คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SJ & SNSD] YoonHae ShortFic : Just the way you are

โดย Cinderella_ou

เพลงรักของยุนเฮคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เราแต่งฟิคเรื่องนี้...

ยอดวิวรวม

2,657

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,657

ความคิดเห็น


28

คนติดตาม


10
เรทติ้ง : 10 % จำนวนโหวต : 5
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ก.ค. 54 / 14:27 น.
นิยาย [SJ & SNSD] YoonHae ShortFic : Just the way you are [SJ & SNSD] YoonHae ShortFic : Just the way you are | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
cr : 12plus / edited by : nooping





นิตยสาร GQ JPN ฉบับเดือนสิงหาคม

Music, Song, and artist u are fascinated with right now?
YoonA : Boys II Men 「End of the Road」,
Bruno Mars 「Just The Way You Are」


[110510 I Like Radio] Henry said Donghae sings Just The Way You Are by Bruno Mars in the dorm everyday! [Cr:@ALLRISEUNHAE]





http://youtu.be/LjhCEhWiKXk



Oh her eyes, her eyes make the stars look like they're not shining.
Her hair, her hair falls perfectly without her trying.
She's so beautiful, and I tell her everyday.

Yeaaa. I know, I know when I compliment her she won't believe me.
And it's so, it's so sad to think that she don't see what i see.
But everytime she ask me 'Do I look okay?' I say..

When I see your face (face, face) there's not a thing that I would change.
Cause you're amazing just the way you are.
And when you smile (smile, smile) the whole world stops
and stares for a while.
Cause girl, you're amazing just the way you are.

Yeaaa!

Her lips, her lips I could kiss them all day if she let me.
Her laugh, her laugh she hates but I think it's so sexy.
She's so beautiful, and I tell her everyday.

Ohhh you know, you know, you know, I'd never ask you to change.
If perfect's what your searching for then just stay the same.
Sooo don't even bother asking if you look okay, you know I'll say...

When I see your face (face, face) there's not a thing that I would change.
Cause you're amazing just the way you are.
And when you smile (smile, smile) the whole world stops
and stares for a while.
Cause girl, you're amazing just the way you are.

The way you are.
The way you are.
Girl you're amazing, just the way you are.

When I see your face, there's not a thing that I would change.
Cause you're amazing just the way you are.
And when you smile, the whole world stops and stares for a while.
Cause girl, you're amazing just the way you are.



===============================================


เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ค. 54 / 14:27



           

            อีกแล้ว

            จบแบบนี้อีกแล้ว

            ยุนอาเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดรอดออกมา มือบางประคองโทรศัพท์ขึ้นมา ค่อยๆกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

            ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ?

            เธอนั่งรอ ภาวนาไม่ให้ประตูห้องเปิดผลัวะออกมา ยุนอาไม่ต้องการให้สมาชิกคนอื่นเห็นตัวเองในสภาพนี้ พวกเขาจะไม่สบายใจกันเปล่าๆ

            ไม่มีทางให้เราเดินต่อไปด้วยกันแล้ว หยุดตรงนี้เถอะนะ ก่อนที่เราสองคนจะหลงทาง

            พี่ไม่สงสารฉันบ้างเหรอ ?

            หยุดได้แล้ว ยุนอา หยุดเถอะ

            จากกันครั้งสุดท้ายแล้วนะ

            อืม…’

            งั้นก็ลาก่อน

            หญิงสาวโยนโทรศัพท์ไปห่างตัว มันกระเด็นไปตกอยู่ใกล้หมอนข้าง ร่างบางทอดกายลงนอนคว่ำ ซุกซบใบหน้าลงบนหมอน แล้วร่ำไห้อย่างเงียบๆ

            ประตูห้องเปิดออกจนได้ ซุนคยูหยุดยืนมองร่างที่กำลังสะอื้นไห้อยู่บนเตียง เธอถอนหายใจยาว เดินไปเปิดม่านหน้าต่าง หญิงสาวยืนกอดอกมองวิวทิวทัศน์ด้านนอก

            “ป่านนี้เครื่องบินคงออกไปแล้ว” ซุนคยูพูด “จะร้องไห้ให้คนที่อยู่ห่างจากเราเป็นร้อยๆไมล์ทำไมกันนะ ? ยุนอาเช็ดน้ำตาซะ”

            ยุนอาผงกศีรษะขึ้นจากหมอนใบโตที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เธอสบตากับซุนคยู จากนั้นรอยยิ้มบางๆจึงปรากฏบนใบหน้างดงาม “เราจะได้พักใช่ไหม ?”

