้ แต่เพื่อเผ่าพันธุ์ที่ต้องดำรงอยู่ เขาจึงไม่สามารถเลือกแบบที่ตัวเองต้องการได้ ถึงแม้ว่าเขายังอยากจะกำจัดน้ำให้พ้นหน้าเขาไปก็ตาม ทาร์ชยอมกลับไปด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่ โดยยอมให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะไม่ล้ำเส้นของกันและกันอีก ทุกอย่างสงบลงหลังจากพวกนักล่าของตระกูลบารอนกลับไป ทุกคนมองหน้ากันนิ่ง

          “เจ็บมั้ยทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะน้ำที่มองทุกคนอยู่หันมาพูดกับคนตรงหน้าที่ดูท่าทางอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดด้วยน้ำเสียงที่มีแต่ความห่วงใย พัดชาค่อยๆหันมามอง ยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าของอีกคนออก สายตามีแต่ความเป็นห่วงเป็นใย น้ำรั้งร่างบางเข้ามากอดแน่น

พัดชานั่นน้อง…”ภาคิณแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเห็นอะไรบางอย่างผิดปกติกับร่างกายของน้องสาวตัวเอง น้ำเงยหน้ามองภาคิณด้วยความแปลกใจ ก่อนจะรู้สึกถึงความชื้นแฉะของอะไรบางอย่างแล้วเธอก็ได้รู้คำตอบในอาการของชายหนุ่มทันที

ไม่นะไม่มีทางมันต้องไม่ใช่แบบนี้ไม่…”น้ำมองลูกธนูสีเงินที่เสียบอยู่ข้างหลังของคนในอ้อมกอดด้วยความตกใจ

มันไม่ใช่แค่ดอกเดียว มันมากกว่าหนึ่งด้วยซ้ำ มือเรียวบางที่จับหน้าของน้ำอยู่ค่อยๆล่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลก พร้อมกับดวงตาที่ปิดลงจนสนิท น้ำแทบจะไม่มีเสียงพูดเมื่อถูกกลืนไปกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้

เลือดไง เลือดเธอช่วยพัดได้”ซานิที่ยืนมองอยู่พูดขึ้นมา เธอรู้เรื่องทุกอย่างของแวมไพร์พวกนี้ และเธอเองก็เป็นฝ่ายที่ช่วยเจรจาให้ทั้งสองเผ่าพันธุ์ปรองดองกัน แม้ว่าจะต้องทรยศต่อผู้เป็นอาอย่างทาร์ชก็ตาม  ภาคิณมองร่างของน้องสาวในอ้อมกอดของน้ำด้วยความเสียใจ เขามาที่นี่เพื่อจะมารับตัวน้องสาวไปอยู่ด้วยกัน แต่ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้

 

น้ำหันไปหยิบมีดสั้นของตัวเองขึ้นมากรีดลงบนแขนพร้อมยื่นไปที่ริมฝีปากที่เริ่มดำของอีกคน ..

 

เลือดหยดแล้วหยดเล่าไหลลงสู่ในปากของร่างที่นอนนิ่ง ..

 

 

ทุกคนมองกันอย่างลุ้นระทึก

 

 

หวังว่าการให้เลือดในครั้งนี้ จะสำเร็จ ….






 

“ฟื้นสิตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมาสิพี่พัด

 



 

                “พาพัดชากลับเถอะ…”บอกเสียงอ่อนโยนเมื่อเวลาผ่านมานานแต่ทุกอย่างกลับเงียบสงบ  น้ำเงยหน้ามอง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติง

 

น้ำขอเป็นคนพาพี่พัดกลับเองน้ำขอไปเงียบๆ…”บอกแล้วจะช้อนตัวพัดชาขึ้นอุ้ม หากแต่ร่างกายที่ถูกทำร้ายจากนักล่าและต้องเสียเลือดของตัวเองให้อีกคนไปมากก็แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้วเหมือนกัน ร่างกายของน้ำสั่นเทาซบหน้าลงกับกับร่างที่ไร้ปฏิกิริยาของพัดชา ทุกคนมองอย่างสะเทือนใจ

