สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 71 : สิ่งประดิษฐ์ใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

ดีมีตรีเดินอยู่บริวเณชายหาดของแถบดาร์กแลนด์ เขามองไปยังทะเลที่สุดลูกตาของเขาไม่เห็นแผ่นดินเลย เขายิ้มและหัวเราะ

"คิดว่าที่นี่จะมีอะไรตื่นเต้นๆ..สรุปมันดาร์กเพราะป่าไม้เยอะนี่เอง โถ่วๆ"

ดีมีตรีหันหลังกลับไป ทหารสหภาพหลายคนกำลังช่วยกันต่อเรือไม้ขนาดเล็กกันอยู่ พวกเขาทำกันอย่างขยันและไม่บ่นอะไร บางคนแบกไม้จากในป่าเข้ามา บางคนนั่งตอกตะปูด้วยค้อน ชายคนหนึ่งเดินมาที่ดีมีตรี เขาสวมแว่นตาที่เจสสิก้าเคยสวม ไว้หนวดสั้นๆสีขาวด้านบนปากคล้ายสตาลินสี เขาสวมหมวกหม้อตาลสีน้ำเงินขอบทอง แถบสีบนหมวกเป็นสีเขียว ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลอมดำ ผิวสีครีมของเขาคล้ายกับคนอายุ40 เขาเสื้อยืดและคาดผ้าสีขาวไว้บนบ่า กางเกงของเขาเป็นสีน้ำเงิน สวมร้องเท้าคอมแบทสีดำ เขาคือนายพลผู้บัญชาการในเขตนี้ ครุส เดโซเวส

"ท่านผู้สั่งการ"

คลุสเดินมาพร้อมกับนำผ้าที่บ่าของเขาเช็ดหน้าไปด้วย เขามองไปที่ดีมีตรีด้วยสายตาที่เป็นมิตร

"เรือของเรามีมากพอที่จะเดินทางไปแล้วครับ เหลือแค่เรื่องของอาหาร น้ำดื่ม"

ดีมีตรีพยักหน้า

"ดีมาก...อย่าลืมเรื่องเสื้อกันหนาวด้วยนะ"

ครุสทำหน้าสงสัย

"ทำไมเราต้องเตรียมเหรอครับ?"

ดีมีตรีหันมายิ้มให้ครุส

"ฉันตรวจสัมภาระของเจ้าพวกทหารของมันที่ตาย ทุกคนมีเสื้อกันหนาวอยู่ในกระเป๋าทั้งหมด และฉันได้ข่าวว่าที่นีโอนาเดียเยือกเย็นตลอด จะพลาดไม่ได้"

ครุสทำวัทยาหัตถ์

"จะรีบจัดหาให้ครับ!"

ดีมีตรีหันกลับไปมองทะเลและพยักหน้า

"ดีมาก ทำงานต่อได้"

ครุสหันหลังกลับไป

"ขอไม้อีก2ท่อน แล้วฉันจะเปิดคลังเหล้าของฉันฉลอง!"

ครุสตะโกนดังลั่นไปทั่วทั้งชายหาด พวกทหารสหภาพพากันยิ้ม

"เฮ!"

พวกเขารีบทำงานกันอย่างแข็งขัน แต่แล้วสายตาของพวกเขาก็จ้องไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินมาหาดีมีตรี เธอสวมเสื้อคอปกสีน้ำตาลอ่อน สวมกระโปงเรียบๆและเข็มขัดสีสีน้ำตาลหัวทอง ถุงมือของเธอเป็นสีขาว ถุงน่องของเธอเป็นตาข่ายสีน้ำตาล เธอสวมร้องเท้าส้นสูงสีน้ำตาลอมดำ หมวกหม้อตาลของเธอเป็นสีน้ำตาลเข้มมีดาวแดงติดอยู่ตรงกลางของหมวก ดวงตาของเธอแสนเย็นชาสำหรับคนรอบข้างๆ ปากของเธอเป็นสีแดงสดชวนให้จูบ เธอไว้ผมยาวสีน้ำตาลปล่อยผมของเธอจนคาดบ่า นมของเธอใหญ่เป็นพิเศษจนคนที่ได้มองต่างพากันหลบสายตาแถบไม่ทัน เธอถือหอกแห่งความยุติธรรมมาด้วย ดีมีตรีหันไปมองแล้วยิ้ม

"ชุดใหม่เป็นยังไงบ้าง โมนิก้า?"

โมนิก้ายิ้มอย่างโรคจิตก่อนจะเดินมาจูบดีมีตรีและปล่อยออก

"คับไปหน่อยค่ะ...แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรใส่"

ดีมีตรีหัวเราะ

"ฮ่าๆๆ งั้นเหรอ? ดีแล้วล่ะ.....ที่ฉันเรียกเธอเพราะอยากจะถามเรื่องนึงน่ะ"

โมนิก้ายิ้ม

"งั้นเหรอคะ? มีเรื่องอะไรที่ท่านยังไม่รู้อีกเหรอคะ?"

