นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [OS]Erase Once How I Feel to you

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     เรื่องที่2แล้วนะครับ ไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่านะครับ ถ้าไม่ชอบยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ
ปล. ขอโทษด้วยครับ ยังทำปกฟิคไม่เป็นอยู่ดี
     

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ส.ค. 60 / 22:35


"ลูดา ขอโทษนะ แต่ฉันว่า เราเลิกกันเถอะ" เสียงของอึนซอที่เปล่งออกมา ถึงแม้จะแผ่วเบาด้วยความเสียใจ แต่สำหรับผู้ฟังนั้นมันดังชัดเจนมาก 
ทำให้คนตัวเล็กข้างหน้าชะงักไปเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเธอจะทำใจเผื่อไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงในสักวัน แต่ถึงอย่างนั้น ความเสียใจมันกลับถามโถมเข้ามาจนเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
 
ลูดาและอึนซอเป็นนักเรียนที่เรียน ม.ปลายโรงเรียนเดียวกันและสอบเข้ามหาลัยได้ที่เดียวกัน ทั้งคู่สนิทกันตั้งแต่ ม.ปลาย
พอเข้ามมหาลัยได้1ปี ทั้งสองจึงตัดสินใจคบกัน ถึงแม้ว่าทั้งสองตอนเป็นเพื่อนต่างรู้ใจกันดี แต่พอเป็นแฟนแล้ว นิสัยกลับไม่เหมาะกัน ทะเลากันมากขึ้น จนกระมั่งอึนซอคิดวามันคงจะดีซะกว่าถ้าเรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม


"อืม ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ขอโทษนะที่เป็นแฟนที่ดีให้เธอไม่ได้" คนตัวเล็กเงยหน้า ตอบทั้งน้ำตา เธอก็ยอมรับว่าตอนเป็นแฟนกันเธอกับอึนซอทะเลาะกันหนักมากกว่าตอนเป็นเพื่อนกัน 
การหยุดความสัมพันธ์ของเธอทั้งสองไว้แค่เพื่อน น่าจะเป็นผลดีต่อพวกเธอทั้งคู่มากกว่าที่จะเป็นแฟนกัน
ถึงแม้เธอยังรักเขาอยู่ แต่สถานะคนรักระหว่างเขากับเธอคงมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว 
"เรายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่ใช่ไหม อึนซอ " ลูดาตัดสินใจถามคำถามที่ไม่ควรจะถาม ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากจะอยู่กับอึนซอในสถานะเพื่อนสนิทก็ยังดี 
"อืม ได้สิ " พออึนซอพูดจบ ลูดาก็วิ่งเค้าไปกอดอึดซอ พร้อมกับปล่อยโฮทันที อึนซอทำได้แต่เพียงกอดตอบ ทั้งๆที่อึนซออยากจะเข้มแข็งเพื่อที่จะได้ปลอบลูดา แต่ความรู้สึกเขาตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างกับลูดาเท่าไร อึนซอก็เสียใจ ไม่ได้น้อยกว่าลูดาเท่าไรหรอก แถมเขายังต้องแบกรับความรู้สึกผิด เพราะเขาเป็นคนที่ตัดสินใจจบความสัมพันธ์ในสถานะแฟนกับลูดา 
"ขอโทษนะ ขอโทษนะ" เป็นเพียงคำที่อึนซอสามารถพูดออกมาตอนนี้ พร้อมกับน้ำตาที่กลั้นไม่อยู่ เขาทำได้แค่กอดลูดาตอบ ทั้งเขาและเธอต่างอยากจะปลอบกันและกัน แต่ทั้งคู่ก็อ่อนแอเกินกว่าที่จะสามารถเช็ดน้ำตาให้คนที่อยู่ตรงหน้า

2ปีผ่านไป
ในห้องพักรวมของมหาลัย ภายในเป็นห้องใหญ่ ซึ่งมีทางเข้าห้องนอนได้อีก2ห้อง
"ลูดา นี่แฟนฉันละ ชื่อซองโซ" อึนซอพาแฟนคนใหม่มาแนะนำกับลูดา อึนซอก็ไม่ยอมมีแฟนอีกเลย จนกระทั่งมาเจอซองโซ อึนซอใช้เวลาคบหากับซองโซเป็นปีจนกระทั่งตกลงเป็นแฟนกันได้
"เออ ลูดา ฉันขอโทษนะ" ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าทั้งลูดากับอึนซอจะเลิกกัน แต่เธอก็ยังห่วงความรู้สึกของลูดาอยู่ดี
"ไม่เป็นไรหรอก อย่าไปคิดมากเลย จากนี้ไปเรามาเป็นเพื่อนกันะซองโซ" ลูดาเงยหน้าจากโน้ตบุ้คที่เล่นเกมส์มาตอบซองโซ พร้อมกับยิ้มให้
.