            “ใช่แล้ว” ซุนคยูตอบ “จะได้เที่ยวทั่วปารีสเลย”

            “ฉันอยากพักนานๆนานนานนนนน” หญิงสาวพูดคล้ายคนละเมอ

            “พักแล้วก็ว่าง ว่างแล้วก็คิด คิดแล้วก็ปวดหัว” อีกฝ่ายบอกเสียงห้วนทว่าดวงตาฉายแววอ่อนโยน “ช่างหัวเขาเถอะ ยุนอา ไม่ต้องคิดถึงแล้ว ทำทุกอย่างแต่สุดท้ายก็เป็นแบบนี้ งั้นก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไป”

            ฉันรู้”

            “พี่ไม่อยากพูดมากหรอก” ซุนคยูนั่งลงบนเตียง “แต่ที่ต้องพูดเพราะพวกเราทุกคนกำลังเป็นห่วงเธอมาก ไม่มีใครกล้าพูด พี่ทนอึดอัดใจไม่ได้ก็เลยต้องมาพูด เธอเข้าใจไหม ?”

            “อื้ม” ยุนอาก้มหน้าลง “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้ทุกคนไม่สบายใจ ต่อไปนี้

            “ไม่ต้องบังคับตัวเองหรอก อยากร้องไห้หรือระบายอารมณ์ก็ทำเลย อย่าเก็บไว้คนเดียว แต่ทำลงไปแล้วต้องให้ได้ผลดีต่อเธอด้วยต้องทำจิตใจของเธอดีขึ้นให้ได้นะ”

            ยุนอาเอื้อมมือไปจับมือของอีกฝ่าย “เข้าใจแล้วขอบคุณมาก ฉันไปล้างหน้าล้างตาดีกว่า หิวจะแย่แล้ว ถ้าพี่จะลงไปก็ฝากบอกคนอื่นๆว่ารอฉันด้วยนะ”

            ร่างบางระหงหายลับเข้าห้องน้ำไป ซุนคยูมองตามแล้วลุกขึ้นจากเตียง ทว่าเธอหยุดชะงักเพราะได้ยินรับรู้ถึงโทรศัพท์สั่นเตือนจากระยะใกล้ หญิงสาวกวาดสายตามอง พบโทรศัพท์ของยุนอาวางนิ่งอยู่

            ดวงตาของซุนคยูไหววูบ เธอตวัดสายตามองไปทางห้องน้ำเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มาถือไว้ แล้วตัดสินใจเปิดดูข้อความล่าสุด

            ยุนอา…’

            เพียงตัวอักษรแค่นั้น ซุนคยูก็พอเดาได้ว่าผู้ส่งจงใจยื้อต่อไปอีก เธอรู้สึกโกรธเขาและสงสารยุนอา ซุนคยูกดลบข้อความนั้นอย่างไม่ลังเล

            “พี่ทงเฮยุนอาเจ็บปวดมามากพอแล้ว”

 

 

            “สวัสดีค่ะโซวอนชาวญี่ปุ่น จากนี้ฉันคงไม่ได้กล่าวสวัสดีกับพวกคุณไปอีกนานเลย น่าเสียดายที่พวกเราต้องจากที่นี่ไปเสียแล้ว แต่ฉันและสมาชิกทุกคนสัญญาว่าเราจะส่งความรักมาถึงทุกคนบ่อยๆ และจะคิดถึงพวกคุณมากๆด้วยค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ฉันรักพวกคุณนะ”

            เขากดปุ่มเล่นซ้ำไปมาแค่ช่วงที่เธอพูดอยู่หลายรอบ กระทั่งคยูฮยอนเดินผ่านมาข้างหลัง ทงเฮจึงเลื่อนเปลี่ยนหน้าจอ ทว่าคยูฮยอนตาไวอย่างไม่น่าเชื่อ “ส่องหญิงอยู่เหรอพี่ ?”

            ทงเฮขมวดคิ้วนิ่วหน้าพลางหันไปตอบ “เปล่าและนายจะมาส่องไอแพดฉันทำไม ?”

            ร่างสูงยักไหล่ พยักเพยิดหน้าไปทางฮยอกแจ แล้วพูดกลั้วหัวเราะ “ก็นึกว่าดูคลิปเดียวกับพี่ฮยอกแจ รายนั้นก็ดูอะไรคล้ายๆแบบนี้ ผมเห็นคุ้นๆก็เลยมอง”

            “มันส่องแฟนไง”

            “แล้วพี่ส่องใครอ่ะ ?”

