คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


O N S L A U G H T
                                                                           role-playing board @dek-d.com


- - - - - - - - - - - - -


20xx, New District, Japan


ห้าปีก่อน เหตุโศกนาฏกรรมได้เกิดขึ้นภายในย่านอันโด่งดังของญี่ปุ่น
ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมานั้น กลับมีบางสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าฝูงชน
มันฆ่าล้างเหยื่อผู้โชคร้ายแถวนั้นเกือบทั้งหมดและทำลายล้างสถานที่ไปเกือบครึ่ง

ทุกคนเรียกมันว่า ' จักรสังหาร '

ว่ากันว่ามีใครบางคนที่ปล่อยไวรัสเข้ามาในระบบของพวกมัน
และคอยสร้างสถานการณ์ความไม่สงบเพื่อท้าทายรัฐบาล

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งหน่วยงานรัฐบาลในการปราบปรามอาชญากรรมไซเบอร์
หรือที่ผู้คนมักเรียกว่า ' CSA ' ( Cybercrime Suppression Agency )
พวกเขามีหน้าที่หยุดยั้งการเคลื่อนไหวของเครื่องจักรที่ถูกปล่อยเข้ามาสร้างความวุ่นวาย
รวมถึงวิจัยการกลายพันธุ์ของไวรัสที่ถูกฝังอยู่ในระบบของพวกมันด้วยเช่นกัน

ถึงแม้ว่าCSAจะสามารถปราบปรามการโจมตีของจักรกลได้บ้าง
แต่ยิ่งนานวัน พวกมันกลับยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น
นั่นทำให้พวกเขาตัดสินใจสร้างหน่วยพิเศษที่เรียกว่า ' ONSLAUGHT '
พวกเขามีความสามารถพิเศษในการใช้อาวุธ วางกลยุทธ์ และการสอดแนมเก็บข้อมูล
โดยที่สมาชิกทั้งหมดนั้นล้วนมาจากตระกูลที่มีอิทธิพลในญี่ปุ่นทั้งสิ้น

หน่วย ONSLAUGHT อาจเป็นความหวังของประชาชนหรือประเทศ
แต่ก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่า หากคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นยังลอยนวล
พวกเขาก็ไม่อาจต้านทานต่อการวิวัฒนาการของพวกมันได้อีกต่อไป





T
B


INSPIRED BY
- Metal Gear Rising : Revengeance
- Metal Gear Solid
- S Saigo no Keikan



- GUIDE -







- - - - - - - - - - - - -

จำนวนสมาชิก ( 10 / 11 )
เช็คบุคลากร ( updated! ) / click /

- MENU -










- - - - - - - - - - - - -




Announcement

อัพเดทภารกิจหลักบทแรก
สามารถตรวจสอบได้ที่ตอนที่ 5

------------------

6.07.2019

- อัพเดทเควสหลักของโมริ
- อัพเดทเควสเสริมของซานาดะ, โทกุกาว่า, และอุเอสุงิ


สารบัญ อัพเดท 17 ก.ค. 62 / 18:41

บันทึกเป็น Favorite

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 。彩佳 จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

412 ความคิดเห็น

  1. #412 BluE_NeKo (@grayxnatsu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:12

    _______________________________________________________

    เมื่อได้รับฟังคำตอบจากผู้เป็นแพทย์แล้ว นั่นก็ทำให้เธอนั้นนิ่งไปครู่นึงเช่นกัน
    เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าแผลคงต้องใช้เวลาพักฟื้นหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะลากยาวไปขนาดนั้น

    แก้มทั้งสองพองขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ พลางทานช็อคโกแลตต่อไปเรื่อยๆ
    เพราะแม้จะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักที่ไม่สามารถทกิจกกรรมประจำวันอย่าง
    การออกไปวิ่งหรือออกกำลังกาย แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้

    "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ....แต่ว่า.....เตรียมใจไว้แล้วล่ะ.....ว่างานมันอาจถึงชีวิต
    .....เพราะงั้น.....ไม่ต้องเป็นห่วง จะพยายามทำงานให้ดีที่สุด"


    หญิงสาวก้มหน้าลงมองผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างของเธออยู่ ราวกับคิดอะไรสักอย่าง
    ก่อนเปรยออกมาช้าๆด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ และแม้จะเป็นเสียงที่เอื่อยเฉื่อย
    แต่มันก็แฝงไปด้วยความจริงจังของเธอ ที่ตระหนักรู้ดีว่าการที่เธอเข้ามาในหน่วยนี้
    จะต้องเสี่ยงอันตรายขนาดไหนหากเทียบกับเจ้าพนักงานธรรมดา
    ฉะนั้นเมื่อแพทย์หญิงผู้นั้นเตือนพวกเธอถึงเรื่องนั้น เธอจึงเอ่ยตอบไปเช่นนั้น

    แต่ยังไม่ทันจะได้มีการต่อบทสนทนาใดๆ จู่ๆก็มีหญิงสาวแปลกหน้าเข้ามาใน
    สถานพยาบาลแห่งนี้ บุคคลิกท่าทางและรูปร่างภายนอกของหญิงสาวคนนั้น
    คงเรียกได้ว่าเป็นหญิงสาวอย่างเต็มปาก ผิดกับเธอที่หากไม่รู้จักกันก่อนก็คงคิดว่าเธอนั้น
    เป็นเด็กสาวมากกว่า แม้อายุจะเกินเกณฑ์บรรลุนิติภาวะมานานแล้วก็ตาม

    "ขอบใจนะ......ไม่เป็นไรหรอก"

    หญิงสาวคนนั้นกล่าวว่าเธอมาเยี่ยมพวกเธอในฐานะตัวแทนของตระกูลอิเอสุงิ
    และยังกล่าวขอโทษที่เธอนั้นไม่ได้นำของเยี่ยมมา ซึ่งสึโบมินั้นก็ไม่ได้ติดใจอะไร
    จึงส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวกับอีกฝ่ายก่อนจะแนะนำตัวตัวเองให้อีกฝ่ายได้รู้

    "ทาเคดะ สึโบมิ......ยินดีที่ได้รู้จักนะ"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:41
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:42
    #412
    0
  2. #411 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:54

    -- T O Y O T O M I --



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:03
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:04
    #411
    1
    • #411-1 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 3)
      18 กรกฎาคม 2562 / 00:09
      ว้าวว สมาชิกหัวทองคนใหม่ #หัวทองครองเมือง
      #411-1
  3. #410 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:33

    System to Homura, Chikage

     

    [ Dr.Akemi ] [ Toyotomi Akihito ]


    การปรากฏตัวของจิคาเงะสร้างความฉงนใจให้บุคลากรทั้งสองอยู่ไม่น้อย
    อาเคมิและอากิฮิโตะหันหน้ามองกันเอง ก่อนที่ชายหนุ่มจะชี้นิ้วไปที่เจ้าหล่อน
    เป็นเชิงโบ้ยว่าให้เริ่มบทสนทนาที่จะต้องเกิดขึ้นต่อจากนี้


    "ยินดีที่ได้รู้จักนะอุเอสึงิ ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขกับการทำงานที่นี่นะ"


    ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสมาชิกทุกคนที่หลงเข้ามาที่นี่ต่างอยากจะลาออกกันทั้งนั้น
    ทว่าก็ได้แต่ส่งรอยยิ้มหวาน พร้อมหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน


    "พูดคุยหรือพักผ่อนอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลยนะ ฉันจะนั่งทำงานสักหน่อย
    ถ้ามีขาดเหลืออะไรก็บอกผู้ช่วยฉันเลย ไม่ต้องเกรงใจ"



    อาเคมิขยิบตาให้ผู้ช่วยที่ทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจ
    ก่อนจะหมุนตัวกลับไปอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์
    ในขณะที่อากิฮิโตะก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากเอนกายลงนอน
    แต่ก็ไม่ได้คิดจะหลับอะไร เพราะเขาก็พักผ่อนมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:53
    #410
    0
  4. #409 ` BRAELYNN.☆ (@diarypeem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:03

    https://image.dek-d.com/27/0741/2234/128914248
    MAIN MISSION
    - Revenge -

    location ; centrewalk square (west)
    to ; system


      Maeda Kenshin 

    เคนชินลอบมองสถานการณ์ที่ดูจะคับขัน แต่ก็สุ่มเสี่ยงไม่แพ้กัน
    ผู้ร่วมงานของเขากำลังโดนล็อคตัวโดยมีปืนจี้ที่ขมับ ดูท่าแล้ว
    เจ้าของบ้านคงตระหนกอย่างมาก และไม่ไว้ใจ ถึงยังไม่ลดอาวุธ

    ชายหนุ่มคิดหนัก เขาควรทำอย่างไร
    เกลี้ยกล่อมหรือใช้กำลัง?
    โดยมีเอย์คิจิเป็นตัวประกันในตอนนี้

    แบบไหนจะไม่บานปลาย

    เขาไม่ได้ถูกพร่ำสอนมาเพื่อการวิเคราะห์อย่างชาญฉลาด
    ในแต่ละสถานการณ์ เป็นตนเองเท่านั้นที่เลือกวิธีแก้ปัญหา

    หลังจากตรองมาสักพัก ถึงค่อยๆ ก้าวลงบนไดมา
    ก่อนจะหยุดตรงขั้นสุดท้าย แล้วเอ่ยขึ้นเพื่อให้นาย
    ซาโต้ได้รู้ตัวว่าไม่ได้มีเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียว

    " พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จริงๆ ครับ คุณซาโต้
    ต้องขออภัยที่บุกรุกบ้านของคุณ แต่นี่คือเหตุจำเป็น
    ผมไม่มีอาวุธ และถ้าคุณต้องการ ก็สามารถค้นตัว
    สัมภาระ และผมได้เลย แต่รบกวนช่วยปล่อย
    เอย์คิจิซังด้วยนะครับ พวกเราไม่ได้มีเจตนามาทำร้ายคุณ "


    เคนชินกล่าว ตอนนี้เขาปลดกระเป๋าสะพายข้างประจำตัว
    ลงแล้วค่อยๆ วางเลื่อนสไลด์ให้อยู่ใกล้ชายมีอายุแทน
    ส่วนแฟ้มคดีถูกนำออกวางไว้ตรงบันไดชั้นบนอยู่ก่อนแล้ว

    อย่างน้อยเคนชินก็พอมั่นใจว่าตัวเองจะคว้าคืนกลับได้
    แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของสมาชิกโทกุกาว่าสำคัญกว่า

    ชายหนุ่มไม่มีความมั่นใจนักหรอกว่าตนเอง
    จะมีสกิลการโน้มน้าวหรือตะล่อมในระดับดี



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:09
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:10
    #409
    0
  5. #408 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 20:00


    ◈ H ō m ū r a

    ให้ขนมเพื่อนไปทานเล่นเเล้ว เขาก็ไม่ลืมจะให้ตนเองบ้าง
    ห่อขนมอีกชิ้นถูกเเกะเปิดเเละส่งเข้าปากเคี้ยว รองท้องไปพลาง
    ที่จริงตอนนี้เขาเองก็เริ่มจะหิวขึ้นมาอยู่บ้าง ถึงเเม้จะหมดขนมไปหลายซอง
    ก่อนหน้าก็ทานอะไรไปเเล้วก็จริง เเต่คงเป็นเพราะการที่ต้องออกเเรงติดต่อกัน
    ตั้งเเต่มาอยู่ที่นี้เเล้วเขารู้สึกตัวเองจะต้องมีเรื่องให้ผลาญพลังงานเป็นพิเศษ
    เขาถึงได้เริ่มรู้สึกท้องร้องไวกว่าเดิมไม่ใช่น้อย ทั้งยังทำเอาเมื่อยตัวอีกต่างหาก

    "จากที่ต้องเจอก็คงไม่เเปลกใจ ...ยังไงผมก็ขอฝากตัวอีกคนละกัน"

    นั่งแทะขนมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาก็ฟังการสนทนาภายในห้องไปพลางๆ
    ไม่ลืมจะต่อประโยคของหมอสาวด้วยเสียงเอื่อยๆ เช่นเดียวกับท่าทาง

    เขาไม่เเปลกใจเท่าไหร่ที่คุณหมอสาวจะรู้นามสกุลของตนเอง ถึงเเม้เขาจะมาครั้งเเรก
    เเต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นเจ้าหน้าที่ทั้งเป็นรุ่นพี่ จะมีข้อมูลก็ไม่ได้ชวนเเปลกใจอะไร
    เพียงเเต่เพื่อนเขาดูจะหนักเกินคาด ทั้งใช้เวลากว่าจะฟื้นตัวนานพอสมควร
    โฮมุระอดที่จะหันไปมองสำรวจสภาพเพื่อนตนเองอีกทีอย่างละเอียดไม่ได้

    "กับงานเเบบนี้ไม่ขอประมาทอยู่เเล้ว ยังไม่อยากนอนโลงด้วยสิ"

    ได้ยินคำเตือนของหมอสาวเเล้วเขาก็บ่นอุบอิบกับตัวเองเงียบๆ
    เเน่นอนว่ามันค่อนข้างจะทำเอาเขาเเอบขนลุกขนพองใช่ย่อย
    ถึงเเม้ว่าภายนอกจะยังคงมีท่าทางเอื่อยเฉื่อย เเละเริ่มไหลพิงเก้าอี้
    ก่อนที่ทุกอย่างจะชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากทางเข้า

    เเละโฮมุระก็ได้สบตาเข้ากับหญิงสาวที่ก้าวเดินเข้ามาภายในคลีนิคพอดิบพอดี
    แน่นอนว่าสิ่งเเรกที่เขาทำก็คือการมองสำรวจบุคคลหน้าไม่คุ้นเคยตรงหน้า
    ที่เเนะนำตัวว่าตนก็เป็นสมาชิกใหม่เช่นกัน เป็นอีกหนึ่งคนจากตระกูลใหญ่

    เขาจ้องมองอีกฝากอย่างเคลือบเเคลงอยู่นึง มันเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างประหลาด
    รู้ตัวว่าตนค่อนข้างจะเป็นคนขี้ลืมอยู่ก็จริง เเต่ถ้าเรื่องมันไม่ได้นานอะไรมากนัก
    มันก็พอจะจำได้ เเละก็รู้สึกว่าเหมือนตนเองก็เคยจะพบเจอกับอีกฝ่ายมาก่อนหน้า
    โดยเฉพาะกับตอนได้ยินเสียงนั่น เเต่ถ้าพูดถึงรูปลักษณ์ที่เห็นก็ไม่คุ้นเเล้ว

    "อืม... ดาเตะ โฮมุระ ขอฝากตัวด้วยเช่นกัน"

    ถึงมันจะคาใจ เเต่เขาก็ไม่ใช่คนชอบคิดเรื่องวุ่นวายอะไรนานมากนัก
    ความสงสัยถูกปล่อยไปอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นการทักทายเเบบสบายๆ
    ยังไงเพื่อนใหม่ก็เป็นอาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานในอนาคต เขาย่อมทำความรู้จักก่อน
    โฮมุระจดจำทั้งชื่อเเละหน้าตาอีกฝ่ายไว้ในหัวกันตัวเองจะลืม เเต่คิดอีกทางนึง
    กับเพื่อนที่รูปลักษณ์ท่าทางดูโดดเด่นเเบบนี้ ก็ค่อนข้างจะตราตรึงใช่ย่อย..