.
.
"นี่ลูดา แกไม่คิดจะหาแฟนบ้างหรอ วันๆเล่นแต่เกมส์" อึนซอหันมาถามลูดาหลังจากคุยกับซองโซเสร็จ
"ไม่อะ ขี้เกียจ มีแฟนแล้วปวดหัววะ ต้องมานั่งทะเลาะ มาง้ออะไร ฉันว่าน่าเบื่อ"  ลูดาตอบอึนซอโดยที่หน้าจอยังจดจ่ออยู่กับเกมส์ที่กำลังถึงจุดสำคัญ
"หาไม่ได้ก็บอกมาตรงๆเถอะ"อึนซอรีบแขวะเพื่อนตัวเล็กทันที
"ไม่ใช่หาไม่ได้ แต่ที่เจอมันยังไม่ใช่อะ" ลูดาทิ้งหลังลงพนักขอเก้าอี้พลางบิดขี้เกียจหลังจากเกมส์ที่ผ่านมา
"อย่างไหนละที่แกว่าใช่ " อึนซอเองก็อยากรู้ว่าลูดาชอบผู้หญิงแบบไหน เผื่อเขาจะช่วยหา
"คนที่ทำให้ใจฉันเต้นแรงอะ " 
"ชาตินี้จะเจอไหมเนี่ย เอาเถอะขอให้เจอไวๆละกัน" อึนซอเองก็พยายามเชียร์ให้ลูดามีแฟน เขาจะได้เลิกเป็นห่วงลูดาซะที
.
.
.
"ลูดาไปกินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อย"
"ไม่เอาอะ ฉันไม่ชอบกินเหล้าแกก็รู้นิ"
"ไปนั่งเฉยๆก็ได้ไม่ต้องกิน" 
"แล้วให้ฉันไปทำไม" 
"ไปแบกฉันกลับไง"  
"ก็ให้แฟนแกแบกกลับไง " 
"ก็ไปช่วยหน่อย เผื่อซองโซแบกกลับไม่ไหว"  สุดท้ายลูดาก็แพ้ลูกตื้อของอึนซออยู่ดี
.
.
.
ณ ร้านเหล้า
อึนซอมากลับลูดาก่อนซองโซจะตามมาทีหลัง อึนซอกกับลูดามาถึงร้านอึนซอก็สั่งเหล้าทันทีอย่างไม่เสียเวลา
Rrrr Rrrrr......
"ซองโซ ถึงแล้วหรอ เดี่ยวออกไปรับนะ" 
"ลูดา เดี่ยวฉันไปรับซองโซแปปนะ เดี่ยวฉันมา" อึนซอรีบออกไปจากร้านเพื่อนหาซองโซ ปล่อยให้ลูดาอยู่คนเดียวในร้าน
ซึ่งลูดาก็ไม่ได้ว่าอะไร พร้อมพยักหน้ารับ พลางหยิบมือถือมาเล่นเกมส์รอด้วย 
ผ่านไป 15นาที อึนซอก็พาซองโซมาถึงร้านและก็เริ่มดื่มกับซองโซ 
"เฮ้ย อึนซอปะ"อึนซอหันหน้าไปตามเสียงนั้นทันที
"อ้าวพี่เอ็กซี่ พี่ซอลอา พี่ซูบินด้วย" ทั้งสามเป็นรุ่นพี่ที่เรียนที่เดียวกันของอึนซอ ลูดาและซองโซ แถมค่อนข้างสนิทกับอึนซอด้วย
พวกเอ็กซี่ ซอลอาซูบินเลยมานั่งกินเหล้ากับอึนซอ ส่วนอึนซอก็ดึงซองโซเข้ามาแนะนำให้พี่ๆรู้จัก ทิ้งให้ลูดานั่งกดเกมส์มือถืออยู่อย่างนั้น
"พี่ๆ นี่ซองโซ แฟนฉันเองละ " อึนซอจัดการแนะนำแฟนตัวเอง พร้อมกับชวนคุยซองโซคุยกับพวกรุ่นพี่อย่างสนุกสนาน
.