ให้ชั้นพาไปเองนะเธอไม่ไหวหรอกตอนนี้…”ภาคิณจะเดินเข้ามาอุ้มน้องสาว แต่น้ำยกมือห้ามเอาไว้ ค่อยๆยันตัวลุกขึ้น ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มเอาไว้ แล้วค่อยๆพาเดินออกไปเงียบๆ ทุกคนมองตามกันนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไร รู้ว่าน้ำบอบช้ำแค่ไหนในตอนนี้

 






 

10 ปีต่อมา





                                 “อ้าว มาแล้วเหรอ? เพิ่งจะให้เลือดไปก่อนเธอมา ตอนนี้คงจะพักอยู่เอ่ยทักทายแขกผู้มาเยือนด้วยน้ำเสียงสดใส น้ำก้มหัวเล็กน้อย ชายหนุ่มร่างสูงก้มหัวตอบรับพอเป็นมารยาท น้ำเดินผ่านชายหนุ่มร่างสูงเข้าไปภายยังในห้องที่ถูกประดับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาว และภาพวาดเหมือนที่สวยงามติดไว้ตามผนังห้อง น้ำค่อยๆเดินไปนั่งลงที่เตียง เอื้อมมือไปจับมือขาวซีดที่วางอยู่บนร่างกายของคนที่นอนอยู่บนเตียงขึ้นมาบีบเบาๆ รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้น

 “น้ำเมื่อหลายเดือนก่อน ชั้นเจอนี่ในห้องของน้องพัด…”ภาคิณที่มองอยู่นานเดินเข้ามายื่นกล่องไม้เล็กๆให้กับน้ำ น้ำรับมาแล้วค่อยๆเปิดฝากล่องออกภายในกล่องมีแหวนเพชรวงหนึ่งวางเอาไว้อยู่ น้ำขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู

มันถูกเก็บเอาไว้หลังรูปภาพของเธอกับน้องพัด มันคงมีความหมายกับเธอทั้งคู่มากสินะ ไม่งั้นน้องพัดคงไม่เก็บเอาไว้…”พูดพร้อมกับมองไปยังร่างที่นอนนิ่งสงบอยู่บนเตียง

เธอคงคิดว่าตอนที่น้องพัดไล่เธอให้ออกไปจากชีวิต เป็นเพราะน้องพัดเกลียดเธอแต่เปล่าเลยที่น้องพัดต้องทำแบบนั้นก็เพราะความปลอดภัยของตัวเธอเอง ถ้าเธอยังอยู่ที่อัมสเตอดัม พวกบารอนก็ต้องตามไล่ฆ่าเธอแน่ๆ น้องพัดเป็นห่วงเธอมากนะ ถึงขนาดยอมลดฐานะตัวเองจากแวมไพร์ราชวงศ์ไปเป็นแวมไพร์ชั้นกลางแทน มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะที่จะทำแบบนั้น น้องพัดต้องเสียอะไรไปมากมายเพื่อที่จะแลกกับการได้อยู่ดูแลเธอใกล้ๆ…  ชั้นเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าน้องสาวคนเดียวของชั้นจะรักเธอมากกว่าตัวของตัวเอง…”ภาคิณบอกแล้วยกมือขึ้นตบหลังน้ำเบาๆ

ชั้นว่าเธอคงมีอะไรอยากจะบอกเขาอีกเยอะแยะเลยชายหนุ่มร่างสูงพูดยิ้มๆ แล้วหันหลังเดินออกไป น้ำค่อยๆยกมือของร่างบางขึ้นมา แล้วบรรจงสวมแหวนกับนิ้วนางข้างซ้ายของพัดชาอย่างแผ่วเบา ประทับริมฝีปากลงเบาๆที่หลังมือขาวซีดของร่างบางอย่างอ่อนโยน

 

               “…เธอทำอะไร…”เสียงแหบแห้งดังขึ้นเมื่อน้ำเดินไปยังรูปภาพเหมือนของตัวเอง น้ำยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันมามอง

พี่วาดสวยดีนะ วันหลังสอนน้ำวาดมั่งสิพูดพร้อมกับเดินมานั่งลงเคียงข้างพร้อมกับประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเอาไว้ พัดชาดูอ่อนแรง ถึงจะผ่านมานานถึง 10 ปีแล้วก็ตาม น้ำมองแหวนที่นิ้วของพัดชายิ้มๆ พัดชามองนิ่ง มองแหวนที่นิ้วมือตัวเองแล้วมองหน้าอีกคนงงๆ

ไปเอามันมา..จากไหน

พี่ภาคิณ…”

พัดชาแสยะยิ้มเล็กน้อย นึกไว้แล้วเชียว..  น้ำยิ้มน้อยๆ

เอาไว้พี่หายดีเมื่อไหร่…”

ชั้นอยากไปบ้านบนภูเขา...

