สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 56 : หวาดกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

สงครามระหว่างมนุษย์กับออร์คยังไม่จบเพียงแค่สมรภูมิเดียว ดีมีตรีและพวกชาวบ้านรวมไปถึงทหารจำนวน 400 คน พร้อมใจกันเดินทัพเข้าไปในป่าต่อไปเพื่อทำลายฐานที่มั่นของพวกออร์ค พวกทหารจัดขบวนเดินไปบนช่องทางของป่าที่เป็นถนนทำจากหิน พวกผู้หญิงก็ช่วยแบกสัมภาระ กระเป๋ารวมไปถึงเสบียงอาหารไปด้วย

"ท่านผู้สั่งการ!!"

ทหารคนหนึ่งวิ่งมาที่ดีมีตรีที่กำลังขี่ม้าข้างๆกับขบวนทหารอยู่

"พลสังเกตการณ์แจ้งเราว่า ตอนนี้พวกเขาเจอฐานที่มั่นของพวกศัตรูแล้วครับ!"

ดีมีตรีพยักหน้า

"ห่างออกไปเท่าไร?"

ทหารคนนั้นมองไปยังป่าซักพัก

"ประมาณ 2-3 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือครับ!"

ดีมีตรีพยักหน้าอีกครั้งหนึ่ง

"ดีมาก! เราจะรีบไปทันที กลับไปประจำตำแหน่งได้!"

"ครับ!"

ทหารคนนั้นทำวัทยาหัตถ์ก่อนที่เขาจะหันหลังและเดินออกไป ดีมีตรีรีบควบม้าไปที่หัวขบวนทันที ที่หัวขบวนมีทหารคนหนึ่งสวมหมวกหม้อตาลและเครื่องแบบทหารสหภาพ ดูท่าทางของเขาน่าจะเป็นหัวหน้าหน่วยทหารที่นี่

"ตกเหนือ 3กิโล!!"

ดีมีตรีตะโกนขึ้น ทหารคนนั้นหันหน้ามาก้มหัวรับคำสั่ง

"ครับ ท่านผู้สั่งการ..........ตะวันตกเฉียงเหนือ อีก3กิโล!! เร่งฝีเท้าหน่อยสหาย!!"

"ครับ!!"

พวกทหารตะโกนรับคำสั่งทันที และพวกเขาก็เดินทางกันต่อไป...................................................................

เอมมาลีปาแก้วน้ำของเธอทิ้ง ทหารที่รอดชีวิตจากเหตุกาณ์นั้นก้มหน้าและคุกเข่าต่อหน้าของราชินี พวกไฮออร์คต่าพากันพูดคุยส่งเสียงดังไปทั่ว

"เป็นไปได้ยังกัน?!"

"พวกนั้นมันปีศาจ..ปีศาจชัดๆ"

พวกไฮออร์คต่างพากันพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขารู้สึกถึงความหวาดกลัวในจิตใจของพวกเขาเอง ทหารออร์คที่รอดชีวิตคนนั้นเสื้อผ้าของเขาขาดไปทั่วทั้งตัว เลือดสีเขียวเต็มไปทั่วทั้งร่างกายของเขา เขางายหน้าขึ้นก่อนที่จะกลืนน้ำลายก่อนจะพูด

"หรือ......เราควรจะ...ยอมแพ้?"

เอมมาลีมองหน้าทหารคนนั้นด้วยความโกรธ

"เจ้าจะบอกว่าให้ข้านำอาณาจักรอายุร่าว 500 ปีไปทิ้งกับกลุ่มมนุษย์ที่มีไม่ถึง 1000 คนเนี่ยนะ?!"

ทหารคนนั้นก้มหน้าลงอีกครั้ง และแล้วประตูของที่ว่ากรได้ถูกเปิดออก มรรคได้เดินเข้ามาพร้อมกับไฮออร์คสองคน

"องค์ราชินี!"

มรรคน้อมตัวลง ก่อนที่เขาจะเดินไปด้านหน้าเอมมาลี

"กองกำลังของกฤตินตายเกือบหมด ไหนจะตัวผู้นำกองทัพเองก็ตายไปแล้ว"

ทั้งห้องกลับมามีเสียงอีกครั้ง

"ห๊ะ?! เจ้านั้นตายแล้วเหรอ?"

"เป็นได้ยังไง?"

"นั้นมันคนที่เก่งเกือบที่สุดในเผ่าเราแล้วนะ!!"

พวกไฮออร์คต่างพากันหวาดกลัวมากกว่าเดิม พวกเขามองหน้ากันและกัน บางคนรีบเดินออกจากที่ว่าการทันทีที่ได้ยิน

"อยู่ไม่ได้แล้ว....ฉันยอมไปตายดาบหน้าที่มิตฟแลนด์(มัฟแลนด์)ดีกว่าอยู่ที่นี่!"

เอมมาลีนำมือกุ้มใบหน้าของเธอพร้อมกับร้องไห้ออกมา

"มรรค...อยู่กับข้าก่อน ที่เหลือจะไปตายที่ไหนก็เชิญ!!"

พวกไฮออร์คลุกขึ้นและน้อมตัวลงก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากที่ว่าการจนหมด ประตูได้ถูกปิดลง เอมมาลีเงยหน้าขึ้น

"มรรค......ข้าควรทำอย่างไรดี?"

มรรคเดินไปนั่งบนพื้นข้างๆกับบัญลังก์

"ข้าไม่รู้......ข้าเองก็ไม่รู้เลย......."

เอมมาลีลดตัวเข้ามากอดเขา

"เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่ข้าไว้ใจได้.....ได้โปรดบอกทีเถิด...ข้าควรทำอย่างไร?"

มรรคสะบัดตัวของเขาออก ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น

"เรื่องนี้ ท่านเองต่างหากที่ต้องตัดสินใจ ท่านตัดสินใจมารอบหนึ่งแล้ว.....ท่านเองก็ควรตัดสินใจอีก.........ขอให้เทพแห่งแสงคุ้มครองท่าน......."

เขาหันหลังเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมัน ก่อนที่เขาจะหันมามององค์ราชินีซักพักและปิดประตูลง เอมมาลีนั่งอยู่บนพื้นและร้องไห้อย่างสงบๆ..................................................................................................

พวกออร์คชาวบ้านต่างพากันวิ่งไปทั่วทั้งเมือง พวกทหารออร์คก็พากันหวาดกลัวในข่าวลือของกฤติน พวกเขาพากันเก็บของ สวดอ้อนวอน รวมไปถึงการปล้นชิงทรัพย์ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นบนพื้นดินแห่งนี้มานานร้อยปีแล้ว สันดารของพวกออร์คเริ่มเผยออกมามากขึ้นเรื่อยๆ พวกมันก็เพียงแค่เผ่าพันธุ์ที่เห็นแก่ตัวไม่ผิดจากมนุษย์ จนกระทั่งทหารออร์คคนหนึ่งบนกำแพงสังเกตเห็นอะไรบ้างอย่างส่องแสงจากป่า..........มันเป็นแสงวู่วาบไปมาๆจนทำให้เขาสงสัย......

และ.........เสียงปืนก็ดังขึ้น...................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

123 ความคิดเห็น