[AIMNAM] - MY BLOOD

ตอนที่ 14 : บทที่13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    22 ก.พ. 60

   


   

              “พี่น้ำ…”

น้ำละสายตาขึ้นมองเจ้าของเสียงเรียก เมื่อพบว่าเป็นน้องสาวตัวเอง ก็พยักหน้าเล็กน้อย ไอร์เดินเข้ามาในห้องช้าๆ  

มีอะไร?”ถามเบาๆ

พ่อบอกว่าจะมีคนจากอัมส์เตอดัมมาที่บริษัท เป็นคนดูแลเรา…”บอกถึงสิ่งที่ได้คุยกับพ่อเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา น้ำนิ่ง

ใคร?...”ถามแต่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง

พ่อไม่บอกแค่บอกว่าเป็นคนที่มีฝีมือ…”

จะมีสักเท่าไหร่กันเชียวบอกแล้วเหยียดยิ้มเห็นมีฝีมือกันหลายคน 




แต่ก็ไม่เห็นจะรอดได้ซักคน...

 

 

 

 

         เธออยากพิสูจน์ไหมล่ะ


              

                เสียงหวานแต่เย็นชาดังขึ้นที่หน้าประตูพร้อมกับประตูถูกเปิด น้ำชะงักกึก เผลอตัวลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นหน้าต้นเสียงได้ชัดเจน ไอร์เห็นอาการพี่สาวแปลกใจก็หันไปมองตาม แล้วสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอถึงกับแช่แข็งทันที




“…ไม่เจอกันนานนะ…”รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น พร้อมกับสายตาคู่หวานจ้องมองไปที่แวมไพร์สาวทั้งสอง

 

 

พี่พัด

 

 

             “นี่คนที่พ่อบอกก็คือพี่พัดเองงั้นเหรอคะ?”ไอร์ถามน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะที่มองแวมไพร์สาวผมแดงยืนหันหลังให้เธออยู่ พัดชากระตุกยิ้มเล็กน้อย

นี่ชานล์เค้าโทรมาบอกแล้วเหรอ?”ถามขณะที่สายตาทอดมองแสงอาทิตย์ที่สาดส่องอยู่ด้านนอก ไอร์พยักหน้า

ค่ะ โทรบอกเมื่อเช้าแต่ไม่ยอมบอกว่าเป็นใครนี่เราไม่เจอกันมานานแล้วนะคะพี่พัด…”

พัดชาหันมามองก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อย แล้วมองไปยังร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง


แล้วพี่พัดพักที่ไหนล่ะคะ?...ทำไมไม่มาอยู่ด้วยกันเจ้าน้องเล็กยังคงถามอยู่เรื่อยๆ ชวนให้บรรยากาศดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยก็ยังดีกว่าสองคนอยู่ด้วยกัน


ไม่ใกล้ไม่ไกลจ้ะ…”ตอบยิ้มๆ ไอร์พยักหน้า


งั้นเดี๋ยวไอร์ขอตัวก่อนนะคะ พอดีนัดคุยกับลูกค้าเอาไว้ เดี๋ยวไม่ทัน แล้วเจอกันค่ะพี่พัดบอกอย่างร่าเริงพร้อมกับเดินออกไป ปล่อยให้สองคนอยู่ด้วยกันในห้อง


เงียบ… 



                ทั้งห้องเหลือแต่ความเงียบเข้าปกคลุม น้ำนิ่งซะจนเหมือนรูปปั้น ส่วนพัดชาก็ยืนมองไปที่วิวนอกห้องด้วยท่าทีเรียบเฉยก่อนจะหันกลับเพื่อเดินออกจากห้องเมื่อไม่เห็นว่ามีธุระอะไรอีกต่อไป




ฟึ่บ!!




น้ำยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือจับอยู่บนมือของอีกคนที่อยู่บนลูกบิดประตู.. ค่อยๆหันมามอง พัดชานิ่งงัน.. มองมือที่ถูกอีกคนจับเอาไว้นิ่ง ...

ปล่อยเถอะ…”บอกเบาๆ หากแต่น้ำยังคงจับเอาไว้แบบนั้น.. 