            คำถามซื่อๆนั้นส่งผลให้หัวใจของผู้ฟังปวดหนึบ ทงเฮลุกขึ้นแล้วเดินหนี ช่างทำผมตรงเข้ามาฉีดสเปรย์จัดทรงผมให้เขา “พยายามอย่าพิงอะไรนะ เดี๋ยวเสียทรง”

            เขาพยักหน้ารับ รู้สึกเซ็งจนไม่อยากพูดกับใคร เขาเดินหาที่ทำสมาธิ เพื่อให้จดจ่อเพียงการแสดงบนเวทีมิวสิคแบงค์แห่งนี้ ไม่ใช่ไปสนใจกับใครที่กำลังจะกลับมาอยู่ใกล้เขาอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้พบหน้ากันเกือบสองเดือน

            เขาสะบัดศีรษะแรงๆเพื่อขับไล่ความรู้สึกอึมครึม จากนั้นจึงเก็บไอแพด ปิดเครื่องมือสื่อสารทั้งหมด แล้วเก็บทุกอย่างลงในกระเป๋า

 

 

            ยุนอาจัดของเข้าที่เรียบร้อย แล้วจึงเดินออกมาบริเวณระเบียงของหอพัก บิดตัวไปมาคลายความเมื่อย ขณะนั้นเสียงของแทยอนก็ดังขึ้น “เกาหลี ! ฉันกลับมาแล้ววววว”

            ยูริหัวเราะลั่น จากนั้นเสียงหัวเราะใสๆก็ผสมปนเปกัน ยุนอาเหลียวมองแวบหนึ่งแล้วจึงยิ้มกว้างไปกับภาพที่เห็น จากนั้นเธอก็เคลื่อนตัวมาชิดราวระเบียง วางแขนไว้บนราวในท่าทีสบายๆ แล้วมองเหม่อไปสุดสายตา แววตาของเธอดูราวกับปรารถนาจะส่งความรู้สึกบางอย่างข้ามแม่น้ำข้ามถนนไปยังหอพักของใครบางคน

            เธอยากโทรหาเขาแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เป็นอย่างนี้อยู่หลายสิบรอบจนเจ้าตัวเหนื่อยล้า นึกอยากนอนหลับยาวๆ เร่งวันคืนให้ผ่านไปเร็วๆ เพื่อที่เธอจะได้คัมแบ็กกับอัลบั้มใหม่และมีงานล้นปรี่จนไม่มีเวลาคิดถึงใคร

            เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพบว่ามีข้อความใหม่ ยุนอาเคยชินกับความตื่นเต้นก่อนเปิดข้อความ หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่มีคนส่งข้อความมา ด้วยเพราะความหวังลึกๆตะโกนบอกอยู่ตลอดเวลาอาจเป็นพี่ทงเฮก็ได้

            และเธอน่าจะชินกับความผิดหวังด้วย

            นายคนนี้ชวนไปกินข้าวอีกแล้ว รู้สึกเหมือนเคยตอบปฏิเสธไปครั้งหนึ่ง แต่นี่ก็ยังมาชวนอีก ยุนอาตอบปฏิเสธไปอย่างสุภาพ ไม่ได้อารมณ์เสียเพราะชินเสียแล้ว

            เธอชินกับทุกเรื่องที่ยังดำเนินต่อไป แต่ไม่ชินกับเรื่องเดียวที่จบสิ้นไปแล้ว

 

 

            เขากรีดนิ้วลงบนสายกีต้าร์มาเป็นชั่วโมงแล้ว อีกสักพักเขาคงกลายเป็นหินในสภาพนั่งหน้าเศร้าเล่นกีต้าร์อยู่อย่างนี้ ทงเฮเหลือบตามองนาฬิกาบนผนัง ตีหนึ่งแล้ว

            ฮยอกแจเตรียมเอารถออก เขาได้โอกาสขยับตัวเสียที ทงเฮชะโงกร้องถามว่า “ไปไหนน่ะ ?”

            “หอโน้น” เป็นอันรู้กันนัดเดทกับฮโยยอนสินะ “ไปไหม ?”

