[ SF AIMNAM ] - TOUCH LOVE

ตอนที่ 5 : CH 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 ม.ค. 60

       

             เนิ่นนานที่สารวัตรสาวมองใบหน้าคมที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าแบบไม่อาจละสายตาไปมองสิ่งอื่นใดได้ และเนิ่นนานอีกเช่นกันที่ทั้งสองเอาแต่มองตากันแบบนั้น ... มือนุ่มยกขึ้นสัมผัสที่ไหล่ซ้ายของเธอเบาๆพร้อมกับลูบรอยสักรูปขนนกสวยสง่าไปมาช้าๆทั้งแผลใหม่ที่ยังคงมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ทั้งรอยแผลเก่าที่มียาวไปจนถึงด้านหลัง นี่เขาไปทำอะไรมา..ทำไมถึงมีแต่รอยแผลน่ากลัวแบบนี้

นี่คือสาเหตุที่คุณเอาแต่ใส่เสื้อแขนยาวใช่ไหม?”ถามขึ้นมานิ่งๆ .. น้ำพยักหน้าช้าๆ

ฉันก็แค่ไม่อยากให้ใครเห็นรอยแผลน่ากลัวแบบนี้เอามือออกไปเถอะ เดี๋ยวจะเปื้อนเลือดไปซะเปล่าๆ..พูดพร้อมกับยกมือขึ้นจับมือของร่างบางที่วางอยู่บนไหล่เธอ..

มันสวยนะ..

น้ำอึ้งไปเล็กน้อย อะไรที่ว่าสวย.. รอยสักพวกนี้น่ะเหรอ?...

มันเท่ห์ดี..เหมาะกับคุณ…”

ตรงไหน..ฉันยังรังเกียจเลย…”พูดพร้อมขยับตัวลุกขึ้น ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ เธอก็ดีใจอยู่ไม่น้อยที่ได้รับคำชมเรื่องรอยสักจากปากของคนตรงหน้า..

ให้ฉันทำแผลให้นะ…”

ไม่ต้อง..แผลมันสด มีแต่กลิ่นคาวเลือดเต็มไปหมด อีกอย่างฉันไม่อยากมือเธอต้องมาเปื้อนเลือดฉันไม่ชอบพูดพร้อมกับรั้งอีกคนเอาไว้ ส่งผลให้ร่างบางนั้นทรุดลงมานั่งบนตักเธอแบบไม่ได้ตั้งใจความใกล้ชิดเนื้อแนบเนื้อทำให้สองคนต่างจ้องหน้ากันและกันอย่างเขินอาย.. ไม่เคยใกล้ชิดกันมากขนาดนี้มาก่อน.. ถึงแม้ภายในห้องจะเปิดเครื่องปรับอากาศเพื่อให้อากาศได้เย็นสบายขึ้นแต่ในตอนนี้ร่างกายทั้งสองคนกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อจนต่างฝ่ายต่างรู้สึกได้.. ใบหน้าของทั้งคู่เริ่มขยับเข้าหากันอย่างเชื่องช้า..ก่อนที่สัมผัสนุ่มละมุนจะถูกมอบให้กันและกันอย่างแผ่วเบา

        “สารวัตร..เอ่อ…”

ผู้กองจอยที่กำลังจะเปิดประตูเข้ามาถึงกับชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่ทำให้เธอยั้งมือเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะเปิดเข้าไป.. รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับดึงประตูให้ปิดลงเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบอะไรบางอย่างมาเขียนแล้วแปะเอาไว้หน้าห้อง ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ ปล่อยให้คนสองคนที่อยู่ในห้องแสดงความรู้สึกออกมาให้กันและกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น.. ส่วนเรื่องที่เธอเห็นปล่อยให้มันผ่านไปแล้วกัน

         ถึงจะรู้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้นมันอยู่เหนือคำว่าหน้าที่หากแต่เธอก็ไม่สามารถยั้งใจเอาไว้ได้แล้วเช่นกัน ความต้องการจากใจของทั้งคู่สั่งให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ  สัมผัสนุ่มละมุนและอ่อนโยนถูกมอบให้กันและกันไม่ขาดช่วง ตามติดด้วยเสียงหวานหูที่ดังขึ้นเป็นระยะ ไม่เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นแต่เป็นระยะเวลาเกือบทั้งคืนเลยต่างหาก ร่างสองร่างตระคองกอดกันด้วยความรู้สึกที่ตรงกัน ไม่ต้องหาคำอธิบายมาอธิบายไม่ต้องพูดคำหวานๆใดๆซักคำ แค่เพียงเท่านี้ เธอทั้งสองคนก็รู้ได้ถึงคำตอบที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจะรู้อยู่แล้ว..