อยากจะดึงเข้ามากอดเอาไว้แต่ก็รู้ว่ามันไม่ควร



เราจะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่…?”ถามเบาๆ ความเจ็บปวดในอดีตที่หลงลืมมันไปกลับเข้ามาอีกครั้ง

เป็นแบบนี้มันก็ดีแล้วนี่…”

แต่น้ำไม่คิดแบบนั้น…”บอกพร้อมกับหันไปสบตากับคนข้างๆ พัดชายิ้มเล็กน้อย

อย่าจมอยู่กับอดีตเลยน้ำระหว่างเธอกับชั้น….มันจบลงไปนานแล้ว…”บอกยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่ปวดใจที่สุด

งั้นพี่ก็บอกมาสิว่าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้ำแล้วไม่ห่วง ไม่รัก ถ้าพี่บอกแบบนั้นแล้วสิ่งที่ปากพี่บอกน้ำกับสิ่งที่น้ำได้ยินพี่คิดในใจมันตรงกัน น้ำจะปล่อยพี่ไปแล้วน้ำจะไม่ยุ่งไม่อะไรกับพี่อีกเลย!จากคนพูดน้อย ต้องมาพูดยาวกว่าปกติ เพราะความรู้สึกที่มีในตอนนี้มันอึดอัดซะเหลือเกิน

“…แล้วมันจะสำคัญอะไรในเมื่อตอนนี้เธอมีคนที่เธอควรแคร์คนที่เธอต้องดูแล เอาใจใส่ แล้วก็รักเขาให้มากๆชั้นจะรู้สึกหรือไม่รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว….มันไม่สำคัญ..เราต่างก็รู้ดีนี่เราคงไม่อยากให้คนที่ตัวเองรักต้องเสียใจหรอก จริงมั้ย?”พูดเหมือนผู้ใหญ่สอนเด็ก


“…อดีตคิดถึงได้แต่ไม่ควรเดินย้อนกลับไปเธอกับชั้นมันเป็นเส้นขนาน….ยังไงซะมันก็ไม่ทางมาบรรจบกันได้อยู่แล้วแต่มันจะเดินข้างกันไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเลย…”บอกเบาๆแล้วบีบมือของคนข้างๆเธอเบาๆ  ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ ทิ้งให้อีกคนยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกเก่าๆของตัวเองที่วนกลับเข้ามาอีกครั้ง ...






       

          “เธอแน่ใจว่าเธอจะไม่ย้ายเข้าไปอยู่กับพวกเขา

พัดชาพยักหน้าช้าๆเธอแน่ใจอยู่แบบนี้แหละดีแล้วดีสำหรับเธอดีสำหรับเขาและดีสำหรับความรู้สึกของตัวเองด้วย

 “ชั้นว่าเธอควรไปอยู่ใกล้ๆเขานะพวกนักล่าชั้นสูงอันตรายมากเธอก็น่าจะรู้ดี…”

 “เธอ…”

ไม่รู้สิชั้นว่าเธอก็คงจะห่วงเขามากไม่งั้นคงไม่ไปหาเขาโดยที่ไม่บอกชั้นซักคำ…”พูดเสียงเรียบ พร้อมกับเอนตัวลงนอนกับเตียง แล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อยแบบที่เขาชอบทำ พัดชาได้แต่เงียบไม่พูดอะไร เอมหันมามองนิ่ง

ชั้นขอโทษ…”พัดชาพูดเบาๆ เอมยิ้มเล็กน้อย

ไม่ต้องขอโทษหรอกไม่ใช่เรื่องผิดซักหน่อยชั้นก็แค่ตกใจที่ลืมตาขึ้นมาแล้วไม่เห็นเธอ…”บอกเบาๆ พร้อมกับมองเพดานนิ่ง

แล้วเธอไม่คิดที่จะตามหาชั้นเหรอ?...”ถามเบาๆ

มันมีไม่กี่ที่ ที่เธอจะไปแล้วชั้นก็รู้ว่ามันคือที่ไหนชั้นก็เลยไม่ออกตามหา…”

ชั้นอาจจะคิดผิดที่ตอบตกลงชานล์เรื่องนี้…”