น้ำจะพาไปค่ะถ้าพี่สัญญากับน้ำมาว่าพี่จะไม่ถอดแหวนวงนี้ออกอีกแล้วบอกพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ ทัดผมตรงสีแดงเพลิงของคนตรงหน้า สายตามีแต่ความอ่อนโยน

สัญ..สัญญา..

                น้ำประคองพัดชาเดินเข้ามาในบ้านบนภูเขาสูง ต้นคริสมาสต์ต้นใหญ่ถูกประดับไว้ด้วยไฟหลากสี ของภายในบ้านถูกตกแต่งอย่างทันสมัยทุกอย่าง แม้ว่าเจ้าของบ้านอย่างน้ำจะไม่ได้ใช้มันเลยก็ตาม

นั่งตรงนี้ก่อนนะคะ…”บอกเสียงนุ่มพร้อมกับพาร่างบางนั่งลงกับโซฟาข้างๆต้นคริสมาสต์ พัดชามองรอบๆอย่างทึ่ง

ไม่รู้ว่าเธอ..ชอบของแบบนี้

น้ำที่เดินไปเปิดหน้าต่างรอบๆบ้าน ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับแก้วเลือดแก้วใหญ่ให้กับพัดชา

ดื่มก่อนค่ะจะได้มีเรี่ยวแรง..

ชั้นไม่อยากดื่มแค่นี้ก็..เอียนพออยู่แล้ว

ไม่ดื้อสิคะพี่พัด.. ร่างกายพี่ต้องการเลือดนะหรือจะดื่มเลือดน้ำดี..บอกพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ ส่งยิ้มกว้างให้กับพัดชาที่ทำหน้าตกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อถูกเขาจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว

อื้อ..บ้าเหรอดื่มก็ได้…”บอกแล้วรับแก้วเลือดขึ้นมาดื่ม

ไม่ใช่เลือดสัตว์….”พัดชาเลิกคิ้วสูงเมื่อกลิ่นของมันแปลกไปกว่าที่เคย น้ำยิ้มมุมปาก แล้วโชว์แผลที่ข้อมือให้ดู

เธอจะบ้าเหรอเธอก็รู้…”

พี่ไม่มีแรงทำอะไรเอมหรอกค่ะน้ำต่างหากที่มีแรงจะทำอะไรพี่…”พูดเสียงเจ้าเล่ห์พร้อมกับดันร่างบางนอนราบลงกับโซฟาเลื่อนมือไปหยิบแก้วเลือดที่กำลังจะล่วงหล่นลงสู่พื้นเอาไว้ได้ทันเวลา ก่อนจะค่อยๆวางมันลงกับพื้นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าสวยของคนด้านล่างเอาไว้ สบตาด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน

รู้อะไรมั้ยแววตาของพี่มันประกายสวยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเลยนะ…”บอกเสียงนุ่ม พัดชาได้แต่เงียบไม่พูดอะไร …  น้ำยิ้มเล็กน้อย ค่อยๆโน้มหน้าลงต่ำช้าๆ มือข้างนึงเอื้อมไปปรับสวิทช์ไฟในบ้านให้มืดลง

 

                  

                   ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บด้านนอก ร่างสูงที่อยู่ในชุดคลุมสีดำขลับจ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในบ้านด้วยความเจ็บช้ำหัวใจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นบาง เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน พัดชา !

