สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 129 : หน่วยทหารพราน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62

ทหารของเทวาธิปไตยได้จัดทัพเดินในป่ากันอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาดูเหมือนกับกองทัพที่ไร้จิตใจและไร้ความรู้สึกกับอารมณ์ต่างๆ ฮาน่าและเดอมิงกอสจ้องมองมาที่กองทัพของพวกเขาอย่างตั้งใจ เดอมมิงกอแสยะยิ้มมุมปากออก

"วันนี้แล้วสินะ"

ฮาน่าจ้องมองมาที่เดอมิงกอส เธอจ้องมองเขาด้วยความนิ่งเฉยเป็นอย่างมาก เดอมิงกอสชูมือที่เขาถือถ้วยศักดิ์สิทธิ์อยู่ขึ้นมาและจ้องมองมันด้วยความหลงใหล

"ได้ใช้ซักทีนะ เจ้าของชิ้นนี้ มันจะทำให้กองทัพของพวกเราไร้เทียมทานกว่าเดิม"

ฮาน่าส่ายหัวของเธอ เดอมิงกอสหันมามองด้วยความไม่พอใจ

"มีอะไรน่าไม่เห็นด้วยอย่างงั้นเหรอ?"

ฮาน่าได้ชี้ไปที่ถ้วย

"เจ้านี่มีไว้ใช้แค่ควบคุมจิตใจของผู้คนผ่านอัญมณีที่ประดับ และทำให้ชีวิตของผู้ใช้เป็นอมตะแค่นั้น คิดเหรอว่าจะหยุดความบ้าคลั่งของพวกมันได้"

เดอมิงกอสส่ายหัวของเขา

"เธอมันยังเด็ก ไม่รู้อะไร.........ไป! ออกเดินทางต่อไปได้แล้ว.........เนสต้ารอวีรบุรุษกลับมาอยู่"

เดอมิงกอสขี่ม้าออกไป ฮาน่ากำลังจะขี่ม้าตามไปแต่........เธอสังเกตอะไรบ้างอย่างในป่าด้านหลังของเธอได้ เธอจ้องมองบรรดากองหิมมะที่ตั้งอยู่ตามป่าอย่างหน้าผิดสังเกต เธอลงทาจากม้าและเดินไปในป่า

"อะ......เออ..........สวัสดี"

เสียงของปากกระบอกปืนดังขึ้นและเล็งมาที่ฮาน่า ทหารพรานในชุดสีขาวและหน้ากากสีขาวได้โผล่ออกมาจากกองหิมมะ

"ต้องการอะไรเหรอ? คุณหญิง?"

ฮาน่าปลดดาบที่อยู่ที่เอวของเธอลงและยกมือของเธอขึ้น

"ข้อแลกเปลี่ยน"

ทหารสหภาพที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมด 5 คนมองหน้ากันก่อนที่พวกเขาจะลดปืนลง

"ว่ามา"

ฮาน่ากลืนน้ำลายของเธอก่อนจะเริ่มพูดด้วยเสียงที่สั่นคลอ

"ฉันต้องการความอิสระของตัวฉันเองและคนภายในเมืองอาเรติน่า"

ทหารสหภาพคนหนึ่งพูดต่อ

"ข้อเสนอในการแลกเปลี่ยนคือ?"

ฮาน่ากลืนน้ำลายอีกรอบก่อนที่เธอจะพูดขึ้น

"ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา"

นาวอซกี้กำลังยืนวางแผนอยู่ภายในซากของบ้านหลังหนึ่งในเมืองเนสต้า บ้านหลังนี้อยู่ตรงหัวมุมถนนที่สามารถเห็นซากของเสากางเขนที่ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยเสาธงของสหภาพ และบริเวณรอบๆเสามีเต้นท์ของทหารสหภาพเต็มไปหมด

"ให้กองกำลังของเรา 400 นายไปประจำทางด้านซ้ายก่อนแล้วค่อยๆนำกำลังที่เหลือตามมา"

นาวอซกี้พูดพร้อมกับชี้ไปที่แผนที่บนโต๊ะ ทหารหัวหน้าของหน่วยต่างๆก็ยืนตั้งใจฟัง แต่อยู่ดีๆก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา

"ไม่ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นมันจะทำให้กำลังทหารของเราเสียไปเยอะกว่าเดิมนะ"

ทุกคนหันไปมองตามเสียง ดีมีตรีและทหารอีกสองคนในครื่องแต่งกายสีน้ำตาลเข้มแบบใหม่และหมวกหม้อตาลที่กระบังหมวกเงางามได้โผล่มาจากด้านหลังของเขา

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ"

ทั้งสองคนได้เดินมากอดกันก่อนที่ดีมีตรีจะถอดหมวกและชี้ขึ้นไปบนฟ้า

"เดียวจะรับช่วงต่อเอง"

นาวอซกี้และพวกทหารมองขึ้นไปบนฟ้า ฝูงเครื่องบินจำนวนมากบินอยู่บนท้องฟ้าและมุ่งหน้าไปที่เมืองอาเรติน่า....................................

*ช่วงนี้เนื้อหาในตอนสั้นลงกับเวลาลงนานขึ้นต้องขออภัยด้วยนะครับ ชีวิตม.ปลายโคตะระเหนื่อยสุดๆเลย ยังไงก็ต้องเอาเรื่องการเรียนก่อน แต่จะไม่ทิ้งนิยายแน่นอนนะครับ ขออภัยด้วยนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #113 nonamejack (@nonamejack) (จากตอนที่ 129)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 21:24
    ไม่เป็นไรคับเข้าใจ
    เป็นวัยรุ่นมัยเนื่อยพาราดอกเคยพูดไว้555
    #113
    0