ไม่หรอก ชั้นว่ามันเป็นเรื่องดีนะเธอจะได้รู้จริงๆซักที..ว่าเธอรู้สึกยังไงกับชั้นกันแน่...แล้วบางทีมันอาจจะเป็นตัวตัดสินว่าเรื่องของเราควรจะไปต่อหรือจะพอแค่นี้…”บอกเสียงเรียบแต่แฝงเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด พัดชารู้สึกแปลกๆทันทีที่เขาพูดแบบนั้นออกมา

เธอพูดอะไร…”

ก็อย่างที่เธอได้ยินไม่รู้สินะว่าเหมือนชั้นทำอะไรไปเท่าไหร่เธอเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับมันเลยเหมือนเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมามันมีแค่ชั้นที่รู้สึกไปเองคนเดียว...เธอว่างั้นมั้ยล่ะ…”พูดเสร็จก็หันไปถามคนที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว 



สายตาเจ็บปวด..



ใช่เธอรู้สึกไปคนเดียว…”บอกเบาๆ  


เอมนิ่งไป


รู้สึกทั้งหมดไปคนเดียวเธอถามชั้นหรือยังว่าชั้นคิดแบบที่เธอคิดหรือเปล่า…”


แล้วเธอคิดอะไรล่ะ?”ถามพร้อมกับลุกขึ้นทันที


ชั้นยอมรับว่าชั้นยังไม่ลืมเด็กคนนั้นแต่จะให้กลับไปเป็นแบบเก่ามันคงเป็นไปไม่ได้ชั้นกับเขาเป็นเส้นขนานกัน มันจะเคียงข้างกันตลอดไปแต่มันไม่มีวันมาบรรจบกันแต่เธอกับชั้น มันไม่ใช่…”บอกพร้อมกับสบตาเขานิ่ง 


เอมมองตอบ


ทุกครั้งที่เธอจูบชั้นเธอคิดว่าชั้นไม่รู้สึกอะไรหรือยังไงเธอคิดว่าถ้าชั้นไม่รู้สึกอะไรกับเธอ ชั้นจะปล่อยให้เธอจูบชั้นให้เธอ…”แวมไพร์สาวหยุดพูดไปเมื่อนึกถึงอะไรบางอย่างระหว่างเธอกับคนตรงหน้า

อะไร…?”ถามต่ออย่างอยากรู้ พัดชาเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากพูด


เอาเป็นว่าชั้นไม่ได้ให้ใครทำแบบนั้นกับชั้นง่ายๆหรอกนะ ถ้าชั้นไม่รู้สึกอะไรด้วย…”บอกเบาๆ เอมนิ่งไป ก่อนจะทำหน้าเหมือนเด็กน้อย


งั้นบอกหน่อยสิ…”


บอกอะไร…”


เธอรู้สึกยังไงกับชั้น…?”


ไม่รู้สึกอะไร?”ตอบกวน


จะเล่นเหรอ? คราวที่แล้วยังเสียเงินไปไม่พอใช่มั้ย?”ถามพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พัดชายิ้มมุมปาก อารมณ์ดีขึ้นมาแล้วสินะ


เงินเธอไม่ใช่เงินชั้นบอกยิ้มๆ แล้วยื่นหน้าเข้าชิดกับร่างสูงรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทั้งสองคน


แบบนี้ก็แย่น่ะสิ…”


ทำไม..แค่นี้..ให้กันไม่ได้เหรอ?”


เฟอร์นิเจอร์เมืองไทยไม่ใช่ถูกๆแล้วยิ่งเธอเป็นคนเลือกด้วยแล้วล่ะก็ไม่ไหวจริงๆพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมา


ไม่ไหวก็ต้องทน…”


แล้วมีครั้งไหนที่ชั้นไม่ทนกับเธอบ้าง ฮึ..ถามยิ้มๆ พร้อมชิมความหวานจากริมฝีปากบางซึ่งก็ยอมให้เขาชิมมันอยู่นาน ก่อนจะเอนตัวพิงไหล่เขาเอาไว้… เอมยิ้มเล็กน้อย.. ยกแขนโอบกอดร่างบางเอาไว้

อยู่กันไปแบบนี้นานๆนะ…”บอกเสียงอ่อนโยน มองมือที่จับมือเขาอยู่นิ่ง..