ดีมีตรีกำลังจะเตรียมพูดแต่....ทหารสหภาพป้ายยศสีเขียวคนหนึ่งเดินมาที่ทั้งคู่ เขาทำวัทยาหัตถ์ก่อนที่จะพูด

"ท่านครับ มีคนสำคัญมาครับ"

ดีมีตรีทำหน้าสงสัย

"หืม? ฉันไม่ได้นัดใครไว้นี่......แล้วที่ว่าใครเหรอ?"

ทหารค่อยพูด

"ท่านรองผู้นำและหัวหน้าหน่วยวิทยาศาสตร์มาที่นี่ครับ!"

ดีมีตรีตกใจ

"อ่า!นาวอซกี้....เรสโวเรส...ดีๆงั้นเดียวจะรีบไป"

ทหารคนนั้นทำท่าวัทยาหัตถ์ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไป ดีมีตรีหันหน้ามาที่โมนิก้า เธอมองทหารคนนั้นอย่างไม่เป็นมิตร

"เอาน่าๆ ฉันไปแปปเดียว"

โมนิก้าหยักหน้า

"ค่ะ...ตามใจนายท่านเลย"

ดีมีตรีเดินออกไปจากชายหาด โมนิก้ามองไปที่ทหารบางคนที่กำลังมองเธออยู่

"มองอะไรกัน.....ไอ้พวกหนอนแมลง"

ทหารพวกนั้นรีบกลับไปทำงานทันที ดีมีตรีขี่ม้ามาใกล้จะถึงด้านหน้าของเมืองรูฟดิฟแต่แล้วเขาก็ต้องหยุดลงเพราะ.........บนท้องฟ้ามีเครื่องบินอยู่ด้านบนกำลังบินวนอยู่ พวกชาวบ้าน ออร์คและทหารต่างพากันชี้ไป มันเป็นเครื่องบินขับไล่แบบสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง คล้าย เครื่องโมคอง-ซูลเนียของเยอรมนี มันทาสีน้ำตาลอ่อน ตรงปลายของเครื่องบินมีรูปค้อนเขียวสีแดงติดอยู่

"สวยไปเลยใช่มั้ยล่ะ?"

ดีมีตรีหันไปมองด้านข้างของเขา นาวอซกี้ในชุดเครื่องแบบจอมพลและเรสโวเรสในชุดกาวน์นักวิทยาศาสตร์เดินมาที่ดีมีตรี ดีมีตรียิ้มก่อนที่นาวอซกี้และดีมีตรีจะเดินเข้าไปกอดกัน

"สหายดีใจที่ได้พบ"

ดีมีตรีพูดขึ้น

"เช่นกัน"

นาวอซกี้ตอบและปล่อยตัวของนาวอซกี้ออก ดีมีตรีหันไปจับมือเรสโวเรส

"สวัสดีครับด็อกเตอร์"

เรสโวเรสยิ้มให้และจับมือดีมีตรีและเขย่า

"เช่นกันครับ คุณเก่งมากๆเลยนะที่เมืองราเวน"

ดีมีตรีหัวเราะ

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ที่เก่งได้ก็เพราะอาวุธของคุณมากกว่า"

ทั้งสามคนหัวเราะกัน ดีมีตรีมองไปบนฟ้าและชี้ไปที่เครื่องบิน

"นั่นคือ?"

นาวอซกี้ยิ้มให้ก่อนที่เขาจะเดินมาข้างๆดีมีตรีและมองไปบนฟ้า

"เครื่องบินขับไล่โพเบียด้า 1 พัฒนามาจากโมคองของเยอรมันในหนังสือของยูริ"

เรสโวเรสหัวเราะ

"ผมทุ่มแรงกายแรงใจเริ่มพัฒเจ้านี่ตั้งแต่ที่ผมได้จับหนังสือเล่มนั้น"

ดีมีตรีหันมามองทั้งสองคนก่อนที่เขาจะยิ้มให้

"งั้นแสดงว่าเราต้องฉลองซักหน่อยแล้ว"

ทั้งสามคนหัวเราะ

"ตามผมมาเลย"

ดีมีตรี นาวอซกี้และเรสโวเรส ทั้งสามคนเดินไปหัวเราะไปในถนนทางเดินก่อนที่ทั้งสามจะเข้าไปในที่ทำการของเมืองรูฟดิฟ............................................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #65 Kirov Kiril Sealenskiy (@SealTV) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:37
    นี่สินะ Air supiority

    ปล. ผมไม่มองโมนิก้านะ ผมชอบแบนๆ
    #65
    2