พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 5 : บทที่ 1 บินลัดฟ้าสู่บราซิเลีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    9 ก.พ. 62




บทที่ 1 
สองสัปดาห์ต่อมา, นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

เจ้าของเรือนร่างบอบบางในชุดกางเกงยีนส์ขายาวขาดเข่ากับเสื้อยืดสีเข้ม คลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีดำ กำลังก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของสำนักข่าวชื่อดัง เสียงห้าวๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้พรรณวรทหันกลับไปมองแล้วส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมงานหนุ่มที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี

“อรุณสวัสดิ์วิว จะรีบไปไหน”

“รายงานตัวกับเจ้านายสิแจ็ค”

“ผมไม่คิดว่าคุณจะกลับมาเร็วแบบนี้ ว่าแต่ที่ฟลอริด้าเป็นยังไงบ้างวิว” ช่างภาพหนุ่มเอ่ยถาม เพราะงานนี้เขาไม่ได้ไปกับพรรณวรท

“คดีใหญ่แน่นอน แต่ฉันส่งไม้ต่อให้คนของเราที่อยู่ที่นั่นเรียบร้อยแล้ว”

“เสียดายที่คราวนี้ไม่ได้ไปลุยด้วยกัน เอาไว้คราวหน้านะวิว” แจ็คสันบอก เพราะเขาชอบที่จะทำงานกับพรรณวรท เพราะสาวขาลุยนั้น ไม่เคยกลัวอะไร เสี่ยงเป็นเสี่ยง

“โอเคเลย”

“รีบโผล่หน้าไปให้คุณอลิซเห็นเถอะ อ้อ วันนี้มีประชุม รู้สึกว่าจะมีข่าวดีของคุณด้วยนะ”

“อะไรเหรอ” พรรณวรทถามอย่างแปลกใจ

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าเป็นเรื่องดี เพราะคุณริชาร์ดเปรยว่าเป็นข่าวดีของคุณ เดี๋ยวผมซ้อมปรบมือรอ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ห้องประชุมนะวิว” แจ็คสันบอกก่อนจะเดินหายไป พรรณวรทจึงขึ้นไปยังชั้นสอง หญิงสาววางของลงบนโต๊ะตัวเอง แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมๆ กับเปิดคอมพิวเตอร์ไปด้วย

“ฮัลโหลสาวสวย ฉันดีใจที่เธอกลับมา รู้ไหมว่าสองสามวันที่เธอไม่อยู่ ฉันเหงามาก รู้อย่างนี้ไปฟลอริด้าด้วยดีกว่า” แอนนาบอก  

“ไม่มีเพื่อนทำงานล่ะสิ”

“ไม่มีเพื่อนกินเบอร์เกอร์ต่างหาก”

“งั้นเดี๋ยววันนี้ฉันพาไปเลี้ยงเบอร์เกอร์ ชดเชยที่ฉันทิ้งให้เธอเหงาตั้งหลายวัน”

“โอเคเลย เออนี่ เอากาแฟไหม ฉันจะไปชงกาแฟพอดี” แอนนาถามอย่างมีน้ำใจ

“เอาจ้ะ เดี๋ยวฉันตามไปนะ” พรรณวรทบอก แอนนาจึงเดินออกไป สองสาวใช้เวลาละเลียดกาแฟอยู่ไม่นาน ก็รีบเข้าไปในห้องประชุม ซึ่งตอนนี้พนักงานที่เกี่ยวข้องต่างก็เริ่มทยอยพากันเดินเข้ามา รวมทั้งผู้บริหารด้วย

“ผมดีใจที่คุณกลับมาทันนะวิว” ริชาร์ด ชายผู้ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานบริหารเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นพรรณวรทนั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย

“เสร็จงานปุ๊บ ฉันก็รีบกลับมาเลยค่ะ ว่าแต่มีอะไรเกี่ยวกับฉันหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“มีครับ ข่าวดีของคุณเลยล่ะ”

“อะไรเหรอคะ” เธอถามอีกครั้ง ทว่าริชาร์ดกลับไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆ เท่านั้น รองประธานหนุ่มเริ่มดำเนินการประชุมตามวาระต่างๆ จนกระทั่งถึงข่าวดีของพรรณวรท ที่ใครๆ ต่างก็พูดกรอกหูเธอตั้งแต่เช้า