            เพื่อนรักส่งยิ้มกว้างให้หลังจากถามทีเล่นทีจริง ทงเฮมีสีหน้าเจื่อนลง ยิ้มตอบกลับแล้วส่ายศีรษะรัวเร็ว “ขอให้สนุกนะ”

            “ขอให้นายสนุกกับกีต้าร์เหมือนกัน” ฮยอกแจพูดทิ้งท้าย ถ้าไม่ประชดจริงจังก็คงพูดเล่นไปอย่างนั้น ทงเฮไม่เก็บมาคิดให้ขุ่นเคืองใจ เขานั่งลงที่เดิม หยิบกี้ต้าร์ขึ้นมาเหมือนเดิม

            และเผลอเล่นทำนองเดิม

            เขาห้ามตัวเองไม่ได้เสียแล้ว ทำนองเพลงยังคงไหลลื่นไปเรื่อยๆ จบเพลง Beautiful ก็ต่อด้วยเพลง Just the way you are …สลับกันอยู่อย่างนี้จนกระทั่งผู้เล่นทนไม่ได้อีกต่อไป

           

 

            ทงเฮชะลอความเร็วของรถเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงลานจอดแล้ว เขามองหาช่องว่างที่จะหักหัวรถเข้าไปได้ง่าย ฝนปรอยลงมาเล็กน้อยทำให้เขาต้องกดปุ่มที่ปัดน้ำฝน

            ชายหนุ่มหรี่ตามองเข้าไปในร้านเค้ก ซึ่งยังสว่างไสวและสงบเงียบเหมือนที่ผ่านมาไม่มีผิด เขาเคลื่อนรถไปอย่างช้าๆขณะที่สายตาจับจ้องอยู่ที่โต๊ะและเก้าอี้ของร้าน

            เสียงแตรดังขึ้นจนเขาสะดุ้งสุดตัว ทงเฮขมวดคิ้วแล้วเพ่งมองฝ่าสายฝนที่หนาเม็ดขึ้น เขาชักเท้าออกจากคันเร่งไม่ทัน หน้ารถของเขาจึงชนเข้ากับบริเวณประตูหน้าของรถอีกคัน

            ชายหนุ่มหยิบหมวกขึ้นมาสวม ลงจากรถอย่างรวดเร็ว พยายามมองป้ายทะเบียนของคู่กรณี แต่แล้วเมื่อประตูรถเปิดออก เขาก็เลิกสนใจป้ายทะเบียนโดยสิ้นเชิง

            “เธอ..” เขาตกตะลึงไปชั่วขณะ “ยุนอา”

            อีกฝ่ายก็ตกใจเช่นกัน แต่เธอยังรวบรวมสติพูดประโยคยาวๆออกมาได้ “ฉัน..มีใบขับขี่แล้วนะ”

            เขาเดินเข้าไปหาเธอ จ้องมองใบหน้างดงามที่มีผมเปียกลู่บดบังอยู่ เขาปัดผมออกจากดวงหน้าของเธอ แล้วสวมหมวกของเขาให้เธอ “ได้ใบขับขี่มาได้ยังไง จอดรถยังไม่เป็นเลย”

 

 

            “ก็ที่จอดมันแคบนี่” เสียงใสดังขึ้นหลังจากถอดหมวกคืนให้เขา แล้วนั่งลงด้วยกันที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน ต่างคนต่างหลบสายตากันวุ่นวาย ทงเฮรู้สึกขอบคุณที่เจ้าของร้านเดินมาส่งเมนูให้พอดี

            “เหมือนเดิมครับ” เขาบอกเสียงแผ่วเบา

            “สองที่เลยค่ะ” ยุนอาพูดพลางยิ้มให้เจ้าของร้าน อีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วผละจากไปอย่างเงียบเชียบ

            “เธอยังดูระยะไม่เป็น มุมแค่นั้นใครจะเอารถเข้าไปได้”

            “อย่างน้อยฉันก็ไม่เคยลืมดึงเบรกมือ”

            พอจะสอนให้ก็พาลพี่อีก”

            “พี่จะว่าฉันต่างหากล่ะ”

            “ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย เธออย่า..” เขาเว้นช่วงไปเมื่อพนักงานเดินมาเสิร์ฟเค้ก “เธออย่าหาเรื่อง”

            ยุนอาเงียบไป ใช้ส้อมเขี่ยเค้กช็อกโกแลตอยู่สักพัก แล้วตัดเป็นชิ้นเล็กๆอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอทำอากัปกิริยาราวกับอยู่คนเดียว ทงเฮถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทำตามบ้าง

            เขาเคี้ยวละเอียดแล้วแต่ก็กลืนไม่ถนัดเสียเลย เมื่อดื่มน้ำไปเยอะพอสมควร ชายหนุ่มจึงเอ่ยถาม “นัดใครไว้หรือเปล่า ?”

            ดวงตาคู่สวยตวัดจ้องมองเขา แล้วหลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว “เปล่า พี่ล่ะ ?”

            “เปล่าเหมือนกัน” เขาเว้นระยะเพื่อนึกคำพูด “ญี่ปุ่นเป็นไงบ้าง ?”