 อบอุ่นใจ.. 


เอมกระชับอ้อมกอดและมือที่จับอยู่กับร่างบางแน่น..



จะอยู่จนกว่าเธอจะไม่ต้องการ…”บอกเบาๆ เรียกรอยยิ้มให้กับร่างบางได้เป็นอย่างดี สองคนนั่งพิงกันไปเรื่อยๆท่ามกลางความเงียบและกลิ่นไอรักบางๆที่ลอยไปทั่วห้อง






                   “จะเช้าแล้ว น้ำก็ต้องไปแล้วใช่มั้ยคะ?”เงยหน้าถามคนที่นอนเป็นหมอนให้เธอได้หนุนนอนในทุกๆคืนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน น้ำมองแล้วยิ้มมุมปาก จูบหน้าผากเนียนด้วยความหมั่นเขี้ยว

“พูดเหมือนน้ำจะหนีหายไปไหน น้ำแค่ไปทำงาน ถึงจะเป็นกลางวัน น้ำก็มาหาเอมได้ถ้าต้องการ”บอกยิ้มๆ ร่างบางมองหน้าแล้วทำหน้าค้อนเล็กน้อย

“ก็เห็นมีแต่งานแล้วก็งาน 

“ชีวิตน้ำมันก็มีอยู่แค่นี้ ถ้าไม่ทำงานแล้วจะให้น้ำทำอะไร กลางวันก็ไปไหนไม่ได้ กลางคืนก็นอนไม่หลับ เห็นมั้นว่าชีวิตแบบน้ำมันน่าเบื่อแค่ไหน”บอกกับอีกคนเสียงนุ่มพร้อมยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนเบาๆ

"แต่จะดีกว่าไม่ใช่เหรอคะ ถ้าเราได้อยู่ด้วยกันตลอดไป...ไม่ต้องแยกจากกันอีก หรือว่าน้ำไม่ได้รักเอม?"

ถามพร้อมเลิกคิ้วสูง ...

"รักสิ ทำไมจะไม่รัก..."

"งั้นก็เปลี่ยนสิคะ...เปลี่ยนให้เอมเป็นแบบน้ำ ..."

ร่างบางสบตาเขานิ่ง ต้องการให้เขาทำตามที่บอกเดี๋ยวนี้ ... จะไปยากอะไรแค่เปลี่ยนให้เธอเป็นแบบเขา แล้วเราทั้งคู่ก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ... น้ำค่อยๆพาร่างบางลุกขึ้นนั่ง มือที่ลูบแก้มอยู่ค่อยๆพลิกใบหน้าคมให้หันข้าง ... ปัดผมที่มันบดบังลำคอระหงของร่างบางให้พ้นทาง ..


คมเขี้ยวขาวงอกออกมาเล็กน้อยเมื่อได้เข้าใกล้แหล่งพลังงาน ... ชั้นดี ... 


เอมหลับตาช้าๆ ... เมื่อสิ่งที่เธอต้องการกำลังจะเกิดขึ้น ...


และเธอก็พร้อมจะเป็นแบบที่เขาเป็นอยู่ ..



การมีชีวิตเป็นอมตะและครองรักกับเขาตลอดไป .... 



ไม่มีใครมาแยกเราทั้งคู่ได้ ... แม้แต่ความตาย ...



แต่ว่า ...



"น้ำเปลี่ยนเอมไม่ได้จริงๆ ...น้ำขอโทษ"บอกเบาๆแล้วรับร่างบางที่เอนตัวลงมาหาพร้อมกอดเอาไว้แนบอก ...



ใบหน้าคมซบลงกับไหล่แข็งแรงของอีกคนนิ่ง พร้อมลมหายใจที่สม่ำเสมอ ....  สองมือลูบหลังของร่างบางอย่างแสนรัก นัยต์ตาสวยประกายฉายแวววิตกกังวล ... แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ...



เขาไม่มั่นใจในตัวเองซักนิด ... ถ้าถึงวันที่ต้องเปลี่ยนเอมจริงๆ ... เขาจะกล้าทำกับเธอหรือเปล่า ....