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:12
    #408
    0
  6. #407 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:27

    上杉愛華

    "อุ้ยว้าย ใช่จ้ะ !! มาเยี่ยมคนไข้ ฉันกำลังสงสัยว่านี่คลินิกหรือเปล่า"
    จิคาเงะสะดุ้ง พร้อมเนียนแถไปกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันตรงหน้า

    ร่างเซ็กซี่ทรวดทรงนาฬิกาทราย ค่อย ๆ ปรากฎตัวเข้ามาข้างใน
    ชุดลายตารางรัดรูปเย้ายวน เครื่องประดับสีทอง น้ำหอมกลิ่นหวาน
    เสียงตึก ๆ ของส้นสูงถูกสับเป็นจังหวะที่ลงตัว เธอยิ้มแหยให้ทุกคน
    ผิวขาวเนียนอมชมพู โครงหน้าสวยสง่าราวรูปปั้นประติมากรรมชั้นดี
    เรือนผมยาวสลวยลอนปลายยิ่งเสริมบุคลิก ดูจากภาพรวมของเธอแล้ว
    ยากที่จะเชื่อว่านี่คือหนึ่งในสมาชิกของหน่วย ควรเป็นนางแบบมากกว่า

    "สวัสดีจ้ะ ฉันได้ข่าวว่ามีคนเจ็บ เลยเป็นตัวแทนของอุเอสุงิมาเยี่ยม"
    สาวสวยโค้งตัวอย่างงดงาม พร้อมอ้างถึงเก็นโซเพื่อเหตุผลที่ฟังดูดี

    "ขอโทษที่ไม่มีของมาเยี่ยมนะคะ พอดีเป็นห่วงเลยรีบมาหากะทันหัน"
    เธอโปรยยิ้มนางงามให้กับทุกคน เล่นบทละครนางเอกหวาน ๆ ไปก่อน
    ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมอยู่แล้ว แค่เห็นคนคุ้นเคยเลยรีบเผือก

    "อุเอสุงิ จิคาเงะ สมาชิกใหม่ของหน่วยค่ะ ยินดีที่ได้พบทุกคนนะคะ
    ประสบการณ์อาจไม่มาก แต่ต่อจากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

    หญิงสาวเหนียมอายถ่อมตน ขัดกับชุดโชว์แขนโชว์ขาโชว์หลังโชว์เอว
    ความจริงแล้วเธออยากจะอวดความสามารถแทบตาย แต่ยังทำไม่ได้
    เธอสบตากับโฮมุระโดยบังเอิญ และคาดหวังว่าเขาน่าจะจำเธอไม่ได้
    เพราะวันนั้นแต่งหน้าเปลี่ยนลุคสุด ๆ แถมวิกดำแล้วทาปากแดงไปอีก



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:49
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:51
    #407
    0
  7. #406 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:35

    System to Tsubomi, Homura, Chikage

     

    [ Dr.Akemi ] [ Toyotomi Akihito ]


    "หื้ม...."


    คุณหมอสาวเลื่อนนิ้วขึ้นกุมคางของตน
    ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
    แต่เมื่อได้ยินหญิงสาวอีกคนแนะนำนามสกุลและชื่อเสร็จสรรพ
    นั่นก็พอทำให้เธอจับต้นชนปลายได้ว่าอีกคนก็น่าจะมาจากตระกูลใหญ่เหมือนกัน
    นั่นทำให้เธอพลิกไปเปิดไฟล์รายชื่อของเจ้าหน้าที่ที่เธอมีอยู่
    พบว่าโฮมุระนั้นมาจากดาเตะ แม้เจ้าตัวจะยังไม่เคยมีประวัติการรักษาที่นี่ก็ตาม


    "อ้อ.... ทาเคดะจังกับดาเตะคุงนี่เอง รุ่นพี่พวกเธอขยันเข้าๆออกๆที่นี่ตลอดเลยล่ะ"


    ก่อนจะคลายรอยยิ้มหลังจากที่สึโบมิถามออกมาอย่างกังวล


    "อืม...ถ้าดูจากบาดแผลก็ต้องรอให้ฟื้นตัวประมาณ2อาทิตย์ ไม่ก็มากกว่านั้น
    ฉันจะเรียกเธอมาตัดไหมอาทิตย์หน้า หลังจากนั้นก็รอดูอาการไปอีกสัก3-4วัน
    ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ เธอก็น่าจะออกไปทำภารกิจต่อได้แบบสบายๆ
    แต่ระหว่างนี้เธอต้องล้างแผลทุกวัน ถ้าไม่มั่นใจก็มาที่นี่ ฉันจะล้างแผลให้เอง"



    กล่าวจบ หญิงสาวก็ยกยิ้มปิดท้าย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้


    "ลืมแนะนำตัวไปเลย เสียมารยาทซะจริง .....ฉันอาเคมิ จะเรียกหมออาเคมิก็ได้
    ส่วนทางนี้คือโทโยโทมิ เป็นรุ่นพี่ในหน่วยของเธอเหมือนกัน"



    อากิฮิโตะพยักหน้าทักทายเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร
    นอกจากนิ่งฟังบทสนทนาไปเรื่อยๆ


    "แล้วก็มีอย่างหนึ่งที่จะเตือนน่ะนะ แผลที่ทาเคดะจังโดนยังถือว่าเล็กน้อยมาก
    บางงานแค่พวกเธอประมาทไปแวบเดียว เธออาจจะถูกส่งไปที่ห้องเก็บศพแทน"



    "แล้วก็----"


    เสียงของอาเคมิหยุดไปชั่วขณะ เมื่อทุกคนในห้องได้ยินเสียงทักของบุรุษพยาบาลจากข้างนอก
    ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีขาวเห็นหญิงสาวเรือนผมสีบลอนด์ยืนอยู่หน้าห้องพยาบาลอยู่นานแล้ว
    เขาปรี่เข้าไปทักอย่างสงสัย พร้อมแสดงสีหน้าอันเคลือบแคลงใจ


    "เอ่อ.... ขอโทษนะครับ มารักษาหรือเปล่า หรือมาพบคนไข้ข้างในหรือเปล่าครับ?"