            “ก็ดี” ยุนอาตอบทันที “ดีมากๆ”

            “แล้วเมื่อไหร่จะขึ้นเวทีคัมแบ็กที่นี่ล่ะ ?”

            “อีกสองอาทิตย์”

            “อ่าสู้ๆนะ”

            “ขอบคุณ” เธอพึมพำเบาๆแล้วก้มหน้าก้มตากินเค้กต่อไป

 

 

            “พี่จ่ายให้เอง” เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา หญิงสาวยกมือห้าม

            “ไม่เป็นไร” เธอไม่กล้าแม้กระทั่งสัมผัสมือของเขา จึงทำได้เพียงหยุดมือไว้อย่างรักษาระยะห่าง “ต่างคนต่างจ่ายเถอะ”

            สายฝนยังไม่มีทีท่าจะเบาบางลง เขาเดินเคียงข้างเธอมาเกือบถึงลานจอดรถเล็กๆซึ่งแทบไม่มีที่กำบังฝน ทงเฮตัดสินใจสวมหมวกลงบนศีรษะของหญิงสาวอีกครั้ง

            “เธอไปเอารถก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยถอดมาคืนพี่ก็ได้”

            ยุนอาพยักหน้า ก้าวเร็วๆไปยังรถของตัวเอง รู้สึกได้ถึงอาการมือสั่นขณะบิดกุญแจสตาร์ทรถ แสงไฟหน้ารถส่องกระทบร่างของเขา หญิงสาวมองทงเฮอย่างเต็มตา รับรู้ว่าเขาเองก็มองเธอเช่นกัน

ไม่มีทางให้เราเดินต่อไปด้วยกันแล้ว หยุดตรงนี้เถอะนะ ก่อนที่เราสองคนจะหลงทาง

แววตาของเธอสลดลง เรียวปากบางขยับจะพูดบางอย่าง แต่แล้วจึงเก็บไว้เป็นเพียงเสียงในหัวใจ ถึงแม้จะหลงทาง แต่เราจะไม่ปล่อยมือจากกัน พี่ไม่อยากหาทางออกไปกับฉันเหรอ ?

รถของยุนอาค่อยๆเคลื่อนห่างออกไป ทงเฮเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงขอบตาร้อนผ่าว ลำคอของเขาตีบตันไปหมด และสมองก็นึกอะไรไม่ออกเสียเลย

เขารักเธอมากเกินกว่าจะปล่อยให้ความสัมพันธ์เป็นไปแบบลุ่มๆดอนๆ ถ้าตัวไกลใจก็คงห่างไปเรื่อยๆ แล้วอย่างนี้เขาจะให้เธอต้องอดทนได้อย่างไร

ผู้ชายดีๆอยู่รอบกายเธอแล้วเขาจะปล่อยให้ผู้หญิงที่เขารักต้องอดทนอยู่กับผู้ชายอย่างเขาได้อย่างไร

เวลาและระยะทางคือปัจจัยหลักของความรัก ในเมื่อคนสองคนเหนื่อยล้าเกินกว่าจะทะนุถนอมปัจจัยไม่ให้กลายเป็นปัญหาใหญ่ความรักถึงคราวก็ต้องจบลง

ความรู้สึกเห็นแก่ตัวที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ลึกที่สุดตอนนี้มันตะโกนลั่นใส่เขาอย่าปล่อยเธอไป นี่คือโอกาสสุดท้าย เขาไม่ควรปล่อยเธอไป

สมองของเขานึกไม่ออกว่าควรทำอย่างไรดี จนกระทั่งยุนอาหยุดรถ ร่างบางเปิดประตูแล้วเดินออกมาหาเขา

ยุนอาย้ำกับตัวเองว่าเธอจะทำเพียงแค่คืนหมวกใบนี้แล้วหันหลังวิ่งหนีไปเลย เธอจะไม่มองหน้าเขา ไม่สบตา ไม่พูดอะไร ไม่

ร่างบางระหงถูกรั้งเข้าไปในอ้อมแขนแกร่ง เขาโอบกอดเธอแนบแน่นราวกับจะให้ร่างของทั้งสองหลอมรวมเป็นร่างเดียว ศีรษะของทงเฮซุกซบอยู่กับไหล่บาง เขาสะอื้นไห้เบาๆขณะที่น้ำตาของเธอเอ่อล้นเต็มสองตา

“ทำไมวันนั้นเธอไม่ตอบพี่ล่ะ ?” เขาพูดเสียงอู้อี้อยู่ห้างหู

“วันไหน ?” ยุนอาย้อนถาม

“วันสุดท้ายที่เราคุยกัน”

