สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 109 : การสูญเสีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 พ.ค. 62

ทหารสหภาพวิ่งวุ่นวายไปทั่วทั้งเมือง พวกชาวเมืองที่ถูกจับกุ้มตัวอยู่อาศัยโอกาสแหกที่คุมขังออกไปก่อความวุ่นวายภายในเมือง บอริสและดีมีตรีค่อยๆคลานออกมาจากซากของโบสถ์ที่พักถล่มลงมา เขาทั้งคู่ค่อยๆลุกขึ้นและบัดฝุ่นที่ติดตามเสื้อผ้าของพวกเขา

"ที่นายกำลังจะบอกคือพวกนี้ใช่ไหม?!"

บอริสพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่กองทัพของเทวาธิปไตยที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ พายุหิมมะเริ่มหนักขึ้นจนพวกเขาแถบจะมองไม่เห็นกันและกัน เสื้อผ้าของพวกเขาถูกแทนที่ด้วยหิมมะสีขาวสะอาดตามเนื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่อยู่

"ครับ........กำลังที่นี่เราต้านมันไม่ไหวแน่ๆ"

ดีมีตรีพูดพร้อมกับเดินเข้าไปที่ตรงหน้าของบอริส

"ผมแนะนำให้ท่านสั่งถอนกำลังพลออกจากที่นี่เถอะนะครับ!"

บอริสถอนหายใจก่อนที่เขาจะก้มหน้าและคิด เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ดีมีตรี ดีมีตรีมองกลับมาด้วยสายตาที่ดูมั่นใจในตัวของบอริส บอริสพยักหน้า

"ถ้ามันจำเป็น........."

โมนิก้าผลักท่อนหินที่ทับเธออยู่ออกก่อนที่เธอจะค่อยๆเดินมาพร้อมกับสีหน้าที่หดหู่ เธอมองไปที่บอริสก่อนที่น้ำตาของเธอจะค่อยๆไหลออกมา

"ท่านผู้นำ"

เธอค่อยๆมองไปที่ซากของโบสถ์ บอริสและดีมีตรีมองเธอด้วยความสงสัยก่อนที่พวกเขาจะค่อยๆมองตามไปด้วยความอยากรู้ มันคือศพของนาตาชากำลังนอนตาค้างอยู่ ที่ตัวของเธอมีแท่งเหล็กจากโครงสร้างของโบสถ์ทิ่มไปที่กลางตัวจนเห็นเครื่องในบ้างส่วนไหลออกมาจากท้องของเธอ บอริสตกใจกับสิ่งที่เห็นเป็นอย่างมากต่างจากดีมีตรีที่ยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร โมนิก้าค่อยๆเดินไปที่ศพของเธอ ก่อนที่เธอจะก้มตัวลงและใช้มือลูบไปที่เปียผมของนาตาชา น้ำตาของเพื่อนค่อยๆไหลออกมาจากความรู้สึกภายใน เธอนำมือของเธอลูบไปที่ตาของนาตาชาให้ดวงตาของเธอปิดลง

"ลาก่อน....สหาย"

โมนิก้าลุกขึ้นยืนและมองไปที่ดีมีตรี ดีมีตรีพยักหน้าก่อนที่เธอจะเดินไปที่เขา ทหารสหภาพในสภาพเปื้อนไปด้วยคราบของดินปืนและเลือดวิ่งมาพร้อมกับหอกอันศักดิ์สิทธิ์ เขาก้มตัวลงก่อนที่จะยื่นหอกให้กับดีมีตรี ดีมีตรีรับหอกนั้นมาก่อนที่เขาจะยื่นให้กับโมนิก้า โมนิก้าก้มหน้าของเธอและรับหอกไว้ ก่อนที่เธอจะตั้งมันขึ้น

"รู้ใช่ไหมว่าจะต้องทำอย่างไร"

ดีมีตรีพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา โมนิก้าพยักหน้าของเธอ ก่อนที่เธอจะหันหลังและชูหอกขึ้น

"Volar!"

ตัวของเธอค่อยๆลอยขึ้นและพุ่งไปสู่บนท้องฟ้า ทหารเวทย์มนต์พอได้เห็นโมนิก้าก็รีบเล็งไม้เท้าของพวกเขาไปที่โมนิก้าทันที

"เธอเป็นพวกเดียวกับมัน กำจัดเธอซะ!!"

ทหารเวทย์มนต์ในยศหัวหน้าหน่วยสั่งพวกทหารให้เริ่มการจู่โจมทันที

"Éclater"

พวกทหารเวทย์มนต์เริ่มปล่อยเวทย์ระเบิดใส่เธอ โมนิก้าบินหลบไปมาด้วยความว่องไวและใจเย็นก่อนที่เธอจะพุ่งตรงไปที่ทหารเวทย์มนต์พวกนั้นและใช้หอกทิ่งแทงพวกเขาทีละคนๆ ระหว่างที่เธอแทงไปที่พวกทหาร เธอก็ใช้ลิ้นเลียไปที่หูหรือตามปากของพวกเขาและดูดกลืนของเหลวสีม่วงที่อยู่ในร่างกายไปด้วย

"อะไรกันความเร็วแบบนี้!?"

หัวหน้าของพวกทหารเวทย์มนต์เริ่มสงสัยในตัวของโมนิก้า เขาดูเป็นเด็กใหม่ที่ยังไร้ประสบการณ์และคิดว่ากำลังเจอกับความท้าทายใหม่ๆ เขาจึงชักดาบและรีบพุ่งเข้าไปหาโมนิก้า ทั้งสองคนปะทะกันโดยไร้ซึ่งแม้แต่คำพูด คมดาบของนายทหารปะทะกับคมหอกของโมนิก้า ตัวเขาเริ่มรู้สึกว่าเขาชนะแต่.........ภาพค่อยๆมืดลงและมืดลง หัวของเขาได้หลุดออกจากบ่าของเขา

"หืม....."

เฮลเงยหน้าของเขาขึ้นไปมองบนท้องฟ้า เขาสังเกตเห็นโมนิก้าที่กำลังต่อสู้อยู่กับพวกทหารเวทย์มนต์ เขาหัวเราะด้วยเสียงที่แหบแห้งและน่ากลัว เขาค่อยๆลุกขึ้นจากบัญลังก์ของเขา เดอมิงกอสเดินไปที่ข้างๆเขา

"ท่านเฮลจะไปไหนขอรับ?"

เดอมิงกอสพูดพร้อมกับก้มตัวลงไปด้วย เฮลหันกลับมาพร้อมกับยิ้มภายใต้หน้ากากเหล็กสีทอง เขาหันหน้าไปและค่อยๆลอยตัวขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งการร่ายเวทย์มนต์ใดๆทั้งสิ้น ก่อนที่เขาจะพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งดังเดิม

"ข้าจะไปหาลูกสาวของข้า"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

122 ความคิดเห็น