        “แผลหายดีแล้วเหรอคะสารวัตร

จอยพูดยิ้มๆพร้อมสบตากับสารวัตรสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา ไหล่ซ้ายถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวเรียบร้อย เป็นครั้งแรกที่น้ำใส่เสื้อแขนกุดมาทำงาน อาจเป็นเพราะเสื้อตัวเมื่อคืนสารวัตรคงต้องการจะเก็บเอาไว้ไม่อยากให้ใครได้เห็นสินะ

ก็แค่ถากน่ะ..เดี๋ยวช่วยไปเอาเสื้อตัวใหม่มาให้ทีนะ..พูดพร้อมนั่งลงเปิดแฟ้มรายงานประจำวันที่วางอยู่บนโต๊ะมาตรวจดู..

แบบนี้ก็เท่ดีออกค่ะ..เท่จนเมื่อคืนสารวัตรถูกยุงกัดเลยนะคะพูดเสร็จก็เอื้อมมือไปจับที่ซอกคอของหัวหน้าสาว น้ำชะงักเล็กน้อยพร้อมหันไปมองกระจกเงาที่ตั้งอยู่ด้านข้างของห้อง..

เอาเป็นว่าจอยจะไม่พูดแล้วกันนะคะว่าจอยเห็นอะไรบ้าง..

เธอ..

เห็นแค่ฉากจูบเท่านั้นล่ะค่ะสารวัตร ส่วนฉากอื่นๆไม่ต้องดูก็พอจะเดาออกพูดอย่างมีเลศนัย จนน้ำต้องชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง จอยหัวเราะลั่น สะใจที่ได้แซวสารวัตรให้หน้าแดงได้

หัวเราะอะไรกันพวกคุณ เสียงดังลั่นเลย..ผู้กำกับณวัฒน์ที่เดินเข้ามาได้ยินเสียงหัวเราะของสาวๆดังลั่นหน่วยไปหมดก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

ไม่มีอะไรหรอกค่ะผู้กำกับ แค่สารวัตรเขาถูกยุงกัดที่คอหลายจุดเลยแค่นั้นแหละ สงสัยหน่วยเราจะยุงเยอะ ผู้กำกับต้องหายามาฉีดบ้างนะคะ..พูดแล้วก็ลุกเดินออกไปปล่อยให้น้ำและณวัฒน์อยู่ด้วยกันสองต่อสองเท่านั้น

ยุงอะไรของเค้า..

พูดไปเรื่อยล่ะค่ะคุณมีอะไรหรือเปล่า..ถามพร้อมกับผายมือเชิญให้เขานั่งลง ณวัฒน์พยักหน้า มีสิ เรื่องสำคัญซะด้วย

คืนนี้พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงภายในของท่านเจ้าสัวและนายปาร์คที่รีสอร์ท แต่ก็แค่เป็นงานเลี้ยงบังหน้าเท่านั้น สายของเราบอกว่านายปาร์คจะขนอาวุธล็อตใหญ่มาทางน่านน้ำฝั่งตะวันตกของรีสอร์ทของท่านเจ้าสัว เราจะทำการบุกจับนายปาร์คและท่านเจ้าสัวพร้อมกันเลยที่นั่น

น้ำพยักหน้าเล็กน้อย ณวัฒน์มองนิ่ง ก่อนจะวางอะไรบางอย่างต่อหน้าน้ำ.. หญิงสาวไม่แม้แต่จะมอง เพราะเธอรู้ว่ามันคืออะไร

คำสั่งจากท่าน ผบ. ให้คุณเป็นหัวหน้าทีมในการบุกจับครั้งนี้…”

ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ…”

ผมจะเป็นคนทำหน้าที่แทนคุณเองแล้วแผนของทีมผม..ก็คือใช้เอมเป็นตัวประกัน..