 

 

            น้ำนอนมองร่างบางที่หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย สายตาที่มองพัดชามีแต่ความห่วงใยและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน  น้ำค่อยๆหันหน้าไปที่หน้าต่างในห้องที่เปิดอยู่ มองพระจันทร์กลมโตที่เด่นสง่าต้อนรับคืนวันคริสมาสต์อีฟพอดิบพอดี  ระหว่างที่กำลังมองพระจันทร์อยู่นั้น  เงาดำคล้ายคนวิ่งก็วิ่งตัดหน้าบ้านไป น้ำขมวดคิ้วเข้าหากัน กลิ่นนี่มันเจ้าตัวยันตัวลุกขึ้นช้าๆ โดยไม่ลืมที่จะหันไปมองร่างบางอย่างลังเลใจ

เดี๋ยวมานะคะบอกเบาๆ แล้ววิ่งตามเงาดำที่หายไปในความมืดของป่าทันที

 

  น้ำวิ่งมาเรื่อยๆตามกลิ่นและรอยเท้าที่แทบจะมองไม่เห็นมาตามแนวป่าดิบ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเป็นโบว์ยามรู้สึกถึงกลิ่นที่ตามมาหายไป เจ้าตัวลดความเร็วลงแล้วมองไปรอบๆ ที่มีแต่ต้นไม้สูง อากาศเย็นชื้นดูน่ารำคาญ น้ำนิ่งงัน  มื่อเสียงฝีเท้าและกลิ่นจางหายไป ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตากำลังวาวโรจน์เป็นประกาย ยามเมื่อสัญชาตญาณรู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติ ….



พี่พัด…”ดันตัวเล็กน้อยแล้ววิ่งกลับไปยังบ้านที่มีร่างบางอยู่อย่างรวดเร็วราวกลับรถไฟที่มีความเร็วสูง



          

         พัดชาขยับตัวเล็กน้อยพร้อมกับลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วสิ่งที่เธอเห็นตอนลืมตาก็คือร่างสูงในชุดสีดำทมิฬยืนถือลูกธนูสีเงินเตรียมยิงเสียบเข้าที่ขั้วหัวใจของเธอ !! พัดชายันตัวลุกขึ้นช้าๆ จ้องมองร่างสูงที่ปิดหน้าปิดตายืนจ่อลูกธนูสีเงินมาที่เธอด้วยสายตาเรียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ จ้องตากับดวงตาประกายที่ฉายออกมาจากดวงตาของอีกฝ่ายนิ่ง พัดชาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากเตียง แล้วกระชากเสื้อตัวเองให้ขาดตรงหน้าอกด้านซ้าย พร้อมกับจ้องตาของร่างสูงที่ถือคันธนูเตรียมยิงเธอด้วยความท้าทาย

เอาสิ…”

ร่างสูงไม่ตอบ มองเนินอกขาวและหน้าของคนท้าทายสลับกันไปมา ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นแหวนที่นิ้วของพัดชา นั่นทำให้ร่างสูงถึงกับกำคันธนูแน่น

มาเพื่อฆ่าไม่ใช่เหรอ…”

หยุดพูดได้แล้วฉันไม่ฆ่าเธอตอนนี้หรอกพัดชา…”พูดเสียงเข้ม พร้อมกับปล่อยลูกธนูสีเงินให้หลุดจากมือ ก่อนเดินเข้าไปกระชากตัวของแวมไพร์สาวผมแดงเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากบางนุ่มอย่างไม่พอใจ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ห้ามปรามเขาแต่อย่างใด พัดชาเลื่อนมือขึ้นดึงผ้าที่ร่างสูงใช้ปกปิดใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของร่างสูงชัดเจน   !!             




                  ร่างสูงนิ่งไปเมื่อถูกปลดผ้าคลุมหน้าออก จ้องดวงตาสีน้ำตาลประกาย สับสน



ที่ผ่านมา..เธอลืมมันไปแล้วใช่มั้ย…” พัดชานิ่งไปทันทีที่ร่างสูงเอ่ยถามมาคำแรก

เธออย่ารื้อฟื้นมันเลย ชั้นไม่อยากนึกถึงมัน…”พูดเสียงเรียบ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ตรงกับความจริงในใจก็ตาม แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ทางที่ดีที่สุดสำหรับเธอและร่างสูง คือการที่มันต้องเป็นแบบนี้.. เธอกำลังจะกลับเป็นแวมไพร์ราชวงศ์ เธอจะต้องรับหน้าที่ดูแลเผ่าพันธุ์ของเธอแทนพี่ชาย ถ้าเธอยังฝืนที่จะคบต่อไปกับเอม เอมอาจจะต้องเป็นอันตรายจากการถูกล่าทั้งนักล่าและแวมไพร์นักล่าด้วยเช่นกันและนั่นเป็นสิ่งที่เธอทนไม่ได้ ถ้ามันจะต้องเกิดขึ้นเหมือนกันกับที่เคยเกิดขึ้นกับน้ำ ทำลายทุกอย่างแม้กระทั่งคนที่รัก คือสิ่งที่พวกนักล่าทำ เพราะมันจะง่ายขึ้นถ้าสิ่งที่เป็นดังดวงใจของผู้นำถูกทำลายลงไป !