“พี่ถามอะไรฉันอีกพี่ไม่ได้ถามฉันเป็นคนส่งข้อความครั้งสุดท้าย”

“พี่ส่งไปนะ ฮืออออออออออ” สุดท้ายเขาก็ก็ปล่อยโฮจนพูดจาฟังไม่ออก ยุนอาตบหลังตบไหล่ทงเฮเบาๆ ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้มทั้งที่น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย

“พี่ทงเฮช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

“ต่อไปนี้..จะไม่..เลิกกันแล้วนะ”

“ก็ใช่น่ะสิ จำที่ฉันบอกไม่ได้เหรอ ?” ยุนอาผละออกห่างจากเขา ประคองใบหน้าคมคายไว้ในมือ ไล้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน “จากกันครั้งสุดท้ายแล้ว และต่อไปนี้จะไม่จากกันอีก”

“เธออย่าไปจากพี่นะ”

“ทุกครั้งพี่เป็นคนไปจากฉันเอง..เท่าที่จำได้”

“ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน พี่มีเหตุผลหลายอย่าง แต่ที่พี่บอกเธอไม่ได้มีแค่อย่างเดียว”

“งั้นตอนนี้ก็บอกมาสิ”

เขาเบ้ปากแล้วพยายามเพ่งมองเธอผ่านเปลือกตาที่บวมเป่ง “พี่พยายามจะเป็นคนที่ไม่เห็นแก่ตัว เธอยังมีโอกาสเจอคนดีๆมากกว่าพี่อีกเยอะ แต่สุดท้ายพี่ก็คิดว่าพี่ทนไม่เห็นแก่ตัวไม่ได้หรอก พี่อยากเก็บเธอไว้คนเดียวจริงๆนะ”

หญิงสาวยิ้มกว้าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่สิที่เธออยากได้ยิน คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของเขาช้าเหลือเกิน เกือบจะช้าเกินไป

“ต่อไปนี้พี่จะหาเหตุผลอะไรมาทิ้งฉันไปอีกไหม ?”

” เขานิ่งเงียบ ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด ยุนอาเงยหน้ามองท้องฟ้าและเกือบลืมไปแล้วว่าทั้งสองยืนตากฝนด้วยกันอยู่ค่อนข้างนาน

“ฉันต้องทำยังไงพี่ถึงเลิกคิดอะไรแค่ด้านเดียว ฉันไม่ใช่นางฟ้า ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ” เธอลากเขาไปยืนหลบฝน “ดูฉันสิ ฉันคืออิมยุนอาไง เด็กผู้หญิงที่แอบชอบพี่และไปโพสในไซเวิร์ลของพี่บ่อยๆไง”

เขากุมมือเธอไว้แน่น กลั้นสะอื้นแล้วเผยยิ้มให้เธอพร้อมแววตาเป็นประกาย “ฉันต้องเป็นยังไง พี่ถึงจะไม่ทิ้งฉันไป”

“เป็นอย่างนี้แหละ” ทงเฮพูด “เป็นแบบที่เธอเป็นอยู่ หัวเราะดังๆแบบนี้ ผมยาวๆสวยๆแบบนี้”

ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้เธอมายิ่งขึ้น พร้อมกันนั้นก็ดึงให้ร่างบางเคลื่อนเข้าหาเขาด้วย “มองพี่ด้วยตาโตๆแบบนี้ ยิ้มให้พี่..และ..จูบพี่ด้วยปากบางๆน่ารักๆแบบนี้”

เธอหัวเราะคิกคักแล้วทำท่าจะถอยออกไป ทว่าเขายังคงยึดร่างบางไว้แนบชิด แล้วค่อยๆแตะริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่ม กดประทับแนบแน่น เคล้าคลออย่างอ่อนโยน แล้วจากนั้นจึงขบเม้มแผ่วเบาเพื่อให้จุมพิตลึกล้ำยิ่งขึ้น

เสียงแตรรถดังสนั่นพร้อมแสงไฟที่สาดส่องมายังร่างของทั้งสอง ทงเฮและยุนอาผละจากกัน ฮยอกแจยื่นหน้าออกมาจากรถแล้วตะโกนบอกว่า “คุณครับ ! เลิกจุ๊บกันแล้วมาขยับรถหน่อย รถจอดขวางถนนอยู่ครับ !