.
.
Rrrrr Rrrrrr
"ฮาโหลลลลลล อ่อ โบนาหรอ อยู่ไหนอะ " ยังไม่ทันจะพูดจบมือถือของเอ็กซี่ก็โดนซอลอาขว้าไปทันที
"มีอะไรจะสารภาพไหม" น้ำเสียงของซอลอาที่พร้อมจะระเบิดลงใส่เอ็กซี่ได้ทุกเมื่อหากคำตอบนั้นไม่ทำให้เธอพอใจ
"เออ คือโบนา ที่เขาบอกไงว่าเป็นเพื่อน ของเพื่อนเขาที่จะย้ายมาเรียนที่เดียวกับเรา" จริงๆๆแล้วที่เอ็กซี่ตอบนั้นเป็นความจริงทุกอย่างแต่ด้วยความที่อำนาจทุกอย่างตกอยู่ในมือสุดที่่รักอย่างซอลอาทำให้คำตอบของเขากลาาายเปนส่อพิรุดไปซะได้
"หรอ เชื่อดีไหมนะ" ด้วยคำตอบของเอ็กซี่นั้นแสดงให้เห็นว่าเขาอาจจะต้องโดนซอลอาลากไปเคลียร์นอกร้านแน่ๆ
"อันยอง เอ็กซี่ " เหมือนเสียงสวรรค์รึเปล่าที่โบนามาตามที่เอ็กซี่ได้นัดไว้
"เออ โบนา นี่ซูบิน เพื่อนฉันเอง ส่วนนั่นก็ อึนซอรุ่นน้องของฉัน คนนั้นก็แฟนอึนซอชื่อซองโซ และก็คนนั้นเป็นเพื่อนซองโซชื่อลูดา และก็คนนี้...."เอ็กซี่ได้โอกาสแนะนำบรรดาเพื่อนๆและรุ่นน้องให้กับโบนาได้รู้จัก
"คนนี้คงเป็นซอลอาสินะ ตัวจริงสวยกว่าในรูปมากเลย มิน่าตาเอ็กซี่เพ้อถึงบ่อยมากเลย "เมื่อตอนที่โบนาเจอเอ็กซี่ครั้งแรก รู้สึกว่าเอ็กซี่มันติดหลงแฟนมากไปไหม พอมาเจอตัวจริงก็ไม่แปลกใจ
"โบนาใช่ไหม ฉันซอลอานะ ยินดีที่ได้รู้จัก" อารมณ์ที่เหมือนกับพายุของซอลอาก็เบาลงพร้อมกับอารมณ์ที่ดีขึ้นทันที
หลังจากที่โบนามาร่วมสนทนากลับกลุ่มเอ็กซี่และอึนซอได้ไม่นานก็สังเกตุเห็นคนๆนึงที่เอาแต่เล่นมือถือไม่สนใจใครเลย
"นี่ ลูดาใช่มะเอาแต่เล่นมือถือตลอด ไม่ไปคุยกับคนอื่นหรอ"โบนาเปิดฉากบทสนทนากับคนที่นั่งเหงาๆอยู่คนเดียว
"ไม่อะ ฉันไม่ชอบกินเหล้า" ลูดาตอบปฏิเสธโดยที่หน้าจอยังจดจ่อกับเกมส์อยู่
"แล้วมาร้านเหล้าทำไม"
"ก็อึนซอชวนมาเผื่อว่ามันเมาแล้วกลับไม่ไหว"
"อ่อ อย่างนี้ก็เบื่อแย่เลลย ว่าแต่เล่นเกมส์อะไรอยู่อะ" เมื่อเจ้าตัวปฏิเสธขนาดนี้ก็ต้องชวนคุยเรื่องอื่นแล้วละ
"ROVเล่นด้วยหรอ" ลูดาเริ่มเงยหน้าจะโทรศัพท์เพื่อหันมาคุยกับโบนา
"ไม่อะ มันเป็นเกมส์ยังไงอ่อ"
หลังจากนั้นก็กลายเป็นการที่ลูดาต้องสอนโบนาเล่นเกมส์อย่างเดียวเลย เหมือนกับว่าตอนนี้โบนาได้แยกตัวมาสนทนากับลูดาสองคน
.
