สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 107 : การโจมตีหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

"เฮ้ๆๆๆๆ!!!!!"

เสียงโห่ร้องได้ดังขึ้นจากปากของเหล่าทหารสหภาพผู้กระหายสงคราม พวกเขาแสดงความกระหายในสงครามด้วยการโห่ร้องออกมาดังจนถึงปากของสะพานอีกฝั่งหนึ่ง ทหารเทวาธิปไตยและทหารวาคิวรี่เก่าต่างาพกันตัวสั่นเมื่อได้ยินเสียงของปีศาจผู้ที่เคยดับเชื้อไฟในการต่อต้านด้วยความโหดร้ายมาแล้ว ทหารเวทย์มนต์คนหนึ่งกลืนน้ำลายลงคอด้วยท่าทีที่กังวล

"พวกนาย..........ฉันว่าพวกเราหนีเถอะ"

ทหารเวทย์มนต์ทั้งหมดหันมามองที่เขาทันที พวกเขาดูมีสีหน้าที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"มึงเป็นอะไร? ลูกอีตัวเหรอ?! ฮ่าๆๆแค่นี้ทำเป็นกลัวไปได้!"

ทหารเวทย์มนต์อีกคนที่อยู่ห่างออกไปจากแถวเรียงหน้ากระดานประมาณ 1 แถวพูดขึ้นพร้อมกับทำสีหน้าดูสะใจ พวกทหารเวทย์มนต์หันไปมองที่เขาทันที แต่แล้วเพื่อนของทหารนายนั้นที่อยู่ข้างๆก็จับไปที่ไหล่ของเขา ทหารนายนั้นหันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าที่ดูสงสัย เพื่อนของเขาส่ายหน้า

"มันเป็นธรรมดาที่จะกลัว"

เพื่อนทหารของเขามองไปที่ทหารที่มีพูดเริ่มแรก ตอนนี้เขายืนตัวสั่นมองไปที่ปากสะพานฝ่ายตรงข้าม

"เจ้านั่นเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในกองทหารที่ไปคุ้มกันเมืองอคาชียใหม่"

ทุกคนหันกลับมามองที่ทหารที่หวาดกลัว

"ฉันว่าเราควรหนีจริงๆแล้วล่ะ"

"ใช่ๆ"

"เอาว่ะ! หนีก็ห-"

เสียงของทหารเวทย์เริ่มคุยกันเป็นวงกว้าง เสียงของการโห่ร้องดังขึ้นเริ่อยๆ แต่แล้วเสียงที่พวกเขาหวาดกลัวก็มาถึง เสียงของฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นจากปากสะพานฝ่ายตรงข้าม  หมอกค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากในน้ำ

"พวกมันมีเวทย์มนต์!!"

พวกทหารเวทย์มนต์ต่างพากันวิ่งหนีกันอย่างชุลมุน พวกทหารวาคิวรี่ที่ยืนมองอยู่ไกลๆต่างพากันตกใจปนสงสัย

"Volar!!"

พวกทหารเวทย์มนต์พากันใช้เวทย์มนต์บินหนีไปกันจนหมด พวกทหารวาคิวรี่ที่ยืนคุ้มกันอยู่ห่างได้แต่มองไปที่ทหารเวทย์มนต์ที่กำลังบินหายเข้าไปในท้องฟ้า

"แม่งเอ้ย!!"

แม่ทัพของวาคิวรี่เก่า ผู้สวมชุดเกราะสีทองและเคยเป็นมือขวาของกษัตริย์แห่งวาคิวรี่ตบไปที่เข่าของเขาในขณะที่เขาอยู่บนหลังม้าสีขาว

"ท่านครับ! พวกเราจะเอายังไงกันดี!? พวกเรามีแค่ไม่กี่สิบคนเองนะครับ!"

ทหารวาคิวรี่คนหนึ่งหันหลังมาพูด แม่ทัพนำมือของเขามากุ้มขมับก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาและถอนหายใจ

"ไปตั้งหลักที่ป้อมปราการคอซซับใต้ก่อน! เร็ว!"

แม่ทัพสั่งด้วยเสียงที่ทรงพลังปนไปด้วยความกลัว พวกทหารวาคิวรี่รีบวิ่งไปที่โรงม้าและขี่ม้าหนีออกไปพร้อมกับแม่ทัพ หมอกค่อยๆลดลง ทหารสหภาพค่อยๆเดินเข้ามาตรวจที่ปากสะพานของฝั่งเทวาธิปไตย เขาเห็นเพียงอาวุธที่ถูกทิ้งไว้ตามพื้น โรงม้าที่อยู่ข้างๆสะพานประตูถูกเปิดออกและไม่มีม้าซักตัวอยู่ที่นั่น ทหารสหภาพหันหลังไปและตะโกน

"ไอ้พวกลูกกระหรี่ไปหมดแล้ว มาได้เลย!!"

เสียงของไม้พายเรือได้ดังขึ้น ทหารสหภาพสองคนที่อยู่ภายในเรือไม้ขนาดเล็กพายมาที่ฝั่ง หลังเรือของเขาเต็มไปด้วยกองน้ำแข็งแห้งขนาดใหญ่เท่ากับช้างติดอยู่กับแพไม้หลังเรือ

"ไม่คิดเลยว่าไอ้สิ่งของแปลกๆของท่านเรสโวเรสจะทำได้ดีขนาดนี้"

ทหารสหภาพเดินลงมาจากเรือพร้อมกับพูดบ่นกับเพื่อนของเขา พวกทหารที่อยู่บนสะพานก็ค่อยๆเดินมา พวกเขามีเพียงไม่ถึง 10 กว่าคนด้วยซ้ำ พวกเขาเดินมาพร้อมกับหัวเราะไปด้วย ในมือของพวกเขาไม่มีอาวุธเลยซักชิ้น มีเพียงแค่โทรโข่งไม้ รีวาเนียขี่ม้าตามหลังมา พวกทหารวิ่งกันมาเข้าแถวหน้ากระดาน ก่อนที่พวกเขาจะโค้งตัวลงทั้งหมด

"ขอบคุณท่านนายพลมากขอรับ!!"

รีวาเนียหัวเราะพร้อมกับค่อยๆลงมาจากม้า เขาพยักหน้าสั้นๆและทำวัทยาหัตถ์

"ขอบใจพวกนายมากจริงๆ ที่ยอมทำตามแผนบ้าๆของฉัน..........จะว่าไปเราก็น่าจะขอบคุณเจ้านักประดิษฐ์บ้าๆเจ้านั่นด้วยสินะ? ฮ่าๆๆๆ"

พวกเขาหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่ด้านหลังของรีวาเนียจะมีกองทหารขนาดใหญ๋ของสหภาพ จุดเกราะของหน่วยปืนไฟเดินนำหน้ามา ทหารราบธรรมดาเครื่องแบบเต็มยศ กองทหารม้าได้กลับมายังขบวนแถวด้วย รีวาเนียหันมามองกองทัพอันทรงพลังของเขา

"เป้าหมายต่อไป.....................คอซซับใต้!!!"

รีวาเนียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูมั่นใจ........................................................................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

122 ความคิดเห็น