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:15
    #406
    0
  8. #405 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:50

    上杉愛華

    หญิงสาวในชุดรัดรูปสีฟ้าเข้ม ยืนพิงกำแพงข้างประตูอยู่นอกคลินิก
    หลังจากกลับเข้ามาในล็อบบี้ เธอบังเอิญเหลือบเห็นผู้ชายผมน้ำตาล
    จิคาเงะมั่นใจมาก ว่านั่นคือผู้ชายที่เคยสู้กับหุ่นพร้อมเธอในบัซคาเฟ่

    ไม่รอช้า หญิงสาวก็แอบสะกดรอยตามไปเรื่อย ๆ จนมาจบที่ห้องนี้
    เขาไม่ได้มาคนเดียว พยุงเด็กสาวร่างเล็กโชกไปด้วยเลือดมาด้วย
    ว้ายย ! ไปทำอะไรกันมา ... ทำไมสภาพทั้งคู่เละตุ้มเป๊ะกันขนาดนี้

    สาวสวยยืนกอดอกฟังเรื่องราว ที่ไม่ค่อยมีรายละเอียดมากเท่าไร
    ดูเหมือนในห้องคลินิกนี้จะมีคนอยู่เพียง 4 คนถ้าแยกจากเสียงพูด
    จนกระทั่งมีหนึ่งในนั้นกล่าวคำถามน่าสนใจขึ้นมา จิคาเงะหูผึ่งทันที


    "อ้อ ฉันว่าจะถามพอดีเลย---- แล้วพวกนายเป็นใคร? สมาชิกใหม่?"

    “เอ้อ  จริงด้วย  พวกเราก็เป็นสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสังกัดไม่นานนี้เอง
    ผมโฮมุระ  ส่วนนี่ สึโบมิ จากนี้ก็คงต้องขอรบกวนเเล้วก็ฝากตัวด้วยนะครับ”

    "ทาเคดะ...สึโบมิ..ค่ะ..."

    !!!!! สมาชิกใหม่งั้นเหรอ แสดงว่านี่คือเพื่อนร่วมงานของฉันน่ะสิ !
    เดี๋ยว ... มาทำงานแค่แปปเดียวก็ปางตายกันขนาดนี้แล้วเหรอ !!

    เจ้าของเรือนผมสีเหลืองสว่างกัดฟันแน่น เธอรู้สึกกลัวกับความคิด

    "ทาเคดะ ... ห้องพักข้าง ๆ สินะ ส่วนผู้ชายอีกคนยังไม่ทราบนามสกุล"
    ร่างบางพึมพำออกมาเบา ๆ ความคิดหลายอย่างเชื่อมโยงปะติดปะต่อ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:07
    #405
    0
  9. #404 BluE_NeKo (@grayxnatsu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:42

    _______________________________________________________


    "อะ... ขอบคุณนะคุณโฮมุระ....ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วล่ะ
    ฉันหรอ....รู้สึก...หิวนิดหน่อยล่ะ"


    แม้จะไม่พอใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายนั้นขบขันกับท่าทางตื่นตระหนกของเธอเมื่อสักครู่
    แต่เมื่อมีของหวานมาประทานถึงที่ขนาดนี้ เธอเองก็ไม่คิดจะต่อว่าอะไรอีก
    กลับกันเธอกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายสำหรับของหวานที่นำมาให้
    ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่กลับมาเอื่อยเฉื่อยเหมือนคนไม่ได้นอนเช่นเดิม
    เพราะตอนนี้เธอนั้นเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะดันไปฝืนตัวเอง
    ในตอนที่สู้กับเจ้าจักรกลพวกนั้นก็เป็นได้

    แต่ไม่ทันที่จะได้แกะห่อขนมเพื่อรับประทาน เพื่อนร่วมงานของเธอนั้น
    ก็แนะนำตัวเขาและเธอให้กับอีกสองคนที่อยู่ในสถานพยาบาลแห่งนี้
    คนนึงดูท่าทางและการแต่งตัวแล้วน่าจะเป็นหมอ ส่วนอีกคนนั้น
    ดูจากการที่คุณหมอนั้นดูเฉยๆกับเขานั้น ก็อนุมานได้ว่าคงเป็น
    สมาชิกคนหนึ่งในหน่วยงานเช่นกัน

    "ทาเคดะ...สึโบมิ..ค่ะ..."

    เธอก้มหัวให้ทั้งสองเล็กน้อยเมื่อโฮมุระนั้นแนะนำเธอให้กับพวกเขา
    ก่อนจะจัดท่าทางตัวเองให้นั่งบนเตียงผู้ป่วยดีๆ แล้วเริ่มแกะห่อช็อคโกแลต
    ที่ได้รับมา จากนั้นก็เริ่มลิ้มรสชาติหวานปนขมของมันอย่างเอร็ดอร่อย
    อยู่เงียบๆ ซึ่งอยู่เงียบๆได้ไม่นานนัก คำถามบางอย่างนั้นก็ผูดขึ้นมา

    "เอ่อ...คุณหมอ....ฉัน...จะวิ่งได้อีก...ต้องพักฟื้นนานหรือเปล่า"

    ไม่รีรอหันไปหาผู้หญิงในชุดกาวน์ที่คาดว่าน่าจะเป็นแพทย์ที่ทำำการรักษาเธอ
    พร้อมยิงคำถามที่ตอนนี้เธอค่อนข้างเป็นกังวลอย่างมาก
    เพราะดูจากสภาพเธอตอนนี้แล้วการเคลื่อนไหวมากๆ
    อย่างการวิ่งอาจจะทำให้แผลเปิดก็เป็นได้ การถามผู้เชี่ยวชาญก่อน
    น่าจะเป็นการดีที่สุด


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:07
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:07
    #404
    0
  10. #403 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:09



    ◈ H ō m ū r a


    เขาละสายตาจากจอ กำลังจะอ้าปากตอบคำถามหมอสาว
    ก็เป็นอันต้องชะงักไปเมื่อได้ยินอีกเสียงนึงจากเตียงผู้ป่วยก่อน

    โฮมุระกระพริบตาปริบขณะจ้องมองหญิงสาวร่างเล็ก
    ที่ดูเหมือนจะตื่นเเล้ว อีกทั้งยังเรียกทั้งถามหาตนอีกต่างหาก
    มันทำเอาเขานิ่งค้างไปครู่นึง สีหน้าดูจะแปลกใจไม่น้อย
    ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกยิ้มที่มุมปากอย่างขบขันกับท่าทางอีกฝ่าย

    “อรุณสวัสดิ์เช่นกันหนูจิ๋ว  เเล้วตามที่คุณหมอว่า
    สภาพฉันไม่ได้เป็นหนักเท่าเธอหรอก ยังดีอย่างที่เห็นนั่นล่ะ”

    ชายหนุ่มว่าเสียงเอื่อย ทั้งยังยกนิ้วโป้งส่งเป็นเชิงยืนยันอีกซักที
    แน่เเหละว่าเขายังเดินเหินได้สะดวก เเผลเเบบนี้ไม่นานก็หาย
    บางทีเพื่อนเขาควรจะต้องห่วงสภาพตัวเองมากกว่าเขาเยอะ
    เพราะดูจะต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะหายสนิท ไม่ติดขัด

    ทักทายเสร็จก็เริ่มทำการย้ายถิ่นฐาน ด้วยการลุกไปนั่งเเหมะที่เก้าอี้ข้างเตียง
    ตัวสมาทร์โฟนถูกเก็บไปเเล้ว  นี่เพราะเห็นเพื่อนอุตส่าเรียกหาเขาเลยนะเนี่ย
    เขาก็เลยทำตามคำขอ โดยมานั่งเฝ้าอีกฝ่ายใกล้ๆนี่เเหละ จะได้ไม่ต้องห่วง

    สำรวจอาการของอีกฝ่ายไปพลาง เขาก็ล้วงไปหยิบช็อกโกแลตเเท่งอีกซองขึ้นมา

    “เเล้วตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง  ...เอาซักหน่อยไหม?”

