สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 79 : ศรัทธาแม้จะเยือกเย็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

 เมืองเนสต้า เมืองที่อยู่ทางเหนือสุดของเทวาธิปไตย เมืองแห่งนี้มีสภาพบรรยากาศที่อบอุ่นต่างจากอากาศที่หนาวเน็บและหิมะตกตลอดปีไม่มีหยุด แม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านด้านหน้าของเมืองทำให้พอที่จะหากินกับปลาเลือดเย็นได้บาง บ้านส่วนใหญ่ทำจากไม้สีดำซึ่งได้จากป่ารอบๆของเมือง ไม่มีกำแพงล้อมรอบเมืองเอาไว้เนื่องจากพวกเขาไม่คิดว่าจะมาอันตรายเข้ามา ถึงจะได้ชื่อว่าเมืองก็จริง แต่ประชากรไม่ได้เยอะเลย มีแต่ชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำ ออกไปทำงานนอกเมืองกันเนื่องจากไม่สามารถปลุกอะไรขึ้นได้เลยนอกจากมันฝรั่งที่บางครั้งมีบางครั้งไม่มี แต่สิ่งที่ไม่ทำให้พวกผู้คนภายในเมืองหนีไปไหนกันก็คือ..............โบสถ์

 โบสถ์ประจำเมืองที่มีเพียงไม่กี่แห่งจากเขตเทวาธิปไตย จุดที่อยู่ของโบสถ์อยู่ด้านหลังของเมืองไม่ไกลมากนัก มันทำจากอิฐสีเทาเสริมด้วยไม้และกระจกสี ลักษณะของโบสถ์สร้างตามสไตล์โรมาเนสก์ ด้านหน้าของโบสถ์มีเสายื่นออกมาจากฐานอยู่ 3 ยอดตามสไตล์ของโบสถ์ทั่วๆไป กางเขนสีแดงถูกติดอยู่บนกลางผนังด้านหน้าของโบสถ์ ประตูที่อยู่ด้านหน้าเป็นไม้สีดำ 2 บาน ดอกไม้ที่อยู่รอบๆโบสถ์ต่างถูกหิมะปกคลุมหมดและบางดอกก็เริ่มเหี่ยวเฉา หิมะได้ปกคลุมหลังคาทั้งของโบสถ์และบ้านเรือนที่อยู่ในเมือง

 ภายในของโบสถ์ โคมไฟถูกติดอยู่ตามผนังในโบสถ์เว้นเป็นช่วงๆ เก้าอี้แถวยาวสีน้ำตาลเข้มที่มีฝุ่นเกาะเล็กน้อยวางเรียงกันเป็นแถว 8-9 แถวแนวนอน แนวตั้งเองก็เรียงเป็น 2 ช่วง ด้านหลังของโบสถ์เองก็มีจุดบูชาองค์เทพธิดาตั้งอยู่ กางเขนสีทองถูกติดอยู่กลางผนังด้านหลัง เทียนหลายเล่มถูกจุดเรียงกันเป็นแถวบนโต๊ะหน้ากางเขน หญิงคนหนึ่งยืนกุ้มมือของเธออยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดซิสเตอร์สีขาวพร้อมหมวก กางเขนสีเทาห้อยอยู่บนระหว่างอกของเธอ ร่างกายของเธอสง่างามและดูดีมาก หน้าอกของเธอมีขนาด CUP D สีผิวเธอขาวนวลส่องประกาย ปากของเธอสีแดงธรรมชาติ ผมสีขาวของเธอปล่อยยาวพาดบ่าของเธอไว้ แต่ที่พิเศษกว่าอย่างอื่น ดวงตาของเธอมีสีน้ำเงินอมดำเล็กน้อยนัยน์ตาของงดงามเหมือนดังเพชรพลอย

 ชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา เขาสวมชุดบาทหลวงสีดำและห้อยกางเขนสีเทาเหมือนผู้หญิงคนนั้น หน้าตาของเขาดูเหมือนคนอายุ 30-40 เขาหัวล้านแค่ด้านหน้าและกลางหัวทำให้ผมสีดำของเขาเหลือแค่สองข้างและด้านหลัง ตาของเขาเป็นสีน้ำตาล เขาเดินมาพร้อมกับถือหนังสือปกสีดำที่มีรูปกางเขนสลักอยู่

"ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? หิมมะช่วงนี้ตกหนักกว่าเดิมอีกนะ"

เขาพูดพร้อมกับปัดหิมะที่เกาะไหล่ของเขาด้วยมือ หญิงสาวคนนั้นหันหน้ามาพร้อมกับยิ้ม

"ยังค่ะหลวงพ่อ ข้าแค่อยากให้แน่ใจว่าข้าทำอะไรไม่ดีไปหรือปล่าวในวันนี้"

บาทหลวงหัวเราะขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่แถวหน้าสุด

"เธอไม่จำเป็นต้องทบทวนหรอก.....เธอเป็นแม่ชีคนเดียวในสำนักแห่งนี้แล้วมั้งที่ยังคงไม่ผิดกฎอะไรเลย"

หญิงสาวคนนั้นยิ้มให้

"เอเธล เอลวิรา"

เธอค่อยๆเดินมานั่งข้างๆของบาทหลวง บาทหลวงมองหน้าของเธอ

"ว่าแต่.....เรื่องของอาหารที่เราจะแจกจ่ายให้ชาวเมือง เรามีพอไหม?"

