พลิกขอบฟ้าตามล่ารัก

ตอนที่ 37 : บทที่ 10 ปิดปากด้วยปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,981
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    21 มี.ค. 62




บทที่ 10 

ปิดปากด้วยปาก 

“คุณริชาร์ด ฉันไม่มีเวลาคุยด้วย แค่นี้ก่อนนะคะ” พรรณวรทรีบพูดขึ้นทันที หญิงสาวพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อเขาไม่ให้ จะรุนแรงไปก็เกรงว่าจะกระเทือนถึงแผลของชายหนุ่ม

“เดี๋ยววิว... ผมคิดถึงคุณมาก กลับมาเถอะนะครับ” ริชาร์ดยังคงพูดต่อ ราฟาเอลขบกรามแน่น มองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง อารมณ์หึงหวงพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ พรรณวรทสบตาตอบ

“ฉันยังกลับไม่ได้ ส่วนเหตุผลฉันบอกคุณอลิซไปแล้ว แค่นี้นะคะคุณริชาร์ด” หญิงสาวพูดเสียงดัง ราฟาเอลจึงวางสาย แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ

“มันเป็นใคร” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม

“เขาเป็นเจ้านายฉัน” พรรณวรทตอบด้วยน้ำเสียงเดียวกัน

“ไม่ใช่แล้วมั้งวิว เจ้านายไม่คิดถึงลูกน้องหรอกนะ ผมยังไม่เคยคิดถึงแมรี่ เลขาฯ ของผมแบบที่มันบอกว่าคิดถึงคุณเลย” ชายหนุ่มเรียกขานอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและสรรพนามที่ใช้ก็ไม่ได้น่าฟังแม้แต่น้อย

“แล้วยังไงล่ะ” หญิงสาวย้อนถาม

“คุณกับมันเป็นอะไรกัน”

“สำหรับฉัน เขาเป็นเจ้านาย”

“แล้วสำหรับมันล่ะ คุณเป็นอะไร”

“เขาจะเห็นฉันเป็นอะไรสำหรับเขา ฉันไม่รู้ และไม่เคยสนใจด้วย”

“นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณต้องรีบกลับสินะ จริงๆ แล้วเรื่องงานมันเป็นแค่ข้ออ้างของคุณใช่หรือเปล่า คุณมีคนรออยู่ที่นั่นใช่ไหม ถ้าคุณอยากจะรีบกลับไปหามัน ก็เชิญเลย” ราฟาเอลโพล่งออกมา พรรณวรทมองหน้าเขานิ่งๆ เธอเองก็โกรธเป็นเหมือนกัน เธออยู่เฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไรสักนิด ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ดูเขาสิ พูดแต่ละคำ มันน่าอยู่เฝ้าต่อที่ไหนกัน

“ถ้าคุณต้องการอย่างนั้นก็ได้ ฉันจะไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ แต่ก่อนไปฉันจะบอกอะไรคุณไว้สักอย่างนะ ฉันกับคุณริชาร์ด ทำงานด้วยกันมาหลายปี ฉันเห็นเขาเป็นเจ้านาย ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขา และถ้าฉันจะรักเขา ฉันคงรักไปนานแล้ว ไม่อยู่รอจนมาเจอคุณแบบนี้หรอก” พรรณวรทพูดจบก็หมุนตัวหันหลังให้ หญิงสาวเดินตรงไปที่ประตู ทว่ามือบางยังไม่ทันจะแตะลูกบิด เอวเล็กๆ ก็ถูกโอบกอดด้วยลำแขนแข็งแรงของคนที่กระโดดลงจากเตียงคนไข้ แล้วกระโจนพรวดเดียวถึงตัวเธอ

“วิว... ผมขอโทษ” ราฟาเอลพูดขึ้น ดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิด จนแผ่นหลังเล็กแนบกับแผงอกกว้าง พรรณวรทดึงมือเขาออกจากเอวเธอ แต่ไม่เป็นผล เมื่อชายหนุ่มกระชับแน่นขึ้น