.
.
"ซอลอา คิดว่าคู่นั้นเหมาะกันดีไหม" เอ็กซี่สะกิดถามซอลอาพลางชี้ให้ดูคู่โบนากับลูดาที่กำลังเล่นเกมส์กันอย่างสนุกสนาน
"ก็ดูน่ารักดีนะ" ซอลอาแอบอมยิ้มพร้อมกับอิงซบไปที่ไหล่ของสุดที่รักอย่างเอ็กซี่ เพื่อให้เป็นรางวัลที่เขาทำตัวน่ารัก ฝ่ายเอ็กซี่ได้ได้โอกาสโอบซอลอาเข้ามาให้แนบอิงกับเพื้อให้ใจสองใจได้ใกล้กันจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน
เขากับซอลอานานๆทีจะมีมุมหวานแบบนี้ เขาก็อยากจะรักษาช่วงที่มีความสุขนี้ไว้นานๆ
.
.
.
หลังจากที่กินเหล้ากันเสร็จแล้ว ทั้งลูดา ซองโซและอึนซอก็แยกย้ายกับพวกรุ่นพี่
"คราวหน้าไม่ต้องพาฉันมาละนะ พามาแล้วฉันก็นั่งเหงาอยู่คนเดียว"ลูดาบ่นด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ
"ขอบคุณแก ม้ากกกกที่มาดูแลฉันนะลูดาาาาาา" อึนซอพยายามตอบลูดา เรื่องกินไปค่อนข้างเยอะส่วนซองโซกินไปนิดเดียว เรียกว่าพอเป็นพิธี
"งั้นฉันส่งแค่นี้นะ ฝากด้วยละซองโซ"หลังจากที่ช่วยซองโซแบกอึนซอมา ลูดาก็ส่งอึนซอและซองโซหน้าห้องอึกซอก่อนจะแยกย้ายเข้าห้อง
"ขอบคุณมากนะลูดา" ซองโซกล่าวขอบคุณที่ลูดามาช่วยส่งอึนซอด้วยกัน ก่อนจะพาอึนซอกลับเข้าห้อง 
"อืม ไม่เปนไร ฝากดูอึนซอด้วยนะ" 
.
.
.