บาทหลวงถามไปที่เอเธล เธอนั่งอย่างเรียบร้อยก่อนที่เธอจะค่อยๆหันหน้ามา

"มีค่ะ....พออยู่ที่เราจะแจกให้"

บาทหลวงนำมือพาดอกก่อนที่เขาจะถอนหายใจ

"เห้อ....นึกว่าไม่มีซะแล้ว"

เอเธลทำหน้าตกสงสัยปนกังวล

"มีอะไรงั้นเหรอคะ? ท่านบาทหลวง?"

บาทหลวงหันมามองเอเธล ก่อนที่เขาจะกระพริบตาและค่อยพูด

"ตอนนี้...พวกเราอยู่ในภาวะสงคราม....ท่านเทพธิดาก็ไม่มีทีท่าจะเคลื่อนไหวอะไร อาหารที่สมัยก่อนเราได้รับจากที่วาคิวรี่เองก็เริ่มจะหมดลง ถึงจะยังซื้อได้แต่ก็ไม่รู้ว่าจะโดนพวกคอมมาซิกต์ลอบโจมตีหรือปล่าว"

เอเธลเริ่มทำทีท่าสนใจเรื่องที่บาทหลวงพูด

"คอมมาซิกต์?"

บาทหลวงหัวเราะ

"ฮ่าๆๆ พวกเฮโรเชียน่ะ แต่พวกมันไม่ได้เป็นจักรวรรดิแล้ว.......มันเรียกว่าอะไรนะ....สหภาพสหพันธ์อะไรซักอย่างเนี่ยล่ะ.....พวกนี้เชื่อว่าพวกเราควบคุมคน เอาเปรียบพวกชาวบ้านและต้องการปลดปล่อยทวีปแห่งนี้"

เอเธลหลุดขำออกมา บาทหลวงที่มองเอเธลอยู่ได้แต่ยิ้ม

"จริงๆเหรอคะ? เขาเชื่อว่าพวกเราอำเปรียบ..? โถ่วๆต้องน่าสงสารขนาดไหนถึงคิดแบบนั้นได้....พวกเรายินดีช่วยเหลือทุกคนที่ด้อยโอกาสหรือไร้ที่พึ่งขนาดนี้ พวกเขายังคิดแบบนี้อีกเหรอคะ?"

บาทหลวงยืนขึ้นก่อนที่เขาจะเดินไปที่จุดบูชา ก่อนที่จะหันหลังมามองเอเธล

"ในโลกนี้ มีคนชอบก็ต้องมีคนเกลียด มีคนเกลียดก็ต้องมีคนชอบ ต่อให้เราทำดีพันครั้ง คนพวกนี้ก็จะคิดว่าเราทำชั่วพันครั้งอยู่ดี เอเธลเอย...เจ้ายังเด็กอยู่ เจ้ายังต้องเรียนรู้ความจริงของโลกนี้อีกเยอะ....อย่าเอาเวลาไปสนใจเรื่องพวกนี้เถิด เราอยู่กับตัวของเรา ใจของเราดีกว่า"

เอเธลยิ้มก่อนที่จะพยักหน้า

"งั้นดิฉันจะไปอุ่นขนมปังมาแจกจ่ายในเที่ยงนี้นะคะ......ทำซุบเลย! ขอบคุณคำสอนของท่านบาทหลวงมากๆเลยนะคะ!"

เอเธลลุกขึ้นก่อนที่จะก้มหัวให้บาทหลวง บาทหลวงพยักหน้าก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับไป เอเธลค่อยๆเดินไปเปิดประตูก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากโบสถ์และปิดประตูลง บาทหลวงมองไปที่กางเขนที่ติดอยู่กลางผนัง

"ท่านเทพธิดา........ข้า........ข้าไม่มั่นใจเลย............."
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #70 Itthikorn Khunnakorn (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 13:45

    สหายไม่ลองเชิญ Mikhail Kalashnikov หล่ะ

    ให้เขาสร้าง AK47 ให้กับกองทัพของบอริสมาใช้สู้ครับ

    #70
    1
    • #70-1 Comrade Mayonnaise (@Comradepiddog) (จากตอนที่ 79)
      11 มีนาคม 2562 / 13:47
      มันไม่สมเหตุสมผลบ้างอย่างครับ
      #70-1
  2. วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:30
    *^*.\_
    #69
    1