“เอาล่ะครับ วาระสุดท้าย เรื่องสำคัญที่ทุกคนรอคอย ข่าวดีนี้เป็นของคุณนะวิว” ริชาร์ดกวาดสายตามองทุกคนในห้องประชุม ก่อนที่จะหยุดอยู่ที่พรรณวรท

“คุณริชาร์ดรีบบอกเถอะค่ะ ทุกคนคงจะอยากรู้กันแย่แล้ว” อลิซ บรรณาธิการมือฉมังแห่งสำนักข่าวเรียลไทม์บอกยิ้มๆ

“ผมมีความยินดีที่จะประกาศให้ทุกคนทราบว่า พนักงานดีเด่นของเรียลไทม์ในปีนี้คือ... วิว ดีใจด้วยครับ” ริชาร์ดประกาศชื่อหญิงสาวออกมาพร้อมกับแสดงความยินดีกับเธอ เสียงปรบมือจึงดังขึ้นไปทั่วทั้งห้อง เพื่อนร่วมงานต่างก็ส่งเสียงแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า ในขณะที่เจ้าตัวยังงงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ฉะ... ฉันเหรอคะ” พรรณวรทถามคล้ายๆ จะไม่แน่ใจนัก

“ครับ คุณนั่นแหละ ไม่ผิดคนแน่ ผลงานเด่นของคุณ คือการนำเสนอข่าวอาชญากรรมที่น่าสนใจ การเสนอประเด็นที่ชวนติดตาม รวมทั้งการประสานงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทำให้ประชาชนได้รับข่าวสารและข้อมูลที่ถูกต้อง ที่สำคัญ การนำเสนอข่าวของคุณทำให้เรียลไทม์ของเราได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น จนสามารถพูดได้เลยว่าตอนนี้คุณเป็นนักข่าวที่กำลังมาแรง และมีค่าตัวสูงทีเดียว” ริชาร์ดบอก

“แต่เธอจะไม่ทิ้งเราไปไหนใช่ไหมจ๊ะ” อลิซเอ่ยถามยิ้มๆ

“ฉันจะไปไหนได้ล่ะคะ ฉันทำงานที่นี่มาตั้งหลายปีแล้ว ทุกคนที่นี่คือเพื่อนของฉัน เรียลไทม์เป็นเหมือนบ้านของฉันด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ที่นี่ค่ะคุณอลิซ”

“ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนี้ คุณริชาร์ดคะ ถึงเวลามอบรางวัลแล้วนะคะ” บรรณาธิการสาวเอ่ยเตือน ชายหนุ่มจึงได้มอบรางวัลให้กับพรรณวรท นั่นก็คือเช็คเงินสดจำนวนหนึ่งและดอกไม้ช่อใหญ่

“เดี๋ยวประชุมเสร็จแล้ว คุณไปพบผมที่ห้องด้วยนะครับวิว ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” ริชาร์ดบอก หญิงสาวจึงรับคำ ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน พรรณวรทจึงได้เอาของรางวัลไปวางที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนที่จะไปพบริชาร์ดที่ห้องทำงาน

“นั่งสิครับวิว” ชายหนุ่มบอก เมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้ามา พรรณวรททรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเจ้านายหนุ่ม พร้อมเอ่ยถามถึงธุระสำคัญที่เขาบอกไว้

“คุณมีอะไรกับฉันเหรอคะ”

“เย็นนี้ไปดินเนอร์กับผมนะ” ชายหนุ่มพูด พร้อมกับมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตามีความหมาย

“เนื่องในโอกาสอะไรคะ” เธอย้อนถาม

“ฉลองให้กับพนักงานดีเด่นของเรียลไทม์” ริชาร์ดบอกเสียงนุ่ม ทว่าพรรณวรทกลับลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าสวยหวานไร้ซึ่งรอยยิ้มยินดี ความอึดอัดเข้าปกคลุมความรู้สึกของเธอมากขึ้น

“กับคนอื่นที่ได้รางวัลนี้ คุณได้ฉลองแบบนี้หรือเปล่าคะ”

