สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 78 : เข้าสู่เมืองอคาเชียใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    9 มี.ค. 62

  เสียงแตร่ ปี่และกลองดังขึ้น ทหารสหภาพที่แอบอยู่ในป่าทั้งหมดรีบวิ่งออกมาตั้งขบวนกันอย่างรวดเร็ว ประชาชนภายในเมืองต่างออกมายินดูอยู่ที่ประตูด้วยความหวาดกลัว ชายคนหนึ่งที่เป็นชาวเมืองหนุ่มๆธรรมดาคนหนึ่งหยิบหินจากพื้นปาไปที่หัวของทหารวาคิวรี่ที่ลดสะพานลง

"จะบ้าเหรอไงวะ?! เปิดประตูให้พวกนั้นเข้ามาเนี่ยนะ!!"

   ทหารที่โดนนำมือมากุ้มหัวของเขา เลือดได้ไหลออกมาจากหัว พวกประชาชนเริ่มวิ่งไปที่ตัวควบคุมประตูหวังจะดึงประตูขึ้น ทหารที่อยู่ด้านล่าง 3-4 คนรีบวิ่งมากันฝูงชนทันที ริวาเนียขี่ม้าอ้อมมาจากด้านหลังของแถวทหารสหภาพที่เรียงกันอยู่ ด้านหน้าของแถว ธงสหภาพจำนวน 3 ผืนถูกติดอยู่ที่เสาเหล็ก 3 เสา ทหารที่อยู่หน้าแถวทั้งสามคนยืนถือธงนั้นอยู่ 

   ถัดมาจากธงก็จะเป็นวงดุริยางค์ประจำกองทัพที่กำลังพูดคุยภาษาเยอรมันกันอยู่ วงดุริยางค์ทหารถูกก่อตั้งขึ้นหลังจากการล่มสลายของเมืองราเวน พวกทหารเยอฟแมชซึ่งสนใจในด้านดนตรีอยู่แล้วพวกเขาจึงเป็นสมาชิกส่วนใหญ่ของวง  ม้าของริวาเนียค่อยๆเดินมาจนถึงด้านหน้าสุดของแถว เขามองไปที่ภายในของเมืองผ่านช่องประตู เขาเห็นว่าสถานะการณ์ยังไม่สงบมากนัก เขาจึงทำมองขึ้นไปบนกำแพง ดีมอสส่องสายตาลงมาพอดี ริวาเนียส่ายหัว 

  ดีมอสเหมือนเห็นจึงพยักหน้าก่อนที่เขาจะชักปืนพกของเขาขึ้นมาและเดินไปที่ด้านหลังของกำแพง ฝูงชนเริ่มที่จะหลุดออกมาจากแนวกันของทหารได้และกำลังวิ่งไปที่ตัวควบคุม ชายหนุ่มคนที่ขว้างหินใส่ทหารกำลังจะเอื้อมมือไปถึงตัวควบคุม เสียงปืนดังขึ้น กระสุนทะลุหัวของเขาไป เลือดได้กระจายออกจากหัวไปติดบนตัวควบคุมและพื้น ทหารวาคิวรี่ที่ควบคุมตัวควบคุมทรุดลงทันทีด้วยความกลัว

 ฝูงชนมองขึ้นไปบนกำแพง สถานะการณ์สงบโดยรวดเร็ว ควันของปืนลอยออกมาจากปากกระบอก ดีมอสลดปืนของเขาลงก่อนที่เขาจะหันหน้าไปมองฝูงชนพวกนั้น

"เห็นตัวอย่างแล้วนะ.......ถ้ามีอีก"

ดีมอสชี้ไปที่กองทัพของสหภาพที่รออยู่นอกเมือง พวกเขามีสีหน้าที่ตื่นเต้นและไม่ได้เครียดอะไรกับเหตุการณ์นี้เลย ต่างจากประชาชนในเมืองที่จิตตกกันๆไป

"พวกแกเป็นเหมือนที่ราเวนแน่ๆ"

ประชาชนรีบวิ่งหลบไปที่สองข้างทางทันที พวกเขาอยู่นิ่งๆด้วยความหวาดกลัว ดีมอสยิ้มอย่างสะใจก่อนที่เขาจะตะโกนขึ้นอีกครั้ง

"เคลื่อนพลได้!!"

ริวาเนียชักกระบี่ประจำตำแหน่งของเขาออกมา ก่อนที่เขาจะชูมันขึ้นฟ้าและชี้ไปที่ประตูเมือง

"ตามข้าพเจ้ามา!!!"