กลับไปซะเถอะ ถ้าน้ำมาเห็นเข้า เขาคงไม่พอใจ…”รีบตัดบทด้วยกลัวหัวใจตัวเองจะพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกที่มีให้กับเขาแน่นอน

เธอบอกชั้นสิ เธอบอกชั้นว่าที่ชั้นจูบเธอเมื่อกี้ เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเธอไม่…”

ชั้นบอกให้กลับไปแล้วก็ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราซักทีคิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น..บอกเสียงอ่อนล้า พร้อมกับจ้องหน้าร่างสูงนิ่ง เอมถึงกับจุกในสิ่งที่ได้ยิน แล้วเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอสองคน จะให้เธอลืมมันง่ายๆแบบที่บอกน่ะเหรอ ถ้ามันทำได้ง่ายขนาดนี้ ชั้นจะกลับมาหาเธอทำไมกัน

          “เธอพูดอะไรเธอคิดว่ามันง่ายมากเลยหรือยังไง…”ถามอีกครั้งพร้อมกับจ้องเข้าไปยังแววตาคู่เดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือความรู้สึกที่อยู่ภายในแววตา

เธอก็ได้ยินที่ชั้นพูดแล้วนี่ยังมีตรงไหนไม่เข้าใจอีกหรือไง?”

ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอ…”

อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปมากกว่านี้เลย…”

เธอพูดง่ายไปหรือเปล่า !! ชั้นมีหัวใจนะพัด ไม่ใช่ว่าร่างกายชั้นไร้ความรู้สึกไปแล้วหัวใจชั้นมันจะด้านชาไปด้วย ให้ลืมทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง…”

ชั้นขอร้องกลับไปซะก่อนที่น้ำจะกลับมา…”

ทำไม เธอกลัวว่าน้ำจะมาเห็นว่าเธออยู่กับชั้นแล้วเขาจะเข้าใจผิดหรือไง?”

แล้วแต่เธอจะคิดปล่อยชั้นได้แล้ว…”

ปล่อยแน่ถ้าเธอบอกความจริงกับชั้นมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ชั้นไม่ได้อยู่กับเธอ!

ก็อย่างที่เธอเห็น อย่างที่เธอเข้าใจ เธอเข้าใจว่ายังไง ก็เป็นไปอย่างนั้น!! ชั้นรักน้ำ ชั้นรักน้ำได้ยินมั้ย ทีนี้เข้าใจหรือยัง!!

เอมขบกรามแน่น รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าขาวซีด อารมณ์หึงหวงก่อตัวขึ้นทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

 

ได้..

 

รักเหรอ รักมากใช่มั้ยได้ งั้นชั้นจะลองดูซิว่าถ้าน้ำกลับมาเห็นเธอกำลังมีความสุขอยู่กับชั้นบนเตียงนี้ มันจะยังยอมรับในตัวเธอได้อีกหรือเปล่า !!บอกแค่นั้นก่อนจะผลักร่างบางล้มลงไปกับเตียงทันที แล้วตามขึ้นคร่อมเอาไว้แทบจะไม่เว้นห่าง สองมือกดตรึงข้อมือบางเอาไว้แน่น ขณะที่ริมฝีปากกำลังระดมจูบไซร้ไปทั่วหน้าสวยด้วยความหึงหวง เป็นครั้งแรกที่เขาเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง ไม่นึกถึงว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ถูกหรือผิด

 

ไม่สนทั้งนั้น

 