กลัวไปหมดเลย ....


 


             พัดชาที่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟายาวสีขาวในห้องมืดที่ปิดสนิทด้วยผ้าม่านสีทึบไม่มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆเมื่อรู้สึกได้ยินอะไรบางอย่างด้วยห้องที่เงียบสนิทและไม่มีเสียงรบกวนใดๆ ทำให้เธอได้ยินสิ่งแปลกปลอมเมื่อครู่ได้อย่างง่ายดาย เสียงฝีเท้าที่เบามากนั่นมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆที่รู้สึกคุ้นเคยเจ้าตัวยันตัวลุกขึ้นนั่ง แม้จะหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกกวนเวลาพักผ่อนก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นที่อยู่ภายในห้องครัว หยิบแก้วเลือดที่วางไว้เต็มตู้ขึ้นมาสองแก้วหันไปวางไว้ที่เค้าเตอร์ รอคอยให้เสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาหยุดอยู่หน้าห้อง


              “ไง..เอ่ยทักทายเมื่อเห็นเงาดำของคนที่เดินเข้ามาในห้อง เงาดำค่อยๆปรากฏกายขึ้นช้าๆ พร้อมกับใบหน้าที่เรียบนิ่ง นัยน์ตาประกายคล้ายกับเธอมองมาหยุดนิ่งอยู่ที่เธอ...… 



ใช่คนที่คิดไว้จริงๆด้วย



            “รู้ได้ยังไงว่าอยู่ที่นี่?”ถามเบาๆขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้

ตามความรู้สึกมา…”บอกเบาๆ พัดชายิ้มเล็กน้อย

นั่งก่อนสิ…”บอกแล้วหยิบแก้วเลือดที่วางไว้ตั้งแต่ตอนต้นเดินนำเขาไปนั่งที่โซฟายาว

ดื่มหน่อยมั้ย หรือว่ายังอิ่มอยู่จากเมื่อคืนนั้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวร่างสูงที่เดินตามมางงเล็กน้อย… 


พูดอะไร



หมายถึงอะไร?”ถามพร้อมกับทำหน้าเหมือนเด็กน้อย พัดชาอมยิ้ม เขาคงไม่รู้ว่าเธอเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น งั้นก็เก็บไว้เป็นความลับต่อไปดีกว่า


ทำไมทำหน้างั้นล่ะน่าจะมีความสุขดีไม่ใช่เหรอ?”ถามเสียงเรียบ พร้อมกับวางแก้วเลือดสองแก้วไว้บนโต๊ะ น้ำหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนจะส่ายหน้า

มันจะสุขมันก็สุขมันจะไม่สุขมันก็ไม่สุข…”บอกเสียงเรียบเหมือนกัน หากแต่แฝงไว้ด้วยความไม่สบายใจด้วย

งั้นแสดงว่าที่มาที่นี่ก็เพราะมีเรื่องให้คิดสินะ…”พูดยิ้มๆ ขณะที่มองหน้าคนข้างๆเต็มตา…. น้ำพยักหน้าตอบ



ก็เพราะไม่รู้จะปรึกษาใคร


แล้วเรื่องอะไรล่ะ?”


ตอนที่พี่…น้ำหมายถึงตอนที่พี่ตัดสินใจให้เลือดกับน้ำพี่ตัดสินใจนานหรือเปล่า?”พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้คำตอบ หันไปมองหน้าคนข้างๆที่มองอยู่ก่อนแล้ว… 


พัดชานิ่งไปสักครู่ ก่อนจะตอบ


ไม่วินาทีที่ชั้นเห็นเธอกำลังจะสลายชั้นก็ไม่รีรออะไรแล้วรู้แต่ว่าทำยังไงก็ได้ไม่ให้เธอต้องเป็นอะไร…”บอกเสียงเรียบ


ทำไมถึงถามกันนะ


แล้วพี่ว่าถ้าเป็นน้ำ…”


เป็นเธอที่จะต้องตัดสินใจให้เลือดน่ะเหรอ…”