วงดุริยางค์เริ่มเล่นเพลง  Königgrätzer marsch  ทันทีที่ได้ยินเสียงของริวาเนียพูดจบ พวกทหารสหภาพย่ำเท้าอย่างเป็นจังหวะ พวกฝูงชนต่างจับจ้องไปที่พวกเขา พวกเขาไม่เคยเห็นการสวนสนามอะไรแบบนี้มาก่อน ริวาเนียควบม้าของเขาเข้าไปในเมืองอย่างช้าๆ พวกทหารก็ตามกันมาอย่างเป็นระเบียบ พวกเขาค่อยๆเข้ามาในเมืองกันอย่างสวยงามและสง่างามไม่เหมือนนิสัยและสันดานของพวกเขาที่โหดเหี้ยม ไม่มีดอกไม้หรือเสียงยินดีต้อนรับอะไรเลย มีแต่เสียงของเครื่องดนตรีเท่านั้น 

   เสียงของเครื่องดนตรีดังจนถึงพระราชวัง โชลี่และเบลนอนกอดกันอยู่ในห้องนอนด้วยความกลัว ทางเดินของพระราชวัง คนใช้และทหารวิ่งวุ่นวายเต็มไปหมด พวกเขาเก็บของทุกอย่างที่มีใส่เกวียนของพวกเขาเอง วิลเชอร์เองก็นั่งอยู่ในห้องโถงด้วยความนิ่งเงียบ ธงของวาคิวรี่ที่ถูกแขวนอยู่บนเสาธงถูกชักลง พวกทหารพากันนำดาบของตัวเองฆ่าตัวตายหมู่กันในสวนดอกไม้ แต่สายสืบของสหภาพก็ยังคงทำงานอยู่ในนั้นเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พวกเราต้องรีบไปกันแล้ว!!"

เดอมิงกอสรีบวิ่งมาที่ห้องของฮาน่า แต่ภายในห้องกับไม่มีตัวของฮาน่าเลย ทุกอย่างว่างเปล่าไปหมด เขากัดฟันก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากพระราชวังไปขึ้นเกวียน เกวียนเริ่มออกเดินทางทันที พวกเขาใช้ประตูลับทางด้านหลังจากพระราชวังในการหลบหนี จุดหมายของพวกเขาคือ อัล-เวสท์เตอร์ไว................................................................

นาวอซกี้และดีมีตรียืนดูแผนที่กันอยู่ในที่ทำการของเมืองรูฟดิฟ พวกเขาจ้องมองมันด้วยความเครียดเป็นอย่างมาก

"ถ้าเรานำกำลังทั้งหมดโจมตีทีเดียว พวกมันคงรู้ตัวแน่ๆ อีกอย่าง"

นาวอซกี้ชี้ไปที่เมืองเนสต้าที่อยู่ทางเหนือของแผนที่

"เมืองเนสต้าอยู่ไม่ไกลจากเรามากนัก ถ้าให้ไลนัสบินไปสำรวจก่อนอีกรอบ น่าจะยกพลขึ้นได้แน่นอน"

ดีมีตรีพยักหน้า

"เป็นความคิดที่ดี แต่พวกมันรู้ตัวหรือยังว่าเรามีเครื่องบินแล้ว?"

นาวอซกี้ส่ายหัว

"พวกนั้นไม่สนใจอะไรหรอก เนสต้ามีแต่นักบวชกัยแม่ชีเต็มเมืองไปหมดตามที่โมนิก้ารบอกมานะ"

ดีมีตรีพยักหน้าของเขาอีกครั้ง แต่เขารีบหันไปมองนาวอซกี้

"รู้จักยายนั่นแล้วเหรอ?"

นาวอซกี้หัวเราะ

"ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ทหารทุกคนเรียกยายนั่นว่า เจ๊โหดอยู่แล้ว พวกเขาคิดว่าเธอโดนข่มขืนเยอะจนเสียสติเข้าร่วมกับพวกเรา ฮ่าๆๆๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายทำยังไงแต่แม่งโครตเจ๋งเลยว่ะ!"

นาวอซกี้ชูนิ้วโป้งให้ดีมีตรีพร้อมกับรอยยิ้ม

"เอาน่ะๆ เรื่องแค่นี้เอง....มาสิ....มาดื่มกันก่อน เราจะเริ่มแผนภายในสัปดาห์หน้าแล้วนะ"

ดีมีตรีเดินไปนั่งบนเก้าอี้ประจำของเขา ก่อนที่เขาจะหยิบขวดเหล้าขึ้นมาจากใต้โต๊ะ

"จริงสินะ...."

นาวอซกี้เดินไปที่ดีมีตรี............................................................................................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

122 ความคิดเห็น