Bona:เมื่อคืนดูเศร้าๆนะ เป็นอะไรรึเปล่า
โบนาทักเเฟสมาหาลูดาเพราะว่าเป็นห่วงที่ลูดาดูซึมๆจากเมื่อคืน
Luda:ไม่เปนไรหรอก ฉันแค่เบื่อๆไม่ชอบร้านเหล้า
Bona:เอ้าแล้วไปทำไมอะ อยู่หอเล่นเกมส์ไม่ดีกว่าอ่อ
Luda:ก็อึนซอชวนไปนิ
Bona:เพราะเพื่อนชวนเลยไปเนี่ยนะ เป็นพี่คงไม่ไปอะ ไม่ใช่ว่ายังชอบอึนซออยู่หรอ
Luda:ไม่เกี่ยวกับพี่นิ
หลังจากตอบเสร็จ ลูดาก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ
ฝ่ายอึนซอที่กลับเข้ามาที่ห้องโถง ด้วยความรีบที่ลืมดูตารางเรียนก็เลยรีบเปิดโน้ตบุ้คของลูดาเพื่อที่จะดูตารางเรียน แต่ก็พบว่าวันนี้ไม่มีเรียน เพราะจำวันผิด
ในขณะที่กำลังจะเดินกลับเข้าห้องตัวเอง แชทเฟสของโบนาก็เด้งมาพอดี
Bona:อะไรกัน คนเค้าอุตสาห์เป็นห่วง
ด้วยความที่อึนซออยากให้ลูดามีแฟนซักที จึงเข้าไปแอบดูเพื่อที่จะได้ช่วยชง ชงไปเรื่อยๆเด่วก็ลงเอยกันเอง
แต่หลังจากที่เปิดข้อความของโบนา สีหน้าของอึนซอก็เปลี่ยนไปทันที 
ลูดาที่กลับมาที่โน้ตบุ้ค เห็นสีหน้าอึนซอ ก็รู้ทันทีว่าอึนซอสีหน้าแปลกไปด้วยสาเหตุอะไร
 "ลูดา นี่เธอ......"อึนซอยังตกใจไม่หายกับคำถามที่ลูดายังไม่ได้ตอบโบนา เพราะคำตอบที่ลูดาไม่ได้ตอบโบนานั้น อึนซอรู้ดีว่ามันหมายความว่ายังไง
"คือ  อึนซอ มันไม่มีอะไรนะ....." ลูดารู้ทันทีว่าอึนซอหมายถึงอะไรแต่ก็ปฏิเสธ แต่ด้วยท่าทางที่ใครๆก็ดูออกว่าคำตอบมันไม่ตรงกับความจริง
"ลูดา คือฉัน.....ฉันขอโทษนะ" ตั้งแต่อึนซอคบกับซองโซมา เขาก็รู้สึกผิดต่อลูดามาตลอด ด้วยเหตุผลนี้อึนซอเลยอยากให้ลูดามีแฟนใหม่
"มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ฉันผิดเองละที่ยังเปลี่ยนความรู้สึกตัวเองไม่ได้" เป็นลูดาเองที่ยอมสารภาพ พร้อมกลับน้ำตาที่เริ้มไหลออกมา
 ความรู้สึกที่เธอมีให้อึนซอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
ประจวบเหมาะที่ซองโซเข้ามาพอดี 
"ซ .....ซองโซ ฉัน ฉันขอโทษ"ลูดาวิ่งออกไปนอกห้องทั้งน้ำตา ส่วนอันซอนั้นพอเห็นซองโซเข้ามาในห้อง กลับลูดาที่วิ่งออกไปนออกห้องนั้น ก็ทำอะไรไม่ถูก 
จะวิ่งไปตามลูดา แต่ก็เกรงใจซองโซที่เป็นแนใหม่อยู่ดี ในขณะที่อึนซอยืนแข็งอยู่นั้น ซองโซก็เข้ามาจูงมืออึนซอแล้วพาอึนซอวิ่งออกไปตามลูดาทันทีด้วยความเป็นห่วง
สำหรับซองโซแล้ว ลูดาก็เป็นเพื่อนคนนึง ถ้ามีอะไรที่ทำให้ไม่เข้าใจกัน เธอก็พร้อมจะปรับความเข้าใจ
.
.
.