“ปล่อยฉัน... อยากให้ฉันกลับไปไม่ใช่เหรอ จะรั้งฉันไว้ทำไม ฉันก็จะกลับไปหาเขาตามความต้องการของคุณ... อุ๊บ...” เสียงสั่นๆ หายไปในโพรงปากอุ่น เมื่อราฟาเอลจับเธอหมุนให้กลับมาหา แล้วประกบปากจูบอย่างแม่นยำ หญิงสาวดิ้นรน รัวกำปั้นลงบนหัวไหล่แข็งแรงไปเสียหลายที แต่เขากลับไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ยังคงตั้งหน้าตั้งตามอบจุมพิตอ่อนหวานแทนคำขอโทษ จนพรรณวรทสงบลง เขาจึงถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง

“ขอโทษนะฮันนี่ ที่ผมพูดจาไม่ดีกับคุณเลย ขอโทษครับ”

“ฉันไม่ยกโทษให้” หญิงสาวผลักเขาออก แล้วกำลังจะไป แต่ชายหนุ่มกลับทรุดตัว คุกเข่าลงกับพื้น พร้อมส่งเสียงร้องออกมา

“โอ๊ะ!!” พรรณวรทชะงัก หันกลับมามอง หญิงสาวตกใจ รีบทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าทันที

“คุณเป็นอะไร เจ็บแผลเหรอคะ ฉันขอโทษ” พรรณวรทยกมือประคองแก้มที่สากระคายด้วยไรหนวดเอาไว้ น้ำตาเอ่อคลอกลบดวงตาคู่สวย ไม่รู้ว่าตกใจที่ทำเขาเจ็บ หรือเพราะโกรธเขากันแน่

“ผมสิ ต้องขอโทษคุณ ขอโทษนะฮันนี่ ผมขอโทษคนดี ยกโทษให้ผมนะ” ราฟาเอลเสียงอ่อน มองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนขอร้อง

“เอาไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้ลุกขึ้นไปนั่งก่อน ฉันจะดูแผลให้” พรรณวรทบอกพร้อมกับประคองให้เขาลุก แล้วพาไปนั่งที่เตียง หญิงสาวถอดเสื้อเขาออก เพื่อที่จะดูแผลที่แผ่นหลังกว้าง เมื่อไม่เห็นมันมีเลือดซึมออกมาก็โล่งใจ เธอใส่เสื้อแล้วผูกปมเชือกให้เขาเหมือนเดิม

“จะให้ตามหมอไหมคะ” หญิงสาวถามขึ้น

“ไม่ต้องครับ หมอที่ไหนก็รักษาผมไม่ได้หรอกวิว”

“ฉันต้องไปแล้ว” พรรณวรทบอก แต่ชายหนุ่มกลับฉุดมือบางเอาไว้ หญิงสาวมองผู้ชายตรงหน้านิ่งๆ

“ผมไม่ให้คุณไปนะวิว ผมขอโทษ ขอโทษอีกร้อยครั้งพันครั้งที่พูดไม่ดีกับคุณ ขอโทษคนดี ผมแค่... หึง” ราฟาเอลสบตากับเธอ พรรณวรทเมินหน้าหนี หญิงสาวยังคงเงียบ ไม่พูดอะไร ชายหนุ่มยิ่งร้อนรน

“ลงโทษผมสิ คุณจะทำยังไงกับผมก็ได้วิว ให้สาสมกับความผิดที่ผมทำร้ายจิตใจคุณ แต่ขอเพียงอย่างเดียว อย่าทิ้งผมไป” หญิงสาวมองเขาอย่างชั่งใจ