    ถามไถ่อาการอีกฝ่ายเเล้วก็ไม่ลืมจะเเบ่งปันของทานเล่นซักเล็กน้อย
    จำได้ว่าในเหตุการณ์เเบบนี้ ของหวานดูจะช่วยได้อยู่เสมอ
    วางขนมเเปะให้เพื่อนเเล้ว โฮมุระก็นิ่งไปอย่างนึกอะไรขึ้นมาได้


    “เอ้อ  จริงด้วย  พวกเราก็เป็นสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสังกัดไม่นานนี้เอง
    ผมโฮมุระ  ส่วนนี่ สึโบมิ จากนี้ก็คงต้องขอรบกวนเเล้วก็ฝากตัวด้วยนะครับ”

    เขาทุบมือเบาๆ เมื่อคิดได้ว่าเกือบจะลืมตอบคุณหมอสาวไปเเล้ว 
    เเละก็ไหนๆก็มาพร้อมกัน เลยเเนะนำทั้งตัวเองกับเพื่อนสาวเสร็จสรรพ
    ท่าทางตอนพูดเองก็ดูจะสุภาพขึ้นเล็กน้อย เพราะจากในความรู้สึกเขา
    ทั้งสองคนที่เห็นในตอนนี้ก็ดูจะมีสถานะเป็นรุ่นพี่ที่อยู่มาก่อนชัดเจน
    เขาก็ต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน เรื่องมารยาทก็ถือเป็นสิ่งที่ควรมาในการพบครั้งเเรก
    ส่วนเรื่องการพบในถัดๆไป ค่อยลดลงมาหน่อยก็คงไม่เป็นไร...



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:22
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:25
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:26
    #403
    0
  11. #402 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 20:58

    System to Tsubomi, Homura

     

    [ Dr.Akemi ] [ Toyotomi Akihito ]


    อากิฮิโตะมองชายหนุ่มที่เขาไม่รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเอาเสียเลย
    ถึงต่อให้จะถูกบอกแบบนั้นก็ตาม แต่ต่อให้ไม่มีคำกล่าว
    ก็ไม่มีใครกล้าขัดใจคุณหมออาเคมิคนเก่งอยู่แล้ว
    ร่างสูงใหญ่ไม่ได้พูดอะไร มือใหญ่กุมบริเวณบาดแผลที่ถูกยิง
    แม้มันจะไม่ได้เจ็บมากแล้วก็ตาม ทว่าก็ต้องรอให้แผลนั้นสมานดีเสียก่อน


    ....ยังมีอีกเรื่องที่เขายังคงสงสัย


    "อ้อ ฉันว่าจะถามพอดีเลย---- แล้วพวกนายเป็นใคร? สมาชิกใหม่?"


    อาเคมิยิงคำถามราวกับรู้ใจ อากิฮิโตะเหลือบมองหญิงสาวผ่านหางตา
    ก่อนจะกลอกกลับมาจดจ้องที่สึโบมิ หญิงสาวร่างเล็กนั้นฟื้นขึ้นมาแล้ว
    ทั้งคุณหมอสาวและเจ้าหน้าที่หนุ่มมองดูท่าทีตื่นตระหนกหลังจากถูกพามาที่นี่
    ร่างเพรียวระหงถอยกลับมานั่งพิงที่โต๊ะทำงาน พลางกอดอกแล้วส่งรอยยิ้มมุมปากให้


    "เพื่อนเธอปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 / 21:09
    #402
    0
  12. #401 BluE_NeKo (@grayxnatsu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 18:17

    _______________________________________________________

    ร่างเล็กบนเตียงพยาบาลนั้นขยับตัวเล็กๆ ดวงตาตาคู่นั้นค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ
    ตาคู่นั้นกระพริบปริบๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงไฟในคลินิค
    เมื่อปรับสภาพได้แล้วจึงเริ่มกลอกไปมา ซ้ายทีขวาทีเพื่อสำรวจบริเวณรอบๆ
    ด้วยความสงสัย กับสถานที่ที่แปลกไปจากเดิม
    ในความทรงจำล่าสุดนั้นเธอจำได้คร่าวๆว่านั่งอยู่บนมอเตอร์ไบค์
    ก่อนทุกอย่างจะเริ่มมืดลงไปในที่สุด

    เมื่อมองไปรอบๆก็เห็นม่านกั้นที่ปิดอยู่ และราวกั้นของเตียงคนไข้
    นั่นทำให้เธอนั้นอนุมานได้คร่าวๆว่าเธอคงจะอยู่ที่โรงพยาบาล
    หรือเป็นสถานที่ใกล้เคียงกับโรงพยาบาล......

    พออนุมานได้เช่นนั้นทำให้เธอนึกเหตุการณ์ล่าสุดได้ทั้งหมด
    จนต้องก้มไปมองแขนและขาของเธอทั้งมีผ้าพันแผลพันเอาไว้
    เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเธอนั้นไม่ได้ฝันไป เธอและเพื่อนร่วมงานถูกจักรกล
    ลอบโจมตีขณะที่กำลังสำรวจสถานที่ต้องสงสัยตามที่ได้รับรายงานมา

    "ฮะ โฮมุระล่ะ....เขาก็บาดเจ็บเหมือนกันนิ"

    เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วเธอก็พยายามเอื้อมแขนออกไปเพื่อเปิดม่านกั้นนั้นออก
    เพื่อมองหาเพื่อนร่วมงานของเธอ ด้วยความตื่นตระหนก

    "พะ เพื่อนร่วมงานของฉันที่มาด้วยกันล่ะ!....อะ"

    แต่เมื่อเปิดม่านกั้นออกแล้วก็เจอกับเพื่อนร่วมงานของเธอ
    ที่นอนเล่นสมาร์ทโฟนบนเตียงอย่างสบายใจ
    แม้กระนั้นตามร่างกายนั้นก็มีผ้าแผลอยู่ประปราย
    เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะทักทายเพื่อแก้เขินเล็กน้อย
    พร้อมโบกมือให้อีกฝ่ายเล็กๆไปด้วย

    "อะ อรุณสวัสดิ์คุณโฮมุระ"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 / 18:48
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 / 18:49
    #401
    0
  13. #400 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:26


    ◈ H ō m ū r a

    จบประโยคของหมอสาว เขาจึงค่อยละสายตาจาสมาร์ทโฟนในมือ
    หน้าจอยังคงค้างหน้าเกมที่เพิ่งเปิดเข้ามาเล่นรับของรางวัลประจำวัน

    “ขอบคุณครับผม”

    โฮมุระว่าเสียงเอื่อย ทั้งผงกหัวอย่างสุภาพ เเน่นอนว่าก็เพราะอีกฝ่ายเป็นหมอ
    ทั้งช่วยดูเเลเพื่อนเเล้วก็ให้ของมาทำเเผล เขาก็ต้องเคารพไว้ก่อนเป็นธรรมดา

    ชายหนุ่มเตรียมจะลุกขึ้นยืน เเต่นิ่งค้างท่าเตรียมไปซักพักก็นั่งลงบนเตียงเดิม
    เพิ่มเติมคือล้มนอนจมกับเตียง เเละจดจ้องกับเกมที่กำลังเล่นอยู่ขณะนี้เเทน
    ตอนเเรกเขาคิดจะเข้าไปดูเสียหน่อย เเต่ยังไงตอนนี้ก็อยู่ในการดูเเลของหมอ 
    อีกอย่างเพื่อนเขาก็กำลังพักฟื้น เขาก็ควรจะปล่อยให้นอนเเบบสบายๆ
    ส่วนเขาเองก็จะได้นอนรอเเบบสบายๆบ้าง จะมีโอกาสได้พักเสียที

    โฮมุระจิ้มสมาทร์โฟนเล่นไปพลาง ยังเเอบหยิบช็อกโกแลตแท่งส่งเข้าปาก
    เเต่ไม่นานนักก็ต้องเเอบเหล่ไปยังทิศทางที่คุณหมอสาวท่านนั้นเดินไป
    บทสนทนาในที่ที่ไม่ได้ใหญ่มากเเบบนี้ มันก็ดึงความสนใจอยู่พอสมควร
    จากที่ฟังเขาก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นอีกหนึ่งที่เจอมาหนักใช่ย่อย
    เเต่เมื่อนึกถึงถ้าต้องเจอเเบบนี้ในทุกวัน เขาก็ไม่เเปลกใจเท่าไหร่..