“ไม่ครับ ผมฉลองให้กับคุณคนเดียว” ริชาร์ดตอบพร้อมรอยยิ้ม เพราะเขาเห็นเธอเป็นคนสำคัญ แต่พรรณวรทกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ทุกครั้งเวลาที่ริชาร์ดเข้าใกล้ หรือทำอะไรให้เธอพิเศษกว่าคนอื่น หญิงสาวจะอึดอัดแทนที่จะดีใจที่เขาให้ความสนใจ และให้ความสำคัญกับเธอ แต่เธอมักจะหาทางเลี่ยงเสมอ

“มันดูจะไม่ยุติธรรมกับคนอื่นๆ สักเท่าไรนะคะ ถ้าคุณจะฉลองให้กับพนักงานที่ได้รับรางวัล คุณควรให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว”

“วิว... คุณเองก็รู้ว่าผมคิดยังไง แล้วก็รู้สึกยังไงกับคุณ” ริชาร์ดโพล่งออกมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดแบบนี้ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พรรณวรทปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยเช่นกัน

“แต่คุณเองก็รู้นี่คะ ว่าฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ ถ้านี่คือเรื่องสำคัญที่คุณเรียกฉันมาพบ ฉันคิดว่าฉันควรไปทำงานต่อค่ะ ขอตัวนะคะ” พรรณวรทลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกไป เสียงของริชาร์ดก็เรียกเธอเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวสิวิว... คุณจะไม่ให้โอกาสผมบ้างเลยเหรอ ผมทำดีกับคุณตั้งเท่าไร ทำไมไม่ให้โอกาสผม ทำไมไม่เห็นใจผมบ้าง” ชายหนุ่มเดินเข้ามา จับต้นแขนเรียวแล้วกระชากร่างบางให้เข้ามาใกล้ พรรณวรทผลักเขาออกด้วยความโมโห

“อย่าหยาบคายกับฉันแบบนี้ ฉันไม่ชอบ ถึงคุณจะเป็นเจ้านาย แต่ก็ใช่ว่าคุณจะมีสิทธิ์แตะต้องตัวฉัน หรือสั่งให้ฉันทำอะไรนอกเหนือจากเรื่องงาน อีกอย่างฉันคิดว่า ฉันทำทุกอย่างชัดเจนแล้วนะ”

“ผมขอโทษวิว ผมลืมตัวไปหน่อย” ริชาร์ดพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้เย็นลง เขาเดินเข้าไปหา แต่หญิงสาวกลับก้าวถอยหลัง รักษาระยะห่างเอาไว้

“เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก” พรรณวรทบอกเสียงเข้ม มองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ริชาร์ดอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ก่อนที่อลิซจะเข้ามาด้านใน ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบกลืนคำพูดทุกอย่างลงคอ

“มีอะไรอลิซ”

“ฉันจะมาปรึกษาคุณ การชุมนุมประท้วงที่บราซิเลียดูเหมือนว่าจะยืดเยื้อ แล้วก็อาจจะเกิดความรุนแรงได้ และถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันว่ามีเปอร์เซ็นต์ที่จะเกิดการจลาจลนะคะคุณริชาร์ด เราควรจะส่งคนไปทำข่าวที่นั่น เกาะติดสถานการณ์นี้ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะส่งใครไปดี หนุ่มๆของเราก็ติดงานกันหมด” บรรณาธิการสาวบอกอย่างหนักใจ เพราะเท่าที่ฟังดูสถานการณ์ยังคงยืดเยื้อ เพราะหาทางจบที่พอใจทั้งสองฝ่ายไม่ได้ และผู้ร่วมชุมนุมก็ดูจะมากขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันไปเองค่ะ” พรรณวรทโพล่งขึ้นมาอย่างคนที่ตัดสินใจแล้ว อย่างน้อยก็จะทำให้เธอไม่ต้องเจอหน้าริชาร์ดให้รู้สึกอึดอัดไปสักพัก

“ไม่ได้นะวิว” ชายหนุ่มรีบห้ามในทันที หญิงสาวจึงตวัดสายตามองเขาแล้วถามเสียงเย็น

“ฉันขอเหตุผลที่คุณห้ามฉัน”