ลูดาวิ่งลงมาถึงหน้าหอพัก ร่างน้อยๆเหนื่อยหอบจากการวิ่งลงมา หยุดการเคลื่อนไหว พร้อมกับปาดน้ำตาที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตลอดทาง
"ลูดา" เสียงของซองโซตะโกนเรียกลูดา ทั้งอึนซอและซองโซก็วิ่งตามลูดางมาด้วยสภาพที่เหนื่อยไม่แพ้กัน
ลูดาที่หันตามเสียงกลับมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าอึนซอกลับซองโซ วิ่งตามเธอลงมาด้วยความเป็นห่วง
"ซองโซ ฉัน......ฉันขอโทษ" ความเป็นห่วงของซองโซททำให้ลูดายิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ทั้งๆที่ซองโซเป็นห่วงเธอขนาดนี้ เธอไม่ควรจะทำให้ซองโซลำบากใจเรื่องอึนซอสิ
"ไม่เปนไรนะ ลูดา ค่อยๆคุยกันก็ได้"ฝั่งซองโซ พยายามหาทางคุยกลับลูดาเพื่อที่จะปรับความเข้าใจ
"ขอโทษนะ ซองโซ ขอโทษนะอึนซอ"ฝ่ายลูดาที่รู้สึกผิดก็เอาแต่บอกว่าขอโทษ ขอโทษที่เธอยังเลิกรักอึนซอไม่ได้ ขอโทษที่เธอทำให้เขาสองคนลำบากใจ และขอโทษที่อาจจะทำให้ซองโซและอึนซออาจจะมีปัญหากัน
ด้วยความรู้สึกผิด ร่างของลูดาถอยห่างไปทีละก้าว จนไม่มีใครสังเกตุว่าลูดานั้นถอยหลังลงจากฟุ้ตบาทแล้ว
"ลูดา ระวัง!!!!!!!!!!!!!!!!"เสียงของซองโซและอึนซอ ดังขึ้นเมื่อเห็นว่ามีรถคันนึงวิ่งเข้ามาหาลูดา เสียงแตรของรถดังขึ้นปลุกสติลูดาให้รู้ตัว ทำให้สาวตัวเล็กหันไปหาต้นตอของเสียง ที่มาพร้อมกับไฟหน้ารถที่สว่างจ้า ก่อนที่เธอจะเห็นทุกอย่างเป็นสีดำ
.
.
.

"คุณอึนซอ คุณซองโซ วันนี้ก็มาเยี่ยมฉันอีกแล้วนะค่ะ " ลูดาชุดคนไข้บนเตียงพร้อมกับที่พันแผลบนหัวเอ่ยทักทายอึนซอและซองโซ
"อาการเป็นยังไงมั่งดีขึ้นรึยัง"ซองโซถามด้วยความเป็นห่วง
"อีกซักพัก ก็ออกจาก โรงพยาบาลได้แล้วค่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ" สาวตัวเล็กตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
.
.
.
//"คนไข้ไม่ได้รับบาดเจ็บภายนอกอะไรมากมายครับ เพียงแต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่อย่างนึงครับ"คุณหมอที่ดูอาการให้ลูดาเดินออกมาบอกอาการของลูดา
ลูดาหลบรถที่เกือบชนเธอได้ แต่เธอก็เสียหลักล้มลงศรีษะกระทบพื้นสลบไป
"อะไรหรอคะ"
"คนไข้ความจำเสื่อมครับ"คำตอบของคุณหมอนั้นทำให้อึนซอและซองโซถึงกลับพูดไม่ออก

.
.
.
"ลูดาเป็นยังไงมั่ง" เสียงของรุ่นพี่พวกเธอ เอ็กซี่ ซอลอา ซูบินและเพื่อนใหม่ที่พึ่งย้ายมาเรียนอย่างโบนา ก็เข้ามาทักทายสาวตัวเล็ก
"เออ  ลูดา มีปลั้กให้ชาร์จแบตโทรศัพท์ไหม" เนื่องจากการที่เธอเล่นเกมส์ตลอ ดคาบที่อาจารย์สอน  ทำให้แบตมือถือของเธอลดลงเหลือไม่ถึง30%
"เด่วเถอะ มาถึงก็ชาร์จมือถือเลยนะ " เอ็กซี่เอ็ดเพื่อนไปเอ็กซี่ไม่ได้เล่นมือถือทั้งคาบ แต่เอ็กซี่ไม่ได้เล่นเลยแต่อย่างไร
"ก็แบตจะหมดอะ ให้ทำไงได้" โบนาทำหน้ายู่ก่อนจะตอบไป
"ใครใช้ให้เล่นเกมส์ทั้งคาบละ" 
"ทีแกยังหลับทั้งคาบได้เลย" โบนายังเถียงเอ็กซี่ไม่เลิก
"พอเถอะค่า หยุดเถียงกันได้แล้ว ตรงปลั้กข้างโซฟานั่น มี่ที่ชาร์จโทรศัพท์อยู่ ลองดูว่าใช้ได้ไหมค่ะ" ลูดาตอบพลางชี้ไปยังโซฟา โบนาก็รีบวิ่งไปชาร์จแบตทันทีก่อนที่โทรศัพท์จะแบตหมด
 "นี่หล่อน ชาร์จเสร็จแล้วก็มานี่ไม่ใช่นั่งเล่นเกมส์อยู่อย่างนั้น" มาเยี่ยมรุ่นน้องทั้งทีแต่จะเอาแต่เล่นแต่มือถือคงไม่ได้
"รู้แล้วน่า"โบนาวางโทรศัพท์ลงก่อนที่จะเดินไปคุยกับลูดาและคนอื่นๆ
จากในห้องที่เมื่อกี้เงียบสงบ ตอนนี้กลับกลายเป็นห้องออกหจะวุ่นวายหน่อยๆ
.
