สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 57 : ยุทธการณ์เมืองรูฟดิฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    25 ก.พ. 62

ฮาน่าและฟาร์ดัชเดินอยู่ในสวนดอกไม้ด้านหลังเมืองราเวน ทั้งคู่เดินดูนกพิราบและแมลงปีกแข็งซึ่งมีมากในแถบนั้น ฮาน่าเดินมาจนถึงทุ่งดอกไม้สีม่วง เธอก้มลงไปเด็ดดอกไม้ดอกนึงขึ้นมาดม

"หอมจังเลย......"

ฟาร์ดัชที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆก็หัวเราะ

"ดอกอโดเนีย.....มันออกดอกช่วงนี้บ่อยมากๆเลย....บางคนบอกว่ามันคือสัญลักษณ์ของเทพแห่งแสง"

ฮาน่ายืนขึ้นและหัวเราะเล็กน้อย

"ฮ่าๆ...ไอ้เรื่องแบบนั้นใครจะไปเชื่อล่ะคะ? อีกอย่างผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงต้องเป็นท่านเทพธิดาอยู่แล้วล่ะค่ะ......"

ฟาร์ดัชพยักหน้า

"งั้นก็ดีแล้ว....ว่าแต่ แผลของเธอ"

ฮาน่าก้มลงไปมองเอวของเธอที่อยู่ใต้ชุดเกราะที่เธอใส่อยู่

"ออๆ ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ถึงจะมีอาการปวดเป็นระยะๆแต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรค่ะ"

ฟาร์ดัชยืนมองดูเธออย่างใจจดใจจ่อ

"ฟาร์ดัช....คุณฟาร์ดัช!!"

ฟาร์ดัชสดุ้งตกใจเล็กน้อย

"ห๊ะ?"

ฮาน่าหัวเราะ พร้อมกับแกว่งดอกไม้ไปมา

"อะไรของคุณเนี่ย.........ความสวยของฉันมันบังสายตาคุณมากเลยหรอ? ฮ่าๆๆ"

ฟาร์ดัชนิ่งเงียบไปซักพัก ฮาน่าจงหยุดหัวเราะ

"ว่าแต่ ทหารชาวเยอฟแมชนี่......."

ฟาร์ดัชมองไปที่กำแพงเมืองที่สูงสง่าอยู่ด้านหน้าของเขา

"พวกเฮโรเชียเก่า พวกนี้แยกตัวออกมาเพราะพวกมันเกลียดจักรพรรดิแมนไซเตอร์มหาราช ผู้รวบรวมเฮโรเชียเป็นจักรวรรดิ พวกมันจึงหนีเข้ามาในวาคิวรี่ พวกนี้นิสัยไม่ต่างจากพวกเฮโรเชียหรอก แต่พวกมันใช้ภาษาที่ไม่เหมือนใคร....ภาษาเยอฟแมช......หรือที่พวกมันเรียก เยอรมัน"

ฮาน่าพยักหน้าของเธอ

"ก็หวังว่าเจ้าพวกนั้นจะเป็นประโยชน์ยามที่เราลำบากนะ..."

"ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น"

และทั้งสองก็เดินเล่นต่อไป........................................................................................................

ทหารสหภาพช่วยกันกระหน่ำยิงไปที่ทหารออร์คที่อยู่บนกำแพงเมือง พวกเขาปาโมโลตอฟเข้าไปในเมืองด้วย การเผาไหม้และไฟจากเพลิงได้ลุกลามไปในเมือง ออร์คบางตัวถูกไฟคลอกวิ่งออกมาจากตัวบ้าน พวกพลธนูออร์คเองก็พยายามที่จะยิงพวกทหารสหภาพ แต่ตอนนี้พวกสหภาพได้กลับมาใช้อุปกรณ์แบบเก่ามาช่วย ก็คือโล่เหล็ก พวกเขานำโล่มาบังขบวนแถวของพวกเขาเอาไว้ ทำให้พวกพลธนูออร์คยิงไม่โดน มิหนำซ้ำยังโดนพวกทหารที่ถือไรเฟิลยิงปะทะอีก พวกเขาจึงจำเป็นต้องสละกำแพงของเมืองไป พวกสหภาพใช้บันไดพาดกำแพงเมืองและปีนขึ้นไป ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออก ในวินาทีสุดท้ายนี้ พวกออร์คตัดสินในก้มหัวลงยอมรับชะตากรรม พวกเขาไม่สู้อีกต่อไป พวกทหารสหภาพจึงบุกเข้าไปในตัวเมืองได้อย่างง่ายได้ การต่อสู้ดำเนินไปเรื่อยๆจนกระทั่งทุกอย่างสงบลง........เพราะไม่มีการขัดขืนใดๆจึงทำให้ไม่มีการสังหารหมู่ ข่มขืน หรืออะไรต่างๆที่ทำให้พวกออร์คตายอย่างทรมาณ ดีมีตรีขี่ม้าเข้ามาในเมืองพร้อมกับทหารจำนวน 5-6 นาย พวกเขาเดินตามทางของถนน พวกทหารสหภาพตามข้างทางต่างพากันส่งเสียงให้กำลังใจดีมีตรี

"ท่านผู้สั่งการจงเจริญ!! ท่านผู้นำจงเจริญ!! พรรคคอมมูนประชาชนจงเจริญ!!"