น้ำพยักหน้าพัดชายิ้มเล็กน้อยไม่มั่นใจในตัวเองสินะ


“น้ำไม่รู้ว่าถ้าวันนึงคนที่น้ำรักกำลังจะตาย..น้ำจะกล้าทำในแบบที่พี่ทำกับน้ำหรือเปล่า….วินาทีที่ชีวิตของคนที่เรารักแขวนอยู่บนเส้นด้าย…น้ำไม่รู้ว่าน้ำจะกล้าเปลี่ยนให้เธอคนนั้นมาเป็นแบบน้ำมั้ย….น้ำ…น้ำ…”พูดเหมือนคนเสียสติ ความคับอกคับใจที่มันสุมอยู่นานกำลังจะระเบิดออกมา  พัดชาเอื้อมมือออกไปจับมือที่สั่นเทาของคนข้างๆ 


จับเอาไว้แน่น


“น้ำไม่อยากให้เธอต้องทรมาน…น้ำรักเธอมากรักมากจนไม่อยากให้เค้าต้องเป็นแบบน้ำแต่น้ำก็กลัวกลัวที่จะเสียเธอไปกลัวจะไม่ได้เห็นหน้าเธออีก…น้ำกลัวไปหมดทุกอย่าง..น้ำไม่รู้เลยว่าถ้าวันนั้นมาถึง…น้ำจะทำยังไง…น้ำไม่อยากรอไม่อยากเป็นฝ่ายที่ต้องเฝ้ารออีกต่อไปแล้ว….”พูดเสียงสั่น แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน…  


ร่างบางขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวที่สั่นเทาของเขาเข้ามากอดแน่นมือบางลูบผมอย่างปลอบประโลมอีกข้างก็ลูบไปมาบนแผ่นหลังเนียนอย่างอ่อนโยน… 


น้ำค่อยๆนิ่งลงเมื่อตกอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะโหยหาค่อยๆยกมือขึ้นกอดร่างบางที่ให้ไออุ่นเธอตอบกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นพร้อมเบียดใบหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกของร่างบาง



นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ ....





         ร่างสูงยืนมองทั้งคู่อยู่ด้านหลังเงียบๆมือถูกกำเอาไว้แน่นพัดชาค่อยๆหันไปมองช้าๆเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครอยู่ในห้องอีกนอกจากเธอสองคน



“เอม…”อุทานออกมาเบาๆ  ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดชะงักเล็กน้อย 


เอม… เอมไหน…?? 


ขณะที่กำลังจะหันไปมอง ก็ถูกผลักอย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้น ตามติดด้วยร่างสูงชุดดำตามขึ้นคร่อมเธอเอาไว้ ! น้ำชะงัก เมื่อถูกบีบต้นคออย่างแรง ยกมือสองข้างขึ้นจับมือเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยแรงมหาศาลเอาไว้ จะดึงออก !



“เอม!!พัดชาร้องลั่นพร้อมกับพุ่งเข้าดึงร่างสูงที่อยู่ด้านบนให้หลุดพ้นจากคนด้านล่าง! หากแต่ร่างสูงด้านบนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น สะบัดแขนอย่างแรงจนแวมไพร์สาวผมแดงกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรงจนมันพังทลายลงมา


พี่พัด!!”น้ำร้องลั่นเมื่อเห็นร่างบางฟุบลงไปกับพื้น ตามด้วยเศษกำแพงที่พังทลายลงมา เส้นเลือดตามร่างกายของน้ำเริ่มปรากฏให้เห็น ก่อนที่มือเรียวของเจ้าตัวจะมีเล็บแหลมยาวขึ้นมาพร้อมดวงตาแดงกร่ำเป็นสีเลือด  น้ำปล่อยมือออกจากมือของร่างสูงด้านบน แล้วจ้วงเข้าที่สีข้างของเขาเต็มแรง จนเขากระเด็นหลุดออกไป น้ำลุกขึ้นทันทีที่ร่างสูงพ้นตัวเธอไป  ก่อนจะตามไปกระชากร่างสูงที่นอนอยู่กับพื้นขึ้นมาแล้วผลักไปที่ประตูห้องอย่างแรงจนมันพังไปพร้อมกับร่างของร่างสูงที่นอนล้มไปกับพื้น !


