สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 104 : ลอบเร้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

พวกของดีมีตรีขี่ม้าทรามกลางป่าหิมมะที่แสนหนาวเน็บและมืดมิด พวกเขาควบม้าของพวกเขาด้วยเสียงที่ดังและรวเร็ว ครุฟค่อยๆควบม้าของเขามาที่ดีมีตรีที่อยู่ด้านหน้าของขบวน

"ผู้สั่งการ!!"

ดีมีตรีค่อยๆหันหน้ามา เสียงของเกือกม้าและลมที่ปะทะกับหูของเขาทำให้เขาไม่ค่อยได้ยินสิ่งที่ครุฟพูด

"ห๊ะ?!"

ดีมีตรีพูดขึ้นพร้อมกับเสียงและสีหน้าที่สงสัย

"พวกมันมาตามเรามาแล้ว!!"

ครุฟตะโกนขึ้นและชี้ไปที่ด้านหลังของพวกทหารดีมีตรีที่ขี่ม้าตามมาอยู่ ดีมีตรีหันไปมองตามที่ครุฟชี้ พวกทหารเวทย์มนต์ของฝ่ายเทวาธิปไตยจำนวน 3 คนลอยอยู่เหนือหัวของพวกเขาด้านหลัง พวกเขากำลังลอยตามมา แต่ละคนสวมชุดคลุมสีขาวและสวมกางเขนสีทองเอาไว้

"บ้าเอ้ย!"

ดีมีตรีหยุดม้าของเขาทันทีก่อนที่เขาจะลงจากม้าและรีบวิ่งเข้าไปหลบตามพุ่มไม้ที่หิมมะเกาะอยู่ ครุฟและพวกทหารพอเห็นจึงรีบทำตาม พวกทหารเวทย์มนต์ที่ตามหลังมาถึง พวกเขาเห็นม้าหลายตัวยืนอยู่โดยไม่มีเจ้าของ พวกเขาจึงลอยลงมาบนพื้น ดีมีตรีและพวกของเขาอยู่เงียบตามพุ่มไม้ที่ล้อมกลุ่มของพวกทหารเวทย์มนต์ไว้อยู่

"กระจายกันออกไป หามันให้เจอ!"

ทหารนักเวทย์อายุวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมหมวกเหล็กทรงกลมติดขนนกสีขาวจำนวนสองเส้นอยู่บนหมวกและคาดหมวกด้วยผ้าสีทอง ชุดคลุมสีขาวที่คลุมอยู่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายมือมีเข็มรูปกางเขนสีแดงติดอยู่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเข้มแข็งและเป็นผู้นำอย่างมาก

"ครับ!!"

ทหารเวทย์มนต์อีกสองนายที่สวมเสื้อคลุมแบบเดียวกันแต่ไม่ได้สวมหมวกก้มหัวของพวกเขาก่อนที่จะวิ่งแยกออกไป ดีมีตรีมองดูรอบๆ เขาเห็นทหารเวทย์มนต์นายนั้นถอดหมวกลงและนั่งลงบนพื้น ก่อนที่เขาจะหยิบคธาไม้ที่อยู่ข้างเอวของเขาออกมาและจ้องมองมัน

"เหอะ..........ครั้งสุดท้ายที่ได้อยู่กับหนูมันนานเท่าไรแล้วนะ.......พ่อยังไม่ได้ไปเยี่ยมเลยตั้งแต่งานฉลองศาสนาจักร"

ดีมีตรีมองไปเห็นครุฟที่อยู่พุ่มไม้ตรงข้ามกับเขา ดีมีตรีชักปืนของเขาออกมาถือ ก่อนจะกระพริบตาและพยักหัวไปที่ทหารเวทย์มนต์นายนั้น ครุฟพยักหน้าก่อนที่เขาจะชักดาบที่อยู่ข้างเอวของเขาออกมา

"ไง!"

ดีมีตรีโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ด้านหน้าของทหารนายนั้นพร้อมกับเล็งปืนไปที่ทหารนายนั้น เขาเองก็รีบเล็งไม้คธาไปที่ดีมีตรีเช่นกัน

"แหม่ๆ ที่อเรติน่าก็ไม่เบาเหมือนกันนะ"

เขาค่อยๆถอยหลังไป ดีมีตรีเองก็เดินตามเขา

"แต่วันนี้.......มันจะจ-"

ครุฟโผล่ขึ้นมาจากพุ่มไม้ด้านหลังของทหารนายนั้นและนำดาบเชือดไปที่คอของเขา ก่อนที่ครุฟจะกระซิบข้างหู

"อภัยให้ข้าด้วย"

ทหารนายนั้นล้มลงไปนอนชักก่อนที่เขาจะตายลงในทันที ดีมีตรีเก็บปืนของเขาก่อนที่จะเดินเข้ามาหยิบไม้คธาที่เปื้อนเลือด เขามองดูมันก่อนที่จะหักมันเป็นสองท่อนและโยนมันทิ้ง

"เราจะเอายังไงกันต่อครับ?"

ทหารของดีมีตรีที่เหลือโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ 3 คน ดีมีตรีมองไปที่หมวกของทหารนายนั้น

"เราต้องรีบไป........เดียวนี้!!"

พวกเขากำลังจะรีบวิ่งไปที่ม้า......แต่ พวกเขาได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่างดังออกมาจากด้านนอกถนนของป่า ครุฟยกมือขึ้นก่อนที่เขาจะค่อยๆเดินไปตามเสียง..........................................เขาเห็น

ทหารเทวาธิปไตยพร้อมอาวุธครบมือและทหารเวทย์มนต์ลอยอยู่เต็มฟ้า พวกเขามีไม่ต่ำกว่า 10,000...............
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

122 ความคิดเห็น