            “พรุ่งนี้จะไปกับเอมหรือเปล่าคะ?”

 “..ไปสิ..แต่ไม่ได้ไปในฐานะคนรักนะไปในฐานะเจ้าหน้าที่พูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ เอมพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มกว้าง รู้แล้วค่ะ..

ดีค่ะ จะไปฐานะไหนก็ช่าง แค่ไปก็พอ..พูดเบาๆพร้อมกับโน้มตัวลงมากอดเขาเอาไว้แน่น จนน้ำรับรู้ได้ถึงความแปลกไปของเธอคนนี้..

กังวลเรื่องพ่ออยู่ใช่ไหม?”ถามพร้อมกับยกมือขึ้นกุมมือของอีกคนเอาไว้..

ค่ะ..

น้ำนิ่งไปครู่ก่อนจะบีบมือที่เธอกุมเอาไว้เบาๆ พร้อมพูดเสียงนุ่ม

อย่ากังวลไปเลย..พ่อของเธอจะปลอดภัย..ฉันสัญญา เชื่อใจฉันก็พอ..

เอมเชื่อใจคุณ…”บอกเขาพร้อมจูบเบาๆที่แก้มเนียนนุ่ม น้ำพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมหันกลับไปกอดร่างบางเอาไว้

           


  งานเลี้ยงภายในของบริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งสองบริษัทถูกจัดขึ้นที่รีสอร์ทส่วนตัวของ ปิ่นสินชัย กรุ๊ป นักธุรกิจชื่อดังมากมายของเมืองไทยและเกาหลีต่างเข้ามาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง แต่ทุกคนหารู้ไม่ว่าภายในงานเลี้ยงมีตำรวจสากลและตำรวจหน่วยพิเศษของประเทศไทยแฝงตัวอยู่ด้วย หนึ่งในนั้นคือผู้กำกับณวัฒ์นั่นเอง ส่วนด้านนอกรีสอร์ทตำรวจหลายนายจากทุกหน่วยกำลังซุ่มดูเหตุการณ์ภายนอกกันอย่างเคร่งครัด โดยมีหัวหน้าทีมอย่างสารวัตรน้ำเป็นผู้ดูแล

สารวัตรบอกคุณเอมแล้วหรือยังคะ เรื่องนี้?”จอยที่นั่งอยู่ข้างๆน้ำบนรถตู้หันมาถามสารวัตรคนสวยนิ่งๆ น้ำส่ายหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ สายตาจับจ้องไปที่ปืนสีดำวาวในมืออย่างไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

แล้วถ้าคุณเอมรู้..

ถึงยังไงเขาก็ต้องรู้อยู่ดี..จะรู้ช้ารู้เร็วมันก็ไม่ต่างกันหรอกบอกพร้อมยกปืนคู่ใจขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา จอยแอบถอนหายใจเล็กน้อย..

ถึงยังไงสารวัตรก็คิดว่าเรื่องมันจะต้องป็นแบบนี้อยู่แล้วใช่มั้ยคะ? แล้วทำไมถึงไม่ให้ผู้กำกับณวัฒน์เป็นคนทำล่ะ..

เพราะสัญญาน่ะสิ..คำสัญญาที่ให้ไว้…”



              คุณสัญญากับเอมข้อนึงได้หรือเปล่า?”

ใบหน้าหวานเลิกคิ้วสูง พร้อมพยักหน้า..

ถ้าวันนั้นมาถึงเอมอยากให้คุณเป็นคนทำไม่ใช่คนอื่น…”พูดพร้อมเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ น้ำประคองร่างบางให้ลุกขึ้นพร้อมยกมือขึ้นจับใบหน้าคมเอาไว้..จ้องเข้าไปในดวงตาที่มีแต่ความหวั่นไหวนิ่งๆ..