แก…”ร่างสูงชุดดำคำรามออกมาพร้อมดีดตัวลุกขึ้นประจันหน้ากับน้ำที่เดินตามมา



น้ำชะงักกึกทันทีที่เห็นหน้าของร่างสูงชุดดำนั่นชัดๆ 



ทำไม!! ?? เป็นไปไม่ได้ ! 



ขณะที่กำลังอึ้งกับสิ่งที่เห็น รู้สึกตัวอีกทีเธอก็กระเด็นกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงที่อยู่บนตัวเธอ


ตกใจเหรอ!? ยังมีเรื่องน่าตกใจมากกว่านี้อีก!บอกแล้วกระชากน้ำที่ยังมึนงงกับสิ่งที่เห็นขึ้นมาแล้วบิดคออย่างแรง ! 



น้ำทรุดลงกับพื้นทันทีที่คอถูกบิดอย่างแรงด้วยแรงของคนข้างๆ



“น้ำ!พัดชาร้องลั่น พุ่งเข้าไปผลักร่างสูงออกอย่างแรง พร้อมทรุดนั่งลงไปดูคนที่นอนกองอยู่ที่พื้น


ไม่..ไม่นะ…น้ำ…น้ำ!เรียกเสียงดังลั่น ประคองร่างที่นอนแน่นิ่งไปขึ้นมาแนบอก เขย่าตัวเรียกชื่อเพื่อให้เขารู้สึกตัว


เธอคิดว่ามันจะตายง่ายๆเหรอ …”เอมพูดขึ้นมาเสียงเรียบพัดชาเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยสายตาโกรธเคือง !


ก็ถ้าเค้าเป็นอะไรขึ้นมาเธอกับชั้นได้เห็นดีกันแน่!!บอกเสียงโกรธเคือง เอมรู้สึกชาไปทั้งตัวและหัวใจ 



จนแล้วจนรอด ก็ยังเป็นห่วงกันอยู่ดี !!



ถ้ามีเลือดบริสุทธิ์อยู่ในตัวแล้วจะตายเพราะแค่โดนชั้นบิดคอ ก็อย่าเป็นมันเลยแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ สลายไปเลยยังดีซะกว่า!...บอกแล้วยิ้มเหยียด… 



หันหลังให้กับทั้งคู่ ก่อนจะนิ่วหน้า พร้อมกับก้มลงมองตัวเองบาดแผลฉกรรจ์เป็นรอยยาวซึ่งเกิดจากน้ำมือของน้ำเมื่อตอนสู้กันครั้งแรกมือเรียวบางยกขึ้นกดแผลเอาไว้แน่น… 





น้ำลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับขยับคอไปมากร๊อบ!! เสียงกระดูกกระทบกันดังลั่น บอกให้รู้ว่ากระดูกคอเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ดีที่ว่าเธอไหวตัวทัน บิดคอตามแรงของเขา ไม่งั้นเธอคงได้สลายไปแน่ๆ


ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”พัดชาถามเสียงห่วงใย น้ำที่นอนอยู่บนตักพยักหน้าช้าๆ แล้วลุกขึ้นมองร่างสูงที่ยืนหันหลังอยู่ด้วยสายตาที่มีแต่ความสงสัยหันไปมองพัดชาที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องการคำตอบเรื่องนี้ให้ไวที่สุดพัดชาไม่พูดอะไร เพียงแต่ดึงน้ำเดินออกไป ทิ้งให้ร่างสูงยืนนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นเข้าสู่ร่างกายและจิตใจ…. ดึงมือออกจากบาดแผลของตัวเองช้าๆ….



