สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 53 : รอยยิ้มที่ไม่ลืม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

ค่ำคืนของเมืองอคาเชีย ผู้คนส่วนมากยังคงเดินอยู่บนทางเดิน พ่อค้ายังคงขายของอยู่ตามริมทาง ทหารของสหภาพก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป บอริสและเฟเรน่านั่งอยู่ในบ้านของพวกเขาเอง บอริสนั่งอ่านหนังสือปกแดงอยู่ในห้องรับแขก ห้องรับแขกของพวกเขามีขนาดที่ไม่กว้างมากนัก สีของกำแพงเป็นสีครีมอ่อนๆ ปลองไฟถูกจุดอยู่เพื่อสร้างแสงสว่างและบรรยากาศของห้องนั้นด้วย บอริสเองนั่งอ่านหนังสือเล่มนั้นไปเรื่อยๆ

"เอาจริงดิ......ไม่น่าเลย~"

เฟเรน่าในชุดกระโปรงสีฟ้าสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวและรองเท้าส้นต่ำสีขาว บนหัวของเธอก็ผูกผ้าสีขาวอยู่บนหัวของเธอคล้ายแม่บ้าน กำลังเดินมาพร้อมกับชุดถ้วยน้ำชาของเธอเดินมาในห้อง เธอทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นบอริสพูดพร้อมกับตบเข่าของเขาด้วย

"นี่ๆ ถ้านายยังจะนั่งอ่านนิยายอยู่อย่างนี้ ทำไมไม่ไปหาอะไรดีๆทำอย่างเช่น การกำหนดนโยบายของพรรคคอมมูน ประกาศหาสมาชิก หรืออะไรที่มันสร้างสรรค์ไม่ดีกว่าเหรอ?"

บอริสหันมามองเฟเรน่าพร้อมกับวางหนังสือลงบนโต๊ะตรงข้ามเขา

"คุณอยากลองอ่านไหมล่ะ? เรื่องนี้สนุกมากเลยนะ มันเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตจากดาวอังคารบุกมายังโลกน่ะ น่าสนุกไหม?"

เฟเรน่าทำหน้างง

"ดาวอังคาร?"

บอริสหัวเราะ เฟเรน่าเองก็ยังทำหน้างงอยู่

"จริงด้วยสินะ ฮ่าๆๆ เอาเถอะๆเธอเองก็ต้องพักบ้างนะ มานั่งสิ"

เฟเรน่าวางชุดน้ำชาลงก่อนที่เธอจะนั่งเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆกับบอริสด้วย เธอเอื้อมไปรินน้ำชามาดื่มก่อนที่จะถอนหายใจ

"วันนี้เหนื่อยจังเลยน้า~ ว่ามั้ย?"

บอริสพยักหน้า เขาเองก็เอื้อมไปรินน้ำชามาดื่มเหมือนกัน

"อืม....รสชาตินี้......ตั้งแต่ที่ยาลู่แล้วสินะ......"

บอริสจ้องถ้วยชานั่นด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้น

"เหรอคะ? ว่าแต่.........ยาลู่นี่......อยู่ที่ไหนเหรอคะ?"

บอริสหันหน้ามองเฟเรน่าและยิ้มให้

"ฉันทีเรื่องจะเล่าให้ฟัง...........เรื่องที่เกี่ยวกับการผจญภัยของฉันเอง................ยาลู่...............มันอยู่ในที่ที่ไลแสนไกลมาก...........ไกลจนฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน.................."

31 เมษายน 1904

บอริสในวัยหนุ่มตื่นขึ้นหลังจากที่ระเบิดของปืนใหญ่ยิงลงมาที่สนามเพลาะ บอริสมองไปรอบๆของเขา เขาเห็นเพียงแต่ซากของทหารรัสเซียที่ตายจากแรงระเบิด บอริสนำมือมาปิดหูของตัวเองด้วยความกลัว ทหารรัสเซียคงหนึ่งวิ่งมาด้วยความว่องไว เขารีบก้มลงเรียกสติของบอริส

"คนส่งข่าว.........คนส่งข่าว!!"