ทำไมถึงพูดแบบนั้น

อย่าคิดนะคะว่าเอมจะไม่รู้เรื่องอะไร..เอมรู้..เพียงแต่เอมไม่พูดออกไปก็เท่านั้นแล้วถ้าวันนั้นมาถึงเอมก็รู้อีกเหมือนกันนั่นแหละค่ะว่าจุดจบของเรื่องจะเป็นยังไงการที่พวกคุณกันพ่อของเอมเอาไว้เป็นพยาน ก็ใช่ว่าพวกคุณจะปกป้องท่านเต็มที่เหมือนกับที่พวกคุณพูด..เพราะถึงยังไงในสายตาของพวกคุณ ท่านก็คือผู้ร้ายที่พวกคุณจะต้องจัดการ..ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย..พวกคุณก็ไม่สนเพราะแบบนี้ยังไงคะ เอมถึงอยากให้คุณเป็นคนลงมือมากกว่าคนอื่นถ้าสถานการณ์มันบังคับจริงๆได้มั้ยคะ?...”เอ่ยร้องขอเขาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม จนน้ำต้องยกมือขึ้นเช็ดออกให้อย่างรู้สึกสะเทือนใจ..

สัญญา…”พูดออกไปพร้อมกับรั้งร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แนบอก พลางคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจเงียบๆ

            



            “สารวัตร มีการเคลื่อนไหวแล้วค่ะ..นั่นนายปาร์คกับท่านเจ้าสัวกำลังเดินออกมาที่เรือค่ะจอยพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ น้ำพยักหน้าพร้อมกระชับปืนในมือแน่น

ทุกคนพร้อม.. หนึ่ง สอง..สาม บุก!



              “พี่ณวัฒน์ สารวัตรน้ำไปไหนคะ?”

เอมถามขึ้นมาเมื่อไม่เห็นคนที่เธออยากเจออยู่ภายในงาน ณวัฒน์ยิ้มน้อยๆก่อนจะตอบ

อยู่แถวนี้แหละครับ น้องเอมไม่เห็นเองมากกว่า…”

งั้นเหรอคะเอมไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่เริ่มงาน นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก…”พูดอย่างงอนๆเล็กน้อย ณวัฒน์ลอบมองอย่างหนักใจ ถ้าบอกว่าตอนนี้คนที่ร่างบางนั้นถามถึงกำลังทำภารกิจเสี่ยงอันตรายอยู่ด้านนอก น้องเอมจะทำยังไงนะ..



                 “หยุด!!! นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ยกมือขึ้นเหนือหัวแล้วอยู่เฉยๆ!!

น้ำตะโกนลั่น พร้อมจ่อปืนไปที่ปาร์คและท่านเจ้าสัวนิ่ง ชายกลางวัยสองคนยืนนิ่ง พร้อมค่อยๆยกมือขึ้นเหนือหัว.. แต่ทว่าเสียงปืนกลับดังขึ้นซะก่อนพร้อมกับน้ำที่พุ่งหลบแทบจะทันทีตามสัญชาตญาน ก่อนที่จะเห็นปาร์คถูกลูกน้องพาตัวไป ส่วนท่านเจ้าสัวนอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น จอยเหนี่ยวไกใส่ทันทีที่เห็นว่าผู้ต้องหากำลังจะหนี เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณนั้นพร้อมแสงวูบวาบเต็มไปหมด เมื่อทั้งตำรวจและผู้ร้ายต่างดวลปืนกันอย่างดุเดือด

ท่านเจ้าสัว…”น้ำร้องเบาๆ พร้อมกับพุ่งเข้าไปหาท่านเจ้าสัวด้วยความตกใจ ชายวัยกลางคนกรอกตามองสารวัตรสาวอย่างเหนื่อยอ่อน