ผู้ชายคนนี้ที่ทำให้เธอหวั่นไหว ไม่เป็นตัวของตัวเอง

ผู้ชายคนนี้ที่คอยปกป้องยามเมื่อเธอมีอันตราย

ผู้ชายคนนี้ที่เธอกลัว ว่าเขาจะจากไป

ผู้ชายคนนี้ที่ทำให้เธอ... รัก

สุดท้ายพรรณวรทก็ตัดสินใจ หญิงสาวกระชับมือเขาเบาๆ

“คุณพักเถอะค่ะ ฉันไม่ไปไหนหรอก” พรรณวรทบอกเบาๆ ราฟาเอลจึงจับมือเธอขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ

“วิวครับ ผมขอโทษ วิวจะยกโทษให้ผู้ชายงี่เง่าคนนี้ได้ไหม ต่อไปผมจะไม่หึงแบบไม่มีเหตุผลอีกแล้ว จริงๆ ผมน่าจะรู้ ว่าคุณรักผมคนเดียว” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับสบตากับเธอ พรรณวรทถึงกับอ้าปากค้าง

“ฉันบอกตั้งแต่เมื่อไร ว่าฉันรักคุณ”

“ถึงคุณจะไม่เคยพูด แต่การกระทำของคุณพูดแทนหมดแล้วฮันนี่” ชายหนุ่มบอกอย่างมั่นใจ หญิงสาวเม้มปากแน่น พวงแก้มอิ่มแดงซ่าน ชายหนุ่มจึงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วหอมแก้มเธอเบาๆ

“และเช่นกัน สิ่งที่ผมทำ ก็บอกทุกความรู้สึกในใจผมหมดแล้ว”

“ราฟาเอล...” พรรณวรทครางเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว

แม้ไม่มีคำว่ารักจากปากให้ได้ยิน แต่ทั้งเขาและเธอรู้ดี ว่ามีสิ่งที่พิเศษเกิดขึ้นในใจมานานแล้ว เธอสำคัญที่สุดสำหรับเขา และเขาก็สำคัญที่สุดสำหรับเธอเช่นกัน ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ เมื่อการกระทำของคนทั้งคู่ มันชัดเจนอยู่ในตัวมันเอง

“ตกลงคุณจะยอมยกโทษให้ผมหรือเปล่าคนดี”

“ยกโทษให้ก็ได้ แต่หวังว่ามันจะไม่มีครั้งต่อไปนะคะ” หญิงสาวยังไม่วายคาดโทษชายหนุ่มเสียงเข้ม

“อย่าทำให้หึงก็แล้วกัน แล้วคุณจะรู้ว่า ผู้ชายเวลาที่หึง มันงี่เง่าไม่น้อยเลยล่ะ”

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“คุณทำ”

“ฉันทำอะไร ไหนพูดมาซิ”

“คุณน่ารักเกินไป คนอื่นถึงได้หลงรักคุณเหมือนผมไง”

“แต่ฉันไม่ได้รักเขา”

“ผมรู้ ก็คุณรักผมอยู่ คุณจะรักซ้อนได้ยังไง จริงไหม”

“ฉันยังไม่ได้พูดสักคำ” พรรณวรทพูดขึ้น

“วิวครับ รู้เอาไว้สักอย่างนะ ผู้ชายของคุณฉลาดพอที่จะมองออก ว่าสิ่งที่คุณทำมันแปลว่ารัก” คนที่ปวารณาตัวเป็นผู้ชายของเธอพูดขึ้น พรรณวรทมองอย่างหมั่นไส้

“คุณเป็นผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองได้น่าหมั่นไส้มากค่ะคุณราฟาเอล” ชายหนุ่มหัวเราะ ยกมือขึ้นบีบจมูกโด่งรั้นอย่างหยอกล้อ

“ผมได้ฮันนี่ของผมคืนแล้ว ขอบคุณนะครับ” ชายหนุ่มยกมือนุ่มขึ้นมาจูบอีกครั้ง หญิงสาวค้อนขวับ แต่กระนั้นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ราฟาเอลดึงเธอมากอดเอาไว้แนบอก พรรณวรทเองก็ไม่ได้ขัดขืน แถมยังกอดตอบเขาอีกด้วย ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข

 