ปล่อยชั้น… !!...”พยายามร้องบอกและดิ้นรน แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเธอกลับหายไปในทันที เหมือนกับจงใจให้มันเป็นอย่างนั้น  ร่างสูงจูบไล่ขึ้นกดปิดทับริมฝีปากบาง บดขยี้จนแทบจะแหลกคาปากเธอออกไปด้วย ขณะที่มือทั้งสองข้างก็ดันขึ้นไว้เหนือหัว จับล็อกไว้แน่นราวกลับมือของตัวเองเป็นโซ่คล้องเอาไว้ ยิ่งร่างบางดิ้นเท่าไหร่ ยิ่งทำให้มือทั้งสองข้างของเธอล็อคแน่นขึ้นเท่านั้น เอมลากริมฝีปากลงต่ำไปยังซอกคอขาว ลากริมฝีปากเย็นเฉียบผ่านไปทั่วลำคอระหง ขบเม้มโลมเลียจนเป็นรอยแดงกลีบกุหลาบ จนร่างบางอ่อนยวบ หยุดการดิ้นรนทันที ที่ความรู้สึกถูกปลุกโดยคนที่กำลังเอาเปรียบเธออยู่ด้านบน เอมลากริมฝีปากกลับขึ้นมากดจูบอีกครั้งพร้อมกับสอดปลายลิ้นเข้าแทรกไปยังด้านใน สอดส่ายหาความหวานที่ห่างหายไปนานหลายปี เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากลำคอของแวมไพร์สาวที่ไม่มีแรงเหลือแล้วในตอนนี้ ยิ่งตอนเฉพาะในตอนที่ร่างกายเธอไม่มีความสมบูรณ์เหมือนเมื่อก่อน ทุกๆอย่างกำลังดำเนินไปเรื่อยๆตามอารมณ์ที่ค่อยๆก่อตัวขึ้น ทั้งรักทั้งแค้นในเวลาเดียวกัน แล้วก็ต้องเป็นเธอที่ต้องรับผิดชอบ!! เอมปลดมือออกจากการตรึงข้อมือของอีกฝ่าย เลื่อนลงมากระชากเสื้อผ้าของแวมไพร์สาวออก จนขาดวิ่นติดไปกับมือ ดวงตาแข็งกร้าวมองใบหน้าที่กำลังไร้ความรู้สึกอยู่ในตอนนี้ ของๆเธอ เธอไม่แบ่งให้ใคร โดยเฉพาะเธอคนนี้.. !! …..

     

                    น้ำก้าวเท้ากลับเข้ามาในบ้าน มือเอื้อมไปบิดลูกบิดห้องนอนช้าๆอย่างแผ่วเบา เห็นร่างบางนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เจ้าตัวค่อยๆปิดประตูช้าๆ แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงเงียบๆ ค่อยๆ เอื้อมมือไปจะสัมผัสร่างที่นอนอยู่ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้น้ำถึงกับสบถออกมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อตามตัวของพัดชามีแต่รอยช้ำเต็มไปหมด น้ำจับตัวแวมไพร์สาวให้ลุกขึ้นทันที

 “ทำไมเป็นแบบนี้!ถามเสียงดังลั่น แววตาแดงโรจน์ด้วยความโกรธ พัดชาส่ายหน้าเล็กน้อย แม้ว่าใจตอนนี้จะแหลกแทบไม่มีชิ้นดีแล้วก็ตาม ภาพที่เขาทำกับเธอยังคงอยู่ไม่จางหาย รวมถึงคำพูดในตอนนั้นด้วย

 

 

ฝากบอกด้วยนะ ว่าถ้าจะตามมาฆ่าชั้นชั้นรออยู่อ้อฝากแสดงความยินดีด้วยนะ ที่ได้ของเหลือของชั้นไปหวังว่าเธอคงจะมีความสุขแล้วเอาไว้ว่างๆ ชั้นจะมาระบายอารมณ์กับเธอใหม่…” บอกแล้วติดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้าย ก่อนจะหันหลังจะเดินออกไป ร่างบางได้แต่แสยะยิ้ม ก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงเรียบ

หวังว่านี่คงจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ชั้นจะเห็นหน้าเธออยู่ในชีวิตของชั้น…” ร่างสูงยิ้มมุมปากเล็กน้อย เดินเข้ามาโน้มหน้าเข้าใกล้พัดชาอีกครั้ง มองด้วยสายตาเย็นชาสุดๆ