ผม..ผมฝากเอมด้วยอย่าให้ลูกสาวผมเป็นอะไรผมฝากเอมด้วยสารวัตร…”พูดจบก็สิ้นลมไปทันที น้ำขบกรามแน่น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วยิงสวนไปที่ลูกน้องของนายปาร์คที่กำลังจ่อปืนมาทางตัวเอง กระสุนปืนของน้ำเจาะเข้ากลางหน้าผากของมันพอดิบพอดี ก่อนที่ร่างบางจะวิ่งฉิวฝ่าดงกระสุนไปอย่างคล่องแคล่วโดยที่ไม่ได้รับอันตรายใดๆเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงทันที แม้ว่าด้านนอกจะดูวุ่นวายขนาดไหนแต่ด้านในจัดงานเลี้ยงกลับมีแต่ความสนุกสนาน ไม่รู้เลยว่าทางด้านนอกกำลังนองไปด้วยเลือดของเจ้าหน้าที่ตำรวจและเหล่าผู้ร้ายที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด.. ไฟในห้องจัดเลี้ยงค่อยๆมืดลงเมื่อถึงเวลาประกาศรางวัลใหญ่ แต่ทว่าเมื่อประกาศเสร็จไฟในห้องกลับไม่ติดขึ้นมาเหมือนเดิมจนณวัฒน์ถึงกับกระตุกในใจ..

เอม..น้องเอมครับ..น้องเอม..ณวัฒน์เรียกเบาๆ หากแต่ไร้เสียงตอบรับ พร้อมกับไฟที่สว่างขึ้นพอให้เขาเห็นว่าอะไรเป็นอะไร แต่แล้วเขาก็ต้องถึงกับหน้าซีดเมื่อคนข้างๆเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย..

เอม!

ณวัฒน์! เอมล่ะ! เอมอยู่ไหน..น้ำที่วิ่งมาจากด้านนอกร้องถามหัวหน้าอีกทีมอย่างร้อนรน เธอห่วงเอมมากกว่าอะไรเสียอีกในตอนนี้..

น้องเอมหายตัว..

สารวัตร!!นั่นมัน..จอยที่วิ่งตามเข้ามาชี้ไปที่จอโปรเจ็คเตอร์ภายในงานอย่างตกใจเมื่อเป็นภาพของเอมกำลังถูกปืนจ่อที่หัวโดยหัวหน้าใหญ่อย่างปาร์ค ฮยอน น้ำเงยหน้ามองไปรอบๆทันทีเพือจะหาว่าใครเป็นคนฉาย แต่กลับพบว่ามันถูกตั้งเอาไว้โดยโทรศัพท์เครื่องหนึ่งเท่านั้น..

ผมมีตัวประกันนะสารวัตรน้ำ..คุณทำอะไรผมไม่ได้หรอก ถึงคุณจะอยากทำมากแค่ไหน..แต่คุณก็ต้องห่วงชีวิตของผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม?”มันพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพร้อมจ่อปืนไปที่ขมับของร่างบางที่ถูกลูกน้องจับล็อคคออยู่ น้ำแทบจะเสียสติเมื่อเห็นภาพนั้น

ไอ้ปาร์ค!!

ส่งเรือมาให้ผมที่ท่าเรือเดี๋ยวนี้ อย่าให้เกินเที่ยงคืน!! ไม่งั้นผมไม่รับรองความปลอดภัยของลูกสาวของปิ่นสินชัย.. อ๋อ สารวัตร คุณต้องเป็นคนขับมา..ไม่งั้นผมจะระเบิดสมองผู้หญิงคนนี้แน่!!พูดเสร็จมันก็ทำท่าจะเหนี่ยวไกแล้วภาพก็หายไปทันทีท่ามกลางความหวาดกลัวของทุกคน ..

เลวจริงๆ..ณวัฒน์พูดขึ้นมานิ่งๆ ก่อนจะต้องกดหัวให้ทุกคนหลบอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงระเบิดจากโทรศัพท์เครื่องที่ฉายภาพเมื่อครู่ ทุกคนกรีดร้องกันอย่างตกใจ รวมถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วย..

น้ำ ผมอยาก..

สั่งเจ้าหน้าที่ให้เตรียมเรือให้พร้อม อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะออกไป..หันไปสั่งกับลูกน้องอย่างจอยและนนท์ที่ยืนมองอยู่ ณวัฒน์มองน้ำนิ่ง จู่ๆก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาจับใจ..




        “อาน้ำ!!