บอริสมองหน้าของทหารรัสเซียคนนั้น เขาพันหน้าของเขาด้วยผ้าพันแผลจนมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา

"นายต้องรีบไป..........ไปซะ! ก่อนที่พวกมันจะบุกเข้ามา!!"

ทหารคนนั้นผลักบอริสพร้อมกับโยนปืนไรเฟิลของเขาให้บอริส บอริสรีบรับปืนและมองไปที่ชายคนนั้น

"ไปตายซะ ไอ้พวกลิงเหลือง!!!"

ทหารคนนั้นหยิบดาบของทหารญี่ปุ่นที่ตายอยู่ในหลุมก่อนที่เขาจะปีนสนามเพลาะออกไป บอริสรีบหันหลังและรีบวิ่งไปในสนามอีกครั้ง เสียงของระเบิดและปืนดังขึ้นเรื่อยๆ บอริสวิ่งมาเรื่อยๆ แต่......... เขาเห็นเงาจากด้านหลังของเขา มันคือทหารญี่ปุ่นที่มาพร้อมกับดาบในมือ

"เทนโน เฮกะ บันไซ!!!!"

ทหารญี่ปุ่นคนนั้นวิ่งมาพร้อมกับอาการที่ไม่มีความกลัวตายใดๆเรื่อย เขาวิ่งมาไม่สนใจแม้บอริสจะยิงกระสุนไปมากเท่าไร เขาก็ไม่หยุด จนเขาประชิดตัวของบอริสได้ เขาก็รีบฟันไปยังบอริสทันที บอริสนำปืนไรเฟิลมากันคมดาบของทหารคนนั้นไว้

"ชิ!!"

บอริสอุทานพร้อมกับถอยหลังออกมา ทหารคนนั้นยังคงพยายามที่จะวิ่งเข้ามา แต่ตอนนี้บอริสสามารถเล็งไปที่ทหารคนนั้นได้แล้วแต่................

"แม่งเอย!! กระสุน!!"

กระสุนดันหมด!! ทหารคนนั้นฟันบอริสไปที่ตาของเขา บอริสหลบทันแต่ก็ต้องแลกมาด้วยแผลจากปลายดาบบริเวณมือด้านขวาของเขา

"เวรแล้วๆๆๆ"

บอริสรีบวิ่งหีทันที ทหารญี่ปุ่นคนนั้นเองก็วิ่งตามมา ทั้งสองคนวิ่งไปมาในหลุมเรื่อยๆ พวกเขาผ่านทั้งคนเป็นและคนตาย ทั้งทหารที่สู้กันอยู่ในสนามเพาะ

"อีกนิดเดียว"

บอริสวิ่งมาจนจะถึงปากทางของหลุมเพาะนั่นแล้ว เขาวิ่งออกมาได้สำเร็จ ทหารญี่ปุ่นคนนั้นเองก็ตามมาเช่นกัน บอริสจึงมองไปรอบๆ เขาเห็นม้าอยู่ตัวหนึ่งจึงรีบวิ่งไปขี่มันและรีบออกไป ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก็คือ รอยยิ้มของทหารญี่ปุ่นคนนั้นที่ยังคงสยองอยู่ในหัวใจของเขา......................................................................

"นั่นล่ะ......สิ่งที่ทำให้ฉันรอดมาได้"

เฟเรน่านั่งตั้งใจฟังพร้อมกับดื่มน้ำชาไปด้วย

"ก็ต้องขอบคุณทหารคนนั้นมาเลยนะคะ......ที่ช่วยคุณเอาไว้........"

บอริสพยักหน้าของเขา

"อืม...........ฉันเองก็คิดอย่างนั้น เอาล่ะ! ฉันจะขึ้นไปนอนแล้วนะ"

เฟเรน่าลุกขึ้น

"นายต้องการอะไรเพิ่มไหม?"

บอริสส่ายหัว ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องรับแขก เฟเรน่าจ้องมองไปที่บอริส

"ขอให้เทพแห่งแสงคุ้มครองนายนะ...........ตาบ้า"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

122 ความคิดเห็น