สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 113 : "อย่ายอมแพ้"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 พ.ค. 62


ควันสีดำลอยพุ่งไปทั่วทั้งท้องฟ้าของน่านน้ำสีคราม เรือรบของสหภาพแบบใหม่กำลังแร่นอยู่บนมหาสมุทร เสาเรือสองเสาตั้งอย่างสง่างาม ปล่องควันของเรือ 3 ปล่องตั้งอยู่ระหว่างกลาง ตามเรือมีหน้าต่างทรงกลมหลายบานติดอยู่ไปทั่ว เรือไม้ขนาดเล็กจำนวน 3 ลำถูกผูกไว้กับเสาด้านข้างของเรือ ทั้งเรือมีแต่สีของเหล็กสีเทาเต็มไปหมดยกเว้นเพียงแต่ปล่องควันที่มีสีแดงเฉพาะด้านบนของปล่องควัน ปืนใหญ่ สิ่งที่ทหารเรือต่างพากันจ้องมองมาที่มันในขณะที่เดินผ่านอยู่เสมอ มันอยู่บริเวณด้านหน้าของเรือและตรงหน้าของหัวเรือ 

เสาบังคับการเสาแรกที่อยู่ด้านหน้าของเรือมีระเบียงให้เดินได้อยู่ นาวอซกี้ยืนจ้องมองไปที่มหาสมุทรที่กว้างไกล นาวอซกี้ในชุดของจอมพลสีน้ำเงินพร้อมกับหมวกหม้อตาลมีสีหน้าที่ดูกังวลใจเป็นอย่างมาก เขาถอนหายใจด้วยสีหน้าที่ตรึงเครียดอย่างกังวล

"ขอให้รอดนะหัวหน้า"

เรสโวเรสเดินเข้ามาที่นาวอซกี้ เขาจ้องมองไปที่นาวอซกี้ก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างๆ

"เป็นยังไรบ้างครับ?"

นาวอซกี้หันหน้ามามองและพยักหน้า

"ก็พอใช้ได้อยู่ ส่วนตัวไม่มีความรู้เรื่องเกี่ยวกับเรือมากซักเท่าไรเลยให่คำตอบไม่ได้หรอกนะ"

เรสโวเรสยิ้มก่อนที่เขาจะพยักหน้า

"วันพรุ่งนี้ตอนเช้ามืดคงจะถึงอย่างแน่นอน ผมมั่นใจอย่างนั้น"

นาวอซกี้ได้แต่ยืนและมองไปที่เรสโวเรสที่ทำวัทยาหัตถ์และเดินหันหลังออกไปอย่างมั่นใจ

"สหาย! เรือประจันบาน มานูเอล ต้องการพวกท่านนะ! เร่งมือกันหน่อย!!"

เรสโวเรสสั่งการด้วยเสียงที่แข็งแกร่ง นาวอซกี้ที่ยืนมองก็หัวเราะออกมาก่อนที่เขาจะหันหน้าไปมองที่พื้นมหาสมุทรอีกครั้ง............

บอริสและดีมีตรีสาดกระสุนใส่พวกทหารในชุดเกราะที่วิ่งอยู่เต็มเมืองอย่างไม่เลือกหน้า แนวป้องกันสุดท้ายอยู่บริเวณท่าเรืออันแสนเล็กของเมืองเนสต้าทรามกลางอากาศที่เลวร้าย กองกระสอบทรายสามารถล้อมท่าเรือนี้ได้โดยใช้เพียงแค่ไม่กี่กระสอบ 

ทหารสหภาพอยู่ในสภาพที่เกินกว่าที่จะสู้ได้ บางคนถึงจะบาดเจ็บจนแขนหัก ตาบอดหนึ่งข้าง แต่พวกเขาก็สามารถที่จะสู้ต่อได้ เรือที่เทียบท่าอยู่มีเพียงแค่เรือไม้ขนาดใหญ่ที่บอริสมาตอนแรก บอริสค่อยๆวางไรเฟิลลงและแตะไปที่ไหล่ของดีมีตรีที่ยืนยิงอยู่ในแนวป้องกันอย่างนิ่งเฉย 

"เดียวฉันมานะ"

ดีมีตรีพยักหน้าก่อนที่เขาจะสาดกระสุนต่อไป บอริสเดินเข้าไปในเรือไม้ พวกนักวิจัยที่ค่อยส่งโทรเลขกำลังนั่งรวมกันอย่างไร้ความหวัง

"มีอะไรเหรอ?"

บอริสพูดขึ้นพร้อมกับถอดหมวกของเขา นักวิจัยทั้งหมดลุกขึ้นทำวัทยาหัตถ์ แต่นักวิจัยคนหนึ่งถอดหายใจ

"เราลองติดต่อเรื่องของกำลังเสริมจากทั้งบอริสกราดและเกาะโนเปิลเชีย คอมมิซซาร์ประจำบอริสกราด ที่เราส่งจดหมายไปก่อนที่เราจะมาที่นี่ ตอบกลับพวกเราว่ากองกำลังพวกเขาไม่ยังไม่พร้อมในการต่อสู้จริง ที่เกาะโนเปิลเชียก็บอกว่ากำลังจะมากับเรือรบ ผมไม่รู้เลยครับว่ามันจะทันหรือปล่าว"

บอริสค่อยๆเดินมาที่นักวิจัยคนนั้น ก่อนที่เขาจะค่อยพูดกับนักวิจัยคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและสายตาที่ดุดัน

"อย่าหมดหวัง อย่ายอมแพ้ อย่าให้พวกมันเยาะเย้ยกับสิ่งที่พวกเราทำ จับอาวุธ ความรู้ กำลังใจของท่านขึ้นมา สู้แม้จะตัวคนเดียว สู้แม้จะรู้ว่ายังไงตัวท่านก็ต้องตาย แต่ท่านจะเป็นหนึ่งในรายชื่อผู้มีเกียรติแห่งสหภาพตลอดไป!"

นักวิจัยพวกนั้นมองหน้ากัน ก่อนที่พวกเขาจะหันหน้ามาและพยักหน้าให้กับบอริส และเริ่มที่จะขยับทำงานอันถนัดของพวกเขา บอริสยิ้มและพยักหน้าก่อนที่เขาจะสวมหมวกและกำลังจะเดินออกมาจากเรือ เสียงระเบิดดังขึ้นจากภายนอกเรือ บอริสรีบวิ่งออกไปดู ครุฟและโมนิก้าวิ่งมาพร้อมกับทหารนับพันที่ตามตัวทั้งคู่อยู่ และบนฟ้า เฮลได้ลอยอยู่บนนั้น จ้องมองลงมาด้วยสายที่เยือกเย็น....................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #96 HongOkera (@DesperateIzuru) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 11:01

    อยากอ่านต่อแล้วววว สนุกมากอ่ะ

    #96
    1
  2. วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:03
    สนุกอ่ะ.....สนุกแบบดาร์ก
    #95
    1