“มันอันตราย คุณไม่ควรไปเสี่ยง”

“ฉันจะไปค่ะ คุณอลิซคะ ฉันจะไปบราซิลเองค่ะ” พรรณวรทหันมาพูดกับบรรณาธิการสาว

“เอ่อ... ว่าไงคะคุณริชาร์ด” อลิซหันไปถามความเห็นของเจ้านาย

“ผมไม่อนุญาต” ชายหนุ่มเสียงแข็ง

“โอเค ไม่เป็นไรค่ะ งั้น... ฉันลาออก” พรรณวรทเองก็เสียงแข็งไม่แพ้กัน จ้องตากับเขาไม่ยอมหลบ ริชาร์ดถึงกับถอนหายใจยาว

“วิว นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ” ริชาร์ดเองก็ไม่ยอมเช่นกัน เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอไปทำงานในที่ที่มีอันตรายแบบนั้นได้ ในขณะเดียวกัน เขาก็เสียเธอไปไม่ได้เช่นกัน มันจึงเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากสำหรับชายหนุ่ม

“ฉันก็ไม่ได้พูดเล่น แต่ฉันพูดจริง ถ้าไม่ให้ฉันไปบราซิล ก็รับใบลาออกของฉันไปแทน” พรรณวรทพูดขึ้น ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของเธอฉายแววจริงจัง รองประธานหนุ่มถึงกับถอนใจหาย ก่อนจะตัดสินใจยอมทำตามความต้องการของเธอ ให้เธอไปทำงานไกลจากเขา ยังดีกว่าที่จะให้เธอลาออกแล้วหายไปจากเขาตลอดกาล

“โอเคๆ ผมยอมคุณแล้ววิว อลิซจัดการตั๋วเครื่องบิน พร้อมที่พักที่ดีที่สุดให้วิวด้วย” ริชาร์ดหันไปสั่งอีกคนที่ยืนเงียบ สังเกตการณ์มานาน

“ค่ะ เลขาฯ ของฉันเช็คแล้ว มีตั๋วไฟลท์สามทุ่มคืนนี้ วิวทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยจ้ะ ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เอง ไม่ต้องกลัวนะ เธอไม่ได้ไปคนเดียว แจ็คสันจะไปกับเธอด้วย เตรียมตัวได้เลย”

“ฉันพร้อมเดินทางทันทีค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอลิซ” พรรณวรทยิ้มน้อยๆ อลิซจึงเดินออกไป

“วิว ขอคุยด้วยสักครู่” ริชาร์ดพูดขึ้น หญิงสาวจึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกที่เกินคำว่าอึดอัด ถ้าหากเขาล้ำเส้นอีกนิด แค่นิดเดียวเท่านั้น พรรณวรทสาบานเลยว่าเธอจะไม่ทนอีกแล้ว

“มีอะไรคะ”

“ทำไมถึงอยากไปบราซิลนัก คุณก็รู้ว่ามันอันตราย ให้ตายเถอะวิว ทำไม... ทำไมคุณต้องทำให้ผมลำบากใจด้วย” ชายหนุ่มหัวเสียไม่น้อย

“ก็คงจะเหมือนกับที่คุณทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นไง ฉันไปบราซิลเพื่อไปทำงานค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ

“แต่มันอาจจะเกิดอันตรายขึ้นได้ทุกเมื่อ คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ คิดบ้างสิ ถ้าหากเหตุการณ์มันบานปลายกว่านี้ล่ะ เกิดมีการสลายการชุมนุม เกิดมีการจลาจลล่ะ”

“ให้ฉันไปสูดแก๊สน้ำตาหรือควันระเบิดเข้าปอดบ้างเถอะค่ะ เผื่อว่าจะหายใจสะดวกขึ้น” พรรณวรทบอกก่อนจะเดินออกไป เธอต้องรีบเตรียมตัวสำหรับเดินทางในคืนนี้ ริชาร์ดถึงกับหมดเรี่ยวแรง หญิงสาวไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเขาเลยสักนิด กี่ครั้งกี่หนกันแล้ว ที่เธอไม่เคยถนอมน้ำใจเขา ปฏิเสธในทุกสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้อย่างไม่มีเยื่อใย 