.
.
หลังจากที่คุยกันเฮฮามามากพอจนลูดาหายเหงาแล้ว  ทุกคนก็เห็นว่าลูดาควรจะพักผ่อนได้แล้ว จะได้หายไวๆ
"งั้นพวกฉันกลับก่อนนะ พักผ่อนเยอะๆละลูดา" เอ็กซี่โบกมือลา
"หายไวๆนะ "ซองโซหันกลับมาอวยพรก่อนที่จะออกจากห้อง
"อืม ขอบคุณนะคะ"สาวตัวเล็กตอบก่อนจะโบกมือลาทุกคน
.
.
.
.

"อ้ะ ฉันลืมโทรศัพท์" โบนาสะดุ้งทันทีเมื่อนึกได้ว่าลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องของลูดา
"เธอนี่จริงๆน้า งั้นฉันรออยู่นี่รีบๆไปละกัน"ถึงแม้ว่าเอ็กซี่จะขี้บ่นแต่เขาก็ยังจะห่วงโบนาในฐานะเพื่อนคนนึง
"ไม่ต้องรอหรอกเธอไปส่งแฟนเธอเถอะ เด่วฉันกลับเองได้" โบนาตอบเหมือนไม่อยากไปเป็นกว้างขวางคอของเอ็กซี่กับซอลอา
"อันยองค่ะพี่เอ็กซี่ พี่ซอลอา อึนซอ ซองโซด้วย และ...."เสียงหวานๆของสาวผิวขาวพอๆกับซูบิน ที่มาพร้อมเสื้อโค้ทและร่มคันนึง
"โบนาค่ะ เป็นเพื่อนเอ็กซี่" โบนาโค้งเพื่อเป็นมารยาท
"ค่ะฉัน ยอนจองนะ เรียนอยู่ชั้นเดียวกับอึนซอ และซองโซค่ะ"เมื่อเห็นคนที่แก่กว่ามีโค้งให้ เธอก็รีบโค้งตอบกลับทันที
"โบนาเธอไปได้แล้วกลับเองได้นะ" เอ็กซี่ถามอีกครั้ง
"เห็นชั้น 2ขวบรึไง" พูดจบโบนาก็รีบวิ่งไปขึ้นลิฟท์ทันที 
"เออ เออ อย่ากลับดึกนักละ" ตอนนี้โบนาพักอยู่ห้องนอนห้องตรงข้ามห้องของเอ็กซี่ ซึ่งการจะเข้าห้องได้นั้นต้องมีคีย์การ์ดซึ่งตอนนี้คียการ์ดอยู่ที่ซอลอา
"เออ ฉันเอารถมาอะ มีใครจะไปกับฉันไหมอะเด่วฉันแวะไปส่ง" เอ็กซี่อาสาไปส่งน้องๆด้วยความที่เป็นพี่ใหญ่
"เออ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับอึนซออะ" ซองโซบอกปฏิเสธไปคนแรกพร้อมอึนซอ
"ยองจองกินอะไรมายังอะ หิวไหม"ซูบินถามยอนจองที่ยุ่งมาทั้งวันและต้องมารับเธออีก
"ไม่หิวหรอ......." จ้อกๆๆๆ เสียงท้องของยอนจองร้องขึ้นมาทันทันที
"เห้อ จริงๆเลย หัดกินข้าวให้ตรงเวลาบ้างนะ เดวไม่สบายเอา"ซูบินดุแฟนไปทีนึง
"เด่วฉันพายอนจองไปหาอะไรกินก่อนนะ" กลายเปฝ้นอีกหนึ่งคู่ที่ปฏิเสธเอ็กซี่
"อ่า งั้นแยกย้ายกันตรงนี้เลย ปะซอลอา" เอ็กซี่คว้ามือซอลอาแล้วเดินไปที่จอดรถทันที
ฝ่ายซองโซกับอึนซอก็ลาซูบินกับยอนจองก่อนจะแยกย้ายกันกลับ
.