ฮานิร้องลั่นเมื่อรูปของน้ำที่ตั้งอยู่ล่วงหล่นลงมาแตกกระจ่ายเป็นเสี่ยงๆ จนแม่นมต้องรีบเดินเข้ามาดูด้วยความตกใจ

อะไรคะคุณฮานิ

รูป..รูปอาน้ำค่ะแม่นมๆ จู่ๆมันก็ล่วงลงมาแล้วแตกหมดเลย..ฮานิร้องบอกพร้อมวิ่งเข้าไปกอดแม่นมแน่น แม่นมกอดปลอบแน่น พร้อมกับพาเดินไปที่รูปตกอยู่.. สายตาจับจ้องไปที่คนในรูปอย่างรู้สึกไม่ดีเหมือนเป็นลางยังไงก็ไม่รู้



           เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างต่อเนื่องพร้อมกับลมพายุที่พัดกระหน่ำจนต้นไม้แถวนั้นปลิวไสวหากแต่ร่างที่ขับเรือสปีดโบ๊ทลำใหญ่ไปที่ท่าเรือนั้นไม่ได้มีท่าทีใดๆกับภัยธรรมชาติเหล่านี้ซักน้อย เธอห่วงแต่ความปลอดภัยของร่างบางมากกว่า ตอนนี้ฝนเม็ดใหญ่ล่วงลงมาจากฟากฟ้าที่มืดครึ้มดูน่ากลัวปะทะกับร่างของเธอจนชุ่มไปหมด หากแต่เธอไม่รู้สึกอะไรเลยซักนิดถ้าเทียบกับภาพที่เธอเห็นว่าร่างบางนั้นกำลังตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง เมื่อหักพวงมาลัยให้เรือจอดเทียบท่าเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวก็กระโดดขึ้นฝั่งทันทีพร้อมกับยกมือขึ้นสูงเมื่อลูกน้องของปาร์ค ฮยองกำลังจ่อปืนมาที่เธอพวกมันสองคนเข้ามาตรวจค้นดูว่าตามร่างกายนั้นมีอาวุธใดซุกซ่อนอยู่หรือไม่ เมื่อไม่พบ พวกมันก็เอาปืนดันหลังให้น้ำเดินไปทันที..

บ้าดีเดือดเหมือนเคยเลยสารวัตรกล้ามากที่มาคนเดียว

ไม่ต้องพูดมากคืนตัวประกันมาให้ฉัน แล้วแกจะไปไหนก็ไป…”พูดพร้อมกับยื่นกุญแจเรือออกไปตรงหน้า พร้อมจะแลก ปาร์ค ฮยอน ยิ้มร้ายก่อนจะหันไปสั่งให้ลูกน้องนำตัวตัวประกันออกมา..

นี่แก!!!น้ำจะพุ่งเข้าไปหา แต่ก็โดนปืนจ่อเอาไว้ซะก่อน สภาพของเอมที่ตามตัวมีแต่รอยฟกช้ำเต็มไปหมดสร้างความโกรธเคืองให้กับเจ้าตัวเป็นอย่างมาก อย่าให้เธอรอดหลุดไปได้เธอจะถอนรากถอนโคนไม่ให้เหลือรอดไปได้ซักคน..

ใจเย็นๆสิสารวัตร ใจร้อนแบบนี้ไม่ดีเลยนะผมก็แค่ลองของนิดหน่อย ไม่ถึงกับใช้การไม่ได้หรอก อ่ะ เอาคืนไปพูดเสร็จก็ผลักร่างบางที่แทบจะไม่มีแรงเหลือส่งคืนให้กับน้ำที่ยืนรออยู่แล้ว..

ไม่เป็นไรแล้วนะ น้ำมาช่วยเอมแล้วนะคะคนดีกระซิบเบาๆพร้อมกอดร่างบางแน่น เอมยิ้มเล็กน้อย.. เธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องมาช่วยเธอ..