ฮโยยอนตะโกนขึ้นมาจากรถคันเดียวกัน “ยุนอา ! คุณผู้จัดการคาดโทษเธอไว้แล้ว ว่าจะไม่ให้เอารถออกมาอีก เพราะออกมาแล้วหายเงียบจนฉันต้องวุ่นวายตามหา !

ยุนอายิ้มกว้าง ทงเฮปัดปอยผมที่ตกลงมาระใบหน้าของเธอให้อย่างเร่งรีบ แล้วแตะริมฝีปากเบาๆลงบนหน้าผากเนียนสวย “พรุ่งนี้เจอกันนะ”

“อื้ม” หญิงสาวตอบรับแล้วเป็นฝ่ายสวมหมวกของเขากลับคืนให้เจ้าของ ร่างบางวิ่งเก้ๆกังๆไปยังรถของตน โบกมือให้ทงเฮอย่างรวดเร็วแล้วผลุบหายเข้าไปในรถ

แล้วรถสามคันก็แล่นตามกันออกไปจากบริเวณหน้าร้านเค้กท่ามกลางสายฝนยามราตรี

 

 

“สำหรับรางวัล K-Chart ของสัปดาห์นี้ คือ” ช่วงเวลาตื่นเต้นกำลังดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด “Super Junior !”

บนเวทีเต็มไปด้วยบรรยากาศของการฉลอง พวกเขาต่างกล่าวแสดงความยินดี โค้งศีรษะ จับมือและกอดกัน ทงเฮโยนช่อดอกไม้ให้ผู้ชมเสร็จแล้วจึงหันกลับมามองด้านหลังสายตาของเขากวาดไปทั่วบริเวณราวกับมองหาใคร

แล้วเขาก็เจอจนได้เธอเพิ่งเดินสวนกับฮีชอลมาทางนี้ เขาแสร้งกระแซะเข้าไปใกล้ หันมายิ้มและโบกมือให้ผู้ชม ก่อนหันไปหาเธออีกครั้ง

ยุนอายิ้มกว้างและหัวเราะอย่างเป็นสุข เขาสบตาเธอพลางยิ้มบางๆ ไม่มีใครพูดอะไรขณะที่ทั้งสองเดินเฉียดผ่านกันไปและแตะสัมผัสมือกันอย่างแผ่วเบา



=====================================



ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และความรักที่มีให้ยุนเฮค่ะ ^^


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cinderella_ou จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

28 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 16:09
    คยูยุน น่ารัก ><
    #28
    0
  2. TTT^TTT มีความสุขจิงๆๆ

    ด๊องยุนน่ารักอะไรอย่างนี้นะ

    หลงรักด๊องยุนที่สุดเลยรู้ป่ะเนี้ย

    #27
    0
  3. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:16
    หนุกอ่ะ -

    เลิฟยู ยุนเฮ-
    #26
    0
  4. #25 Maymay
    วันที่ 20 มกราคม 2555 / 20:52
    เป็นเรื่องที่บรรยายออกมาได้สุดยอดเลยไรเตอร์เศร้านิดๆกต่สุดท้ายก็จบอย่่างแฮปปี้







    รักด๊องยุนที่สุดเลย
    #25
    0
  5. #24 nan
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 20:46
    เขินอีกแล้ว วว

    เฮร้องไห้ตลอดๆ
    #24
    0
  6. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2554 / 03:01
    ไรเตอร์ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือได้ดีมากๆเลย รู้สึกอินมากจนบรรยายไม่ถูก

    โดนเฉพาะตอนสุดท้าย มันเป็นอะไรที่ ..  สุดยอดดดดดดด  โดนอ่ะ
    #23
    0
  7. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 01:09
     อยากอ่านต่ออ><
    #22
    0
  8. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 21:29
    แรกๆเศร้า
    แต่ก็จบด้วยดี
    #21
    0
  9. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 17:04
    yoonhae!
    เป็นอะไรที่เพอร์เฟ็คที่สุด!!
     ด๊องอ่า...ดูท่าทางเป็นคนอ่อนไหวน่าดูเลยนะ? ดีจังที่ตอนสุดท้ายก็กลับมาคบกันจนได้ ทำไมชอบคิดอะไรน่าน้อยใจแบบนั้นนะปลาน้อย?

    ฮยอกฮโย!!! วี๊ดบึ้ม  ตัวมารขัดความสุข(?)ฮ่าๆๆ!
    รักกันนานๆนะจ้ะ ยุนเฮ เหม่งปลาผู้น่ารัก เพียงแค่สัมผัสเบาบางที่มือก็สื่อไปถึงหัวใจ(เน่ามากเลยฉัน = ='')
    #20
    0
  10. วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 23:14
    เกือบจะไม่ได้กลับมาคบกันอีกแล้วไหมละ


    ดีนะที่ยังรู้หัวใจตัวเองว่าต้องการกันและกันอยู่
    #19
    0
  11. วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 14:41
    ความรักต้องอาศัยความเข้าใจนะ
    พูดตุยกันให้เคลียร์อย่าคิดเองเออเอง 
    #18
    0
  12. #17 DSLK
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 00:15
    YoonHae 4 ever !!!