.
.

"อึนซอเป็นอะไรทำไมวันนี้ดูไม่ค่อยสบายใจเลย"เมื่อซองโซกับอึนซอถึงห้อง ซองโซก็ถามคำถามที่คาใจเธอมานานทั้งวัน
"ไม่มีอะไรหรอก" อึนซอยิ้มบางๆตอบซองโซไป
"อึนซอ ฉันรู้นะว่าอึนซอมีอะไรไม่สบายใจ"ซองโซที่เป็นแฟนจึงดูอึนซอออกง่ายๆว่าอึนซอไม่พอใจ
"......"อึนซอยังคงเงียบ
"อึนซอ เค้าเป็นแฟนอึนซอนะ อึนซอมีอะไรไม่สบายใจเค้าก็ไม่สบายใจเหมือนกันนะ ทำไมบอกเค้าไม่ได้หรือไง" ซองโซตัดพ้ออย่างอดไม่ได้ จนเธอเริ่มจะมีน้ำตานิดๆ
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะซองโซ"
"ไม่ใช่แล้วทำไมบอกไม่ได้ละ" 
"......"อึนซอยังคงพูดไม่ออกต่อไป
"ถ้าไม่บอก ก็ไม่ต้องบอก "ซองโซเริ่มน้อยใจกับท่าทีของอึนซอก่อนจะหันหลังเดินหนีไป แต่เมื่อซองโซกำลังจะก้าวเดินจากไปนั้นก็รู้สึกถึงแรงโอบจากด้านหลัง
และความรู้สึกเปียกๆบริเวณไหล่ของเธอ
"ขอโทษนะ ซองโซ" เสียงเบาๆของอึนซอ แต่นั่นก็ทำให้ซองโซได้ยินชัดเจน กลายเป็นอึนซอที่ร้องไห้ก่อนเธอ  แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็โล่งใจที่เขาได้ระบายมันออกมา
"ไหนเด็กดื้อ บอกที่สิว่าไปทำอะไรผิดมา"ซองโซส่งยิ้มให้ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้อึนซอ
อึนซอไม่พูดอะไรก่อนจะยื่นหน้าไป กระซิบบางอย่างข้างหูของซองโซ ซึ่งนั่นทำให้ซองโซถึงกลับตาโต และเมื่อพละจากอึนซอ ซองโซต้องเอามือทั้งสองมาป้องปากด้วยอาการที่ตกใจมาก
.
.
.
ฝั่งโบนาที่ขึ้นมาเอาโทรศัพท์มือถือที่ลืมเอาไว้ เมื่อมาถึงหน้าห้องก็จะเคาะประตูเพื่อขออนุญาติคนในห้องเข้าไป แต่เธอกับได้ยินอะไรบางอย่าวเข้า สีหน้าของโบนาตกใจมาก 
โบนารีบเปิดประตูเข้าไปหาลูดาที่อยู่ในห้องทันที
"ลูดา นี่เธอ"


// ขอจบลงเท่านี้ก่อน ไม่รู้ว่าเขียนดีรึเปล่ายังไงก็ลองติชมมาได้นะ ขอขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนะครับ

ผลงานอื่นๆ ของ Cosmo_Sakura

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 กันยายน 2560 / 17:17
    ฮรืออออ ยังรออยู่นะคะ ถึงช่วงนี้เรือไม่มีโมเม้นเลยก็ตาม TT^TT
    #1
    1
    • 11 ตุลาคม 2560 / 23:16
      อัพตอนใหม่ให้แล้วนะครับ ไม่รู้ถูกใจรึเปล่า ขอโทษนะครับด้วยที่ปล่อยให้รอนาน
      https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1712990
      #1-1