    “เคยมีคำกล่าวว่า คำพูดหมอถือเป็นประกาศิต
    เพราะงั้นก็อย่าขัดใจหมอจะดีกว่าสินะ..”

    เขาเปรยเสียงเบาก่อนพร้อมทั้งพยักหน้าหงึกหงักกับตนเองเงียบๆ
    ส่วนกับคุณพี่ชายท่านนั้นเขาก็ขอให้พักตามหมอพูดเเล้วกัน
    จากท่าทางเเล้วดูคล้ายกับญาติผู้พี่ของตนไม่มีผิด เหมือนพวกบ้างานอะไรเเบบนั้น
    ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาหากมีเวลาพักก็อาจจะต้องกอบโกยซักหน่อยล่ะนะ...


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 / 01:00
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 / 01:04
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2562 / 01:04
    #400
    0
  14. #399 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:07

    System to Kenshin



    [ Tokugawa Eikichi ]


    เมื่อท่านลงมาด้านล่าง ท่านก็พบว่าเอย์คิจิอยู่ในสภาพที่โดนล็อคคอพร้อมปืนจี้ข้างขมับ
    ใบหน้าของเจ้าบ้านนั้นแฝงไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว
    แม้ว่าชายผมขาวจะพยายามกล่าวเหตุผลและปรามให้ใจเย็นลง
    แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่นัก


    "โอเค ใจเย็นๆก่อน ดูนี่ ฉันวางปืนลงแล้วนะ"


    จากนั้นเขาก็โยนปืนลงไปที่พื้น
    พร้อมยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นการพิสูจน์ว่าไม่มีของอันตรายอยู่ในครอบครอง


    "เชื่อฉัน ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ฉันยืนยันตราให้ดูได้นะ"


    เจ้าของบ้านดูไม่มั่นใจนัก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนออกเสียสักที




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:26
    #399
    0
  15. #398 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:48

    [ System to Tsubomi, Homura ]

     

    [ Dr.Akemi ] [ Toyotomi Akihito ]


    ใช้เวลาไม่นานนักกับการรักษาเจ้าหน้าที่สาว
    ก่อนที่เธอจะออกมาพร้อมกับอุปกรณ์เปื้อนเลือด
    แล้วจัดการทิ้งขยะพร้อมทำความสะอาดจนเสร็จสรรพ


    "เสร็จแล้วล่ะ อีกสักพักคงจะตื่นล่ะนะ"


    หญิงสาวหันไปทางโฮมุระ ก่อนจะเสหน้ามองไปอีกเตียงที่ถูกล้อมรอบด้วยผ้าม่านสีขาว
    ยังมีอีกคนที่พักฟื้นอยู่ที่นี่ เธอจึงตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปเช็คดูอาการเสียสักหน่อย
    แต่กลับชะงักเล็กน้อยเมื่อจู่ๆผ้าม่านก็ถูกแหวกออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายผิวแทน
    สภาพยังดูเหมือนตื่นไม่เต็มตา แต่ก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง


    "เดี๋ยวววว พ่อรูปหล่อ ใจเย็นก่อนสิ"


    ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็กล่าวออกมาอย่างหน้าตาย
    มือเรียวดันร่างของชายหนุ่มให้นอนลงไปตามเดิม
    อากิฮิโตะจึงถอดถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย


    "นอนมาหลายชั่วโมงแล้ว ....ไม่เป็นไรหรอกน่า"


    "ไม่ได้! แผลยังไม่หายดีเลย เดี๋ยวก็ล้มเป็นอะไรไปหรอก
    ถึงตอนนั้นฉันไม่รักษาให้ฟรีๆแล้วนะยะ"



    อาเคมิกอดอก หรี่ตามองอีกฝ่ายเป็นเชิงบังคับ
    นั่นทำให้เขาไม่มีทางเลือกมากนัก นอกจากทำตามคำสั่งของคุณหมอสาว




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:07
    #398
    0
  16. #397 ` BRAELYNN.☆ (@diarypeem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:31

    https://image.dek-d.com/27/0741/2234/128914248
    MAIN MISSION
    - Revenge -

    location ; centrewalk square (west)
    to ; system


      Maeda Kenshin 

    เคนชินสำรวจห้องนอนใหญ่โดยคร่าว ก็ดูจะเป็นห้องธรรมดา
    แต่ลิ้นชักที่ถูกเปิดออกนั้นสะดุดตา พอเข้าไปดูใกล้ๆ หยิบของ
    ข้างในออกมาพินิจ ... กล่องกระสุน .22 เปล่า อาวุธถูกหยิบ
    แล้วเสียงดังจากด้านล่างก็เรียกให้ชายหนุ่มรี่ฝีเท้ากลับไป

    เขาเลือกที่จะหยุดลงบนบันไดเพียงขั้นสองขั้นจากชั้นบน
    ในระยะที่ยังพอมองเห็นและแอบซ่อนตนเองได้อยู่
    ตอนนี้สถานการณ์คงไม่สู้ดีแน่ เอย์คิจิคงเจอซาโต้แล้ว?

    นัยน์ตาจับจ้องนิ่งงันเพื่อนประเมินสภาพสถานการณ์ปัจจุบัน
    ต่างฝ่ายต่างมีอาวุธ ย่อมมีสิทธิ์บาดเจ็บได้อยู่แล้ว แต่ว่าเขา
    จะไม่ผลีผลาม ไม่มีทาง มันจะทำให้ยิ่งวุ่นวายเข้าไปใหญ่

    บางทีผู้ร่วมงานของเคนชินอาจมีทริคที่ดีกว่าการลั่นไกก็ได้




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:41
    #397
    0
  17. #396 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:21


    ◈ H ō m ū r a

    ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงสำนักงานใหญ่ โฮมุระก็ไม่ได้ชักช้า
    หลังจากจอดมอเตอร์ไบค์ทิ้งไว้ด้านหน้า เขาก็เเบกร่างของเพื่อน
    พาตรงเข้าไปยังคลีนิคที่ตนได้ถามทางมาก่อนเเล้วทันที
    ภายในเเทบจะไม่เห็นคนใช้บริการคนอื่นเลย เเต่ก็ยังดีที่มีหมอสาวอยู่

     เขาวางร่างของสึโบมิที่หลับไปเเล้วไว้ตามที่เธอบอกใบ้อย่างเบามือ
    ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมทั้งขยับเเขนไล่อาการปวดเมื่อย

    "ขอบคุณมาก  เเล้วก็ขอรบกวนด้วย"