    อยากให้ชีวิตจิงด๊องกะยุนเป็นแบบนี้จัง

    #17
    0
  13. วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 16:09
    อยากให้เป็นแบบในฟิคจริงๆ
    อยากให้ความห่างไกล ไม่ใช่อุปสรรค
    อยากให้ความรักและผูกพันทั้งหมด มี่ค่ากว่าสิ่งอื่นใด
    สู้ ๆ ค่ะ [บอกตัวเองว่าต้องอดทน T^T]
    #16
    0
  14. #15 anny
    วันที่ 22 สิงหาคม 2554 / 20:22
    คู่กันแล้วไม่แคล้วกัน ถ้าด๊องไม่คู่ยุน ยุนไม่คู่ด๊อง แล้วจะไปคู่ใครได้ล่ะ ^_^



    ขอบคุณสำหรับฟิคเจ๋งๆค่ะ



    #15
    0
  15. วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 13:35
    แอบร้องไห้ตอนที่ยุนอาบอกให้จับมือและหาทางออกไปด้วยกัน

    ดีใจจริงๆที่มีฮยอกแจมาฟีทให้เรื่องนี้ อร๊ากกกกกก ฟินเพราะฮยอกแจแท้ๆเชียว

    ยิ่งตอนตะโกนออกมาบอกว่าอย่ามัวยืนจุ๊บกันเนี่ย รู้สึกว่ามันเป็นท่าที่เท่ซะจริงๆ

    อยากกระชากฮโยออกมาจากรถแล้วเนียนเข้าไปนั่งข้างๆ ฮยอกแจ ละ.เอว(อ่านรวบ)

    ทงเฮเป็นคนซื่อที่หล่อมาก จิตใจก็หล่อ ทงเฮคิดเหมือนซีนเลยอ่ะ ยุนอาดีเกินไป

    ขนาดรักเอสเจมากกว่า ยังคิดว่ายุนอาดีเกินไปสำหรับทงเฮเลยอ่ะ ฮ่าๆๆๆ

    แต่ชอบอ่ะ....น่ารักจริงๆ อ่านแล้วก็ร้องไห้ พอตอนจบก็มายิ้ม แล้วก็มาหัวเราะกับการปรากฏตัวของฮยอกแจ

    ขอบคุณสหรับฟิคสนุกๆจ้าน้องสาว
    #14
    0
  16. #13 babyblue
    วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 22:09
    perfect couple
    #13
    0
  17. #12 chocomalt
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 22:10
    ด๊องยุน >
    #12
    0
  18. #11 ป้าลูกหมู
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 16:58
    น่ารักสุดสุดดดดดดดดดด
    #11
    0
  19. วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 21:14
    น่าร๊ากกก อ่ะ
    #10
    0
  20. วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 19:54
    อยากให้ยุนเฮเป็นเหมือนฟิคนี้จริงๆเลย
    ถึงแม้ว่าจะเศร้าแต่สุดท้ายก็ยังรักกัน
    เพราะแม่ยกใจตุ๊มๆต่อมๆกับคู่นี้มาพักใหญ่ คู่ที่เรารักเราลุ้นกันมานาน
    พี่เชื่อว่าความรัก ความผูกพันของทั้งคู่จะทำให้เขากลับมาเหมือนเดิม
    #9
    0
  21. วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 23:35
     อ๊ายยยยยยยยยยยย

    อยากให้เป็นแบบนี้จริงๆเล้ยยย...
    สู้ๆนะยุนเฮ 
    #8
    0
  22. #7 aha
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 22:13
    คิดถึงฟิคยุนเฮมากมาย

    เรื่องนี้เศร้า แต่อย่างน้อยก็จบแบบแฮปปี้
    #7
    0
  23. วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 18:36
    แอบเขิลลลลลลลลลล >////<
    #6
    0
  24. วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 18:32
    แอบเศร้า ง่าา.. ด๊องยุนน่าสงสาร><
    #5
    0
  25. วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 16:03
    ความรักมักมีอุปสรรคเสมอ

    แต่สุดท้ายก็กลับมารักกัน

    ^^

    #4
    0