สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 83 : สองพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

บอริสรีบวิ่งลงไปจับที่ต้นคอของเฟเรน่าทันที สายตาและสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนที่จะจับตัวของเฟเรน่าหงายขึ้น

"ยังไม่ตายเหรอ...ยังไม่ตายจริงๆด้วย!"

บอริสกอดตัวของเฟเรน่า เลือดของเฟเรน่าเปื้อนไปทั่วชุดเครื่องแบบของเขา เขารีบถอดหมวกหม้อตาลของเขาจากนั้นก็ค่อยๆอุ้มตัวของเฟเรน่าขึ้น บอริสจ้องมองไปที่เฟเรน่าที่หมดสติอยู่

"ไม่เป็นไร เธอไม่เป็นไรแน่นอน"

บอริสวิ่งไปที่หน้าประตูจากนั้นจึงใช้เท้าถีบประตูออกและรีบวิ่งไปบนถนนทร่ามกลางฝนที่ตกทันที ผู้คนที่เห็นต่างพากันวิ่งมาช่วยบอริสทันที ชายคนหนึ่งที่ขับรถม้าสีน้ำตาลอยู่ พอเห็นเขาจึงหยุดรถม้าของเขาและลงมาที่บอริสกับกลุ่มชาวเมืองจำนวนหนึ่งที่ช่วยกันพยุงตัวของเฟเรน่าอยู่

"ท่านผู้นำ! ใช้รถม้าของผมก่อนนะขอรับ! ดูท่าเธอต้องรีบไป"

บอริสพยักหน้า

"อืม!"

ชายคนนั้นรีบวิ่งไปเปิดประตูรถม้าของเขาทันที บอริสรีบวิ่งเข้าไปในรถม้า เขาค่อยๆวางเฟเรน่าลงบนเบาะที่นั่งตรงข้ามกับเขา ก่อนที่ชายคนนั้นจะปิดประตูลง ผู้คนต่างยืนมองดูด้วยสายตาที่ตื่นตระหนก

"ท่านผู้นำพยายามเข้านะ!"

ชายชาวเมืองที่สวมผ้าคลุมกันฝนสีน้ำตาลเข้มพูดขึ้น บอริสที่อยู่ในรถม้าหันไปทำวัทยาหัตถ์ให้ รถม้าเริ่มขยับและออกตัว บอริสได้แต่นั่งมองดูร่างของเฟเรน่าที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ เขามองด้วยตาที่แถบไม่ได้กระพริบเลยจนน้ำในตาเริ่มที่จะแห้งลง บอริสถอนหายใจก่อนที่รถม้าจะถึงด้านหน้าของโรงพยาบาลภายในเมือง ทหารสหภาพป้ายยศสีแดงที่ยืนอยู่ด้านหน้ารีบวิ่งมาที่ประตูทันที บอริสเปิดประตูออกก่อนที่จะอุ้งร่างของเฟเรน่าลงมาจากรถม้า ทหารที่วิ่งมารับร่างของเฟเรน่าต่อจากบอริสก่อนที่เขาจะวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลทันที บอริสหันหลังไปมองคนขับรถม้า

"ขอบใจมากนะ!"

คนขับรถม้ายิ้มให้ก่อนที่เขาจะพยักหน้า

"มันเป็นหน้าที่ของประชาชนนิครับ"

เขาขับรถม้าออกไป ก่อนที่บอริสจะค่อยๆเดินเข้าไปในโรงพยาบาล...........................................................

ดีมอสเดินอยู่ภายในทางเดินพระราชวัง ทหารสหภาพเดินตามทางเดินพระราชวังเหมือนเดินอยู่ในบ้านของพวกเขาเอง พวกเขาทั้งนั่งดื่มเหล้า บรรเลงเพลง กระดาษและสิ่งของเต็มไปทั่วทั้งทางเดิน ดีมอสเดินมาจนถึงห้องโถง เขาเปิดประตูของห้องโถงออก โชลี่และเบลนั่งอยู่ในห้องโถง เธอทั้งคู่นั่งกอดกันอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัว ทหารสหภาพจำนวนสองคนที่เฝ้าพวกเธออยู่ต่างพากันเล็งปืนไรเฟิลของพวกเขาไปที่พวกเธอ ดีมอสหัวเราะขึ้น

"ฮ่าๆๆ พวกนายเนี่ยนะ....ลดปืนลงก่อน!"

ทหารสหภาพภายในห้องค่อยๆลดปืนของพวกเขาลง ดีมีตรีเดินไปที่โชลี่และเบล

"เห็นไหมว่าพวกเธอกลัวหมดแล้ว.....อะ?"

ดีมอสสังเกตเห็นน้ำไหลออกมาจากระหว่างขาของเบล ดีมอสจึงหัวเราะแล้วจึงชี้ไปที่เบล

"ดูเธอคนนี้สิ! เธอกลัวขนาดไหน!  ฮ่าๆๆ"

ทหารสหภาพที่อยู่ภายในห้องหัวเราะออกมา เบลค่อยๆก้มหน้าลง ดีมอสจับแก้มของเบลขึ้น โชลี่ได้แต่ถอยออกมานั่งมองห่างๆ

"ใครอนุญาตให้เธอลดสายตาจากฉัน? ยายเด็กโง่"

ดีมอสตบไปที่หน้าของเบล โชลี่สะดุ้งทันทีที่เธอเห็น

"อย่านะ!!"

โชลี่ตะโกนขึ้น ดีมอสหันหน้ามามองโชลี่และยิ้มไปที่โชลี่

"คนอย่างพวกคุณ......ไม่มีวัน.......ไม่มีวันทำอะไรพ่อของพวกเราได้หรอก!!!"

ดีมีตรีเดินมาที่โชลี่ก่อนที่เขาจะถีบโชลี่จนเธอล้มลงนอน ดีมอสหัวเราะก่อนที่เขาจะจับผมของเธอขึ้นมา

"แล้วพ่อของพวกเธอตอนนี้อยู่ไหนกันเหรอ?"

โชลี่เงียบลง เบลเองก็ได้แต่นั่งนิ่งๆไม่พูดอะไร ดีมอสปล่อยผมของโชลี่ลงก่อนที่เขาจะหันไปคุยกับพวกทหาร

"เอายายนี่"

ดีมอสชี้ไปที่โชลี่

"กลับไปที่อคาเชียด้วย ส่วนอีกคนท่านนายพลจะจัดการทีหลัง"

ทหารสหภาพพยักหน้าของเขา ดีมีตรีเดินไปที่ด้านหน้าห้องก่อนที่เขาจะหันหลังมามองทั้งสองพี่น้อง

"แล้วเจอกันนะ............"

สายตาของดีมอสจ้องไปที่โชลี่ด้วยความสะใจ

"ยายหนู"

เขาเดินออกไปจากห้อง โชลี่รีบวิ่งมาที่เบลทันที ทั้งสองคนกอดกันและกัน

"เธอเป็นอะไรไหม?"

เบลพยักหน้าของเธอ น้ำตาของทั้งคู่ไหลออกมาจากตาของทั้งสอง จิตใจของพวกเธอกำลังเริ่มที่จะพักทลายลงและแล้วทหารสหภาพก็พยุงตัวของทั้งคู่เดินออกจากห้องโถงไป ไม่มีการขัดขืนใดๆทั้งสิ้น................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

122 ความคิดเห็น