    ผงกหัวให้กับหมอสาวตรงหน้า ก่อนจะตรงไปยังชั้นยาที่ว่าไว้
    ไล่สายตามองอยู่ครู่นึง โฮมุระจึงเอื้อมไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาหนึ่ง
    หาเตียง
    เถวนั้นนั่งพักเเทนเก้าอี้ พร้อมทั้งมองสำรวจภายในคลีนิคนี้ไปพลางๆ
    คนดูจะบางตาจริงๆอย่างที่เขาเห็น เเต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกที่เเตกต่างจากที่อื่น
     
    เขาถอดเสื้อคลุมเเขนยาวตัวนอกออก สำรวจบริเวณบาดเเผลของตนเอง
    ส่วนใหญ่ก็เป็นรอยถากกับถลอกเสียส่วนมาก เเต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากมาย
    เลือดเองก็ดูจะหยุดไปเเล้วด้วย โฮมุระเลิกเสื้อตัวเองขึ้นเล็กน้อย
    จัดการล้างแผลอะไรเสียก่อน จากนั้นจึงค่อยใช้ผ้าปิดปากเเผลเอาไว้เเบบง่ายๆ 
    เขาอาจจะไม่ได้ทำคล่องเเคล่วมาก เเต่ก็รู้วิธีปฐมพยาบาลพวกนี้เบื้องต้นอยู่
    ส่วนเเผลข้างเเก้มดูจะกว้างกว่าที่คาด เขาเลยเลือกเอาผ้ามาปิดแผลไว้ เป็นอันเสร็จ

    จัดการกับร่างกายตัวเองเเล้วชายหนุ่มก็เริ่มบิดขี้เกียจคลายอาการปวดเมื่อยอีกครั้ง
    ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนที่หยิบติดมือมาด้วยมาเลื่อนเล่น รอฟังอาการของเพื่อนไปพลาง



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 18:08
    #396
    0
  18. #395 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:49

    System to Kaiya

     

    [ Hōjō Nobuyuki ] [ Walter ]


    "ส-สวัสดีครับคุณวอลเตอร์"


    หลังจากที่พวกท่านทั้งสองเข้ามาในพื้นที่ของสำนักงานแล้วนั้น
    โนบุยูกิก็พาท่านไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์ในทันที
    แต่ถึงกระนั้น บรรยากาศข้างในกลับดูวุ่นวายผิดปกติ
    เสียงจอแจของเจ้าหน้าที่ และกลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทนั้นยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูลิฟต์
    เป็นภาพที่เห็นได้ยากนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น


    "ยินดีต้อนรับกลับครับ ท่านโนบุยูกิ"


    วอลเตอร์ค้อมหัว ก่อนจะเหลือบสายตามาทางท่าน


    "ยินดีต้อนรับเช่นกันนะครับ"


    "อ๊ะ-- นี่คุณโฮโจ ไคยะครับ จากนี้จะมาทำงานร่วมกัน
    คุณไคยะ ทางนี้คือคุณวอลเตอร์นะครับ เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลสถานที่"



    วอลเตอร์พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม พลางขยับมุมกล้องก่อนจะเปรยเสียงเรียบ


    "ถ้าเช่นนั้นช่วยหันมามองกล้องนิดนึงนะครับ"


    จากนั้นเขาก็กดถ่าย ก่อนจะบันทึกรายละเอียดและข้อมูลทั้งหมดลงในทะเบียนประวัติ
    ชายหนุ่มกรอกข้อมูลอะไรต่อมิอะไรลงไปเล็กน้อย แล้วจึงเงยหน้าขึ้น


    "เรียบร้อยครับ ยังไงก็...ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ ท่านไคยะ"




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:12
    #395
    0
  19. #394 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:49

    System to Tsubomi, Homura



    [ Dr. Akemi ]


    ร่างระหงที่นั่งเช็คไฟล์ของคนไข้อยู่นั้นเงยหน้าขึ้น
    เมื่อเห็นร่างของคนเจ็บทั้งสองเข้ามายังคลินิกของตน
    ถึงแม้ฝ่ายผู้ชายจะไม่ได้บาดเจ็บหนักมากนัก
    แต่หญิงสาวตัวเล็กที่ถูกพยุงเข้ามานั้นสลบไปแล้ว
    นั่นทำให้เธอรีบผุดลุกขึ้นในทันที พร้อมบุ้ยใบ้ให้โฮมุระวางเธอบนเตียงคนไข้ข้างๆ


    คุณหมอสาวถอดผ้าพันแผลออก พบว่าบาดแผลนั้นดูกว้างและลึกพอประมาณ
    ไม่ถึงขั้นร้ายแรงมากจนต้องส่งต่อโรงพยาบาล
    แต่ก็ต้องจัดการเย็บปิดปากแผลให้เรียบร้อย และรอดูอาการไปสักระยะหนึ่ง


    "ส่วนนาย... กล่องปฐมพยาบาลอยู่บนชั้นยาตรงนู้น
    จัดการเอาเองนะ เดี๋ยวฉันจะเย็บแผลเพื่อนเธอก่อน"



    ว่าจบหญิงสาวก็หยิบอุปกรณ์ ก่อนรูดผ้าม่านปิดรอบเตียงที่สึโบมินอนอยู่


    [ ผู้เล่น ทาเคดะ สึโบมิ พักโรล 1 เทิร์น ]




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:47
    #394
    0
  20. #393 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:39


    ◈ H ō m ū r a


    ดาบถูกเก็บไปเเล้วเมื่อสถานการณ์ตอนนี้ปลอดภัย
    โฮมุระนิ่งมองการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตรงหน้า
    เเละญาติของเขาทำได้อย่างคล่องเเคล่ว 
    เลือดดูจะเริ่มหยุดไหล เเต่ก็ยังไม่ถึงขั้นวางใจ

    สึโบมิในตอนนี้อ่อนเเรงมาก คงจากการเสียเลือดจากการปะทะ
    เขาก้มเก็บปืนเลเซอร์ที่ร่วงไปจากมือของหญิงสาวขึ้นมา
    พร้อมเก็บมันคืนเข้าที่มอเตอร์ไบค์ที่ดูจะมีพื้นที่เก็บของไม่น้อย

    "เข้าใจเเล้ว  นายก็ระวังตัวด้วย"

    เขาค่อยพยักหน้ารับคำของญาติผู้พี่ หลังจากที่อีกฝ่ายจบการสนทนา
    ถึงจะพอรู้ถึงฝีมือของอีกฝ่าย แต่ถ้าจะจัดการคนเดียวเขาก็อดจะพูดไม่ได้
    ฟังจากน้ำเสียงที่เคร่งขรึมกว่าเดิมนั่นก็ดูจะเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อย
    เเต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องก้าวก่ายมากไป ตอนนี้ก็คงต้องทำตามที่รับปากก่อน
    เพื่อนเขาก็ดูจะใกล้หลับเต็มที จากที่เอนตัวเเทบจะนอนราบกับเบาะเเบบนั้น

    โฮมุระถอนหายใจเเบบไร้เสียง จากเหตุการณ์ตอนนี้เเสดงว่าเขาคงต้องเป็นคนขับ
    ไม่ใช่ว่าเขาขับไม่ได้ เเต่ก็ไม่เคยมีคนซ้อนที่กำลังหรือหลับเเบบนี้มาก่อน
    นิ่งไปไม่นานเขาก็ไปจัดท่านั่งให้เพื่อนตนเสียก่อน เเล้วค่อยขึ้นนั่งที่คนขับ
    ปล่อยให้เพื่อนนอนพิงพักไป ส่วนตนก็ง่วนกับการเตรียมกลับสำนักงาน