พรรณวรทรับแก้วน้ำคืนจากราฟาเอล หลังจากที่เขากินยาเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีฟ้าอมเทาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อเขา ชายหนุ่มเปิดยิ้มทรงเสน่ห์ให้เธอใจสั่นเล่น

“มองหน้าฉันแล้วยิ้ม หมายความว่ายังไงคะ”

“หมายความว่าผมกำลังมีความสุข ที่มีคุณอยู่ใกล้ๆ ไงครับฮันนี่” เขาตอบเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือไปจับผมปอยเล็กๆ ทัดเอาไว้ที่หลังใบหูเล็ก

“อ๋อ... เหรอออ” หญิงสาวลากเสียงยาวแก้เขิน

“ครับ ถึงแม้ว่าเราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกไม่กี่วัน แต่ผมก็อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด”

“ยังไงดีล่ะคะ ก็คุณป่วยแบบนี้ เราคงออกไปดินเนอร์ ไปเดทกันไม่ได้หรอกมั้ง” หญิงสาวตอบ พร้อมรอยยิ้มสดใส และเธอก็ดูน่ารักจนเขาต้องดึงมากอดเอาไว้

“รู้ไหม ว่าเราไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นก็ได้ แค่ผมได้กอดคุณแบบนี้ มันก็ดีที่สุดแล้ววิว” พรรณวรทยิ้มเขินๆ เธอดันตัวออกจากอกกว้าง

“ฉันเพิ่งรู้ ว่าคุณเป็นผู้ชายที่ปากหวานมาก”

“จริงๆ คุณไม่น่าจะเพิ่งรู้นะฮันนี่ ในเมื่อคุณเองก็ชิมมาตั้งหลายครั้งแล้ว”

“ราฟาเอล!!” พรรณวรทตาโต ฟาดฝ่ามือเล็กๆ ลงบนหัวไหล่แกร่ง ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ จับมือที่ประทุษร้ายเขามาจูบหนักๆ 

จ้ะ!! หวานกันเข้าไป หยอดกันเข้าไป 

เอะอะกอด เอะอะจูบ อะไรของพี่คะพี่ราฟฟฟฟ  

แอ๊ยยยยยยยยยยยยยย  


*******************





สายตาคู่คมเรียบเฉยนิ่งสนิท ดั่งมหาสมุทรก่อนที่จะมีพายุใหญ่   ไล่มองสำรวจบัวบุษบันด้วยสายตาดูถูกดูแคลน จนหญิงสาวถึงกับสะอึกพูดไม่ออก

“คุณมีอะไรก็พูดมา ผมมีเวลาไม่มากนัก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกร้าว หญิงสาวจึงสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเอ่ยบอกสาเหตุสำคัญที่ทำให้    เธอต้องแล่นมาหาเขาในวันนี้โดยไม่มีการอารัมภบทใดๆ

“บัวท้อง” หญิงสาวยิงตรงโดยไม่อ้อมค้อม ฟาอีสหันขวับมามองหน้าผู้หญิงที่เขารักปานดวงใจ ดวงตาคู่คมหยามหยัน

“ใช่ลูกผมเหรอ”

ชายหนุ่มถามเสียงเยาะ บัวบุษบันถึงกับผงะ มองหน้าเขาเหมือนไม่เคยเห็น ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง กล้ำกลื้นก้อนสะอื้นลงในอก น้ำตาร่วงเผาะ ทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #94 san (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 19:54

    เน่าเกิ๊นนนน

    #94
    0
  2. #93 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 15:44

    เฮียหวานเกีนไปแล้ว อิสาตาร้อนอยากได้แบบนี้บ้างจัง

    #93
    0
  3. #92 artista (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 12:44

    อิจฉาาาาาาา หวานกันเข้าไป ชิ!!!!

    #92
    0
  4. #91 Pptc_66 (@Pptc_66) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 08:45
    หวานจนเบาหวานขึ้นตา 5555
    #91
    0
  5. #90 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:10

    รอความสนุกรอความหวานคู่นี้

    #90
    0