 “คิดว่าชั้นอยากอยู่ใกล้เธอมากหรือไงแค่นี้ชั้นก็รังเกียจเธอจะแย่อยู่แล้วบอกแล้วหายลับไปกลับความมืดทันที ปล่อยให้พัดชาแทบจะขาดใจกับคำพูดที่ทิ่มแทงเธอจนอยากจะสลายไปซะให้ได้ ความเจ็บปวดเข้าเล่นงานทั้งกายและใจ อยากจะหนีหายไปไกลๆจากโลกใบนี้ซักที







 

น้ำกัดฟันกรอด โกรธจัดจนแทบจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ มือเรียวรั้งร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แนบอก ลูบปลอบประโลมด้วยความห่วงใย พัดชายกมือขึ้นกอดอีกคนเอาไว้แน่น สิ้นสุดกันทีความรู้สึกที่มีให้ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้กับเธอ

 

 

 


                  “พี่ไปไหนมาคะ?”

ร่างสูงที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยอารมณ์คุกรุ่นหันมามองตามเสียงของใครบางคนที่ดังขึ้นเมื่อเธอปรากฏตัว

“รอพี่อยู่เหรอ?”ถามเบาๆพร้อมเดินไปโอบคนน้องแล้วพาไปนั่งบนที่ประจำที่ชอบนั่งด้วยกัน

“พี่ไปไหนมา?”ถามย้ำอีกครั้ง คนพี่มองนิ่งก่อนจะตอบ

“ไปทำธุระมานิดหน่อย แล้วเธอล่ะ วันนี้ยังกระหายอีกหรือเปล่า?”ถามเสียงนุ่ม มองคนน้องด้วยสายตาอบอุ่น

“ไม่แล้วค่ะ”ตอบเบาๆพร้อมมองหน้าคนพี่นิ่ง

“พี่มีอะไรปิดบังเอมอยู่?...

แฝดพี่มองคนน้องแล้วส่ายหน้า

“แต่ใจพี่มันไม่ใช่

สัมผัสพิเศษที่เด่นของคนน้อง คือการอ่านใจ  ที่เฉียบและแม่นที่สุด

“เลิกยุ่งกับใจพี่ซักทียัยน้อง”บอกเบาๆแล้ววางมือบนศีรษะของคนน้องเบาๆ

“งั้นพี่เอมก็เลิกคิดอะไรที่มันดังออกมาให้น้องได้ยินสิคะ”

เถียงคนพี่ไม่เลิก

“พี่น่ะคิดในใจ แต่น้องมาได้ยินเอง จะโทษพี่ได้ยังไง”บอกด้วยความเอ็นดู ..

“พี่เอมน้องมีพี่เอมคนเดียวนะคะอย่าทำอะไรให้น้องเป็นห่วงจะได้มั้ย?”

ตั้งแต่ฟื้นคืนชีพ กลายเป็นแวมไพร์ดังเช่นเขา และได้พบกับฝาแฝดซึ่งหน้าเหมือนกัน ความสัมพันธ์บางๆที่เคยหายไปก็กลับเข้ามาพร้อมกับความชัดเจน จนถึงตอนนี้

 

มันก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ

 

“พี่ก็มีเธอเพียงคนเดียว และพี่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากเธอไปจากพี่ได้อีก ไม่มีวัน”

 

บอกแล้วรั้งน้องสาวเข้ามากอดเอาไว้ .. .อ้อมแขนของคนพี่อบอุ่นดังผ้าผืนหนาที่ห่มเธอเอาไว้ คนน้องค่อยๆหลับตาลงด้วยความอบอุ่น แต่ลึกๆในใจ ก็ยังรู้สึกต้องการอ้อมกอดของใครบางคนที่ไม่ได้พบหน้ากันนานแสนาน อย่างเขาคนนั้น







เนื่องจากกลัวจะยาวไปเอาเป็นว่าตัดไปต่อตอนหน้านะคะ 55555555555555+

เข้มข้นม๊ากกกกก ข้นแล้วข้นอีก ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเน้อออ รักพวกยูวมากๆนะ