พวกทหารและชาวบ้านมนุษย์ของฝั่งสหภาพต่างพากันตะโกนโห่ร้องยินดีต่อชัยชนะของพวกเขา พวกออร์คต่างพากันมองขบวนของสหภาพเดินเข้าเมือง น้ำตาของเด็กๆรวมไปถึงพวกผู้หญิงของออร์คไหลออกมาจากตาของพวกเขา ดีมีตรีขี่ม้ามาถึงด้านหน้าที่ว่าการเมือง เขาลงจากม้าและถอดหมวกของเขาให้ทหารคนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในที่ว่าการ ดีมีตรีเปิดประตูเข้าไปในที่ว่าการ เอมมาลีนั่งอยู่บนบัญลังก์ด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง

"เธอคือ?"

เอมมาลีเงยหน้าขึ้น

"ข้าคือ....เอมมาลี ซาซาริ.....อดีต......องค์ราชินี"

เอมมาลีลุกขึ้นจากบัญลังก์และเดินลงมา น้ำตาของเธอไหลออกมาเล็กน้อยแต่เธอก็ใช้มือของเธอเช็ด เธอคุกเข่าต่อหน้าดีมีตรี

"ข้าพเจ้า.........ยอมศิโรราบต่อกองทัพของพวกท่านแล้ว......ท่านเจ้าของอาณานิคม....ได้โปรด"

เอมมาลีเงยหน้าขึ้นและกำมือของเธอ

"ได้โปรดล่ะ.....ไว้ชีวิตผู้คนในเมืองด้วยเถิด.....ข้าขอร้อง"

ดีมีตรีจับไปที่หน้าของเอมมาลีและมองดูหน้าของเธอ เอมมาลียิ้มออกมา

"ทะ....ท่านจะให้....ข้าทำอะไร.....ก็ได้ทั้งนั้น......ขอร้องล่ะ....."

ดีมีตรีหัวเราะก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งบนบัญลังก์

"ฉันต้องการให้เธอเป็นเหมือนเดิมนี่ล่ะ"

เอมมาลีทำหน้างง

"คุณไม่ได้ต้องการบัญลังก์หรอคะ?"

ดีมีตรีหัวเราะอีกรอบก่อนที่เขาจะหยิบแก้วน้ำของเอมมาลีที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆบัญลังก์มาดื่ม

"ไวน์หรอ? ฮืมๆ....น่าสนใจ"

เอมมาลีก้มหน้าของเธอลง

"ออๆ เรื่องนั้นฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เท่าไรหรอก.....เธอจะได้ครองตำแหน่งผู้นำอยู่..แต่ฉันจะเป้นคนสั่งการเธอเอง"

เอมมาลีกัดฟันตัวเอง มือของเธอทั้งสองข้างกำหมัดด้วยความเจ็บช้ำใจ

"หุ่นเชิด..สินะคะ?"

ดีมีตรีพยักหน้า ก่อนที่เขาจะเป่าปากของเขา ทหารสหภาพคนหนึ่งเดินเข้ามาในที่ทำการ เขาลากศพของออร์คตนหนึ่งมาด้วย.......มรรคนั่นเอง เอมมาลีตกใจทันทีที่เห็นร่างของมรรค

"ทะ.......ที่รัก........."

เธอล้มทั้งยืน ดีมีตรีเองก็ยิ้มอย่างสนุกสนาน

"ฉันรู้จักกับมันตั้งแต่ที่ฉันเข้ามาที่นี่ครั้งแรก มันต้องการที่จะกำจัดเธอออกไปรู้ตัวบ้างไหม?"

เอมมาลีหันมามองดีมีตรี

"แก......ไอ้เดนนรก!!"

ดีมีตรีหัวเราะ

"ฉันได้ยินจนชินแล้วล่ะ เอาล่ะ....คืนนี้เธอเองก็มีงานต้องทำเยอะมากๆเลยด้วย......ลาก่อนนะ"

ทหารคนนั้นนำโซ่มาล่ามคอของเอมมาลีเอาไว้ จากนั้นเขาก็ลากเธอออกไปข้างนอก

"ปล่อยฉันนะ! ไอ้พวกสัตว์ป่า ปล่อยนะ ปล่อย!!!"

เสียงและตัวของเอมมาลีและทหารคนนั้นลับตาของดีมีตรีไป ดีมีตรีเองก็กำลังจะลุกออกจากบัญลังก์แต่.......ทหารคนหนึ่งที่สวมชุดเครื่องแบบทหารเฮโรเชียโดยที่เขาสวมหมวกยูชาคอฟเดินเข้ามาในที่ว่าการ ทำดีมีตรีรู้เลยว่าเขาคือคนส่งข่าวนั่นเอง

"มีข่าวอะไรจากแผ่นดินใหญ่หรอ?"

ทหารคนนั้นทำท่าวัทยาหัตถ์ ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋าและโยนให้ดีมีตรี ดีมีตรีรับและเปิดกระดาษก่อนที่เขาจะอ่านมัน

"ท่านผู้นำต้องการให้ท่านกลับแผ่นดินใหญ่ด้วยด่วน ข้าใช้เวลาหลายวันมากเลยนะกว่าจะหาตัวพวกท่านเจอ"

ดีมีตรีวางกระดาษลงบนโต๊ะ

"โทษทีๆ จะรีบไปเดียวนี้ล่ะ ขอบใจมาก"

ทหารคนนั้นทำวัทยาหัตถ์ก่อนที่จะกลับหลังหันและเดินออกไป ดีมีตรีสูดลืมหายใจเข้าก่อนที่เขาจะลุกขึ้น

"หัวหน้า!! คุณหมอกำลังจะกลับไปบ้านแล้ว!!!!"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

122 ความคิดเห็น