สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 76 : ครอบครัวอบอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

ดีมีตรี นาวอซกี้และเรสโวเรสเดินออกมาจากที่ทำการ พวกเขาทหารคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับช่อดอกไม่และผู้คนล้อมตัวเขาเต็มไปหมด เขาสวมหมวกหนังของนักบินและแว่นตากันลมสีดำเลนส์สีขาว สวมผ้าพันคอสีแดงที่เขานำขึ้นมาปิดปาก เสื้อผ้าของเขาเป็นชุดหมีนักบินสีน้ำตาล ตรงคอสเสื้อมีรูปดาวแดงติดปีกอยู่ทั้งสองข้าง เขาสวมถุงมือสีน้ำตาลเข้มและรองเท้าคอมแบทสีดำ เหมือนผู้คนเห็นทั้งสามคน พวกเขาจึงหลบให้เรสโวเรสเดินเข้ามาหาตัวนักบิน

"มานี่ๆ"

เรสโวเรสกวักมือเรียกให้นักบินคนนั้นเดินเข้ามาตรงหน้าของดีมีตรีและนาวอซกี้

"ขอแนะนำให้รู้จักนะ ไลนัส อโครอส นักบินอากาศคนแรกของสหภาพเฮโรเชีย"

ไลนัสทำวัทยาหัตถ์

"สวัสดีครับท่านผู้สั่งการ ท่านรองผู้นำ ผมไดยินเรื่องของพวกคุณมาเยอะมากเลยครับ!"

ดีมีตรีและนาวอซกี้หัวเราะ

"จริงเหรอ? ฮ่าๆๆ แล้วนายว่าใครมีประวัติน่ากลัวที่สุดล่ะ?"

ดีมีตรีตบไปที่หัวของนาวอซกี้

"ถามบ้าอะไรของแกเนี่ย!"

นาวอซกี้นำมือมากุ้มหัวก่อนที่เขาจะมองหน้าของดีมีตรีและยิ้ม เรสโวเรสกับไลนัสเองก็หัวเราะออกมา

"ก็แหม่.....ใครๆก็รู้จักแกในฐานะปีศาจอยู่แล้ว ไม่เห็นจะเป็นไ-"

ดีมีตรีตบไปอีกครั้ง แต่รอบนี้นาวอซกี้ก้มหลบทัน ดีมีตรีจึงหันมามองไลนัสแทน

"ฉันว่าเราไปคุยข้างในดีกว่านะ อย่าเสียเวลาตรงนี้เลย"

ไลนัสทำวัทยาหัตถ์อีกครั้ง ดีมีตรีล็อคคอของนาวอซกี้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในที่ทำการ ไลนัสและเรสโวเรสเดินตามาทีหลัง....................................................................................................................

ฮาน่าคุกเข่าอยู่ตรงกลางของห้องโถงในพระราชวังของเมืองอคาเชียใหม่ เธอสวมเสื้อผ้าสีฟ้าอ่อนและกางเกงขาสั้นสีเดียวกันกับชุด ขาข้างที่เธอเสียไปมีไม้สีน้ำตาลมาแทนที่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเครียด เธอก้มหน้าไม่ยอมสบตากับใครแม้แต่ลุงของเธอเองที่ยืนอยู่ข้างๆกับองค์กษัตริย์ วิลเชอร์ที่นั่งอยู่บนบัญลังก์เองก็มีสีหน้าที่เครียดเช่นกัน

"เธอรอดมาจากที่ราเวนสินะ.....ที่นั้นเป็นอย่างไรบ้าง?"

ฮาน่าคุกเข่าอยู่อย่างนั้นไม่ยอมพูดอะไรออกมา

"เธอต้องพูดนะฮาน่า ถ้าไม่พูดพวกเราก็ไม่รู้หรอก"

เดอมิงกอสพูดพร้อมกับสีหน้านิ่งเฉย วิลเชอร์เองก็เริ่มที่จะไม่ทนกับความเงียบที่แสนจะกดดัน

"ได้! ถ้าเธอไม่พูดงั้นฉันจะไปแล้วนะ!"

วิลเชอร์ลุกขึ้นและพร้อมที่จะก้าวเท้าเดิน

"พวกมัน"

วิลเชอร์หยุดลงก่อนที่เขาจะค่อยๆนั่ง เดอมิงกอสเองก็มีแววตาที่สนใจเรื่องของฮาน่ามากขึ้น

"พวกมันเผา.....ทุกอย่าง.....ไม่เหลือ..."

น้ำตาของฮาน่าไหลอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"อะไรอีกแล้วค่ะ!!! ไม่เหลือ!!!"

เดอมิงกอสส่ายหัว วิลเชอร์เองก็นำมือมากุ้มหัวเช่นกัน

"ให้มันได้อย่างงี้สิ......เอาเถอะ! เราจะส่งตัวเธอกลับไปที่นีโอนาเดีย ไปพักรักษาตัวที่นั่นก่อนแล้วค่อยกลับมา"

เดอมิงกอสพูดพร้อมกับเรียกให้ทหารวาคิวรี่พยุงตัวของฮาน่าไป ฮาน่าสะบัดตัวของเธอออกจนล้มลง

"อะไรอีก นังเด็กโง่!!!"

เดอมิงกอสตะโกนดังขึ้น วิลเชอร์หันมามองเดอมิงกอสด้วยสีหน้าตกใจ ฮาน่าค่อยๆเงยหน้าของเธอขึ้น

"ฟาร์ดัช.....ตายแล้ว......"

วิลเชอร์ลุกขึ้นยืนทันที เดอมิงกอสยังคงสีหน้านิ่งเฉยอยู่

"ปะ....เป็นไป...ไม่ได้"

ฮาน่าถูกทหารพยุงตัวขึ้นอีกที ก่อนที่เธอจะค่อยๆโค้งคำนับ

"ลาแล้วค่ะ.....ฝ่าบาท...."

ทหารพยุงเธอเดินออกไปจากห้องโถง วิลเชอร์ล้มทั้งยืน

"เรา......เสียแม่ทัพไป......หมดแล้วสินะ...เหลือแค่แม่ทัพใหญ่คนเดียวที่ยังอยู่"

เดอมิงกอสหันหน้ามามองวิลเชอร์ เขายิ้ม

"ไม่ต้องเป็นห่วงฝ่าบาท....หลานสาวของข้าเป็นแม่ทัพได้ ก่อนที่เธอจะไปก็ให้เธออยู่บัญชาการไปก่อนซัก3-4วันก็ได้"

วิลเชอร์มองมาที่เดอมิงกอสด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"ไม่มีประโยชน์หรอก......ขอบคุณมาก....นายไปเถอะ...."

เดอมิงกอสโค้งคำนับก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องโถ่งไป ประตูห้องโถ่งได้ปิดลง วิลเชอร์ถอนหายใจ

"ฉันทำตามที่แกบอกหมดแล้ว....."

ดีมอสโผล่ออกมาจากด้านหลังของบัญลังก์พร้อมกับโชลี่ที่ถูกหมัดมือและเท้าพร้อมกับปิดปากเอาไว้ ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าห้องโถงเองก็เข้ามาพร้อมกับหอก ดีมอสยิ้มก่อนที่จะกระชากผมของโชลี่และมองไปที่โชลี่

"เอาล่ะฝ่าบาท"

ดีมอสมองไปที่วิลเชอร์ด้วยสีหน้าของการเยาะเย้ย

"เรามาเริ่มการเจรจากันดีกว่า............ฮ่าๆ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

122 ความคิดเห็น