กอดน้ำให้แน่นๆนะคะ..อย่าปล่อยมือเด็ดขาดนะพูดแล้วมองไปที่ปาร์คฮยอนด้วยสายตาเหี้ยม.. เดี๋ยวรู้กัน

เอากุญแจมาให้ฉัน!ตวาดดังลั่นพร้อมยืนมือออกไปรอรับกุญแจเรือจากน้ำ ตำรวจสาวยิ้มร้ายกำกุญแจในมือแน่น

อยากได้..ก็รับให้ได้แล้วกัน!!!พูดจบก็โยนกุญแจขึ้นสูงเพื่อส่งสัญญาณให้กับลูกน้องของเธอทั้งสองคนที่ซุ่มรออยู่ในความมืด..เครื่องรับสัญญาณที่ติดอยู่ที่กุญแจส่งสัญญาณไฟทันทีแล้วเสียงปืนดังก็ขึ้นสนั่นพร้อมกับเรือสปีดโบ๊ทของกรมตำรวจมากมายขับเข้ามาจอดเทียบท่า น้ำตวัดขาเตะตัดขาลูกน้องของปาร์คฮยอนที่อยู่ข้างหลังเธอจนล้มพับไปกองกับพื้นแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะยื่นมืออกไปรับปืนที่กำลังล่วงลงสู่พื้นมาถือเอาไว้ มืออีกข้างเธอก็กอดคนในอ้อมกอดเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะยิงสวนลูกสมุนของปาร์คฮยอนที่อยู่รอบๆด้วยความแม่นยำ น้ำพาเอมวิ่งตัดฝ่ากระสุนจะไปลงเรือของจอยที่จอดรออยู่อย่างรีบร้อน ถ้าจะหนี ตอนนี้เนี่ยแหละเหมาะที่สุดแล้ว

ฆ่ามัน!!ปาร์คฮยอนตะโกนอย่างโกรธจัดที่น้ำทำแผนการหนีของเขาเสียหาย หนำซ้ำยังพาตำรวจมากันเต็มไปหมด เขาต้องกำจัดเธอเดี๋ยวนี้ก่อนที่จะหนีไปได้ ปลายกระบอกปืนจ่อไปที่นายตำรวจสาวที่กำลังพาตัวประกันไปลงเรือทันทีที่ได้รับคำสั่ง มือสไนเปอร์ยิ้มร้ายรับคำสั่งแล้วเหนี่ยวไกปืนทันที!



        ปัง!!



น้ำยืนนิ่ง มือที่ถือปืนค้างเอาไว้กลางอากาศค่อยๆลดลงช้าๆ พร้อมกับมือสไนเปอร์ของปาร์คฮยอนทรุดลงไปแน่นิ่งกับพื้นเพราะลูกกระสุนจากกระบอกปืนในมือสารวัตรสาวเจาะเข้าที่หน้าผากพอดีทุกอย่างเงียบสงบพร้อมปาร์คฮยอนที่ถูกตำรวจสากลและตำรวจหน่วยพิเศษเข้าจับกุมก่อนจะหลบหนีไปได้น้ำหันกลับมาหาร่างบางที่ยืนมองเธออยู่ช้าๆมือที่จับปืนอยู่คลายออกจากกันจนทำให้ปืนคู่ใจล่วงลงกับพื้นเรือ ทุกคนแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันจะคิดอะไร..ร่างของน้ำก็เอนตัวตกลงไปสู่ผิวน้ำทะเลทันทีท่ามกลางความตกใจของทุกคนที่นั่น




 “สารวัตร!!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #21 HK04 (@hacky04) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 12:11
    ตาย!! ม่ายยยยยยยยยยยยย
    #21
    0
  2. #20 DaovoneSengdavon (@DaovoneSengdavon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 11:45
    สารวัตรน้ำ
    #20
    0
  3. #19 Mild (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 08:46
    ไม่นะ น้ามมมมม
    #19
    0
  4. #18 Super_Super (@190391) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 08:08
    น้ำ !!!! ม่ายยยย ทำไรท์ทำแบบนี้ รีบมาช่วยงมหาสารวัตรเลยนะไรท์ !
    #18
    0
  5. #17 Lovelee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 07:51
    รีบต่อเลยไรบ์
    #17
    0
  6. #16 MaiNaMai (@MaiNaMai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 07:20
    น้ำ!!! โอ้ไม่น๊าาา ไรท์คงไม่ใจร้ายใช่ไหม
    #16
    0
  7. #15 ไม้ขีดน้อย (@suphatthar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 06:27
    ไม่นะ สารวัต!!!!
    #15
    0