มองเลือดข้นที่เต็มมือของตัวเองด้วยสายตาที่ตัดพ้อน้อยใจสุดๆ












ฮัลโหลลลล สำหรับใครที่งงนะคะ 

ด้านล่างคือแผนผังตามที่ขอกันมา 55555555


และอยากจะบอกว่าตอนที่9ฉากในน้ำทะเลที่บอกว่าทำไมบทของเอมคนพี่แต่ทำไมมีชื่อน้ำมา ก็เพราะว่าเป็นฉากที่สาวผมแดงหรือในที่นี้คือพัดชาคิดถึงอดีตระหว่างตัวเองกับน้ำ 

บทที่12ก็เช่นเดียวกันค่ะ ... น่าจะเป็นประโยคที่พัดชาพูดว่า "อย่าทำอะไรน้ำ" นั่นคือประโยคที่บอกกับเอมว่าอย่าทำอะไรน้ำ เพราะตอนนั้นเอมจะเข้าไปพังบทรักร้อนแรงของน้ำกับเอม(คนน้อง)ในห้อง จึงพูดแบบนั้นออกไปค่ะ 



เรื่องนี้คง งง กันน่าดู แต่ก็ยังอ่านกัน ขอบคุณนะคะ 555555555555


เอาเป็นว่าเฉลยละนะว่าเป็นใคร จริงๆก็น่าจะรู้กันอยู่นาาาาาาาาาาา 








               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #224 อัน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:15

    ไรท์น่ารักที่สุด ใครขออะไรก็จัดให้ตลอด

    #224
    0
  2. #142 kmalisorn (@kmalisorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:10
    พอใส่ชื่อลงไปก็เข้าใจง่ายเลย 55555
    #142
    0
  3. #129 um_eve (@um_eve) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:31
    แผนผังมา สนุกมากค่ะ
    #129
    0
  4. #127 tuanon (@tuanon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:40
    สาวผมแดงที่ยังฝังใจ พี่พัดนี่เอง
    รอตอนต่อไปน่ะฮ่ะ...สู้ๆ

    #127
    0
  5. #126 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:28
    เรื่องกำลังเข้มข้นเลยยย
    #126
    0
  6. #125 Mooyui1112 (@Mooyui1112) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:24
    เริ่มเข้าใจละ มาอัพตอนใหม่เร็วๆนะค่ะ
    #125
    0
  7. #124 เอมร้อนเอมเลยพัด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:53
    เมื่อคืนเรารอเธออัพแล้วหลับไปก่อน ตื่นมาอ่านก็โอเคอะ 55555

    ไม่งงนาจา คึคึ
    #124
    0
  8. #123 panikon (@panikon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:03
    มาให้เฉลยละ ขอบคุณค่ะ
    #123
    0
  9. #122 sunrotjana13 (@sunrotjana13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:45
    ขอบคุณค่ะไรท์สนุกค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:47
    #122
    0
  10. #121 อินนนน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:18
    สนุกมากเลยค่ะ เข้มข้นขึ้นที่ทีแล้ว แต่ก็สงสารเอมคนพี่เหมือนกัน คงเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดน่าดู ทั้งน้องตัวเองและคนรัก
    #121
    0
  11. #120 yuynarak (@yuynarak) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:58
    งงตั้งนานขอบคุณค่ะไรท์5555555
    #120
    0
  12. #119 jijanthimakn (@jijanthimakn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:04
    สงสารเอมพี่เน้อะ พัชชาไม่มาดูแลเลยย
    #119
    0
  13. #118 Reader (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:10
    ไม่ใช่ บท 12 เราหมายถึงท่อนตรงนี้ ท่อนตอนที่เอมกับพัดชาจัดการหมาป่าที่มีธนูเงิน



    “ฉันว่าเด็กที่ชื่อน้ำนั่นคงจะไม่ได้รับเชื้อพ่อมาซักนิด..... “ น้ำพูดแล้วเหยียดยิ้มเล็กน้อย ยกเท้าเหยียบหน้าของหมาป่า...



    …. “ประชดทำไมเนี่ย...?” ถามเบาๆ

    “ช่างเถอะ..ยังไงซะ ฉันก็สู้เขาไม่ได้อยู่แล้ว” น้ำบอกเบาๆ พลางยกสายตาขึ้นมองไปที่บ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ร่างบางเงียบไม่พูดอะไร..



    ส่วนบท 9 เราเก็ทตามที่ไรท์บอกแล้ว
    #118
    1
    • #118-1 cooldevil2 (@CoolDevil) (จากตอนที่ 14)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:41
      โอเคขอบคุณค่ะ
      #118-1
  14. #116 Canteenn (@Citrong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:43
    เข้าใจแล้วขอรับ สาวผมแดงคือพัดชานี่เอง รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #116
    0