    เมื่อเห็นว่าพร้อมเเล้วกับเพื่อนนั่งท่าดีปลอดภัยเเบบไม่ร่วงไปก่อนเเล้ว  
    เขาจึงค่อยบิดคันเร่งออกตัวด้วยความเร็วหกสิบถ้วน มุ่งหน้ากลับสำนักงาน



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:35
    #393
    0
  21. วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:38

    ผิดที่ ;w;



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:39
    #392
    0
  22. #391 BluE_NeKo (@grayxnatsu) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 09:54

    _______________________________________________________

    “ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรมากสินะ.....ดีแล้วล่ะ”

    หลังปลิดชีพจักรกลตรงหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
    สึโบมิก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พลางหันไปสำรวจ
    คนจากตระกูลดาเตะทั้งสอง ซึ่งดูเหมือนพวกเขาจะไม่เป็นอะไรมาก

    แขนทั้งสองข้างถูกทิ้งลงมาตามแรงโน้มถ่วงด้วยความอ่อนล้า 
    ปืนเลเซอร์ที่กำไว้อยู่นั้นก็พลันร่วงลงสู่พื้น 
    หลังจากนั้นฮิโรมุเนะจึงพาร่างของเธอนั้นไปนั่งบนมอเตอร์ไบค์

    เนื่องจากเสียเลือดค่อนข้างมาก สึโบมิจึงได้เพียงแต่นั่งเฉยๆ
    ตามที่อีกฝ่ายบอกเท่านั้น ขณะทำแผลก็ส่งเสียงครางออกมาเบาๆ
    เมื่อความเจ็บปวดแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง เมื่อทำแผลเสร็จสิ้น
    จึงสอดมือเข้าไปในเสื้อแจ็คเก็ตเพื่อหยิบอุปกรณ์สำหรับ
    สำรวจพื้นที่ที่ได้มาแล้วยื่นมันให้แก่ฮิโรมุเนะ

    ”เอ้านี่.....อยากจะพักแล้วล่ะ”

    หลังจากนั้นจึงล้มตัวนอนลงบนเบาะของมอเตอร์ไบค์
    พร้อมกับสติที่เริ่มเลือนหายไปเรื่อยๆ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2562 / 10:10
    #391
    0
  23. #390 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:35

    System to Kenshin
    - Revenge -

    @ เซ็นเตอร์วอล์ค สแควร์, ทิศตะวันตก


    เมื่อท่านเข้ามายังห้องนอนใหญ่
    พบว่าบรรยากาศในห้องนั้นเงียบสงบ
    ห้องนอนถูกประดับด้วยเครื่องเรือนน้อยชิ้น
    บนโต๊ะเครื่องแป้งมีอุปกรณ์แต่งหน้าของผู้หญิง

    หากทว่าลิ้นชักชั้นหนึ่งกลับถูกเลื่อนออกมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง
    ไม่มีสิ่งของอยู่ในนั้น ....หรืออาจจะถูกหยิบไปแล้ว?
    หลงเหลือเพียงกล่องกระสุน.22เปล่าๆเท่านั้น




    จากนั้นท่านก็ได้ยินเสียงกุกกักดังจากข้างล่าง
    ตามด้วยเสียงตวาดของน้ำเสียงที่ท่านไม่คุ้นเคย


    "หยุดนะ!! ถ้าเข้ามาใกล้ฉันจะยิงจริงๆด้วย!!"





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:43
    #390
    0
  24. #389 ` BRAELYNN.☆ (@diarypeem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:01

    https://image.dek-d.com/27/0741/2234/128914248
    MAIN MISSION
    - Revenge -

    location ; centrewalk square (west)
    to ; tokugawa eikichi


      Maeda Kenshin 

    เคนชินไม่มีอาวุธ เขาเลยตัดสินใจเป็นหน่วยซัพพอร์ตให้อีกฝ่ายแทน
    ตอนนี้คงต้องเป็นผู้ตามไปก่อน โดยที่ตนเองตัวเปล่านั่นแหละ แต่ว่า
    เขาถนัดการต่อสู้ด้วยร่างกายมากที่สุดอยู่แล้ว น่าจะไม่มีปัญหา...มั้ง

    ภายในบ้านดูก็รู้ว่าคงเพิ่งจะหลบซ่อนอย่างกะทันหัน
    น่าจะตั้งแต่ตอนที่ได้ยินเสียงกริ่ง? สันนิษฐานอย่างนั้น

    " รับทราบครับเอย์คิจิซัง "

    ชายหนุ่มบอก กระชับสัมภาระในมือแน่นแล้วเดินขึ้นบันไดชั้นสอง
    ฝีเท้าพยายามเก็บให้เงียบที่สุด แล้วกวาดสายตามองบรรดาห้อง

    ...

    นิ่งใช้ความคิดเล็กน้อย แต่เอาเป็นว่าต้องลองวัดดวงอีกสินะ
    ร่างสูงถอนหายใจแผ่ว แล้วเบนฝีเท้าไปยังห้องนอนใหญ่

    ต่อให้ไม่เจอคน อาจจะเจออะไรอย่างอื่นในนั้นก็ได้?
    ถ้าเป็นอย่างที่ภาวนาก็ดีสิ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:07
    #389
    0
  25. #388 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:51

    System to Kamishiro



    [ Chōsokabe Kagami ]


    "ไหวอยู่แล้ว ฮึ้บ!"


    คางามิจัดการขว้างสมอเรือของเธอปักเข้าที่ลำตัวของมัน
    ก่อนจะคว้าโซ่ที่ห้อยท้ายตรงปลายด้ามเหล็กแล้วกระชากกลับมา
    มือเรียวจับเข้าที่ด้ามเหล็กยาวที่เชื่อมกับหัวสมอ
    จากนั้นก็จัดการยกมันขึ้นเหนือพื้นเล็กน้อย
    ปลายเท้าแยกออกจากกันแล้วย่อตัวลง
    กล้ามเนื้อที่แขนและขานั้นเกร็งหมดทุกส่วน
    แต่การใช้กำลังเช่นนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเธอไปเสียแล้ว


    มือทั้งสองเหวี่ยงร่างของเครื่องจักรออกไปห่างจากตัว
    พร้อมกับกระตุกสายโซ่ดึงอาวุธออกจากลำตัวของมัน
    เมื่อร่างของมันกลิ้งหลุนๆอยู่ที่พื้น
    หญิงสาวก็พลันกระโจนเข้าใส่อย่างไม่รีรอ
    ปักหัวสมอเข้าที่หัวของมันจนประกายไฟฟ้าสว่างวาบ


    ร่างเพรียวกระโดดถอยออกมาพร้อมกับอาวุธของตน
    และนั่นเป็นจังหวะเดียวที่เครื่องจักรกลทั้งสองนั้นระเบิดตัวอย่างพร้อมเพรียงกัน
    เหลือเพียงแต่คางามิและคามิชิโระที่เป็นผู้เหลือรอด...


    คางามิถอนหายใจ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ท่วมหน้าลวกๆ
    แต่ใบหน้าก็ยังคงประดับรอยยิ้มสนุกสนาน


    "เฮ้อ ไม่ได้ออกกำลังกายนานแล้วนะเนี่ย!"




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:34
    #388
    0