กรี๊ดดดดดดดดดดดด  

พี่ราฟฟฟฟฟฟฟ  มีคนจะมาตีท้ายครัวววว 

บอกเลยว่าหนุ่มริชาร์นี่ โปรไฟล์เริ่ดมว้ากกกกกก

พี่ราฟ สู้มั้ย  สู้ไม่สู้  ว่ามา!! 555555555555+



******************************* 

มุกปรินทร์  ภูมิใจนำเสนอ "แฝงไว้ด้วยใจรัก"

Coming soon 



ชลีย์...ชลีย์ของพี่ ถ้าเธอเป็นอะไรไป พี่จะไม่ให้อภัยตัวเองเลย” ชายหนุ่มพูดเสียงสั่น น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหล รมชลีย์ดันตัวออกมา หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างเบามือ

พี่ติณร้องไห้ทำไม ชลีย์ยังไม่ตายสักหน่อย” รมชลีย์ฝืนยิ้ม

ถ้าเธอตาย พี่คงอยู่ไม่ได้เหมือนกัน พี่รักเธอนะชลีย์ รักมากกว่าชีวิต รักมากกว่าลมหายใจของพี่เสียอีก” ติณณภพไม่รอช้าอีกแล้วที่จะบอกความรู้สึกที่เก็บเอาไว้มานาน ถ้าหากวันนี้โชคร้าย รมชลีย์เกิดจากเขาไปเพราะอุบัติเหตุ ชายหนุ่มคงไม่มีโอกาสที่จะพูดคำว่ารักให้เธอได้ยิน

ชลีย์รู้ว่าพี่ติณรักชลีย์” หญิงสาวพูดเสียงแผ่ว ติณณภพมองหน้าหญิงสาวเต็มตา คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากัน

เธอรู้เหรอ

รู้สิคะ รู้มาตลอดว่าพี่ติณรัก... ชลีย์เป็นน้องสาวพี่ติณเหมือนพี่ตาลนี่คะ แถมพี่ติณยังเลี้ยงชลีย์มาอีก ไม่รักก็แปลก

ติณณภพยิ้มอ่อน ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาลึกซึ้ง รมชลีย์ก็คือรมชลีย์ ผู้หญิงที่...ช่างไม่รู้อะไรเลยสักนิด

รักของพี่เปลี่ยนไปแล้วชลีย์” ติณณภพบอกเสียงนุ่ม

พี่ติณ...หมายความว่ายังไงคะ

รักของพี่ไม่เหมือนเดิม” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงจรดปลายจมูกและริมฝีปากกับหลังมือช้ำๆ อย่างอ่อนโยน แล้วเงยหน้ามองเธอ รมชลีย์หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อสบตากับเขา

ยัง...ยังไงคะพี่ติณ

รักของพี่เปลี่ยนแปลงรูปแบบไปนานแล้วชลีย์ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร ในสายตาของพี่เธอไม่ใช่น้องสาวตัวอ้วนกลม แต่เป็นผู้หญิงที่พี่รัก และปรารถนาที่จะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป

พี่ติณ!!” รมชลีย์เรียกเขาอย่างตกใจ นี่เขากำลังบอกรักเธออยู่ใช่ไหม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกลั่นเพื่อให้สัญญาณออกรบ มันทั้งเต้นแรงและเร็ว จนกลัวว่าเขาจะได้ยิน 

พี่จะไม่ถามว่าชลีย์รู้สึกยังไงกับพี่ รู้สึกเหมือนพี่หรือเปล่า พี่แค่อยากบอกให้เธอรู้ถึงความรู้สึกของพี่เท่านั้นเอง

ทำไมคะ” หญิงสาวถามเสียงแผ่วราวกับละเมอ

พี่กลัว...ว่าจะไม่มีโอกาสได้บอกให้เธอรู้ ส่วนเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ซึ่งพี่พร้อมยอมรับทุกอย่าง ถ้าวันนี้ชลีย์ไม่อยู่กับพี่แล้ว พี่คงเสียใจที่แม้แต่คำว่ารัก พี่ก็ไม่มีโอกาสที่จะพูดให้เธอได้ยิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10
    พี่ราฟมาเร็วๆๆๆๆ
    #18
    0