 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #228 อัน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 06:33
    เจ้มจ้นๆๆๆ
    #228
    0
  2. #170 SAJK (@SAJK) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:17
    เกลียดดดดด มีความสุขกันให้พอเลย ลืมไปซะว่าเคยบอกรักใครไว้ ไม่ต้องโผล่หัวไปให้เอมเจอนะ ฮึ่ยยยย
    #170
    0
  3. #169 PB F (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:15
    โอ๊ยยยยย...ทั้งน้ำทั้งพัด เล่นอะไรกันคะ..ถามใจตัวเองบ้างนะว่าที่ทำอยู่นั่นดีแล้วเหรอ จะเอาไงกันแน่

    เอมนี่ก็ใจร้อน พาลทำเรื่องแย่ลงอีก แต่ก็เพราะอารมณ์โกรธล้วนๆเรื่องสองคนนั้นแหละนะ

    อยากให้น้ำเจอเอมอีกครั้ง อยากจะรู้ว่าน้ำยังรักอยู่มั้ย...ไม่ใช่ว่าไม่อยากยุ่งกับเอมเพราะเหตุผลเดียวกับพัดอีกนะ ถถถ
    #169
    0
  4. #168 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:12
    โอ้ย จะเก้บความรู้สึกกันอีกนานไหมเนี่ย รักๆกันไปเถอะจะฝืนใจอะไรกันนักหนา ฆ่ากันอยู่นั้นแหละแหมะ
    #168
    0
  5. #167 HFDDGH (@HFDDGH) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:57
    งูเลื้อยผ่านหลายตัวมากบอกเลย
    #167
    0
  6. #166 Pimbeam (@Pimbeam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:40
    บางทีเราก็สับสน งงในเนื้อเรื่องบางตอนอ่ะค่ะ แต่ก็ชอบอยู่ดี 5555
    #166
    0
  7. #165 dylp (@dylp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:43
    นี่ไง เรือผีของชั้น เอมพี่เอมน้อง วรั้ยยยยย 555555555555
    น้ำ น้ำต้องการอะไรน้ำบอกเรา ละคือน้ำนี่อยู่มาได้โดยไม่มีเอมงี้เหรอ งงมาก อะไรอะยู อะไรกัน แล้วที่ผ่านมาคือไรอะ มันไม่ใช่มั้ยน้ำ มันไม่ใช่มั้ยพัด ไม่ได้ดั่งใจเลยฮึ่ยยยยยยยยย
    #165
    0
  8. #164 พอกันที (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:07
    ไรท์นี้ชอบทำให้เรา "เกลียด" น้ำเนาะ
    #164
    0
  9. #163 mininzaa (@mininzaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:07
    ไม่รู้จะอธิบ่ยยังไงเลย
    #163
    0
  10. #162 Stayhigh_zz (@Stayhigh_zz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:04
    ต่อค่ะๆๆๆๆ
    #162
    0
  11. #161 Hangnummahanakhon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:20
    ไรท์มาต่อเลยค่ะ มาาาาาาาาาา
    #161
    0
  12. #159 กอบอ (@NanaKChin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:38
    น้ำคะน้ำ น้ำเป็นแบบนี้มาสองเรื่องแล้วนะคะ ทำไมคะน้ำ ทำไมไม่ชัดเจนคะ นี่ไม่เข้าใจ ทำไมไม่เลือกคะ ไม่รู้จะเลือกใคร เลือกเราสินะ น้ำ
    #159
    0
  13. #157 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:21
    น้ำจะเอายังไงงง ตกลงรักใครกันแน่ห้ะ!!
    #157
    0
  14. #156 อินนนนน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:52
    อ่านถึงตอนแล้ว ไม่ชอบน้ำเลย มีเอมคนน้องแล้ว แต่ก็ยังรักพัด จูบพัดก็หลายครั้ง แถมตอนนี้อีก เฮ้อ อินนนนนนน555



    อยากให้เอมทั้งสองคน มีความสุขสักที ไม่ต้องสุขจากน้ำกับพัด สุกด้วยกันทึ่อยู่แบบพี่น้อง ไม่ต้องไปพึ่งสองคนนั้น เชอะ
    #156
    0
  15. #155 Mooyui1112 (@Mooyui1112) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:42
    โอ๊ยยยยยไรท์ เมื่อไหร่น้องเอมกับน้ำจะได้เจอกันอีกละค่ะ รอลุ้นอยู่เนี่ยๆๆๆ
    #155
    0